Maeonam

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ตอนที่ 5 โดนสกัด

ชื่อตอน : ตอนที่ 5 โดนสกัด

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 6.3k

ความคิดเห็น : 22

ปรับปรุงล่าสุด : 20 มี.ค. 2561 19:22 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 5 โดนสกัด
แบบอักษร

หัวหน้าส่งผมมาเจออะไรฟร้ะเนี้ยไหนว่าเข้าถึงง่ายสุดไง นี้ยากกว่าการเข้าฐานทัพข้าศึกอีกไอ้ความรู้ทันจนเหมือนนั่งในความคิดกับการกระทำแสนยียวนของเจ้านายกำลังทำให้ผมเป็นบ้าสาบานว่าไม่ได้ติดเครื่องติดตามไว้กับตัวผมนะ ทำไมรู้แม่งไปซะทุกอย่างเลยวะคนเรามันจะรู้ก่อนไปทุกเรื่องได้ไงถ้าไม่ได้มองหรือแอบสอดแนมก่อน ไอ้เราก็นึกว่าจะโดนจูบเลยหลับตาไว้เพื่อข่มใจแต่ดันโดนใช้เป็นที่เช็ดมือหลังเปียกหมดไม่รู้จักสลัดน้ำออกก่อนไง เจอหน้าพี่ใหญ่เจ้าตัวยังดูเข้าหาง่ายกว่าอีก

"เป็นไรละเราเดินหน้ายุ่งเชียว"

"คุณโจโฉน่ะสิ พี่พูมดูดิเขาเช็ดมือที่หลังผมอ่ะ"

"เดี๋ยวก็แห้งน่าอย่าคิดมากว่าแต่เราจะกลับห้องแล้วใช่มั้ย"

"ครับพี่พูมมีอะไรรึเปล่า"

"ตามพี่มาเอาเอกสารหน่อย เอาไปให้คุณโจโฉอ่าน"

"ได้ครับได้"

อย่างน้อยก็ถ่วงเวลาก่อนจะเข้าไปเจอหน้าเจ้านายแสนรู้และมันก็เป็นโอกาสที่ผมจะได้อ่านเอกสารเอาไปเป็นข้อมูลส่งให้หัวหน้าด้วยเช่นกัน เดินตามพี่พูมมายังห้องทำงานช่างไม่ได้ต่างจากห้องผู้เป็นเจ้านายเลยดี๊ดี ถ้าเกิดผมไม่ได้เป็นตำรวจคงอยากจะเป็นลูกน้องบริษัทนี้อยู่ดีกินดีไปหมดแต่กว่าจะมาถึคงต้องล้มลุกคลุกคลานเพราะเจ้านายเป็นแน่

"เอากองเอกสารนั้นไปให้ถือระวังๆล่ะ"

"..." พี่พูมกับโจโฉคงไม่มีอะไรต่างกันมากนักหรอก กองเอกสารสูงมิดหัวถูกตรงอยู่เบื้องหน้าราวกับภูเขาลูกย่อมสาบานว่าเอกสารที่ต้องเซ็นไม่ใช่เอกสารทั้งหมดของบริษัท

"ค่อยๆ ถือไปก็ได้แต่รีบๆ หน่อยนะคุณโจโฉเขาไม่ชอบรออะไรนานๆ "

"ครับ" อ่ะจ้าไม่ชอบรอนานแต่ดันหมกเอกสารไว้เป็นกอง

"เราไม่พอใจรึเหล่าที่พี่ใช้งานบอกพี่ได้นะ"

"เปล่าๆ ครับ ผมยินดีนานทีมีอะไรให้ทำบ้างเวลาไม่มีเด็กคุณโจโฉชอบไล่ผมกลับมันเบื่อ"

"วันหลังถ้าโดนไล่ก็มาช่วยงานพี่แล้วกัน มีหลายอย่างให้ช่วยเลยแหละ"

"ครับผม"

