อัณณากานต์ / ตั้งใจเขียน / รตี
facebook-icon Twitter-icon Instagram-icon Line-icon

เนื่องจากนิยายมีเยอะมากทำให้ตามอ่านคอมเม้นไม่ทั่วถึง หากต้องการพูดคุยกับนักเขียนหรือสั่งซื้อนิยายทำมือ ติดต่อได้ที่เพจ "สำนักพิมพ์ ตั้งใจเขียน" หรือเพจ "อัณณากานต์”

ตอนที่ 3 บรูโน่

ชื่อตอน : ตอนที่ 3 บรูโน่

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 2k

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 20 มี.ค. 2561 14:18 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 3 บรูโน่
แบบอักษร

                ชายหนุ่มร่างสูงใหญ่สวมแว่นตาดำเดินลากกระเป๋าใบโตเข้ามาในส่วนต้อนรับของโรงแรม ริมฝีปากของเขายกยิ้มน้อยๆ ด้วยความดีใจ แววตาที่ซ่อนอยู่ใต้แว่นเป็นประกายวิบวับเพราะความตื่นเต้นก็เรื่องเซอร์ไพรส์ที่วางแผนไว้มันเซอร์ไพรส์สมใจจริงๆ เขามาถึงได้เวลาเหมาะเจาะพอดีเป๊ะ

                “วันนี้มาหาน้าแอ้มแต่เช้าเลย” อุษาสวรรค์ถลาไปหาแม่หนูน้อยขวัญใจประจำตัว เธอก็อธิบายไม่ได้เหมือนกันว่าทำไมถึงหลงรักทะเลดาวแบบหัวปักหัวปำถอนตัวไม่ขึ้น ทั้งที่ทำงานตรงนี้เจอเด็กไม่รู้กี่ร้อยกี่พันคนแต่เธอก็เฉยๆ ไม่ได้หลงรักอุ้มชูบูชาแบบหนูดาวสักคน

                ผู้มาเยือนมองครอบครัวของตัวเองแล้วทุกอย่างรอบกายก็พร่าเบลอไปหมดเมื่อผู้หญิงผมซอยสั้นคนนั้นอุ้มหลานของเขาไปกอดแนบอก ผมของเธอเป็นโทนสีน้ำตาลแดงสดใสแต่มันเทียบไม่ได้เลยกับรอยยิ้มพิมพ์ใจและท่วงท่าที่ไม่อาจละสายตา ริมฝีปากที่ระบายด้วยสีแดงอ่อนๆ เผยออ้าด้วยคำพูดที่เขาอ่านออกว่าหนูดาวจ๋า

                “Do you have room available ?” บรูโน่กระชับมือไปที่กระเป๋าเดินทางแล้วมุ่งหน้าไปที่เคาน์เตอร์ เขาจงใจพูดกับชายหนุ่มในชุดสูทที่ยืนหันหลังโดยเฉพาะ

                “โน่” วินสตันชะงักทันทีเมื่อได้ยินเสียงที่ถาม ทำไมเขาจะจำเสียงน้องชายตัวเองไม่ได้

                “เซอร์ไพรส์” บรูโน่กล่าวแล้วยิ้มกว้าง ในที่สุดก็ได้กลับบ้านเกิดสักที สองหนุ่มตระกูลดัวร์ต้าต่างกอดกันแน่นด้วยความคิดถึง

                “สวัสดีครับพี่แพร” ชายหนุ่มทักทายพี่สะใภ้

                “เจ้าเล่ห์จังเลยโน่ พี่กับพี่วินเพิ่งคุยกับเมื่อกี้ว่าจะเตรียมอาหารอะไรไว้ให้โน่ดี”

                “อะไรผมก็กินได้หมดแหละครับพี่แพร ว่าไงครับหนูดาว” หลังๆ มา ผู้หญิงที่เขาคิดถึงมากที่สุดก็คือนางฟ้าตัวน้อยคนนี้แหละ พี่ชายจะวิดีโอคอลมาหาบ่อยๆ เพื่ออวดลูกแล้วเขาก็หลงรักแม่หนูน้อยเข้าเต็มเปา

                “แอ้มขอตัวไปทำงานก่อนนะคะ” อุษาสวรรค์ส่งทะเลดาวให้เขาแต่ตานั่นก็มัวลีลาอ้อยอิ่งถอดแว่นอยู่ได้ เธอแอบกลอกตามองบนเบาๆ ด้วยความหมั่นไส้ แต่งตัวยังกะหลุดมาจากนิตยสารแฟชั่น ผมเผ้าก็ใส่เยล เสื้อผ้าก็ฉีดน้ำหอมจนกลิ่นตีกันมั่วไปหมด เจ้าสำอางขนาดนี้จะทำงานเป็นกับเขาไหมเนี่ย

                “ขอบคุณครับ” บรูโน่ส่งยิ้มหวานไปให้หญิงสาวที่เขาถูกชะตาเป็นอย่างมากแต่อีกฝ่ายกลับทำหน้าบอกบุญไม่รับแล้วกลับไปนั่งประจำที่โดยไม่สนใจเขาอีกเลย

