HooligansS

ให้กำลังใจกันด้วยน้าาา

เพลิงกัลป์ : ตอนที่ 5 สัมผัสที่คุ้นเคย

ชื่อตอน : เพลิงกัลป์ : ตอนที่ 5 สัมผัสที่คุ้นเคย

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 2.6k

ความคิดเห็น : 19

ปรับปรุงล่าสุด : 06 ต.ค. 2561 00:41 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
เพลิงกัลป์ : ตอนที่ 5 สัมผัสที่คุ้นเคย
แบบอักษร

ตอนที่ 5

สัมผัสที่คุ้นเลย​


ผมเดินออกมาก็เห็นว่าไม่มีใครอยู่ทางหลังบ้านแล้ว อาจจะไปทำงานกันหมดแล้วแหละมั้ง เดินสักพักก็ถึงตัวบ้านใหญ่ บ้านที่ผมคุ้นเคย บ้านของพี่เพลิงใหญ่กว่าพิมลทันวาสองเท่าเลยครับ เนื่องจากฐานะที่แตกต่างกันพอสมควร ก็โยยศวดีรวยระดับโลกนี่ครับ

ผมรู้ว่าพี่เพลิงเกลียดคนทรยศที่สุด แบบนี้ผมคงโดนเกลียดมากๆแล้วแหละมั้ง

“มาแล้วหรอ” กลายเป็นว่าทุกคนไม่ได้ไปไหนกัน มากองรวมกันที่ห้องโถงบ้านนี่เอง ผมทำหน้าไม่ถูกแต่ก็เดินเข้าไปในบ้าน มีทั้งสายตาเกลียดชังเยาะเย้ย สงสัยและดีใจส่งเข้ามามากมาย

“นี่คือก้านพลู เข้ามาเป็นคนใช้ที่นี่ และเป็นลูกหนี้ ดูแลกันด้วยนะ แล้วก็อยากสั่งอะไรก็สั่งมันได้เลย” กลายเป็นแม่ของพี่เพลิงที่พูดแทน หม่อมหลวงแพรวา โยยศวดี

ทุกคนพยักหน้าเข้าใจกันดี โดยเฉพาะเหล่าคนที่เกลียดผม คงกะยำเละเลยแน่ๆ

“แต่ก็อย่าใช้เกินไป ทุกคนมีหน้าที่ของตัวเอง เข้าใจไหม” พี่เพลิงพูดเสียงเข้ม   ผมได้แต่ยืนเงียบกวาดสายตาไปรอบๆ ทุกคนอยู่กันครบเลย

“เข้าใจครับ/ค่ะ”

“แยกย้ายไปทำงานกันได้ แล้วก็ก้าน ตามฉันไปที่ห้องทำงาน”

ผมพยักหน้าแล้วเดินตามไป บ้านนี้เป็นบ้านสองชั้น แต่กว้างมากๆมีหลายห้อง ตกแต่งสไตล์ยุโรปหน่อยๆ แต่ก็ผสมผสานความเป็นไทยได้อย่างลงตัว ห้องพี่เพลิงก็อยู่ติดกับห้องทำงาน แถมมีประตูเชื่อมกันด้วย

เราเดินกันไปด้วยความเงียบ และอึดอัดสุดๆ ตอนนี้ถ้าใครเผลอตดคงตลกหน้าดู

“คิก” ผมเผลอหัวเราะในความคิดตัวเอง พี่เพลิงจึงหันกลับมามองด้วยสายตาน่ากลัวสุดๆ

“ขอโทษครับ”

“หึ เดี๋ยวก็ขำไม่ออก” ถามว่าลุคดุๆแบดๆโหดๆแบบนี้ผมเคยเจอไหม เคยสิครับ ก็ผมชอบพี่เพลิงเพราะแบบนี้ แล้วก็ ผมเนี่ยแหละคนชอบก่อน แต่ว่า พี่เพลิงจีบผมก่อนนะครับ ฮ่าๆ

