เต้าหู้ไข่

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ตอนที่ 15 เท่านี้ที่อยากได้ยิน

ชื่อตอน : ตอนที่ 15 เท่านี้ที่อยากได้ยิน

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 7k

ความคิดเห็น : 24

ปรับปรุงล่าสุด : 20 มี.ค. 2561 11:42 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 15 เท่านี้ที่อยากได้ยิน
แบบอักษร

ตอนที่ 15

เท่านี้ที่อยากได้ยิน

"คิทอยู่ที่นี่แล้ว"

"พี่ว่าอะไรนะ"

"คิทอยู่ที่นี่แล้ว ยืนอยู่ตรงนี้ ข้างๆ น่านเลย"

ผมนิ่งไปครู่หนึ่งเพราะคำพูดของพี่ซี หันมองไปรอบๆ ทั้งๆ ที่รู้ว่าไม่มีทางมองเห็น ผมเลื่อนสายตาเงยขึ้นมองหน้าพี่ซีที่พยักหน้าเบาๆ ให้ผมเชื่อว่าคิทอยู่ตรงนี้จริงๆ 

"สิ่งที่อยู่ในใจน่าน พูดมันออกมาสิ"

ผมยังคงเงียบอย่างคนไม่มีสติ ผมเกลียดฝนยิ่งกว่าอะไรแต่วันนี้ไม่แม้แต่จะก้าวเท้าเขาไปหลบ พี่ซีที่ไม่เคยยอมให้ผมเปียกแม้แต่ละอองฝน แต่วันนี้เขากลับปล่อยให้ผมเปียกปอนอยู่อย่างนั้น เม็ดฝนที่หนาเม็ดขึ้นกระทบใบหน้าและร่างกายจนรู้สึกเจ็บผมจึงได้สติกลับมาในตอนนั้น  

"พี่ซี พี่ไม่ได้ล้อผมเล่นใช่ไหม" ผมถามออกไปโง่ๆ ทั้งๆ ที่ใจผมมันเชื่ออย่างสนิทใจอยู่แล้ว เพราะคนๆ นี้คือพี่ซี เขาไม่มีทางโกหกผมอยู่แล้ว

"คิทอยู่ตรงไหนครับ"

            พี่ซีเลื่อนสายตาไปทางซ้ายของผม ผมเองขยับตัวเองหันตามไปทางนั้นด้วย ผมมองไม่เห็นอะไรนอกจากสายฝนที่กระหน่ำตกลงมา คิทอยู่ตรงนี้แล้ว ข้างๆ ผมเลย ผมมีเรื่องอยากพูดตั้งมากมาย แต่ความรู้สึกในใจมันก็ติดขัดซะจนพูดไม่ออกขึ้นมาซะอย่างนั้น สิ่งเดียวที่ทำได้ตอนนี้คือร้องไห้ออกมาอย่างกลั้นเอาไว้ไม่ได้

"น่าน"

ผมพยักหน้ารับพี่ซี แล้วถอนหายใจออกมาครั้งหนึ่ง พร้อมจะพูดเรื่องที่อยากพูดออกไป

"คิท กูคิดถึงมึงนะ"

"..."

"คิดถึงมึงจริงๆ"

"..."

"มึงทิ้งกูไปแบบนี้ได้ไงวะ"

"..."

"กูไม่รู้ว่ากูกำลังทำอะไรอยู่ กูบ้าหรือเปล่าที่เชื่อว่ามึงยังอยู่ กูแค่มีความเชื่อโง่ๆ เชื่อว่ามึงจะกลับมา"

"..."

"กูรักมึง"

ผมพูดคำนั้นออกไป ขณะที่พี่ซีหันมองไปอีกทาง ก้าวหนึ่งที่พี่ซีถอยออกไปจากผม หากแต่คำพูดอีกคำของผมหยุดเขาเอาไว้

"แต่ตอนนี้รักคนอื่นไปแล้ว"

"..."

"ยกโทษให้กูนะคิท"

"..."

"แต่กูรักเขาได้ใช่ไหม"

พี่ซีไม่ได้พูดอะไรกระทั่งตอนที่ผมก้าวเท้าเขาไปหาเขา

"พี่ซี คิทมันได้ยินผมไหม"

พี่ซีไม่ตอบ ยังคงเงียบจนผมต้องถามซ้ำอีกครั้งด้วยเสียงที่ดังกว่าเดิม

"พี่ซี คิทได้ยินไหม"

"ได้ยิน มันได้ยินทุกอย่าง"

"คิทตอบผมไหม"

"..."