                บรูโน่เล่นกับหลานแต่สายตาเหลือบไปมองอุษาสวรรค์อยู่บ่อยๆ และเธอก็ยังจ้องคอมพิวเตอร์ไม่เหลียวมองมาตรงนี้สักนิด นี่มันไม่ใช่เรื่องปกติมันประหลาดมากเป็นสิ่งที่ไม่เคยเกิดขึ้นด้วยซ้ำถ้าคนแบบบรูโน่ส่งยิ้มให้ใครรายไหนรายนั้นละลายกลายเป็นเปลวเทียนทุกคนแต่ผู้หญิงคนนี้กลับทำท่าเฉยชาเธอทำเหมือนว่าเขาไม่ตัวตนด้วยซ้ำ

                “คุณแอ้มครับ วันนี้ขึ้นไปห้องทำงานพร้อมกันเลยดีกว่าจะได้เอาเอกสารให้เจ้าโน่เลย ไหนๆ ก็มาแล้ว ขอพี่เซอร์ไพรส์กลับบ้าง” อุษาสวรรค์จึงยอมละมือจากงานตรงหน้าแล้วลุกขึ้นยืน สายตาของเธอมองตรงไปที่ลิฟต์ด้วยความมุ่งมั่นเพราะเธอไม่อยากอยู่ตรงนี้หรืออย่างน้อยๆ อยู่ให้ไกลจากผู้ชายคนนั้นก็พอ

                เคยเป็นไหมล่ะ ไม่ถูกชะตากับใครตั้งแต่เจอครั้งแรก ?

                ใช่เลย…ตอนนี้อุษาสวรรค์กำลังอยู่ในสถานการณ์นั้น เธอไม่ชอบความเจ้าสำอางมันทำให้ภาพลักษณ์ของผู้บริหารไม่น่าเชื่อถือ ไหนจะแจ็คเก็ตหนังอีกจะไปดูคอนเสิร์ตร็อคที่ไหนแต่งตัวให้เข้ากับประเทศชาติบ้านเมืองมันจะตายไหม

                “แต่เขาเพิ่งมาถึงเมืองไทยนะแก” เสียงเล็กๆ ของความยุติธรรมกระซิบกับอุษาสวรรค์

                “มาถึงแล้วก็ถอดสิ จะใส่ไว้ทำเกลืออะไรล่ะ” หญิงสาวตอบกลับความคิดของตัวเอง สรุปง่ายๆ ทุกอย่างของผู้ชายคนนี้ขัดตาเธอไปหมด เขาไม่เหมือนคุณวินสตันเลยที่ทั้งหล่อ สุภาพ น่าเชื่อถือแต่อีตานั่นเจ้าชู้แน่ๆ เล่นหูเล่นตาแพรวพราวขนาดนั้นกับคนไม่รู้จักยังยักคิ้วหลิ่วตาให้มันน่าตบนัก คนแบบนี้จะคุมพนักงานได้ยังไงหรือคิดว่าแค่โปรยยิ้มหวานๆ ก็เพียงพอแล้วสำหรับตำแหน่งผู้บริหาร

                “พี่แอ้มคะ” แพรนวลเรียกเพราะอุษาสวรรค์ไม่ยอมเดินสักที เธอสังเกตสีหน้าของแอ้มก็พบว่ามันมีความไม่พอใจแฝงอยู่ในนั้น

                “ขอโทษทีจ้ะแพร พี่คิดเรื่องงานเพลินไปหน่อย” อุษาสวรรค์ตอบแล้วผายมือเชิญให้เจ้านายกับครอบครัวเดินไปก่อน          

                “ขอบคุณค่ะ” แอ้มตอบแบบเสียไม่ได้เมื่อบรูโน่เชิญให้เข้าลิฟต์และตอนนี้เธอกำลังโมโหตัวเองมากที่หงุดหงิดกับเรื่องอะไรไม่เข้าท่าที่สำคัญเธอจะด่าเจ้าของโรงแรมไม่ได้ถึงจะแค่ในใจก็ตาม เธอไม่ถูกชะตากับเจ้าหัวเมือกเสื้อหนังนี่จริงๆ … ให้ตายสิ!

                “คุณแอ้มใช่ไหมครับ” บรูโน่ชวนคุย

                “ใช่ค่ะ” เธอตอบแล้วพยายามไม่ชักสีหน้าหรือกลอกตาไปมา เธออยากเอาแว่นดำของเขามาใส่มากจะได้กลอกล่างกลอกบนให้หนำใจโดยไม่มีใครเห็น ยิ่งมาอยู่ในที่อับและแคบกลิ่นน้ำหอมของตานี่ก็ยิ่งชวนเวียนหัวคนเรามันจำเป็นต้องฉีดน้ำหอมมากขนาดนี้เพื่ออะไร

                “นี่อุษาสวรรค์หรือคุณแอ้ม เธอเป็นผู้จัดการฝ่ายต้อนรับแล้วก็เป็นเลขาพี่ด้วยเรื่องงานไว้ใจเธอได้เนี๊ยบ เป๊ะ ไวไม่มีใครสู้” วินสตันกล่าวแนะนำด้วยความภาคภูมิใจ

