มายาสีเทา

สายรหัสNC20+ค่า อาจมีติดเหรียญบ้างบางตอน💰เพื่อความอรรถรสเนอะ😉อย่าลืมไลค์👍คอมเม้น💬กดติดตามไรท์ด้วยนะ🙏ให้ดาวไรท์บ้างนะ🌟💕 👉อ่านนิยายเรื่องอื่นของไรท์จิ้มที่โปรไฟล์เลยค่ะ👈

ไม่เป็นไรนะ...

ชื่อตอน : ไม่เป็นไรนะ...

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 3k

ความคิดเห็น : 2

ปรับปรุงล่าสุด : 20 มี.ค. 2561 02:38 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ไม่เป็นไรนะ...
แบบอักษร

1 เดือนต่อมาหลังจากปิดเทอม

เวลาที่ผ่านไปเร็วจนไม่สามารถแก้ไขเรื่องผิดพลาดได้ ท้องที่แบนราบก็โตขึ้นทุกวันๆ ถึงมันจะไม่ใหญ่มากเท่าคนอื่นแต่ นี่ก็เข้าสู่การตั้งครรภ์ 6 เดือนของเธอ เวลาที่ผ่านไปมันเร็วจนเธอทำใจให้เป็นปกติไม่ได้ที่จะต้องบอกความจริงกับพ่อและแม่ 



"โซ่เก็บกระเป๋าเสร็จยัง ของฉันเสร็จ..."มาร์คที่เดินเข้ามาเห็นอีกคนที่นั่งน้ำตาซึมก็รีบวิ่งเข้าไปหาทันที


..พรึ่บ!!..


สองแขนแกร่งรวบร่างเธอเข้ากอด ใบหน้าซุกเข้ากับอกอุ่น ไออุ่นจากคนตัวสูงกว่าปกคลุมทั่วร่างกาย แขนเรียวยกขึ้นกอดร่างหนาจนแน่น

"ฮึก... ฮือ ฮือ... ฉันทำใจ..ไม่ได้ ฮึก.."เสียงสะอื้นที่เธอเปล่งออกมาทำให้น้ำตาร้อนไหลออกมาเปรอะเสื้อยืดของเค้า

"ไม่เป็นไรนะ ฉันจะบอกท่านเองว่าทุกอย่างมันเกิดจากฉัน เพราะฉันมันถึงเป็นแบบนี้.."ร่างบางเงยหน้ามองอีกคน มือหนายกขึ้นลูบหัวเบาๆ "ฉันจะรับผิดชอบต่อความรักที่เกิดขึ้นเอง ไม่ต้องห่วง เลิกร้องไห้ได้แล้ว"เสียงที่อบอุ่นเอ่ยให้ร่างบางได้ยิน ก่อนทั้งคู่จะผละกอดออกจากกัน

"เก็บของเสร็จรึยัง เหลืออะไรอีกไหม"มาร์คเอ่ยถามพรางเช็ดน้ำตาให้โซ่ไปด้วย

"นายช่วยหยิบนั่นให้หน่อยได้ไหม ฉันหยิบไม่ถึง"โซ่พูดพรางชี้ไปที่กระเป๋าสะพายใบเล็กที่อยู่บนตู้เสื้อผ้า 

"แค่นี้ก็ครบแล้วล่ะ ออกไปหาไรกินกัน"โซ่ปิดกระเป๋าแล้วค่อยๆลุกขึ้นโดยมีมาร์คประคองด้วย

"เธอครบกำหนดไปหาหมอวันไหน หกเดือนละนะทำไมไม่ให้หมออัลตราซาวด์ซะที"มาร์คจูงมือโซ่ออกจากห้องและลงบันได

"เอาไว้กลับจากเมกาก่อนค่อยซาวด์ดูเพศ เราเหลือเวลาอีกประมาณสามชั่วโมงกว่าๆ ตอนนี้ก็สองทุ่มกว่าละ รีบออกไปหาไรกินกันเหอะฉันหิว"โซ่พูดไปด้วย มือก็ลูบท้องไปด้วย

"หิวไม่ได้ห่วงหน้าตาเลยแม่คุณ จมูกแดงหมดแล้ว"มาร์คส่ายหัวนิดหน่อยพร้อมกับอมยิ้มไปด้วย