"พี่ซี คิทตอบว่าไง"

"..."

"พี่ซี ถามคิทสิว่าผมรักพี่ได้ไหม!"

"ได้"

ผมพยักหน้ารับก่อนก้มหน้าลงช้าๆ ปล่อยน้ำตาไหลโดยไม่พยายามกลั้น

"แค่นี้ใช่ไหมที่อยากได้ยิน"

พี่ซีพูดเสียงเรียบก่อนขยับเข้ามาดึงตัวผมเข้าไปกอด ผมพูดเรื่องที่อยากพูด ผมถามเรื่องที่อยากถาม แม้เป็นเรื่องโง่เง่าไร้สาระแต่นั่นทำให้เรื่องค้างคาที่เกาะกุมอยู่ในใจของผมถูกคลายออก กำแพงสูงที่เคยขวางกั้นพังทลายลงตรงนั้น ผมต้องรู้ตัวและยอมรับ คิทตายจากผมไปแล้ว ผมจะเก็บคิทไว้เป็นความทรงจำที่ดีที่สุด และชีวิตผมต้องเดินต่อไป

...

            วันต่อมาผมไปเรียนไม่ทันเพราะลืมตั้งนาฬิกาปลุก แถมฝนยังตกหนักมากเลยเป็นเรื่องยากที่จะลุกขึ้นมาจากเตียง ผมทิ้งตัวนอนกลิ้งอยู่บนเตียงในตอนบ่ายๆ ของวัน หิวก็หิวแต่ขี้เกียจฝ่าฝนออกไปหาอะไรกินเลยนอนหิวมันอยู่อย่างนั้น 

"ก็อกๆๆ"

"พี่น่านครับ!"

ผมเด้งตัวขึ้นมาจากเตียงหลังจากได้ยินเสียงเรียกของไคโร เดาว่าวันนี้ไคโรก็โดดเรียนเหมือนผม มันยังคงเรียกซ้ำเสียงดังอยู่ที่หน้าประตู ผมจึงไหลลงมาจากเตียงแล้วลากเท้าออกไปเปิดประตูให้ 

"มีไร"

"เฮียให้มาเรียกลงไปกินข้าว"

"ขี้เกียจอะ"

"ไม่ต้องขี้เกียจเลย เฮียสั่งพิซซ่ามาให้ ไปเร็ว"

"ยังไม่ได้อาบน้ำเลย"

"ไม่ต้องอาบหรอก หอมแล้ว"

ผมตัวแข็งทื่อเมื่อโคโรยื่นหน้าเข้ามากดปลายจมูกเข้าที่ข้างลำคอของผม 

"เฮ้ย ทำอะไร!"

"ก็ดมไง"

"โรคจิตป่ะเนี่ย!"

"อะไรอ่า"

ผมรีบก้าวเท้าหนีไคโรลงไปข้างล่าง ขณะที่มันก็เดินตามมาด้วยพร้อมกับพล่ามถามไม่หยุด

"พี่น่านว่าใครโรคจิต ฮะ!"

"ก็มึงไง"

"โรคจิตยังไง! โรคจิตตรงไหน!"

"อย่ามานั่งข้างกูนะเว้ย!" ผมผลักไคโรออกไปตอนที่มันกำลังจะตามมานั่งข้างๆ บนโซฟา มันจึงถอยไปนั่งกับเท็นแทน

"เป็นอะไรกันวะ"

"พี่น่านว่าผมเป็นโรคจิตอะ"

"แล้วมึงไปทำอะไรเขาล่ะ"

"ก็แค่ดมเอง"

"แต่มึงดมซอกคอกูเลยนะเว้ย!"

"มึงว่าไงนะ" เสียงของพี่ซีที่โผล่มาจากด้านหลังถามขึ้น

"ไม่มีไรเฮีย"

"มึงทำอะไรน่าน"

"ดมเฉยๆ"

ผมชี้นิ้วจิ้มเข้าที่ลำคอตัวเองเพื่อฟ้องพี่ซีว่าไคโรกดจมูกลงมาตรงนี้เลย ผ่านใบหน้าบูดๆ ของตัวเองพี่ซีเลยรู้ว่าผมไม่พอใจไคโร เขาจึงจัดการเด็กนั่นด้วยการหยิบหมอนขึ้นฟาดในทันที 

"โอ๊ย! เจ็บนะเฮีย!"