เปิดทางสู่ความสำเร็จถ้าเข้าหาเจ้านายมันยากเราก็อาศัยคนข้างกายช่วยไปสิ้ ด้วยความอยากขนให้หมดไวไวผมจึงยกเอกสารเรียงตรงจนมิดหัวเท่ากับผมต้องมาสองรับถึงจะหมดถือว่าไวอยู่ระหว่างเดินตามทางเดินก็ต้องระวังคนที่เดินสวนไปมาแล้วสิ่งที่ไม่คาดคิดก็เกิดขึ้นเมื่อผมเดินมาถึงสามแยกที่จะเลี้ยวไปห้องประธานบุคคลปริศนาที่ผมไม่เห็นหน้าเดินชนจนได้เอกสารกองโตร่วงกระจัดกระจายเกลื่อนพื้นไปหมดหันขวับส่งสายตาเคียดแค้นทันที ใบหน้าคุ้นเคยเหมือนเคยเจอที่ไหนมาก่อนทำให้ผมเปลี่ยนสีหน้าเป็นสงสัยแทน

"ขอโทษครับ ผมไม่เห็นอ้าวคุณนั้นเอง"

"ครับเรารู้จักกันเหรอ"

"ก็คนที่พาคุณเดินหาหนังสือจีบสาวไง"

"อ๋อออ คุณ...วิน..วินเทอร์"

"วินเซอร์ครับเล่นมุกป่ะเนี้ย ว่าแต่ทำงานที่นี้ด้วยเหรอ"

"ครับพึ่งมาทำงานได้สักพัก" ไม่ได้มุกกูลืมจริงเจอกันแป๊บเดียวใครจะไปทำได้ฟร้ะ

"ถึงกับซื้อหนังสือจีบสาว พนักงานสาวที่นี้คงเป็นที่ต้องตาต้องใจสินะ"

"..." เวรดีแท้เจ้านายปรากฏตัวล่วงรู้สิ่งที่ทำไปเมื่อวานดีนะเจ้าตัวเข้าใจว่าจะจีบสาวในบริษัท

"มาแล้วก็เข้ามาสิเสียเวลาทำมาหากิน รีบเก็บเอกสารแล้วเอาไปไว้ในห้องเร็วๆ "

ก็รีบให้อยู่นี้ไงไม่งั้นคงไม่ขนมาทีเดียวหลายอันหรอกพ่อคู๊ณสั่งไม่ดูเลยว่าตัวเองต้องเซ็นมันกี่ฉบับกี่แฟ้มวันหลังให้พี่พูมแม็กแล้วเย็บมุมทำแบบรายงานนะ จะได้ขนมาให้ง่ายๆ อยากจะกระโดดเตะถ้าไม่ติดว่าเป็นเจ้านายที่ต้องสืบคดีทีโอจะล็อกคอแล้วซ้อมให้น่วมคายความจริงออกมาทำผิดกฎหมายอะไรไว้ วิธีนี้ดีกว่าเยอะไม่ต้องมานั่งเป็นลูกน้องให้เขาสับหัวงกๆ สั่งยังกับสั่งข้าวแกงมันจะสั่งปุ๊บได้ปั๊บเหรอรอหน่อยสิรีบอยู่ รีบแล้วจริงๆ รีบจนโดนชนแล้วต้องตั้งเอกสารใหม่ไอ้นี่ก็อีกคนขนาดว่าตะโกนปาวๆ ยังจะมาชนให้มันล้มอีก ที่บ่นทั้งหมดคือในใจไม่สามารถพูดออกไปได้เดี๋ยวโดนไล่ออก

ผมรวบรวมกองเอกสารทั้งหมดจับมันตั้งขึ้นอีกครั้งก้มลงไปโยนมันขึ้นมาเดินตามผู้เป็นเจ้านายกลับเข้าห้อง ดูเหมือนว่าวินเซอร์จะมีอะไรบางอย่างร่วมกับโจโฉ เขาอาจจะเป็นผู้ร่วมทำสัญญาสิ่งผิดกฎหมายก็ได้ดังนั้นผมคิดว่าควรจะทำความสนิทสนมตีสนิทไอ้นี่อีกคนหนึ่งถ้าทำได้น่ะนะ วางเสร็จก็ยืนรอคำสั่งต่อไปของเจ้านายแววตาขับไล่ไสส่งนั้นมันคืออะไรไม่พูดไม่จาแต่มองด้วยสายตา

"เข้าใจอะไรยากจังนะ ออกไปก่อนมีอะไรเดี๋ยวจะเรียก"