                “ขอบคุณค่ะ คุณวินก็ชมเกินไป” เธอตอบด้วยเสียงหวานเชื่อมและส่งยิ้มให้เจ้านายด้วยความเคารพ เธอโชคดีมากที่คุณวินสตันให้โอกาสและเห็นคุณค่าของเธอเสมอแต่ตอนนี้มีคนไม่สบอารมณ์เพิ่มมาอีกคนแล้วก็บรูโน่ไง

                ถ้าตาไม่ได้บอดและหูไม่ได้หนวกก็จะเห็นและได้ยินชัดเจนว่าการพูดและสายตาที่ผู้หญิงคนนั้นมีให้พี่ชายของเขามันเป็นมิตรและสนิทสนมแค่ไหน โอเคเราเพิ่งเจอกันไม่ถึงห้านาทีไม่ต้องสนิทก็ได้แต่ก็ควรจะเป็นมิตรหน่อยไหม มองจากอังกฤษยังเห็นเลยว่าสายตาของเธอที่มองเขามันดุดันและเต็มไปด้วยความไม่พอใจซึ่งเขาไม่เข้าใจว่าทำไม ก็ในเมื่อไม่เคยเจอไม่เคยคุยกันมันจะมีอะไรทำให้เธอต้องขัดเคือง

                “ไม่หรอกค่ะ พี่แอ้มเก่งจริงๆ ถ้าไม่มีพี่แอ้มโรงแรมเราแย่แน่ๆ”

                “ขอบใจจ้ะ” อุษาสวรรค์หยิกแก้มแพรนวลเบาๆ ด้วยความเอ็นดู บรูโน่มองด้วยความประหลาดใจมากเขารู้ว่าสองคนนี้รู้จักกันแต่ไม่คิดว่าจะสนิทชิดเชื้อถึงขนาดหยิกแก้มจับมือถือแขนประหนึ่งเป็นพี่น้องคลานตามกันมา

                ระยะเวลาในลิฟต์แค่ไม่กี่นาทีบรูโน่ก็เห็นแล้วว่าทั้งสี่คนสนิทสนมกันเพียงใด ผู้หญิงคนนั้นราวกับเป็นน้องสาวของพี่ชายเขาก็ไม่ปาน

                “คุณวินรับกาแฟเลยไหมคะ” อุษาสวรรค์ถามเมื่อก้าวเข้ามาในห้องทำงาน

                “ให้แม่บ้านเขามาทำดีกว่าครับ” วินสตันตอบด้วยความเกรงใจ

                “แหม่ คุณวินคะแค่ชงกาแฟเอง แอ้มทำได้ค่ะ รับเลยเนอะ” วินสตันจึงตอบตกลงและไม่ลืมขอบคุณ

                “ของคุณรับอะไรดีคะ”

                “น้ำตาลหนึ่ง ครีมสอง กาแฟสาม ขอบคุณครับ” บรูโน่ตอบและส่งยิ้มไปให้และเช่นเคยที่เธอเมินหน้าเดินหนีไปเฉยๆ

                “มาแล้วค่ะ นี่ของหนูดาวส่วนนี่ของคุณแม่จ้ะ” อุษาสวรรค์วางกาแฟหอมกรุ่นให้ชายหนุ่มทั้งสองคน ของหนูน้อยเป็นนมสดและของแพรนวลเป็นน้ำส้มเย็นเจี๊ยบชื่นใจ

                “แค่กๆๆ” บรูโน่จิบกาแฟไปได้อึกเดียวก็สำลักจนหน้าแดง

                “เอ้า เป็นอะไรเจ้าโน่ รีบเหรอ” วินสตันแหย่น้องชายแล้วส่งทิชชู่ให้

                “หวานเจี๊ยบเลย” ชายหนุ่มบอกและหัวเสียหน่อยๆ … นี่จงใจแกล้งกันใช่ไหม

                “ขอโทษนะคะ ดิฉันจำสับสนระหว่างกาแฟกับน้ำตาลเดี๋ยวดิฉันไปชงให้ใหม่”

                “ไม่เป็นไรผมไปเติมกาแฟเองก็ได้” บรูโน่ขยำทิชชู่ทิ้งแล้วเดินไปทางมุมครัวเล็กๆ

                “ขอโทษด้วยนะคะคุณวิน แอ้มไม่ได้ตั้งใจ” เธอบอกเสียงอ่อยๆ

                “ไม่เป็นไรหรอก ผมชอบเห็นเจ้าโน่มันหงุดหงิด ฮ่าๆๆ” วินสตันเอ่ยแล้วหัวเราะลั่น รู้จักกันมาทั้งชีวิตทำไมจะดูไม่ออกว่าไอ้น้องชายหน้าอ่อนกำลังน้อยใจและที่สำคัญมันอิจฉาพี่ชายอยู่แน่ๆ ที่สนิทกับใครบางคน

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น