"ไอ้โรคจิต!"

"เฮียพอแล้ว ขอโทษๆ!"

ไคโรกลิ้งตัวหนีลงไปนั่งกับพื้นแล้วยกสองมือขึ้นพนมเพื่อขอร้องให้พี่ซีหยุด ผมหลุดขำกับท่าทางของมันจึงโบกมือปัดๆ เป็นเชิงให้พี่ซีหยุด เขาจึงโยนหมอนใส่หน้าไคโรไปอีกที ชี้นิ้วคาดโทษแล้วก้าวเท้ามานั่งข้างๆ ผม

"ทำเป็นว่าผม จริงๆ เฮียก็อยากทำใช่ป่ะล่ะ"

"อะไรมึง"

"ตอนเมายังบอกว่าอยากได้พี่น่านอยู่เลย"

"ไอ้ไคโร"

"จริงๆ นะพี่น่าน วันนั้นเฮียบอกว่าพี่น่านโคตรน่าปล้ำเลย"

"หนูอย่าไปฟังมัน" พี่ซีว่าพลางยกมือขึ้นปิดหูผม

"เฮียอะโรคจิตกว่าผมอีก นี่อย่าให้ผมเล่านะว่าเฮียเคยพาใครมานอนที่ห้องอะ"

"ไอ้ไคโร!"

พี่ซีปล่อยมือจากหูผมแล้วกระโดดเข้าไปตีกับไคโร เท็นส่ายหน้าหน่อยๆ แล้วขยับมานั่งข้างๆ ผม แล้วชวนกันกินพิซซ่าที่วางอยู่บนโต๊ะ

"น่านเอาอันไหน"

"เอาอันนี้"

ผมชี้ไปที่พิซซ่าหน้าที่ชอบ ก่อนเท็นจะหยิบมันออกมาให้ ผมกัดพิซซ่านั่นเข้าไปคำโต ความหิวผสมโรงกับความอร่อยผมจึงซัดพิซซ่าชิ้นนั้นเรียบในเวลาอันรวดเร็ว พี่ซีที่เลิกตีกับไคโรแล้วกลับมานั่งข้างๆ ผม

"อร่อยเหรอมากครับ"

"อร่อย"

"เอาอีกไหม"

ผมพยักหน้ารับ ก่อนพี่ซีจะหยิบมาให้อีกชิ้น แต่คราวนี้เป็นขอบชีสที่ผมไม่ชอบจึงพลิกด้านขอบนั่นส่งให้คนข้างๆ 

"ไม่กินขอบ กินให้หน่อย"

"เฮียไม่กินพิซซ่า เอามาให้ผมก็ได้"

ไคโรพูดขึ้นแล้วอ้าปากรอ ผมกำลังจะเลื่อนมือไปป้อนใส่ปากไคโรแต่ถูกพี่ซีดึงกลับแล้วก้มลงงับไปก่อน

"ใครบอกกูไม่กิน"

"เอ้า! ปกติไม่เห็นกิน"

"น่านป้อน กูเลยกิน" พี่ซียิ้มหน่อยๆ ขณะเคี้ยวพิซซ่าเต็มปาก ผมก็หลุดยิ้มตามออกมาแล้วกัดพิซซ่าในมือตัวเองบ้าง มื้อกลางวันตอนบ่ายๆ ของพวกเราดำเนินไปพร้อมเสียงพูดคุยกระทั่งจบลงด้วยความอิ่มจนตัวแน่น

พี่ซีบอกว่าป้าทิพย์ลากลับบ้านที่ต่างจังหวัดอาทิตย์หนึ่ง ช่วงนี้เราจึงต้องทำความสะอาดกันเอง ใช้คำว่าเราไม่ถูกนักเพราะเห็นมีพี่ซีคนเดียวที่กำลังเก็บกวาดเช็ดถูห้องนั่งเล่นตรงนี้ ผมอิ่มแล้วกลายเป็นก้อนๆ จึงขยับไม่ได้ ไคโรนั่งเล่นเกมในมือถือ เท็นนั่งเกาพุงไอรอนแมนพร้อมกับดูซีรีส์ในทีวีไปด้วย  

"ไอ้ไค ไปหยิบถุงขยะให้หน่อยดิ"

"ทำไมต้องมาใช้อะ"

น้องเล็กของหอบ่นอุบเพราะถูกเรียกใช้ แต่เท่าที่ผมเห็นพี่ซีก็เรียกใช้มันบ่อยที่สุดในบรรดาพวกเราแล้ว

"ใช้อยู่ได้ เฮียไม่มีมือมีตีนหรือไง"

"กูมีมือมีตีน แต่ก็มีมึงไว้ใช้งานด้วยไง ไปหยิบมา!"

