Hunny Exo

มาเป็นแรงเชียร์แรงใจให้ไรท์ Hunny Exo กันนะ^^ ขอบคุณทุกคอมเม้นและการติดตามจร้า~

ไอแว่น ครั้งที่23 : ทำเพื่อลดปัญหา หรือ เพิ่มปัญหา

ชื่อตอน : ไอแว่น ครั้งที่23 : ทำเพื่อลดปัญหา หรือ เพิ่มปัญหา

คำค้น : ไอแว่นเนี่ยเมียกู

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 51.7k

ความคิดเห็น : 49

ปรับปรุงล่าสุด : 20 มี.ค. 2561 20:44 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ไอแว่น ครั้งที่23 : ทำเพื่อลดปัญหา หรือ เพิ่มปัญหา
แบบอักษร

"เลิกยุ่ง..เลิกยุ่ง..ใช่ๆกูต้องเลิกยุ่งกับมัน...ต้องเลิก..ต้องเลิกยุ่ง..ใช้แล้วเดียร์"

"มึงจะปลงหรอ?"




ตอนนี้ราวกับผมกำลังจะตรัสรูอย่างไงอย่างงั้น ดันเล่นนั่งผ่อนลมหายใจหายใจออกเป็นจังหวะและพึมพำอะไรสักอย่างที่ปาก

"นี่ชั่วโมงเรียนนะมึง..ไม่ใช่ที่ปฏิบัติทำ"

"เออกูรู้น่า..อย่าบ่นๆ..เงียบๆด้วย..กูจะทำจิตให้ผ่อนคลาย"

พวกมันสองตัวมองผมอย่างกับตัวประหลาดคงไม่คิดหรอกว่าผมไปเจออะไรมา ตอนนี้สมองตีวนกันไปกันมาไม่หยุดหย่อนจนผมต้องนั่งปฏิบัติทำในชั่วโมงเรียนกันเลยทีเดียว

"เห้ย..ไอ้เดียร์มึงเลิกปลงได้แล้วเนี้ย..อาจาร์ยมองแล้ว"

"ชิ!..กูจะไม่มีสมาธิเพราะมึงนะรู้มั้ย..เงียบๆสิวะ"

"..."

"หายใจเข้า..โอเคร..หายใจออก..เลิกยุ่งกับมัน..เลิกยุ่งกับมัน..ใช่แล้ว..ใช่"

ภายในห้องที่ทุกคนต่างเงียบกริบมีแค่ตากับหูและมือที่จะต้องมองฟังและจดตาม ส่วนผมน่ะหรอค่อยๆหลับตาแล้วเข้าสู่แห่งการตัดกิเลส

"ไอ้โย..มึงบอกให้มันฟังหน่อยดิ๊..อาจาร์ยมองหลายรอบแล้ว"

"โอ๊ย..มึงอย่ามาสั่งได้ม๊ะ..กูเตือนมันแล้ว..คิดว่ามันฟังกูหรอ"

ผมยังคงนั่งพึมพำๆอยู่คนเดียวโดยที่มีไอ้แฝดสองตัวคอยซุบซิบกันอยู่ใกล้ๆ ตอนนี้สมองแทบจะตีกันตายเรื่องไอเถื่อนดีแค่ไหนแล้วที่มันไมกระทืบผมในห้องพยาบาลหรือไม่ก็จับผมกดอยู่ในนั้น

"ฟู่ววว..ใจเย็นๆ..ค่อยๆคิด..เลิกยุ่งกับมันได้แล้ว..ต้องออกห่าง..อย่าใกล้มัน..อย่าใกล้มัน"

"ไอ้เดียร์อาจาร์ยจะสอนคำนวณแล้วนะ..มึงเลิกปลงก่อนแล้วแหกตาดูก่อนมั้ย"

"ชู่ว!..เบาๆ..กูจะรอดพ้นแล้ว..ปล่อยวาง..ปล่อยว่าง..อย่าใกล้มัน..อย่าใกล้มัน"