"ขอโทษครับ" เอาแต่ส่งสายตาใครจะไปเข้าใจเล่าพูดสิพูดมันไม่ตายหรอกคุณเจ้านาย

ไม่สามารถอยู่ในวงสนทนาได้หน้าที่เพียงอย่าเดียวของผมก็คงจะหนีไม่พ้นการเลี้ยงเด็กช่วยภรรยาเจ้านาย เด็กแฝดสองคนวิ่งเล่นกันอย่างสนุกสนานภายใต้สายตาดุๆ ของผู้เป็นแม่ ตามมาคุมขนาดนี้ผมว่าทั้งสองคงจะไม่ดื้อเท่ากับวันมาทำงานกับพ่อเพียงสายตาประสานเข้ากับทัพรบเจ้าตัวก็คลี่ยิ้มส่งมาให้ ทำไมผมมองว่ารอยยิ้มนั้นมีอะไรแฝงอยู่หรือจะคิดมากไปเองคงไม่มีอะไรหรอกมั้ง

"มานั่งด้วยกันสิยืนอยู่ทำไมเล่า"

"ครับๆ "

"ทีโอคิดว่าเฮียโจโฉเป็นคนยังไงเหรอ"

"ครับ? ทำไมถึงถามแบบนั้นละครับ"

"แค่อยากรู้น่ะ ในสายตาคนอื่นๆ คงมองเฮียเป็นคนเย็นชานิ่งๆ สำหรับทีโอคิดว่าไงแค่อยากรู้เฉยๆ "

"คงจะเป็นคนรักเด็กและก็น่าจะเก่งมากๆ ครับไม่งั้นคงไม่ประสบความสำเร็จขนาดนี้"

"แล้วคิดว่ามีเสน่ห์มั้ย"

"...." คำถามมันเริ่มแหวกสะนงเสน่ห์อะไร

"ผมคงถามอะไรแปลกไปสินะ ผมว่าทีโอเองก็เป็นคนขยันน่าจะเข้ากับเฮียโจโฉได้ดี"

"ขยันไปก็ไม่ช่วยให้คุณโจโฉใช้งานผมหรอก หน้าที่ผมมีเพียงแค่ดูแลเด็กเวลามาที่บริษัทซึ่งถ้าวันไหนไม่มีก็นอนแหงกอยู่ที่บ้าน"

"ว่าแล้วเชียวถึงขออนุญาตพาเด็กๆ มาบ่อย คงอยากให้ทีโอช่วยเลี้ยง"

"ผมขอถามบ้างได้มั้ย"

"ได้สิอยากถามอะไรว่ามาเลย"

"ทำไมคุณทัพรบถึงรักคุณโจโฉได้ล่ะครับแถมยังมีลูกอีกตั้งสองคนแหนะ"

"คงจะเป็นความเจ้าเล่ห์ความทะเล้นบวกกับอะไรอีกหลายๆ อย่าง เรื่องบนเตียงด้วยน่ะเด็ดพอตัวเชียว"

"..." ถึงกับตาลุกวาวเจ้าเล่ห์อาจจะมีนิดหน่อย ทะเล้นไม่เคยเจอแต่ไอ้เรื่องบนเตียงที่เด็ดพอตัวเชียวเนี้ยเรียกว่าเป็นคนความต้องการสูงป่ะ คนอย่างโจโฉเนี้ยนะ

ฟังดูเป็นบทสนทนาที่โอ้อวดสรรพคุณสามีนะคุณทัพรบ เขาดูไม่หึงหวงอะไรโจโฉเลยผมว่าผมก็หน้าตาพอจะดึงดูดแนวผู้ชายได้บ้างถ้าเกิดเจ้าตัวรู้ว่าผมอ่อยสามีตัวเองคงได้โดนฆ่าหมกป่า ภรรยาผู้มากด้วยน้ำจิตน้ำใจกับสามีที่มีความตายด้านที่ความรู้สึกมันไปรักกันอีกท่าไหนวะถึงได้ออกมาสองหน่อวิ่งซุกซนไปมา ไม่ทัพรบมอมโจโฉก็โจโฉมอมทัพรบละผมว่าอาจจะแบบนัวๆ แล้วจับซัดแม่งเลยไม่เบาทั้งผัวทั้งเมีย