"ค้าบ!" ไคโรโยนมือถือทิ้งก่อนวิ่งไปหยิบถุงขยะมาส่งให้พี่ซี เจ้าของหอที่ตอนนี้พ่วงตำแหน่งแม่บ้านไปด้วย คุกเข่าลงข้างโต๊ะแล้วเก็บเศษซากที่เหลือจากการกินเมื่อครู่ลงถุงขยะ หยิบผ้าที่เหน็บอยู่กับกระเป๋าหลังกางเกงขึ้นมาเช็ดโต๊ะจนเงาวับ ผมหลุดขำออกมาต่อหน้าเขา 

"ขำไรหนู"

"พี่เป็นเจ้าของหอจริงใช่ป่ะ"

"เออดิ ชีวิตกูต้องมาลำบากอะไรเนี่ย"

"ช่วยไหมครับ"

"นั่งเฉยๆ เหอะเราอะ"

เขาพูดแค่นั้นก่อนจะยกขาผมขึ้นเพื่อเช็ดเศษอาหารที่ตกอยู่ที่พื้น ก่อนรวบถุงขยะไปพิงไว้ข้างโซฟาแล้วหันไปสั่งไคโรอีกที

"เอาขยะไปทิ้งด้วยมึงอะ"

"ผมอีกละ!"

"มึงจะลุกไปทิ้งดีๆ ไหม"

"โอเคๆ เดี๋ยวทิ้ง"

"ทิ้งให้คนอื่นทำอะดิ ลุกเลย!"

"พี่ซี เดี๋ยวผมเอาออกไปทิ้งเอง" ผมเสนอตัว

"ไม่ต้อง ให้ไอ้ไคมันทำ เดือนนี้มันยังไม่จ่ายค่าหอพี่ ให้มันทำงานใช้หนี้"

"ไม่เป็นไร เดี๋ยวจะออกไปซื้อของข้างนอกพอดี"

"ข้างนอกฝนตกอยู่นะ"

"ไปได้"

"งั้นเดี๋ยวพี่ไปด้วย"

ผมไม่ได้ปฏิเสธตอนที่พี่ซีบอกจะมาด้วย ถึงห้ามเขาก็ต้องมาอยู่ดี และร่มคันใหญ่ในมือคนตัวสูงก็ช่วยให้ผมไม่เปียกอย่างทุกครั้ง กระทั่งเราเดินมาถึงมินิมาร์ท ผมตั้งใจมาซื้อครีมอาบน้ำแต่ดูท่าจะต้องเสียเงินไปกับช็อกโกแลตลดราคาอีกจำนวนหนึ่ง ผมหันมองพี่ซีที่ยืนอยู่หน้าชั้นเครื่องดื่ม ขณะที่พี่ซีกำลังยื่นมือทำท่าจะหยิบขวดเบียร์ ผมก็ยื่นมือตัวเองไปจับมือเขาเอาไว้ก่อน

"พี่ไม่กินเบียร์ได้ไหม"

"ห้ามเหรอ"

"ไม่ได้ห้าม ขอร้อง"

"ไม่ต้องกินหรอกนะ"

"..."

"นะครับ"

"..."

"ไม่ต้องกินได้ไหม ฮึ?"

"อย่ามาทำตัวน่ารักนะไอ้เด็กคนนี้"

"ก็ผมเป็นห่วงพี่ไง"

พี่ซีนิ่งไปครู่หนึ่งตอนผมพูดแบบนั้น เขาเงียบจนผมต้องสะกิดถามว่าผมพูดอะไรผิดไปหรือเปล่า

"ดีใจว่ะ เหมือนไม่มีคนเป็นห่วงมานานแล้วอะ"

ผมหลุดยิ้มออกมาในตอนนั้น แล้วหยิบน้ำผลไม้สองกล่องขึ้นมาตรงหน้าแทน

"กินอันนี้แทนนะ"

"ได้ครับ"