ไม่นานรถยนต์ก็จอดเทียบที่ร้านอาหารยานเยาวราช แต่ตอนนี้คนในร้านไม่ค่อยเยอะเท่าไหร่

"นายจะทานอะไร"โซ่เอ่ยถามเมื่อมานั่งที่โต๊ะ พร้อมกับยื่นเมนูให้อีกคนดู 

"เอาปลากระพงผัดขึ้นฉ่าย แล้วก็ วุ้นเส้นต้มยำ โซ่ทานไร"มาร์คเอ่ยบอกคนจดก่อนจะเอ่ยถามอีกคน

"เอาซี่โครงหมูอบ ขาไก่น้ำแดง.. อืม แค่นี้แหละค่ะ"โซ่ว่าจบก็ส่งเมนูคืน



"ดึกป่านนี้ยังไม่นอนอีกหรอคะ??"โซ่ก้มลงมองท้องตนที่ขยับขึ้นลงเมื่อเอามือวางทาบลงบนท้อง

"ลูกยังไม่นอนอีกหรอ เพราะเธอหิวรึป่าวเลยไม่หลับ"มาร์คถาม

"ไม่รู้สิ ปกติก็นอนไม่ค่อยดึกนะ อีกเดี๋ยวคงหลับแหละ... อาหารมาแล้ว"โซ่หันมองอาหารที่กำลังมาเสิร์ฟก่อนจะลูบท้องตนเองเมื่อเด็กในท้องดิ้นแรงเกินไปจนเธอต้องงอตัว



"ตอนนี้ฉันท้องได้หกเดือน ถ้าเปิดเทอมฉันก็คงคลอดพอดีหรือไม่ก็ใกล้คลอด ฉันจะดร็อปเรียนไว้ก่อน นายว่าไง"โซ่เริ่มทานอาหารที่เสิร์ฟพร้อมกับถามเรื่องที่ตนค้างคาใจ

"ฉันว่า.. ฉันเลี้ยงคนเดียวได้นะ เธอไม่ต้องดร็อปหรอก"มาร์คพูดพรางมองหน้าอีกคน สีหน้าที่จริงจังกว่าทุกครั้งทำให้อีกฝ่ายต้องหลบตา

"นายเคยเลี้ยงเด็กหรอ"โซ่ถามเสียงนิ่ง

"ถึงจะไม่เคย แต่เป็นพ่อก็ต้องทำให้ได้สิ เธอไม่ต้องดร็อปหรอก ฉันดูลูกเอง"มาร์คตอบพร้อมกับตักอาหารลงจานโซ่ และทั้งคู่ก็ทานต่อ






เวลา 22.45 นาที

รถยนต์ตันหรูจอดอยู่หน้าบ้านพร้อมกับแยมและแบงค์ที่ยืนคอย ไม่นานโซ่และมาร์คก็ลงมา

กระเป๋าใบใหญ่ทั้งสองใบถูกเอาไปเก็บไว้หลังรถ ไม่นานรถยนต์ก็เคลื่อนตัว จุดมุ่งหมายคือ สนามบิน



สนามบิน✈

"ไปอยู่เมกาแกดูแลตัวเองดีๆนะ พี่มาร์คดูแลเพื่อนแยมดีๆนะคะ"แยมพูดพรางลูบท้องนูนไปด้วย

"ดูแลดีอยู่แล้ว ไม่ต้องห่วง"มาร์คที่ยืนข้างโซ่เอ่ยขึ้น

'ผู้โดยสารที่จะขึ้นเครื่องขาออกไป สหรัฐอเมริกา ตอนนี้กรุณา...' เสียงประชาสัมพันธ์ดังขึ้นพาให้ทั้งคู่ตกใจ

"ฉันจะไปแล้วนะ ขอบใจมากนะที่มาส่งไว้กลับมาจะซื้อของมาฝาก ไปนะแยม ไปก่อนนะคะพี่แบงค์"

"ไปละมึง ไปแล้วนะแยม ไว้เจอกัน"ทั้งคู่บอกลาพร้อมกับเดินไปเพื่อเตรียมขึ้นเครื่อง




(ขออนุญาติตัดนะคะ)

หลังจากที่ออกจากสนามบินทั้งคู่ก็เดินทางต่อจนมาหยุดอยู่ที่หน้าบ้านหลังใหญ่

"ที่นี่บ้านพ่อกับแม่เธอหรอ"มาร์คถามพรางมองจากรั้วแล้ว เหมือนกับเป็นคฤหาสยังไงยังงั้น 