เด็กชายจอมพลวิ่งเล่นผลักน้องชายล้มจนร้องไห้เสียงดังทำให้ผู้เป็นแม่ต้องรีบเข้าไปปลอบดุผู้เป็นพี่ชายซะยกใหญ่ เจ้าตัวไม่ยอมหาแม่ล่ะทีนี้วิ่งมาหาผมแทนแถมร้องไห้สะอื้นแบบเก็บเสียง ผมยกตัวเด็กชายขึ้นนั่งบนตักกอดปลอบเอาไว้

"ร้องไห้ทำไมเอ่ยไหนบอกน้าทีโอสิ"

"มัมมี๊ดุ มัมมี๊ไม่รัก..."

"มัมมี๊แค่เตือนครับไม่ใช่มัมมี๊ไม่รักจอมพลนะ จอมพลจะวิ่งผลักน้องล้มไม่ได้นะครับมันไม่ดี"

"จอมพลไม่ได้ตั้งใจฮะ..." เสียงสะอื้นยังคงอยู่ที่อกไม่ยอมเงยหน้าขึ้นมาคุยคนเป็นแม่ถึงกับส่ายหน้าไปมาไม่ให้ผมปลอบเพราะเจ้าตัวทำผิดแล้วไม่ยอมรับผิด

"ไม่ได้ตั้งใจก็ขอโทษน้องสิครับไม่เห็นยากเลย ไม่เอาไม่ร้องเป็นลูกผู้ชายต้องเข้มแข็งฮึบก่อนเร็ว"

"แต่มัมมี๊จะตีจอมพล มัมมี๊ใจร้าย"

"เพราะว่ามัมมี๊รักและไม่อยากให้จอมพลโตมาเกเรยังไงล่ะ ขอโทษมัมมี๊กับจอมศึกก่อนเร็วน้องร้องไห้ใหญ่แล้ว"

“ขอโทษ..จอมๆ พี่ขอโทษ”

เด็กชายบนตักพูดทั้งที่ไม่ได้หันหน้าไปบอกส่วนไอ้คนน้องพอพี่ขอโทษเท่านั้นแหละวิ่งโผมาเกาะขาผมอีกคน คนเป็นแม่ถึงกับคลี่ยิ้มออกดีที่จอมพลไม่ค่อยดื้อเท่าไหร่ถ้าเป็นเด็กคนอื่นในความคิดผมคงจะเหวี่ยงแล้วบอกตัวเองไม่ผิด

“ทีโอน่าจะเป็นแม่ที่ดีได้นะเนี้ย”

“ผมว่าผมน่าจะเป็นพ่อที่ดีมากกว่านะ”

“เอ้อลืมแทนตัวเองเป็นแม่จนชินพาลมองคนอื่นไปแม่ไปด้วย”

ระหว่างที่นั่งเล่นกับเด็กไปพลางๆ ผมก็คิดแผนบางอย่างออกในเมื่อโจโฉชอบไล่ผมกลับบ้านงั้นวันนี้ผมจะยอมให้เขาไล่ผมกลับบ้าน ไม่ใช่ว่าถอดใจนะแต่มันมีเป้าหมายใหม่อย่างนายวินเซอร์เขาเป็นคู่นักธุรกิจกันดังนั้นเมื่อโจโฉทำธุรกิจอะไรมันจะต้องเกี่ยวข้องกับวินเซอร์แน่นอน ผมคาดว่าถ้าใช้ลูกไม้นิดหน่อยจะสามารถทำให้ผมเข้าถึงข้อมูลบางอย่างเพื่อใช้ในการสืบได้

ความฉลาดไม่ได้มาพร้อมดวงเสมอไปแต่ผมต้องสร้างมันขึ้นมาเอง แผนมีอยู่ว่าถ้าวินเซอร์เดินออกมาจากห้องปุ๊ปผมจะแกล้งเดินถือเอกสารสวนไปทีนี้ก็หาโอกาสชวนเจ้าตัวคุยแต่ที่ต้องระวังเวลาเข้าหาก็คือเจ้านายแสนรู้จะแอบโผล่มาตอนไหนก็ได้ โจโฉเป็นคนที่คาดเดาความคิดยากและผมไม่เคยเดาได้เลย