ถึงการรับรู้ที่ประสาทสัมผัสที่หูยังคงได้ยินเสียงอาจาร์ยดังไปทั่วห้อง ถึงแบบนั้นผมยังคงจะต้องข่มจิตใจให้นิ่งซะก่อนไม่ช้านานถ้าผมไมปฏิบัติแบบนี้ผมคงคลั่งตายแน่

เมื่อตอนเที่ยงที่ผ่านมาอะไรหลายๆอย่างเริ่มจะเปลี่ยนแปลงมากขึ้นทุกทีหลังจากที่ความลับที่ถูกปิดตายมานานก็เปิดเผยสักที ตอนนั้นกลัวแทบตัวสั่นแต่คิดๆดูแล้วเรื่องทุกอย่างมันไม่มีอะไรน่ากลัวเลยเป็นเพียงแค่ผมคิดไปเองเท่านั้น

"ไอ้เดียร์...ที่มึงเล่าให้ฟังนี่จริงหรอ..ไอเสือใหญ่รู้ความลับมึงแล้วจริงดิ"

"อืม..กูถึงต้องผ่อนคลายนี่ไง"

"รู้แล้วทำไม่มึงต้องนั่งสมาธิอีกอ่ะ...มันคงไม่มาตามตอแยมึงหรอกมั้ง"

"เหอะ...กูก็ขอให้เป็นแบบนั้น...เห้ยๆไม่ได้ๆ...ต้องปล่อยวาง..อย่าใกล้มัน..ฟู่ววว"

ลางสังหรณ์ใจมันชักจะเริ่มบอกเหตุแล้วละสิว่าต่อจากนี้ไอแว่นอย่างผมจะไม่มีความสุขอีกต่อไปแล้ว 

ตอนที่ผมวิ่งกลับออกมาจากห้องพยาบาลและตรงดิ่งมายังห้องเรียนเพื่อเข้าเรียน ไม่นานนักไอ้เถื่อนก็เดินเข้ามาภายในห้องเรียนพร้อมกับไอ้ว่าน สายตาที่มันมองผมในขณะเดินผ่านช่างดูสขุมและแปลกๆไม่เหมือนก่อนหน้านี้

'รึว่ามันจะตัดใจเลิกยุ่งได้แล้ววะ?'

ภายในสมองผมคิดแบบนี้แต่ว่าภายในใจกลับเต้นตึกตักๆโครมครามจนตีกันให้วุ่นว่ามันไม่ใช่ จะยังไงก็เถอะผมแค่ทำตัวให้ปกติก็พอ

"อะ...อะ...ไอ้เดียร์..กูว่ามึงลืมตามองกระดานหน่อยก็ดีนะ..กูขอละ"

"ไม่เอา..มึงอย่าขัดสิวะ..กูคิดหาทางออกอยู่..ใช้หมองอยู่เนี่ย..เนี่ยตรงเนี้ย"

ผมใช้ปลายนิ้วชี้ชี้มาที่ตรงหัวของตัวเองเพื่อจะบอกมันว่าตอนนี้สมองผมจะยังคงไม่รับรู้อะไรนอกซะจากการแก้ไขปัญหาและคิดวีธีหาทางออกให้ได้

"มึงจะคิดอะไรมากมายวะ...พอเหอะกูว่า"

"ไม่เว่ยย...กูจะคิดจนกว่ากูจะสบายใจ..ตอนนี้ยังไม่สบายใจกูก็จะคิดต่อไป"

ผมหลับตาและสูดหายใจเข้าลึกๆและผ่อนลมหายใจออก เวลานี้ผมใช้สมองให้คุ้มค่าโดยการจัดเรียงลำดับเรื่องราวที่ผ่านมา

