Hunny Exo

มาเป็นแรงเชียร์แรงใจให้ไรท์ Hunny Exo กันนะ^^ ขอบคุณทุกคอมเม้นและการติดตามจร้า~

ไอแว่น ครั้งที่22 : ไม่ควรเอาความรู้สึกเข้ามาเกี่ยวข้อง

ชื่อตอน : ไอแว่น ครั้งที่22 : ไม่ควรเอาความรู้สึกเข้ามาเกี่ยวข้อง

คำค้น : ไอแว่นเนี่ยเมียกู

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 56.5k

ความคิดเห็น : 53

ปรับปรุงล่าสุด : 20 มี.ค. 2561 12:09 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ไอแว่น ครั้งที่22 : ไม่ควรเอาความรู้สึกเข้ามาเกี่ยวข้อง
แบบอักษร

​"หมายความว่าไง...มึงรู้มาตลอดงั้นหรอ"

​"กูก็ไม่โง่ถึงขั้นที่จะไม่รู้ว่าคนที่มันมานอนกับกูทุกวัน...มันคือมึง!"



แววตาที่ถูกมองลงเข้าไปในจิตใจที่เกรี้ยวกราดสายตาที่ดูโกรธและเคืองเป็นอย่างมากแสดงออกมาอย่างเห็นได้ชัด

"แล้วยังไง...กูต้องสนด้วยหรอว่ามึงจะจับได้..ปล่อยกูได้แล้ว"

"ทำแบบนั้นทำไม"

ทำไมหัวใจผมหดหู่แปลกๆทันทีที่มันถามประโยคนี้ แววตาเริ่มคลายความโกรธลงและสบตาผมให้มองลึกเข้าไป

"กูแค่หาคู่นอนแค่นั้นเอง..มึงไม่ต้องมายุ่งกับชีวิตกูหรอก"

"งั้นกูก็คือหนึ่งในคู่นอนมึงงั้นสิ"

"อืม..ก็ประมาณนั้น"

ผมคงเป็นผู้ชายที่หน้าด้านหน้าทนที่สุดเลยมั้งที่กล้าตอบขนาดนี้ ผมโหดร้ายกับคำพูดไปหรอกหรอทำไมไอเถื่อนถึงมำหน้าเสียแบบนั้น

"รู้ความลับกูแล้วก็ปล่อยกูสิ..กูจะไปเรียนต่อ"

"ไม่...กูไม่ปล่อย"

"เห้ย!..มึงอย่าเอาแต่ใจเป็นเด็กๆได้ป้ะวะ..ปล่อย!"

ถึงผมจะดิ้นไปมายังไงก็แทบจะดิ้นไม่หลุดอยู่แล้ว แรงที่มหาศาลจากไอเถื่อนกดข้อมือผมลงบนเตียงผมอยู่หมัด

"อึก!..เจ็บ!..ไอเสือใหญ่กูเจ็บ!"

"เจ็บ..มึงกล้าพูดว่าเจ็บโดยไม่อายปากเลยนะ..แล้วที่มึงทำกับกูละ"

"อึก!..กูทำอะไรไม่ทราบ..ปล่อย!..ไม่งั้นกูจะตะโกนให้คนช่วย!"

"เออ!..ตะโกนซะสิ..ตะโกนดิ๊!!"

มันเล่นตะคอกใส่หน้าผมซะจนหน้าเสียไปเลยเหมือนผมยิ่งดิ้นมันยิ่งโมโหมากขึ้น แต่แล้วผมดิ้นแรงขึ้นมันก็ค่อยๆผ่อนแรงกดข้อมือผมซะงั้น

พรึ่บ!

"ออกไปให้ไกลๆกูเลยนะ!"

"รังเกียจกูขนาดนั้น...แล้วทำไมถึงวิ่งมาให้กูเอาทุกวันเลยละ?"