“ทีโอเดี๋ยวผมไปก่อนจะพาเด็กๆ ไปเช็คร่างกายประจำปีน่ะ”

“ครับๆ เดี๋ยวผมบอกคุณโจโฉให้”

“บะบายน้าทีโอก่อนเร็ว”

“น้าทีโอบะบายฮะ/บะบายฮะ”

“บัยบายครับไว้มาเล่นกับน้าบ่อยๆ นะ”

วกไปยกกองเอกสารตั้งสุดท้ายรอหน้าห้องเตรียมทำตามแผนสามสิบนาทีผ่านไปสี่สิบห้านาทีต่อมานั่งเอาเอกสารวางบนตักจนขาชาก็ยังไม่มีทีท่าคนเดินออกมาจากห้องแม้แต่เงา จิตใจพี่แกกะจะประชุมยันเย็นเลยรึไงออกมาได้แล้วและในที่สุดนายวินเซอร์ก็ออกจากห้องสักทีเอาวุ้ยเหยื่อมาแล้ว

“ประชุมเสร็จแล้วเหรอครับ”

“ครับทำงานหนักน่าดูเลยนะ”

“นิดหน่อยครับ”

“นี่ก็เที่ยงแล้วไม่ไปกินข้าวเหรอรึว่าบริษัทไม่มีนโยบายให้พนักงานพักกินข้าว”

“แฮะๆ ผมลืมเอากระเป๋าตังค์มาคุณวินเซอร์พอจะมีให้ผมยืมก่อนมั้ยครับ” เราต้องพูดเป็นเชิงให้เขาเลี้ยงข้าวเรามันต้องติดกับเราสิ้ขนาดนี้แล้ว

“เอาสิผมไม่มีปัญหาอยู่แล้ว”

“จริงอ่ะอย่าหลอกผมนะผมไม่มีเงินจริงๆ ไว้เจอกันอีกครั้งผมค่อยเลี้ยงข้าวคุณตอบแทนแล้วกัน”

“เปลี่ยนจากการเลี้ยงข้าวเป็นสอนผมจีบสาวแทนดีกว่าไหนทีโอก็ซื้อหนังสือไปเยอะต้องชำนาญแล้วแน่ๆ”

“เอ่อ…เดี๋ยวผมเอาเอกสารไปให้เจ้านายก่อนนะครับ” หนังสือก็ไม่ช่วยให้คนอย่างทีโอจีบสาวติดหรอก

“โอเค”

ยังไม่ทันจะได้เปิดประตูเอาเอกสารอีกกองไปไว้ในห้องเจ้านายผมก็ยืนอยู่ตรงหน้าประตูซะแล้ว เขาได้ยินบทสนทนาหรือเปล่าแอบยืนฟังป่ะเนี้ย บางทีเจ้าตัวอาจจะพึ่งมายืนก็ได้

“เอาเอกสารที่เหลือมารึยัง”

“เอามาแล้วครับกำลังเอาเข้าไปให้ในห้อง”

“วางแล้วก็อยู่ช่วยเช็คเอกสารด้วยล่ะ”

“อ้าว…ผมต้องเช็คเอกสารให้คุณโจโฉด้วยเหรอครับ”

“พูมไม่ได้บอกรึไงว่าต้องช่วย”

“ไม่ได้บอกครับ”

“เดี๋ยวทีโอกลับมาช่วยให้เขาไปกินข้าวก่อน”

“งานยังไม่เสร็จจะไปกินข้าว บริษัทมีพนักงานแบบนี้ก็แย่น่ะสิแต่ว่าจะไปก็ได้นะผมไม่ซีเรียสอะไรอยู่แล้วสงสัยต้องรับพนักงานใหม่”

เจ้าตัวทำหน้าครุ่นคิดเตรียมหมุนตัวกลับเข้าห้อง พูดขนาดนี้ใครจะกล้าไปกินข้าววะยังไงโจโฉก็เป็นเป้าหมายนัมเบอร์วันเกิดผมโดนไล่ออกตั้งแต่ยังไม่ได้เริ่มก็แย่ดิ จำยอมคายเหยื่อที่จับได้ง่ายๆ ทิ้งแล้วพยายามไล่ล่าเหยื่อชิ้นใหญ่แทน ยุ่งยากฉิบ