ถึงจะมีเรื่องที่น่าจดจำและไม่น่าจดจำอยู่บ้างก็เถอะ ถ้าวันนั้นผมไม่คิดที่จะลองก็คงไม่ต้องมานั่งวิปัสสนาแบบนี้หรอก

จึกๆ

ผมขมวดคิ้วเล็กน้อยก่อนจะใช้มือปัดบางสิ่งบางอย่างที่มาขยุกขยิกตรงช่วงแขน ผมปัดปายสิ่งที่น่ารำคาญคงจะเป็นไอ้โยอีกละมั้ง

"ไอ้เดียร์..กูไหว้ละไอ้สัสลืมตาได้แล้วเนี้ย"

"อย่าพึ่งๆ..กูจะคิดออกแล้ว..แป๊ปนึงๆ"

"มึงนิ..อาจาร์ยมองหลายรอบแล้วไอ้เชี่ยยย..ลืมตาเถอะกูกราบละ"

"เออแป๊ปๆ..มึงอย่าพูดเยอะกูคิดไม่ออก"

หลังจากนั้นเสียงไอ้โยก็เงียบไปทันที คราวนี้แหละสมองผมวิ่งกระฉูดแน่ยิ่งไม่ใครมากวนนะความคิดผมจะหาทางออกได้เสมอ แต่ทว่าปัญหาหนักตามมาสมทบอีกครั้ง

"ชลธรี!!?...มองหลายรอบแล้วนะ..จะปลงอีกนานมั้ย!!"

"กูบอกแล้ว...คราวนี้มึงใช้สมองอย่างเร่งด่วนเลยนะไอ้เดียร์"

ชิบหายแล้วไงละตัวกู อาจาร์ยแม่งหน้าหล่อซะเปล่าแต่พอแม่งโกรธแม่งอย่างกับบ้านมันถูกเผา ตะโกนที่เพื่อนทั้งห้องต่างจับจ้องมาที่ผมจนต้องลืมตาทันที

"นี่นายเห็นว่าเป็นชั่วโมงเรียนพระพุทธรึไงห๊ะ!..ใช่เวลามั้ย!..รายงายที่สั่งไปส่งรึยัง!"

"สะ..สงแล้วครับ..ผมส่งเรียบร้อยแล้ว"

เสียงผมตะกุกตะกักขึ้นมาทันทีก่อนที่ทุกคนภายในห้องจะแอบขำกัน ผมนี่หน้าเสียไปเลยพลางมองอาจาร์ยที่กำลังหาเล่มรายงานของผมตอนนี้แกก็คงจะเจอแล้วและหยิบขึ้นมาเปิดดู

ใบหน้าหล่อๆอาจาร์ยแม่งทำซะหน้ากลัวเชียว ขนาดผมที่ไม่กลัวใครเจออาจาร์ยสุดหล่อแต่สายโหดขนาดนี้ก็ต้องหลีกทางหน่อยแหละวะ

"ไงละมึง...ไม่นั่งสมาธิคิดจะปลงหาวิธีเอาตัวรอดหน่อยหรอ..ดูหน้าซะด้วย..โหดเ-ี้ยๆ"

"มึงหุบปากเลยนะ..ดูดิ๊แม่งเปิดรายงานกูแต่ละหน้า..สงสัยแม่งเล่นอ่านทุกตัวแน่ๆ..จะละเอียดอะไรขนาดนั้นเชียว"

"หึ"

ในขณะที่ผมกำลังซุบซิบคุยกับไอ้โยก็ได้ยินเสียงหัวเราะในลำคอมาจากด้านหลังผมเองก็รู้อยู่แก่ใจว่าเสียงนี้เป็นของใครเลยไม่คิดที่จะใส่ใจหรือหันไปมอง

"ชลธรี!!...แน่ใจว่านี่ใช่ลายมือเขียน..แน่ใจใช่มั้ย!!"

"เอ่อ..อาจาร์ยครับ..ผมใช้มือเขียนจริงๆครับ"

"แล้วตอนนั่งทำรายงานนั่งสมาธิก่อนทำแบบนี้รายงานรึเปล่าห๊ะ!"