เขายอมรับอย่างว่าง่าย ผมก็ดีใจที่เขาเชื่อผม ไม่งั้นพี่ซีต้องเป็นแอลกอฮอล์ลิซึ่มแน่นอน เสร็จจากซื้อของเราก็กลับมาที่หอ ไคโรกับเท็นไม่อยู่ตรงนั้นแล้ว พี่ซีก็หายเงียบเข้าไปในห้อง ผมเป็นคนเดียวที่ไม่มีอะไรทำ ทิ้งตัวเองลงบนโซฟาอย่างเบื่อๆ หยิบรีโมทขึ้นจิ้มไปเรื่อยๆ ก็ยังไม่เจอช่องที่ถูกใจจึงกดปิดไป หันไปเล่นกับแมวแมวยังเดินหนีเลยคิดดู ผมเลยคิดจะกลับไปนอนต่อบนห้องดีกว่า แต่แค่จะเดินขึ้นบันไดชั้นสามก็ยังขี้เกียจจึงยืนมองขั้นบันไดอยู่อย่างนั้นเพื่อทำใจก่อน

"เป็นอะไรอะ"

ผมหันมองพี่ซีที่เปิดประตูห้องออกมา

"ขี้เกียจขึ้นบันไดอะ พี่ทำลิฟต์ได้ไหม"

"ชั้นสามเอง"

"แค่คิดก็หนื่อยแล้วอะ"

"งั้นมาห้องพี่ก่อน" พี่ซีพูดพลางเปิดประตูห้องให้ ผมไม่ปฏิเสธแล้วเดินเข้าไปในห้องเขาแล้วทิ้งตัวลงบนเตียงนุ่มๆ ทันที พี่ซีที่เดินตามเข้ามายืนขำผมอยู่ข้างๆ เตียง

"หัวเราะไร"

"พุงออก" เขาว่าแล้วดึงเสื้อผมที่เปิดขึ้นตอนนอนลงมาปิดพุง

"ก็พี่แหละ เลี้ยงพิซซ่าทำไม"

"แล้วหนูกินเยอะทำไม"

"อร่อยไง" ผมตอบเสียงเบา ก่อนพี่ซีจะนั่งลงบนเตียงด้วยกัน ผมหันไปสนใจโมเดลการ์ตูนใกล้ๆ หัวเตียง มือซนหยิบมันมาตัวหนึ่งแต่เจ้าของก็ดูไม่ได้หวง

"พี่ชอบเหรอ"

"เปล่า ของพ่อ"

ผมพยักหน้ารับแล้ววางมันลงที่เดิม ผมรู้มาจากเท็นว่าพ่อของพี่ซีเสียไปเมื่อสามปีก่อน แต่ตัวพี่ซีเองไม่เคยพูดถึง เอาจริงๆ ก็ไม่เคยพูดเรื่องตัวเองให้ผมฟังเลย  

"พี่ซี"

"ฮึ?"

"พี่เป็นลูกครึ่งอะไร"

"แม่เป็นฝรั่งเศส"

"แล้วพี่พูดภาษาฝรั่งเศสได้ไหม"

"ฟังออกแต่พูดไม่ได้"

"อ้าว ทำไมอะ"

"พี่เกิดที่นี่ โตนี่ที่ มีแววจะตายที่นี่ด้วยจะไปพูดกับใครล่ะครับ"

"แม่ไม่สอนเหรอ"

"แม่พูดไทยใส่ตลอดอะ"

"นี่มันฝรั่งปลอมชัดๆ"

พี่ซีส่ายหน้าขำๆ ผมชวนเขาคุยเรื่องที่อยากรู้ กระทั่งรู้สึกหนักที่ตาเพราะง่วงนอนจึงมุดหน้าลงไปบนหมอน

"จะนอนเหรอ"

"นอนได้ไหม"

"ได้ดิ"

"พี่นอนไหม"

"ไม่ดีกว่า เดี๋ยวพี่ไปทำงานส่งอาจารย์ก่อน"

ผมพยักหน้ารับ ตอนที่เขากำลังลุกออกไปก็ดึงมือเขาเอาไว้ก่อน

"พี่ซี"

"หืม?"

"คิทมันไม่ได้โกรธผมใช่ไหม"

"ไม่โกรธหรอก"

"ค่อยสบายใจหน่อย"

"..."

"เพราะผมชอบพี่มากเลยนะ"

...


To be continued.

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น