จิงโจ้น้อย

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : พยศ 14

คำค้น : yaoi,omega,alpha

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 11.8k

ความคิดเห็น : 31

ปรับปรุงล่าสุด : 21 มี.ค. 2561 01:30 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
พยศ 14
แบบอักษร

​พยศ 14


กาเซียรู้สึกตัวด้วยความอึดอัดจากอะไรบางอย่างในร่างกาย ดวงตากลมโตค่อยๆเปิดกว้างขึ้น สิ่งแรกที่เห็นเลยก็คือเพดานห้องสีขาวอันคุ้นตาเพราะอยู่มาจนชิน

แต่วันนี้ดูเหมือนมันจะมีอะไรมากกว่านั้น…

ปกติหมอนที่เขาใช้หนุนมันไม่ได้แข็งเท่านี้นี่นา…

ทันทีที่นึกออกร่างเล็กจึงหันไปดูแล้วก็พบว่าสิ่งที่ตนเองหนุนอยู่ไม่ใช่หมอนใบเดิม! แต่เป็นท่อนแขนของเรม็องที่ตอนนี้กำลังนอนหลับตาพริ้ม มุมปากมีรอยยิ้มเล็กน้อยราวกับพอใจอะไรบางอย่าง

“เฮ้ย!”

กาเซียผุดลุกขึ้นนั่งด้วยความตกใจหากแต่ก็ทำไม่ได้ดั่งใจคิดนักเพราะปวดร้าวตั้งแต่ตรงช่วงสะโพกลงไป ความอึดอัดที่มีในตัวยังคงค้างคาอยู่

และสิ่งที่ได้เห็นก็ทำให้ร่างเล็กอ้าปากค้างด้วยความตกใจ

ตรงกลางหว่างขาของเขา...ช่องทางส่วนนั้น...มีท่อนเนื้อของเรม็องยังคงคาเอาไว้!

“โวยวายอะไร” น้ำเสียงเรียบของร่างสูงเอ่ยขึ้น เขาหงุดหงิดเมื่อได้ยินเสียงโวยวายเสียงดังเข้ามารบกวนเวลานอน

เพิ่งจะได้หลับแท้ๆ

“แก!” กาเซียโมโหเมื่อนึกถึงเรื่องทุกอย่างออก เมื่อคืนนี้เขาแค่เดินมาหามันตามคำบอกของปิแอร์ แล้วก็จำได้อีกว่าตื่นมาอีกทีบนเตียงแล้วมันก็ข่มขืนเขาอีกครั้ง

กาเซียมองคนที่ยังนอนมองมาทางเขานิ่งอย่างไม่รู้แม้สักนิดว่าทำอะไรเอาไว้

“เอาของๆแกออกไปจากตัวฉัน!”

อึดอัด หงุดหงิด เจ็บไปหมด!

“ตุบ!”

“อ๊ะ!” ถูกดึงให้ล้มลงไปนอนบนเตียงอีกครั้งแล้วก็ต้องร้องครางออกมาเพราะเรม็องขยับตัวขึ้นมาคร่อมบนตัวเขาเลยทำให้ส่วนที่ยังคงเชื่อมต่อกันอยู่มันขยับไปตามแรงกระทำ และกาเซียก็คิดว่าไม่ได้รู้สึกไปเองที่สิ่งแปลกปลอมที่อยู่ข้างในตัวเขามันเริ่มขยายคับใหญ่มากกว่าเดิม

“เรียกใครว่าแก เจ้าเด็กน้อย” อาจจะเพราะเมื่อคืนร่างสูงตักตวงรสชาติการร่วมรักจนอิ่มแล้วจึงไม่รู้สึกโมโหหรือขัดหูที่ได้ยินคนที่อายุน้อยกว่าเรียกอย่างไม่ให้ความเคารพ

แต่ยังไงก็คงต้องสอนไว้ก่อนให้รู้ว่าคนอย่างเรม็องไม่ใช่เพื่อนเล่น!

“โง่เหรอ ในห้องนี้นอกจากฉันแล้วยังมีใครอื่นนอกจากแกอีกหรือยังไง?”

“ปากดี!” ทั้งๆที่คิดว่าจะไม่โมโหแล้วเชียว!