ผมมองทุกสายตาที่จ้องมาที่ผมทั้งห้องเล่นทำเอาตัวเกร็งแทบจะไม่อยากขยับไปไหนเลย เสียงหัวเราะคิกคักเริ่มดังขึ้น

"ถามทำไมไม่ตอบละห๊ะ!..อย่าบอกนั่งสมาธิอีกแล้ว"

"ปะ..เปล่าครับ..เอ่อ..ผมไม่ได้นั่งทำสมาธิก่อนทำรายงานอาจาร์ยหรอกครับ"

"หรอ..ไม่น่าละมันถึงได้ชุ่ยขนาดนี้..แล้วทำไมมานั่งตอนที่สอนละห๊ะ!..ก่อนทำราบงานทำไมไม่ทำ..มันจะได้ออกมาดีๆ..ถามหน่อยซิชลธรี!"

เสียงที่ดุดันดังสนั่นลั่นห้องเล่นเอาทุกคนอมยิ้มและคงจะแอบขำในใจ ส่วนผมน่ะหรอเป๋ไปไม่ถูกเลยได้แต่ก้มหน้าลง แต่ส่วนเรื่องรายงาน? กูทำคนเดียวซะที่ไหนกัน?

"ใครคู่กับทชลธรียกมือซิ...คีรินทร์นายเองหรอ..ในรายงานมีลายมือนายทั้งคู่ใช่มั้ย"

"ครับ/ครับ"

"ที่ว่าลายมือชุยๆนั่นของผมเองครับ"

"งั้นหรอ...มีแค่ไม่กี่หน้าเองลายมือของนาย...ง่ายๆเลยนะ..เอากลับไปเขียนมาใหม่ซะนะ"

ผมมองเล่นรายงานที่ถูกโยนลงบนโต๊ะอย่างไม่ใยดีรอยยิ้มของอาจาร์ยที่โครตๆเเสนจะเป็นมิตรส่งมาให้ เล่นทำเอาใจผมตกกลิ้งขลุกๆไปอยู่ที่ตาตุ่ม

"เอ่อ..ผมขอทำเดี่ยวครับ!"

ผมยกมือขึ้นจนเพื่อนๆในห้องทุกคนต่างหันมามองและจ้องที่ผม ไอ้โยที่นั่งข้างๆค่อยๆสะกิดผมแต่ผมไม่สนใจ รายงานนี้ถึงมันจะเยอะขนาดไหนผมก็ขอทำคนเดียวดีกว่า

"ทำเดี่ยว...อืมมมมม..ไม่ได้!..นี่นายชลธรีอย่ามาทิ้งคู่ทำรายงานกันสิ..ไม่เกรงใจคนทำคู่ด้วยบ้างรึไงเล่นโดดมาแบบนี้น่ะห๊ะ!!"

"แต่อา.."

"อย่าเถียงนะชลธรี...ไปทำมาใหม่ซะนะกับคู่เดิมด้วย..อ้อ..รายมือขอให้พัฒนาขึ้นด้วยซะละ..เข้าใจมั้ย"

ถึงแบบนั้นผมก็กินแห่วเช่นเดิม อะไรวะส่งไปแต่ลายมือไม่ผ่านเพราะไอ้หมาที่ทำคู่ด้วยแท้ๆ แมร่งงงง! แทนที่จะให้ทำเดี่ยวไปซะจะได้จบๆเซ็ง!

"ใกล้จะหมดเวลาแล้ว...ยํ้าอีกครั้งดีกว่า...นี่!..ชลธรีที่หลังหัดชวนคีรินทร์นั่งสมาธิก่อนทำรายงายด้วยละ...งานมันจะได้พัฒนาขึ้นมาซะบ้าง"

"ครับอาจารย์"

"ครับ"












​ติดตามตอนต่อไป

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น

}