"อื้อ ที่นี่แหละบ้านพ่อแม่ฉันเอง"โซ่ตอบ ปลายนิ้วเรียวยกขึ้นกดออดหน้าบ้าน


ไม่นานก็มีผู้หญิงผมทองคนนึงเดินมาเปิดประตู ปากเธออ้าค้างเหมือนจะถามแต่ก็ไม่มีเสียงอะไรพูดออกมา

"ซะ.. โซ่ โซ่ลูกแม่"แม่เธอโผลกอดเข้ากับลูกสาวอย่างแน่น น้ำตาของผู้เป็นแม่ไหลลงมาที่ใบหน้าช้าๆ

"แน่นเกินไปแล้วค่ะ โซ่หายใจไม่ออกนะแม่"โซ่ค่อยๆผละกอดออก ปลายนิ้วเรียวยกขึ้นเช็ดน้ำตาให้ผู้เป็นแม่

"สวัสดีครับ คุณน้า ผมมะ.."

"แม่จำได้ มาร์คใช่ไหมลูก เรียกแม่ได้แล้วคบกันมาหลายปีละนิ่ เข้าบ้านกันลูก"แม่เธอเดินนำทางก่อนจะเข้ามาอยู่ในบ้านหลังใหญ่


"พ่อคะ.."โซ่เอ่ยเรียกชายตรงหน้าที่หันมาตามเสียงเรียกของลูกสาว

"ลูกสาวพ่อ.. คิดถึงแทบแย่เลยลูก"พ่อโผลเข้ากอดลูกสาวหัวแก้วหัวแหวนก่อนจะผละออก

"ทำไมไม่ไปหาบ้างเลยล่ะคะ โซ่ทนไม่ไหวเลยมาหาพ่อกับแม่ และนี่มาร์ค พ่อจำได้ใช่ไหมคะ"โซ่เอ่ยถามพ่อที่มองมาร์คนิ่งๆ

"จำได้สิ ก็แฟนลูกพ่อจะจำไม่ได้ ได้ยังไง"พ่อพูดพรางลูบหัวโซ่ไปด้วย

"แล้วทานอะไรกันมารึยัง ไปนั่งรอทานพร้อมกันเลย แม่กำลังจะทานพอดี"มาร์คและโซ่พยักหน้าก่อนจะไปนั่งรอที่โต๊ะอาหาร


"ทานกันเยอะๆนะลูก แล้วนี่ทำไมไม่บอกว่าถึงแล้วแม่จะได้ไปรับ"แม่ถามพรางตักข้าวให้ทั้งคู่

"พวกผมเกรงใจน่ะครับ เลยมากันเอง"มาร์คตอบพร้อมกับตักอาหารให้โซ่ด้วย

"แล้วนี่ปิดเทอมกันแล้วหรอถึงมา"พ่อเอ่ยถาม ส่ายตานิ่งๆส่งให้มาร์ค

"ปะ..ปิดแล้วครับพ่อ"มาร์คพูดเสียงสั่นๆ พ่อเองก็แค่พยักหน้า

"คุณก็ พูดกับลูกเขยให้ดีๆหน่อย จะทำขรึมไปไหน ฟอร์มเยอะจริงๆเลย"แม่พูดแซะพ่อ จนอีกคนต้องหัวเราะเบาๆ

"มันก็ต้องมีฟอร์มหน่อยสิ เดี๋ยวลูกเขยจะไม่ฟัง"พ่อพูดออกมา แต่ประโยคหลังกลับพูดเบาจนอีกคนต้องอมยิ้ม

"ผมจะเชื่อฟังพ่อให้มากที่สุดนะครับ"มาร์คพูดออกมายิ้มๆ

มาร์คยิ้มออกมาพร้อมกับหันไปมองโซ่ที่นั่งยิ้มเหมือนกัน แต่จู่ๆเธอก็งอตัวพร้อมกับจับไปที่ท้องจนมาร์คต้องเอ่ยถาม

"เจ็บท้องหรอ"มาร์คถามออกมาแต่ไร้เสียง

"ลูกทีบท้อง"โซ่ตอบกลับเบาๆ มาร์คหันไปทานอาหารแต่มือกลับค่อยๆลูบที่ท้องนูนเบาๆจนรับสัมผัสจากการทีบของลูกได้

