อัณณากานต์ / ตั้งใจเขียน / รตี
facebook-icon Twitter-icon Instagram-icon Line-icon

เนื่องจากนิยายมีเยอะมากทำให้ตามอ่านคอมเม้นไม่ทั่วถึง หากต้องการพูดคุยกับนักเขียนหรือสั่งซื้อนิยายทำมือ ติดต่อได้ที่เพจ "สำนักพิมพ์ ตั้งใจเขียน" หรือเพจ "อัณณากานต์”

ตอนที่ 4 ฟ้ากับเหว

ชื่อตอน : ตอนที่ 4 ฟ้ากับเหว

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.6k

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 20 มี.ค. 2561 14:19 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 4 ฟ้ากับเหว
แบบอักษร

             อุษาสวรรค์นั่งทำงานอยู่ที่มุมของตัวเองระหว่างที่ครอบครัวเจ้านายพูดคุยกันด้วยเรื่องต่างๆ นานา แค่เพียงครึ่งชั่วโมงเธอก็เห็นแล้วว่าพี่กับน้องต่างกันราวฟ้ากับเหว คุณวินสตันพี่ชายคือผู้ชายที่เป็นสุภาพบุรุษอย่างแท้จริงเขาสุภาพ สุขุม มีความเป็นผู้นำ บุคลิกของเขาเหมือนเกิดมาเพื่อเป็นผู้บริหารแต่น้องชายคือเด็กเพิ่งเรียนจบที่ไม่รู้ว่าอะไรควรหรือไม่ควร มีอย่างที่ไหนนั่งไขว่ห้างชี้เท้าไปทางพี่สะใภ้แถมกระดิกตลอดเวลา

             การพูดจาก็เอะอะโวยวายไม่น่าฟังแถมเล่นหูเล่นตาตลอดมันดูไม่มีความจริงใจและไม่เป็นมืออาชีพ พนักงานสาวๆ ในโรงแรมได้ปั่นป่วนแน่ถ้ามีเจ้านายคนใหม่ให้ท่าแบบนี้ จริงอยู่ว่าคุณวินสตันก็ปั่นป่วนอารมณ์สาวๆ แต่เขาไม่เคยแสดงท่าทางหรือให้ความหวังมีแต่พวกเธอๆ นั่นแหละที่หวังลมๆ แล้งๆ กันไปเอง ก็บอกว่าแล้วว่าคุณวินสตันเกิดมาเพื่อเป็นผู้นำอย่างแท้จริงเขารู้กาลเทศะทำตัวน่าเคารพ

             “คุณแอ้มครับ ผมรบกวนขอเอกสารที่คุณแอ้มเตรียมไว้ได้ไหมครับ” วินสตันเอ่ยถามเลขา

             “นี่ค่ะ คุณวิน” อุษาสวรรค์หยิบแฟ้มสองแฟ้มที่เตรียมไว้แล้วยื่นให้เจ้านาย วินสตันไม่ได้เปิดอ่านเพราะเขาอ่านมันมาสองรอบตั้งแต่วันก่อนแล้วก็ไม่พบข้อผิดพลาด ก็บอกแล้วว่าอุษาสวรรค์คือพนักงานมือหนึ่งเธอไม่เคยพลาดงานอะไรที่มาจากมือเธอรับรองว่าเรียบร้อยทุกชิ้น

             “คุณแอ้มทำเองเหรอครับ” บรูโน่ถามด้วยความทึ่งหน่อยๆ เลขาอะไรจะคำนวณรายรับรายจ่ายได้แม่นยำขนาดนี้

             “ใช่ค่ะ ดิฉันทำเอง ถ้ามีตรงไหนที่ผิดพลาดคุณบรูโน่แจ้งดิฉันได้เลยค่ะ”

             “ไม่มีครับ ผมแค่ทึ่งในความสามารถของคุณเห็นว่าทำงานในแผนกต้อนรับแต่ไม่คิดว่าจะทำบัญชีแบบนี้ได้” บรูโน่กล่าวแล้วมองตาอีกฝ่ายเพื่อแสดงความจริงใจ ทำไมเธอจะต้องทำตัวห่างเหินเย็นชาแบบนี้ด้วยนะ ฟังสรรพนามที่พูดสิเหมือนคนไม่รู้จักมักจี่กันมาก่อนทั้งที่เขาคือน้องชายของพี่วินแท้ๆ

             “คุณแอ้มเขาจบบัญชีมา” วินสตันบอกน้องชาย

             “เก่งจังเลยนะครับ ทำงานไม่ตรงสายได้ยอดเยี่ยมขนาดนี้” บรูโน่ชื่นชมอีกครั้ง

             วินสตันอยากจะขำออกมาดังๆ ดูท่าน้องชายจะเป็นเอามาก มองคุณแอ้มจนตาเยิ้มขนาดนี้แสดงว่าหลงเสน่ห์เข้าเต็มเปา น่าแปลกที่คราวนี้ชอบรุ่นใหญ่เพราะสาวๆ ส่วนมากของเจ้าโน่จะเป็นเด็กวัยใสมากกว่า