“ผมคงไปไม่ได้แล้วขอบคุณสำหรับน้ำใจ”

“ไม่เป็นไรไว้มีโอกาสนะ”

ผมไม่ได้ตอบอะไรวินเซอร์อีกหันตัวเดินตามเจ้านายเข้ามาในห้องภาพคุณชายไขว่ห้างหยิบเอกสารบนโต๊ะขึ้นมาอ่านช่างเป็นภาพน่าหมั่นไส้เหลือเกิน เลี่ยงไปนั่งเช็คที่โต๊ะรับแขกดีกว่าอย่างน้อยผมก็ไม่ต้องไปจ้องหน้าเจ้าตัวให้หงุดหงิดเล่นคนอะไรวางมาดจนน่ากระโดดเตะ แต่ยังไม่ทันที่ก้นจะได้แตะกับเบาะหนังของโซฟาดีก็เกิดเสียงโพล่งของโจโฉขึ้น ถ้าคนอื่นพูดคงดูไม่น่าจะกวนเท่า

“นั่งอะไรตรงนั้นมานั่งนี้” นิ้วเพชรชี้ไปยังเก้าอี้เบื้องหน้าโต๊ะทำงานที่ผมเคยนั่งสัมภาษณ์

“เอกสารเยอะครับวางไม่หมด ผมนั่งอ่านตรงนี้แหละ”

“บอกให้มา”

เออสั่งไรก็สั่งเลยทำอะไรไม่ได้อยู่แล้วต้องทำตามคำสั่งเท่านั้นไม่งั้นจะโดนไล่ออกท่องไว้ทีโออย่าพึ่งเหวี่ยงพึ่งวีนกลับไประเบิดที่บ้านเว้ย จำยอมลุกจากโซฟาที่นั่งเพียงห้าวินาทีย้ายก้นไปแปะบนเก้าอี้หน้าเจ้าตัว ยิ้มไปสิดีใจสั่งลูกน้องทำตามได้อยากจะเบะปากหลายๆ ทีแต่ทำได้เพียงพูด’ ครับ’

“ว่าง่ายอาจจะได้เลื่อนขั้นก็ได้”

“คุณจะยอมให้ผมเป็นบอดี้การ์ดแล้วใช่ป่ะ”

“ไม่รู้สิดูที่การทำตัว อาจจะเป็นหรือไม่เป็นก็ได้หรืออาจจะมากกว่านั้น”

“มากกว่านั้นคือหน้าที่อะไรเหรอครับ”

“คุณต้องการอะไรจากผมมากที่สุดล่ะ”

“…” ข้อมูลทางธุรกิจของคุณส่งมา! ถ้าพูดออกไปคงโดนตบด้วยแฟ้มเอกสาร

“ทำงานได้ล่ะ”

บอกให้ทำงานแล้วงานที่ว่าคืออะไรเช็คเอกสารมันต้องเช็คยังไงผมไม่ใช่นักธุรกิจไม่ใช่เลขาจะไปรู้ได้ไง ที่น่าแปลกไปกว่านั้นคือความรู้สึกเหมือนถูกหลอกแกวๆ ลองคิดใหม่ทีโอเราจะไปกินข้าวเพื่อเอาข้อมูลจากวินเซอร์ เจ้านายโผล่มาพร้อมกับบอกให้ไปทำงาน ข้อมูลที่มีในสมองพี่พูมแค่สั่งเอาเอกสารไว้ในห้อง

อ้าว…กูมานั่งทำอะไรตรงนี้วะ

หลอกได้เนียนไม่ทำให้เหยื่อเอะใจเลยแม้แต่น้อยรวมไปกระทั่งคำขู่จะไล่ออก ถ้าเป็นนักบอลในสนามโจโฉคงได้ใบแดงจากการสกัดลูกคนที่บาดเจ็บจากการสกัดก็คือผมเอง โดนหามไปข้างสนามแบบไม่ต้องประมวลผลความเสียหายของร่างกาย อ่านไอ้ตัวอักษรยึกยือตั้งนานก็ยังไม่สามารถเปลี่ยนไปไหนได้ส่วนไอ้คนตรงหน้าเปลี่ยนเอาๆ จนกองเอกสารเตี้ยลงเรื่อยๆ