"กินข้าวเสร็จพ่อกับแม่จะต้องออกไปข้างนอกแปบนึง อยู่กันได้ใช่ไหม"พ่อเอ่ยถาม สายตามองไปที่ทั้งสองคน

"ได้ค่ะ ไปเถอะค่ะไม่ต้องห่วง"โซ่ตอบยิ้มๆ ก่อนจะมองที่หน้าท้องเธอ ปลายนิ้วเรียวแตะมือมาร์คเบาๆ

แม่มองโซ่ไปทั่วร่างกาย เธอมองตั้งแต่ใบหน้าที่อิ่ม มาที่หัวไหล่ ลงมาเรื่อยๆ

"โซ่.. ลูกอวบขึ้นรึป่าว แม่ว่าลดน้ำหนักหน่อยนะลูก เดี๋ยวแต่งตัวแล้วไม่สวย"โซ่ยิ้มบางๆพรางมองไปทางมาร์ค

"ค่ะ โซ่ก็ว่างั้นล่ะค่ะ"โซ่พูดยิ้มๆ





เมื่อทานอาหารเสร็จพ่อกับแม่ก็ออกจากบ้านไปทันที ส่วนโซ่กับมาร์คก็ใช้เวลาสองสามชั่วโมงที่ห้องนั่งเล่น ก่อนจะพากันขึ้นมานอนบนห้อง

"ฉันจะดร็อปเรียน จริงๆนะมาร์ค.. ฉันตัดสินใจแล้ว"โซ่พูดเมื่อออกมาจากห้องน้ำ พร้อมกับเช็ดผมที่เปียกไปด้วย

"เฮ้ออออ เธอนี่จริงๆเลยนะ ก็บอกแล้วไงว่าไม่ต้องดร็อปหรอก"มาร์คจับโซ่มานั่งพร้อมกับเช็ดผมให้

"ฉันต้องพักสักเดือนแล้วลูกก็ต้องกินนมจากแม่ด้วย ยังไงก็ไม่ได้อยู่ดี"โซ่พูดพร้อมกับลูบท้องไปด้วย

"...งั้นเธอก็จบช้าน่ะสิ ฉันไม่อยากให้ดร็อปเท่าไหร่นะ แต่ก็ถือซะว่าให้เวลากับลูกแล้วก็ร่างกายเธอละกัน"สุดท้ายก็ต้องยอมเออออไปกับโซ่ด้วย

"ไปอาบน้ำไป ฉันจะนั่งรอ จะได้ไปหาพ่อกับแม่"มาร์คพยักหน้าและเดินถอดเสื้อผ้าเข้าห้องน้ำ



โซ่ที่ได้ยินเสียงประตูบ้านเปิดก็รู้ทันทีว่าใคร เธอรอจนกว่ามาร์คจะอาบน้ำเสร็จเพื่อจะไปบอกความจริงกับพ่อและแม่ ไม่นานทั้งคู่ก็มายืนอยู่หน้าห้องนอนใหญ่

..ก๊อกๆๆๆ!!!...

..แกร่ก!!..


เสียงประตูเปิดออก ทั้งคู่พากันเข้าไปในห้อง พ่อและแม่ที่กำลังนั่งดูทีวีเต็มไปด้วยเสียงหัวเราะหันมามอง

"พ่อคะ แม่คะ โซ่มีเรื่องจะบอกค่ะ"โซ่และมาร์คเดินไปนั่งอยู่ที่หน้าของท่านทั้งสอง

"มีอะไรหรอลูก ทำไมเสียงแปลกๆ"แม่เอ่ยถาม

"คือ.. คือว่า.."โซ่อึกอัก ฝ่ามือโซ่กำเข้าหากันจนแน่น มาร์คมองก่อนจะเลื่อนมือมาจับเบาๆ "..คือโซ่ โซ่..ท้องค่ะ"โซ่พูดพร้อมกับเงยหน้าขึ้นมองแม่และพ่อที่นั่งนิ่ง น้ำตาโซ่ค่อยๆไหลลงมาที่ใบหน้าสวยช้าๆ