             “ขอบคุณค่ะ ดิฉันขอตัวไปทำงานต่อนะคะ” อุษาสวรรค์ตอบแล้วกลับไปนั่งที่ตัวเอง

             บรูโน่อ่านข้อมูลในแฟ้มเงียบๆ แล้วก็ไม่พบข้อผิดพลาดแบบที่พี่ชายว่าจริงๆ เป็นครั้งแรกในชีวิตที่เขาปิ๊งผู้หญิงจากท่าทางและความฉลาดไม่ใช่ส่วนสัดและหน้าตาใช่ว่าอุษาสวรรค์ไม่สวยนะเธอสวยมากแต่สิ่งแรกที่ทำให้เขาหลงเสน่ห์ก็คือรอยยิ้มและท่วงท่าสดใสกระฉับกระเฉงมันเหมือนเธอมีพลังล้นเหลือและสามารถทำอะไรก็ได้บนโลกใบนี้

             เขาอายุยี่สิบห้าไปอยู่เมืองนอกหลายปี ความรักหรือจริงๆ เรียกว่าเซ็กส์ที่ผ่านๆ มาจะเหมาะกว่า เป็นแค่เรื่องฉาบฉวยของหน้าตาและสัดส่วน ผู้หญิงที่ควงอย่างแรกต้องสวย ต่อมานมใหญ่ต่อมาก็….ไม่มีแล้ว แค่สองอย่างนี้ก็เพียงพอกับการพาขึ้นเตียง ความสัมพันธ์แบบจริงจังไม่เคยเกิดขึ้นเพราะไม่เคยมีใครทำให้เขาอยากไปถึงจุดนั้น

             “คุณแอ้มครับวันนี้ผมไม่มีประชุมอะไรใช่ไหมครับ ถ้าจำไม่ผิด” วินสตันถามเลขาเมื่อเจ้าน้องชายอ่านเอกสารจบ

             “ไม่มีค่ะคุณวิน”

             “แพรครับ งั้นเรากลับกันเลยไหมไปเซอร์ไพรส์คนที่บ้านกัน” ชายหนุ่มถามภรรยาแต่คนที่ยิ้มด้วยความปลื้มใจกลับเป็นเลขาหน้าสวยและบรูโน่ก็ยิ่งขัดใจ ดูเหมือนว่าพี่ชายเขาทำอะไรก็เป็นที่ปลื้มอกปลื้มใจของเลขาไปซะหมด เขารู้ว่าพี่ชายเป็นคนสุภาพและใครๆ ก็ชื่นชมในเรื่องนั้นแต่เขาเองก็พูดเพราะไม่ต่างจากพี่สักหน่อย ทำไมเธอไม่ปลื้มแบบนั้นบ้าง

             ที่อุษาสวรรค์ยิ้มเพราะเธอชอบมองเวลาที่วินสตันกับแพรนวลคุยกันมันเปี่ยมไปด้วยรักและความใส่ใจอย่างแท้จริง คุณวินสตันถึงจะเคยคบผู้หญิงมาหลายคนแต่เธอไม่เคยเห็นเจ้านายห่วงใยใครเท่าแพรนวลมาก่อน ผู้หญิงคนนี้คือรักแท้คือทั้งหมดของผู้ชายคนนี้จริงๆ ไม่ว่าเรื่องที่ต้องตัดสินใจจะเล็กน้อยแค่ไหนคุณวินสตันก็จะถามแพรนวลก่อนเสมอมันแสดงถึงความให้เกียรติภรรยาที่น่ารักมากๆ

             “ดีเลยค่ะพี่วิน ม่าม้ากับคุณพ่อต้องดีใจแน่เลย”

             “แต่ไม่รู้พ่อกับแม่แพรจะดีใจไหม” วินสตันแหย่ให้น้องชายใจเสียเล่นๆ

             “ฮ่าๆๆ พี่วินเนี่ย พ่อกับแม่แพรต้องชอบโน่อยู่แล้วค่ะ” แพรนวลอดขำไม่ได้ที่พี่ชายคอยจะแหย่น้องอยู่ตลอดเวลา

             “คุณแอ้มไปด้วยกันนะครับ” วินสตันพูดกับเลขาแต่หลิ่วตาให้น้องชาย บรูโน่แอบทำท่าชกลมด้วยความดีใจที่พี่ชายรู้ใจ