“เมื่อไหร่จะอ่านจบ”

“ผมไม่รู้ว่าจะเช็คตรงไหนคุณไม่ได้บอก”

“แล้วทำไมไม่ถามมาจะสอนให้”

เจ้านายเริ่มทำตัวเป็นเจ้านายที่ดีมากขึ้นโดยการสอนผมเช็คเอกสารมันควรจะสอนตั้งแต่แรก ผมเดินอ้อมไปยังฝั่งโจโฉมองเอกสารในมือกวาดสายตาตามนิ้วเรียวพลางฟังเสียงคำสอนข้างๆ หู ลำตัวโน้มไปข้างหน้าเรื่อยเพ็งสายตามองตัวอักษรและด้วยความเอียงตัวไปข้างหน้ามากไปเลยทำให้ผมเซไปด้านข้างเข้าหาเก้าอี้เจ้านาย

แขนแกร่งโอบเอวดึงตัวเข้าหาเพียงชั่ววินาทีที่ผมรู้สึกตัวว่าตัวเองกำลังจะเซล้มบัดนี้ร่างได้มาอยู่บนตักโจโฉเป็นทีเรียบร้อย

“เซจริงหรือแกล้ง”

“ใครจะไปแกล้งเซกันคุณโจโฉ”

“ไม่แน่หรอก…”

ไอ้การกระตุกคิ้วขึ้นกับประโยคท้ายที่ขาดหายไปคือไรเซจริงเว้ยใครจะไปแกล้งเซได้ ผมกลับมานั่งประจำทีเหมือนเดิมไอ้คำสอนเมื่อกี้ก็ทะลุผ่านหูเหมือนไม่เคยได้ยิน แม้ผมจะไม่ได้ช่วยเจ้าตัวเช็คเอกสารเขาก็สามารถอ่านมันทั้งหมดได้อยู่ดีแบบไม่ต้องพึ่งผมเลยด้วยซ้ำ ทำไมผมต้องทนหิวข้าวยันบ่ายสองหิวไส้จะขาด

“บ่ายสองแล้วเหรอพักไปกินข้าวกันดีกว่าไปด้วยกันมั้ยผมเลี้ยงนะ”

“ไม่รบกวนดีกว่าครับ” ให้ไปกินข้าวอย่างมีความสุขเอร็ดอร่อยเถอะ นั่งจ้องหน้าเจ้านายตอนตักข้าวเข้าปากคงได้กินไม่ลง

“ไหนว่าไม่มีเงินลืมเอากระเป๋าตังค์มา”

“…” เชี้ยตายเพราะมุกลืมกระเป๋าตังค์

“ว่าง่ายๆ อะไรก็จะดี”

คำง่ายๆ เหมือนเป็นคำสั่งบางอย่างร่างกายมันลุกเองอัตโนมัติเดินตามผู้เป็นเจ้านายต้อยๆ ตามใจสารพัดแล้วก็กรุณาทำตามคำพูดด้วยครับรอจนเหงือกแห้ง ขอให้มากกว่าการเลี้ยงเด็กขอให้มากกว่าการเช็คเอกสารหน้าที่อะไรก็ได้ที่สามารถไปกับเจ้าตัวได้ทุกที่และเข้าถึงทุกข้อมูลง่ายๆ ด้วยเถิดด

“เลี้ยงข้าวผมจริงๆ นะ”

“ผมไม่โกหกแบบคนลืมกระเป๋าตังค์หรอกนะ”

“…” หลอกด่ากูชัดๆ

“ผมไม่ได้ว่าคุณนะแค่พูดลอยๆ”

“ครับ” ลอยกระแทกเบ้าหน้ากูเต็มๆ


++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

จะลงตั้งแต่เมื่อวานแต่เกิดเหตุทำให้สิ่งที่พิมพ์มาทั้งหมดหายลับไปกับตาต้องพิมพ์ใหม่หมด จึงมาลงในวันนี้แทน

ปล.อาจมีคำผิดโปรดให้อภัยเด้อค้า 

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น

}