"ทะ..ท้องหรอลูก"เสียงแม่ที่สั่นเล็กน้อยเอ่ยถาม ดวงตามองลงไปที่บริเวณท้องของโซ่ ก่อนจะหันไปมองหน้าพ่อ

"ผมขอโทษนะครับที่เป็นต้นเหตุให้เรื่องนี้เกิดขึ้น"มาร์คเอ่ยขึ้น พร้อมกับก้มหน้าสำนึกผิด

"ทะ.. ท้องได้กี่เดือนแล้ว"เสียงที่นิ่งของผู้เป็นพ่อเอ่ยถาม

"หก.. หกเดือนค่ะ"พ่อส่ายหน้าไปมาก่อนจะลูบหัวลูกสาวเบาๆ

"พ่อคะ.. ฮึกฮื้อออ โซ่ขอโทษนะคะ ฮือออออ ที่ทำให้พ่อผิดหวัง ฮึกฮือออ โซ่ขอโทษจริงๆค่ะ ฮึก.."เมื่อมือที่อบอุ่นแตะลงที่ศรีษะ ร่างบางก็โผลเข้ากอดพ่อของเธอทันที น้ำตาใสๆพร้อมใจกันไหลรินลงบนใบหน้าและหยดลงกับเสื้อผู้เป็นพ่อ

"ไม่เป็นไรลูก พลาดไปแล้วก็ไม่เป็นไร.."พ่อกอดลูกสาวแน่นพร้อมกับลูบที่หลังเบาๆ

"แม่ขา.. ฮึกฮื้ออออ โซ่ขอโทษนะคะ ฮึกฮือออ โซ่ผิดเอง ฮึกฮื้ออออ.."โซ่กอดผู้เป็นแม่อย่างแน่นจนอากาศรอดผ่านไม่ได้



มาร์คที่รู้สึกผิดก็ปล่อยให้น้ำตาไหลลงมา แต่กักเก็บเสียงสะอื้นไม่ให้ได้ยิน น้ำตาที่ไหลลงมาเยอะขึ้นเรื่อยๆจนเต็มแก้มทั้งสองข้าง

"อย่าร้องไห้สิไอ้ลูกเขย เป็นลูกผู้ชาย.. อย่าร้องไห้แบบผู้หญิง"พ่อพูดเสียงนิ่ง ทว่า..พ่อกลับกอดมาร์คพร้อมกับตบแผ่นหลังกว้างเบาๆ ราวกับคำปลอบโยนให้รู้สึกดีขึ้น

"ผมขอโทษครับพ่อ ถ้าผมไม่ทำ..เรื่องแบบนี้ก็คงไม่เกิดขึ้น"มาร์คพูดก่อนจะผละออก

"พลาดไปแล้วจะให้ทำไงได้ ในเมื่อเรื่องมันเกิดแล้ว.. พ่อแม่รู้เรื่องนี้รึยัง"มาร์คพยักหน้าเบาๆ

"ผมจะรับผิดชอบเองครับ พ่อครับ แม่ครับ ผมชอแต่งงานกับโซ่นะครับ"

"ถึงไม่ขอแม่ก็คงจะอนุญาติอยู่แล้ว ขอบใจมากนะลูกที่รักลูกของแม่ ส่วนเรื่องลูกไม่ต้องห่วง ยังไงเด็กก็เกิดจากความรักของพ่อกับแม่ เพราะไม่งั้นลูกคงไม่เก็บเด็กไว้หรอก ใช่ไหม"แม่เอ่ย สายตามองไปที่ทั้งสองคนที่พยักหน้าเบาๆ

"มีครอบครัวแล้วก็ดูแลกันดีๆ พ่อกับแม่คงตามไปดูแลที่นั่นไม่ได้บ่อยๆ ยังไงมาร์คก็ต้องดูแลลูกและก็โซ่ให้ดีที่สุด เหมือนที่พ่อเลี้ยงลูกสาวพ่อมา ถ้าวันไหนที่โซ่โทรมาฟ้อง หรือมีน้ำตา มาร์ครู้ใช่ไหมมันจะเป็นยังไง.."มาร์คมองหน้าผู้เป็นพ่อ