"เหอะ!..มึงอย่าคิดว่ากูนอนกัลมึงแค่คนเดียวไป"

ผมมองใบหน้าที่ดูเศร้าหมองของไอเถื่อนที่แสดงออกมา แต่ใยที่ผมจะต้องใส่ใจงั้นหรอ

ในสมองผมตอนนี้มันตีกันไปหมดแล้วตั้งแต่มันจับได้ความกลัวเริ่มคลืบคลานเข้ามาหาผม แต่แทนที่จิตใจผมจะต้องกลัวแต่มันกลับสั่งให้ผมเย็นชาและเคยชินกับสิ่งที่ทำ

"บอกกูอีกสักครั้งไม่ได้หรอ...ขอเหตุผลที่กูพอใจหน่อย..มึงทำแบบนั้นเพื่ออะไร"

"ก็บอกแล้วไงกูแค่หาคู่นอน!..ต้องการความสนุกมึงรู้จักมั้ยความสนุกอ่ะ!"

"คู่นอน...ที่มึงมาหากูทุกวันเพราะความสนุกหรอ..มึงรู้บ้างมั้ยที่กูมีอะไรกับมึงทุกครั้งกูรู้สึกยังไง"

ผมนี่เป็นคนที่ใจร้ายใจดำจริงๆเลยตอนนี้ปากก็อยากจะพูด'ขอโทษ'แต่กลับกันจิตใจมันสั่งให้เฉยชากับคนตรงหน้าที่สีหน้าดูหม่นหมองชัดเจน

"ผมจะมาเอาอะไรกับคนอย่างกู..ไม่เข้าใจหรอเราทั้งคู่ต่างมีความสุขเพราะเซ็กส์..ยังไม่เข้าใจอีกหรอ"

"ความสนุกมันก็ใช่...แต่ความรู้สึกละมึงไม่คิดบ้างรึไง..ทุกครั้งที่ผ่านมามันไม่เหมือนคู่นอนชั่วคราวเลยนะสำหรับความรู้สึกกู"

"หรอ...แล้วยังไง..กูบอกไว้เลยนะสำหรับกูถ้าจะนอนกับใครกูจะไม่ใช้ความรู้สึกนั้นมาเกี่ยวด้วย..หัดแยกแยะซะบ้างนะ"

"..."

ปังงง!

ผมลุกออกจากเตียงทันทีก่อนจะรีบสาวเท้าเดินออกมาและปิดประตูห้องทันที ผมที่ไม่ได้ไปไหนแต่ยังคงเอนหลังพิงกับประตูเอาไวอยู่แบบนั้นแต่ผมก็ปล่อยทิ้งไอเถื่อนให้อยู่ภายในห้องไว้คนเดียว

ภายในใจแทนที่จะพูดคำว่า'ขอโทษ'แต่ผมกลับตอกยํ้ามันเข้าไปเพียงเพราะเราต้องการแค่ความสุขและความใคร่ ยิ่งผมเฉยชากับมันเท่าไหร่ภายในใจมันคิดว่าเรื่องมันจะจบเร็วขึ้นเท่านั้น

"กูก็ไม่รู้หรอกว่าใจมึงรู้สึกยังไง...ตัวกูเองก็ยังไม่รู้เลย"


(จบเดียร์ พาท)

.

.

.

.

.

.

.

.

​(เสือใหญ่ พาท)


เวลาผ่านไปเท่าไหร่แล้วที่ปล่อยให้ตัวเองนั่งอยู่ในห้องนี้นานเท่าไหร่แล้ว ทำไมจิตใจต้องมาตกตํ่าลงเพราะไอผู้ชายที่ใส่แว่นธรรมดาๆเพียงคนเดียว

ใครจะรู้กันตลอดที่ผ่านตัวเองอย่างกับคนโง่หนึ่งในคู่นอนของไอแว่น ที่ไม่รู้เลยว่าผู้ชายร่างบางที่เจอในผับทุกๆคืนจะเป็นคนๆเดียวกับไอแว่นเงอะง๊ะนั่น

"ชิ!...เกลียดตัวเองชะมัด"

แกร๊ก!