“อย่ามาจับ!” กาเซียพยายามจับมือที่บีบคางของเขาออก เห็นรอยยิ้มเย็นของคนด้านบนผุดขึ้นมาแล้วก็อดจะเสียวสันหลังไม่ได้

“เมื่อคืนฉันทำมากกว่าจับ ทำตั้งหลายครั้ง ไม่เห็นจะพูดอะไร นอกจาก”คราง”อย่างเดียว”

“ไอ้เลว!”

“กับคนชั้นต่ำแบบแกไม่จำเป็นต้องใช้คำพูดดีๆหรอก” วาจาเชือดเฉือนโผล่ขึ้นมาอีกแล้ว กาเซียมองร่างสูงด้วยความเกลียดชัง

“อ๊ะ! หยุด!” ในระหว่างที่สายตาทั้งสองคู่ปะทะกันอยู่นั้น เรม็องก็เริ่มขยับสะโพกเข้าออกช้าๆจนทำให้คนที่เป็นฝ่ายรองรับต้องร้องห้ามเสียงหลง

“บอกให้หยุดไงวะ!”

“พูดดีๆ อย่าลืมว่าฉันอายุมากกว่าแก และฉันก็ไม่ใช่เพือนเล่นโอเมก้าชั้นต่ำแบบแกด้วย”

“ไอ้...โอ๊ย!” ร่างเล็กเตรียมจะด่าอีกรอบแต่ก็ต้องร้องโอดครวญออกมาอย่างห้ามไม่อยู่

ช่องทางรักที่บวมแดงและช้ำเพราะแรงเสียดสีตลอดทั้งคืนยาวนานหลายชั่วโมง ดังนั้นจึงไม่แปลกที่กาเซียจะร้องออกมาเมื่อเรม็องกระแทกสวนเข้าไปจนมิด

“พูด ดี ดี” ร่างสูงเน้นย้ำทีละคำพลางมองคนใต้ร่างที่ถึงแม้จะมีน้ำตาคลอในเบ้าตาแต่สายตานั้นก็ยังคงเเข็งอย่างคนไม่ยอมใคร

ดี...พยศแบบนี้ค่อยไม่น่าเบื่อหน่อย!

“ถ้าอย่างนั้นก็อย่าหวังว่าจะได้ลงจากเตียงเลย ฉันจะเอาจนกว่าแกจะท้อง!”

“ปล่อยผม!”

สถานการณ์บีบบังคับให้กาเซียต้องพูดดีด้วยนี่เขาลืมไปได้อย่างไรว่ามีข้อตกลงในการแต่งงานครั้งนี้ด้วย ดูจากคำพูดอีกฝ่ายแล้ว...คงไม่ได้ป้องกันสินะ!

“อะไรนะ”

“ปล่อยผม ผมเจ็บ”

“ดี หึ! ถึงจะอยากต่อยังไงแต่เช้านี้ฉันก็มีงานต้องไปทำต่ออยู่ดี รอคืนนี้ล่ะกันนะ ไอ้หมาแสนเชื่อง” ไม่รอช้าเรม็องถอนกายออกมาจากช่องทางที่เขาสอดประสานมาตลอดทั้งคืนด้วยความรู้สึกเสียดายนิดหน่อย ดวงตาคมเผลอมองที่ๆเคยโอบอุ้มตัวตนของเขาไว้

ทันทีที่ถอนกายออกมา ช่องว่างนั้นก็อ้าออกราวกับว่าจะเรียกหาอะไรไปเติมเต็ม น้ำสีขาวขุ่นผสมสีของเลือดก็ไหลย้อยลงมา

น้ำรักที่เรม็องตั้งใจฝังเอาไว้ให้ลึกที่สุด...ลึก...จนกว่ามันจะท้อง

ริมฝีปากหนายิ้มด้วยความเย้ยหยันคนบนเตียงที่ยังคงนอนนิ่ง ดูท่าแล้วคงจะขยับไปไหนไม่ได้เพราะเจ็บตัว

แต่มันใช่เรื่องที่เขาจะต้องสนหรือ?

อย่างมันมีหน้าที่เป็นเครื่องมือผลิตลูกก็พอแล้ว...ได้มาเมื่อไหร่...จะเฉดหัวทิ้งไปให้ไกล!

_____________________________

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น

}