"รู้ครับ"มาร์คเอ่ยนิ่งๆ พร้อมจับมือโซ่ไว้

"เลิกร้องไห้ได้แล้ว ไหนมาให้แม่ลูบท้องบ้างสิลูก"โซ่ลุกขึ้นช้าๆโดยมีมาร์คประคอง

"ดิ้นเก่งน่าดูเลยสิท่า ดึกแล้วพากันไปนอนไป"แม่ลูบท้องเบาๆ 

"งั้นโซ่ไปก่อนนะคะ ขอบคุณมากนะคะพ่อแม่"โซ่เอ่ยยิ้มๆก่อนจะเดินออกไปจากห้องนอนใหญ่





"เฮ้ออออออออ โล่งใจที่สุดเลย"มาร์คพูดออกมาเมื่อถึงเตียงนอน

"อ๊ะ!! ดิ้นแรกไปแล้วนะ แม่เจ็บนะลูก"โซ่ที่เดินเข้ามานั่งช้าๆก็ร้องบอกเด็กในท้อง

"เธอหิวอะไรรึป่าว ถึงดิ้นขนาดนั้น"โซ่ส่ายหัวและค่อยๆนอนลง

"ขอบใจนะโซ่"มาร์คเอ่ยออกมาลอยๆ ฝ่ามือยกขึ้นลูบหน้าท้องนูนเบาๆ

"เรื่อง?"

"ทุกเรื่อง ขอบใจที่ทั้งหมดมันคือฉัน ขอบใจนะ"โซ่ส่ายหน้ายิ้มๆ

"ไม่เป็นไรนะ.."โซ่พูดพร้อมกับลูบศรีษะมาร์คไปด้วย "กินยานอนไหมจะได้ไม่พูดจาเลี้ยนแบบนี้"โซ่เอ่ยยิ้มๆ

"ไม่อยากกินยา อยากกินนมมากกว่าอร่อยกว่ายาตั้งเยอะ"มาร์คพูดพร้อมกับลุกขึ้นคร่อมทันที

"ไม่!! ฉันท้องอยู่นะมาร์ค ฉันไม่ให้ นอนลงไปซะ!!"โซ่พูดเสียงแข็งพร้อมกับทำหน้าจริงจัง

"นิดนึง.."

"ไม่!! กลับไปนอนดีๆ"

"แต่ว่า.."

"ไอ้มาร์ค!!"โซ่เรียกชื่ออีกคนเสียงแข็ง พร้อมกับสายตาที่จดจ้องไม่กระพริบ

"ครับ"มาร์คเอ่ยตอบพร้อมกับนอนลงที่เดิม มือเขยิบมาจับที่แขนเรียวพร้อมกับถูไปมา

"ยัง ยังไม่หยุดอีก อยากนอนนอกห้องหรอ"โซ่นอนตะแคงพร้อมกับขยับแขนหนี

"เลิกแล้ว เค้ากลัวเมียเมื่อยเลยจะนวดให้"มาร์คเอ่ยยิ้มแห้ง ก่อนจะยกแขนขึ้นกอดร่างบางช้าๆเมื่อเปลือกตาโซ่เริ่มปิดลง ตนเองก็เช่นกัน






⤵⤵⤵⤵⤵⤵⤵⤵⤵⤵⤵⤵⤵⤵⤵⤵

To be continued🕵🕵

เนื้อเรื่องของทั้งคู่ใกล้จะถึงบทสรุปของความรักที่เริ่มจากสายรหัสแล้วนะคะ ไรท์เองก็ไม่รู้ว่ามันจะสนุกหรือน่าเบื่อรึป่าว ไรท์ขอบคุณทุกคนที่อ่านนิยายเรื่องนี้มาก ขอบคุณที่คอยเม้นเพื่อรออ่านเรื่องนี้ ใกล้แล้วนะคะ ใกล้จะจบแล้ว รอหน่อยนะคะ

ไรท์สัญญาว่าจะพัฒนาต่อไป ถ้านิยายเรื่องนี้ทำให้เซ็งหรืออะไรก็ตามแต่ขอโทษด้วยนะคะ

มีตอนพิเศษสองตอนนะคะ ยังไงก็ติดตามให้จบเรื่องนะคะ ขอบคุณค่ะ ขอบคุณจริงๆ🙏🙇

💕ไลค์ คอมเม้น กดดาว กดติดตาม🙏

​⤴⤴⤴⤴⤴⤴⤴⤴⤴⤴⤴⤴⤴⤴⤴⤴⤴⤴

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น