"ให้กูตามหาซะทั่วเลยนะมึง..ไปเรียนได้แล้วไอเสือเดี๋ยวมึงก็โดนอาจาร์ยเล่นหรอก"

ประตูห้องพยาบาลเปิดขึ้นอีกครั้งทำให้ผมต้องหันไปมองแต่คนที่เปิดเข้ามากลับเป็นเพื่อนสนิทผมเองอย่างไอว่าน แต่พอมองนอกห้องก็มีแค่มันคนเดียวอีกคน 'คงไปตั้งนานแล้วละสิ' 

"มึงไปก่อนเลย..อาจาร์ยเค้าจะได้ไม่รวมมึงกับกูไปด้วย..เดี๋ยวจะตามไป"

"แปลกๆนะมึงเนี่ย...เป็นอะไรไป..ดูเศร้าๆเครียดๆมีอะไรบอกกูก็ได้นะ"

ผมพลางส่ายหน้าปฏิเสธเบาๆสมองที่ขาวโพลนไปหมดตอนนี้เป็นครั้งแรกที่ผมรู้สึกน้อยใจในคู่นอนตัวเอง 

ที่ผ่านมาผมไม่ต้องวิ่งเข้าไปขอใครให้เค้ามานอนด้วยเลยแต่พอเริ่มที่จะรู้จักกับผู้ชายหน้าตาหน้ารักตั้งแต่วันที่ไอภาคพามากลับรู้สึกถูกใจอย่างบอกไม่ถูก

"อะไรวะนั่น..เห้ยไอเสือใหญ่นี่มึงทำไมทำหน้าอย่างกับคนโดนหักอกแบบนั้นอ่ะ..อย่างเนี้ยนะอกหัก..พระเจ้า..กูไม่เชื่ออ่ะ"

"ไอว่านแล้วมึงไม่คิดบ้างหรอคนอย่างกูจะอกหักบ้าง"

"โน้ววววว!!อย่างแรง...ระดับไอเสือใหญ่เนี้ยนะอกหัก..โธ่ๆ..ไม่มีทางอ่ะ"

ขนาดตัวเองยังอยากจะขำให้ลั่นไปเลยคนอย่างไอเสือใหญ่ที่ไม่เคยจะมานั่งคิดมากตอนนี้นี่มันใช่ผมจริงหรอ

สงสัยคงจะมีแค่ไอว่านที่ผมจะปรึกษามันได้ในเรื่องนี้ ส่วนไอบูมกับไอภาคอย่าได้คิดจะปริปากปรึกษาเรื่องแบบนี้เชียวมันสองตัวคงจะตลกกันสามสี่วันติด

"กูเริ่มไม่เข้าใจตัวเองเลยว่ะ..กับอีแค่คู่นอนที่กูนอนด้วย...กูกลับรู้สึกไม่อยากให้ไปเป็นของคนอื่นเลย"

"หือ!..มึงหวงคู่นอนหรอกหรอ..บ้ารึเปล่าไอเสือคู่นอนนะเว้ยไม่ใช่เมีย"

"ก็นั่นแหละที่เป็นปัญหา...กูยังคิดแล้วคิดเองกับตัวเองอยู่เลย"

ไอว่านเพื่อนสนิทผมถึงกับอึ้งค้างไปเลยอยู่เหมือนกันเพราะมันคงจะรู้สึกคิดอะไรไม่ออกกับเรื่องของผม ให้ตายสิจะนอนกับใครทั้งทีดันอยากจะครอบครองไว้คนเดียวซะงั้น

"มึงหึงหวงรึเปล่าละถ้าคนนั้นที่มึงว่าไปนอนกับคนอื่น"

"อืมแบบนั้นแหละ..กูหงุดหงิดมากเลยว่ะถ้ามันไปยุ่งกับคนอื่น"

"แล้วยังไงละมึง..กูจะบอกให้นะไอเสือคนอย่างมึงอย่าเอาความรู้สึกส่วนตัวเข้าไปเกี่ยวสิ...มันแค่ชั่วคราวไม่ใช่หรอ"

"..."