             “เดี๋ยวนะ ? นี่แปลว่าพี่วินรู้ว่าเราปิ๊งคุณแอ้มเหรอ ? ดูง่ายขนาดนั้น ?” ชายหนุ่มทำท่าชกลมค้างกลางอากาศแล้วมองหน้าพี่ชายด้วยความงงงวย

             “Yes!” วินสตันขยับปากแล้วฉีกยิ้มให้คนที่โดนจับได้

             “เอ่อ อย่าเลยค่ะคุณวิน แอ้มเป็นแค่พนักงาน ครอบครัวคุณวินคงอยากฉลองกันเป็นการส่วนตัวมากกว่า”

             “พนักงานคนโปรดของม่าม้านะครับ นี่ม่าม้ายังถามอยู่เลยว่าเมื่อไหร่คุณแอ้มจะมาหาอีก”

             ตั้งแต่แพรนวลแต่งงานกับวินสตันเธอก็สนิทกับอุษาสวรรค์มากเรียกว่าเหมือนพี่น้องกันด้วยซ้ำเพราะทั้งคู่จะอยู่ด้วยกันตลอดในเวลาทำงานและบางวันที่วินสตันมีประชุมก็ได้อุษาสวรรค์นี่แหละที่อยู่เป็นเพื่อนและช่วยเลี้ยงทะเลดาว

             “เอ่อ คือแอ้มว่ามันคงไม่ดีถ้าแอ้มจะไปวันนี้”

             “ไม่เป็นไรครับ เดี๋ยวผมบอกม่าม้าก็ได้ว่าให้รอไปก่อน” วินสตันกล่าวด้วยสีหน้าเศร้าๆ บรูโน่อยากมอบรางวัลออสการ์ให้พี่ชายมากที่แสดงได้สมบทบาทเหลือเกิน

             “ถ้าคุณวินคิดว่าแอ้มควรไปวันนี้แอ้มก็จะไปค่ะแอ้มไม่ได้ไม่อยากไปนะคะแต่แอ้มเกรงใจจริงๆ แอ้มคิดว่าควรจะมีแค่คนในครอบครัวเท่านั้น” เมื่อได้ยินคำว่าให้ท่านรอไปก่อน อุษาสวรรค์ก็รู้ว่าไม่ควรเป็นอย่างยิ่งที่จะทำแบบนั้น เธอเป็นเด็กเป็นผู้น้อยจะปล่อยให้ผู้ใหญ่รอได้ยังไง

             คุณเฟยกับคุณฟาเบียนใจดีกับเธอมาก พักหลังเธอเจอท่านทั้งสองคนบ่อยๆ ทั้งที่โรงแรมและที่บ้านเพราะแพรนวลชวนไปทานข้าวหรือไม่ก็พากันทำขนม และเธอก็ได้รู้ความลับว่าทำไมเจ้านายของเธอถึงเติบโตมาดีพร้อมสมบูรณ์ทุกด้านเพราะบิดากับมารดาของเขารักและใส่ใจลูกชายนั่นเอง

             “คุณแอ้มก็น่าจะรู้นะครับว่าม่าม้ากับแด๊ดไม่ได้มองคุณแอ้มเป็นแค่พนักงาน”

             “ขอบคุณนะคะคุณวิน” อุษาสวรรค์กล่าวด้วยความซาบซึ้งใจ

             “จะเป็นแค่พนักงานได้ยังไง พี่แอ้มเป็นพี่สาวแพรนะ ลืมเหรอแล้วก็เป็นน้าของหนูดาวด้วย” แพรนวลเดินไปหาเลขาคนเก่งแล้วส่งลูกสาวให้เธออุ้ม

             บรูโน่ตกอยู่ในห้วงความฝันอีกแล้ว ทำไมตอนมองเธออุ้มเด็กแล้วหัวใจมันล่องลอยชอบกล ในหัวมันคิดแต่ว่าถ้าเด็กที่อุ้มคือลูกของเขากับเธอมันจะดีแค่ไหน

             ใช่แล้ว…อุษาสวรรค์คือผู้หญิงคนแรกและคนเดียวที่บรูโน่อยากมีลูกอยากสร้างครอบครัวด้วย ชายหนุ่มลุคแบดบอยสิ้นท่าโดยสิ้นเชิงเมื่อมาเจอเลขาลุคเย่อหยิ่ง

             “คุณไม่ชอบผมก็ได้แต่ผมมีกองหนุนเพียบ” บรูโน่คิดในใจแล้วยิ้มออกมาน้อยๆ ก็ถ้าม่าม้ากับแด๊ดเอ็นดูขนาดนี้ก็ใช้ให้เป็นประโยชน์สิไหนจะพี่ชายพี่สะใภ้อีกและที่สำคัญหลานสาวตัวน้อยต้องช่วยได้มากแน่ๆ

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น