คิดแล้วเกลียดตัวเองสุดๆมันผิดเพราะไอแว่นนั่นต่างหากรึว่าเพราะผมกันที่วันนั้นผมไม่คิดอยากจะลองกับมันวันนี้คงไม่ต้องมานั่งนึกหึงหวงมันขนาดนี้หรอก

"บางทีมึงอาจจะชอบคนๆนั้นก็ได้นะ..ดูจากอาการมึงแล้ว"

"กูอาจจะตกหลุมพลางตัวเองที่ทำไว้ก็ได้..เห้ออ!..ชีวิตกูนี่เนอะ"

"มึงรู้สึกดีมากเกินไปกับคู่นอนมากเกินไปรึเปล่าวะ..คู่นอนนะมึง"

'ใช่'ผมอาจจะเป็นแบบนั้นที่ดันเล่นขุดกับดักและดันติดกับดักซะเองแต่ไม่เข้าใจยิ่งมากไปกว่าเดิมซะอีกเพราะต้องการคู่นอนมาครอบครองทั้งที่ได้กันครั้งเดียวก็ต้องแยกย้ายสิ

"กูไม่รู้หรอกว่ามันจะเป็นคู่นอนหรืออะไร...แค่ทุกครั้งที่มีอะไรกันกูรู้สึกดี"

"เอ้า!..มึงเอากับมันก็ต้องรู้สึกดีสิวะ"

"อืม..ใช่รู้สึกดี..แต่ทุกครั้งที่มีอะไรกันก็จะคุยกันเรื่องต่างๆนาๆจนมันรู้สึกดี..จนแทบจะไม่รู้สึกเลยว่านั่นคือ..คู่นอน"

"หือ...น่าแปลกชิบหายเลยนะมึงเนี่ย...เพราะคุยเลยรู้สึกดีทั้งใจและกาย..เอิ่ม..กูว่ามึงต้องคิดใหม่หน่อยนะ..ว่าคู่นอนควรรู้สึกยังไง"

ผมมองหน้าไอว่านที่พูดด้วยความหวังดีก่อนจะตบบ่าผมเบาๆ

คิดให้มันยิ่งเครียดไปรึเปล่า ตัวเราเองควรจะหยุดมันไว้ตรงนี้หยุดแค่ความสัมพันธ์การรู้สึกและรับรู้แค่ร่างกายก็พอ แต่ผมกลับทำไม่ได้ซะงั้นยิ่งคิดยิ่งอยากครอบครอง

"ใครกันวะที่มาทำให้ใจมึงสั่นซะขนาดนี้..บอกกูหน่อยดิ"

"จำไอคนที่มานอนกับกูบ่อยๆได้มั้ยเดี๋ยวนี้ที่มึงเห็นที่ผับประจำ"

"อ๋อเออๆจำได้ๆ..ก่อนหน้านนี้ที่ไอภาคพามานิ..เออทำไมวะ"

"มึงรู้มั้ย..มันคือคนๆเดียวกันกับไอแว่นน่ะ..หึ...คิดไม่ถึงเลยรึเปล่าละ"

"ห๊ะ!!...จริงหรอ..เห้ย!...มึงจำผิดเปล่าไอเดียร์น่ะหรอจะเป็นคนๆเดียวกับคู่นอนมึง"

"ไอว่าน..กูไม่โง่ที่จะไม่คิดหรอกนะ..ว่ามันคือไอแว่น"

ไอว่านยังคงคิดหนักและคงกำลังจะคิดแยกแยะระหว่างไอแว่นกับคู่นอนของผมอยู่แน่ๆ คนอะไรถอดแว่นออกและลองแต่ตัวก็สามารถกลายเป็นอีกคนได้ไม่น่าเชื่อใช่มั้ยละ

แต่สำหรับผมถึงจะเล่นตบตาเปลี่ยนบุคคลิกอีกคนเป็นอีกคนไปเลยก็ไม่ได้หมายความว่าผมจะโง่จนไม่รู้ถึงขนาดนั้น

"แล้วมึงจะเอาไงต่อ..จะทำยังไงกับมันต่อดี"

"หึ...กูจะเอามันมาเป็นของกูให้ได้..มึงคอยดูเถอะ"










​ติดตามตอนต่อไป

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น