เดินมาถึงหน้าห้องพี่เพลิงก็เปิดประตู ผมก็เดินตามไปเงียบๆ

ไม่ได้มาตั้งนาน ยังเหมือนเดิมเลยนะ

“นั่งสิ” พี่เพลิงเดินไปนั่งที่โซฟา และแน่นอนผมต้องนั่งพื้น

ซองสีน้ำตาลบนโต๊ะถูกยื่นมาให้ผม

ผมเปิดอ่านทันที อ่านมานานก็พอเข้าใจ

ผมต้องรดน้ำต้นไม้ที่สวนฝั่งสระไหว้น้ำ ตอนเช้าตรู่เสร็จก่อนหกโมง แล้วมาช่วยงานครัว เจ็ดโมงครึ่งตั้งโต๊ะอาหาร เสร็จแล้วพักได้ แปดโมงเก็บจานล้าง ไปทำงานที่คนสั่ง ถ้าตอนเที่ยงไม่มีนายอยู่ก็ไม่ต้องเข้าครัว รอดูว่าหัวหน้าแม่บ้านจะแจกแจงงานอะไร จนเย็น รดน้ำต้นไม้ต่อ แล้วก็ ห้ามยุ่งกับห้องทำงานเด็ดขาด ! คงกลัวผมขโมยละสิ คิดแล้วขำ

“ที่นี่คนงานได้เงินเดือนละ สองหมื่น กับ หมื่นห้า ฉันให้เธอเดือนละหมื่นห้า แล้วก็คิดดูแล้วกันว่ากี่ปีถึงจะได้สิบล้าน แต่ว่าจะไปทำงานนอกบ้านก็ได้นะ งานอะไรดีที่มันได้เงินเยอะๆ อือ...ขาย...ตัวไหม” ตาผมเบิกกว้าง ไม่น่าเชื่อ พี่เพลิงดูถูกผมขนาดนี้เลยหรอ ไม่สิ เขาก็ต้องดูถูกเราอยู่แล้วนี่ สำหรับเขา เรามันแค่คนทรยศ

“ถ้ามันช่วยให้ออกไปจากที่นี่ไวๆ ผมก็จะทำ” ตอบออกไปอย่างไม่คิด พี่เพลิงลุกขึ้นยืนพร้อมๆกับรอยยิ้มที่ชวนขนลุกสุดๆ

“หึ คิดไม่ผิดจริงๆ ถ้าอย่างนั้น...” ร่างสูงนั่งยองๆลงตรงหน้าผม มือเรียวยาวเชยคางผมขึ้น ใบหน้าหล่อคมคายเลื่อนเข้ามาใกล้ๆผมจนปลายจมูกเราชนกัน

“เริ่มที่กูคนแรกเลยแล้วกัน!”

ร่างของผมถูกกระชากขึ้นอย่างแรง ก่อนจะถูกทุ่มลงที่โซฟาตัวยาว

“อย่าครับ!”

“กูให้ห้าพัน” ผมรู้สึกเหมือนมีก้อนอะไรมาจุกอยู่ที่คอ รู้สึกเจ็บจี๊ดกับคำพูดของคนตรงหน้า

“ฮึก ผมไม่ได้ขาย” กางเกงผมถูกถอดออกอย่างรวดเร็ว คนตัวสูงไม่มีทีท่าว่าจะสนใจ

“แต่กูจะซื้อ อย่าทำสำออยไปหน่อยเลย ถามเด็กอนุบาลมันยังรู้เลย ว่ามึงมันผ่านมาเยอะ” ผมรู้นิสัยคนตรงหน้าดี ถ้าอยากได้ ไม่มีทางหยุด ผมหายใจเข้าลึกอย่างเรียกสติ คนตรงหน้าคงเกลียดผมหน้าดู แววตาพี่เพลิงเต็มไปด้วยความเกลียดชัง และอยากย่ำยี

“ถะ..ถ้าอย่างนั้น อ่อนโยนกับผมหน่อยนะครับ”

“หึ ได้สิ จะอ่อนโยนให้มากๆ” โซฟาถูกปรับลงให้กว้างขึ้นมือหนาถอดเสื้อผ้าผมออกจนหมดสิ้น หากเป็นเมื่อก่อน ผมคงไม่เสียใจ แต่ตอนนี้ทั้งๆที่เป็นคนๆเดียวกัน ความรู้สึกผมกลับเหมือนเขาเป็นคนแปลกหน้า

ก็ต้องใช่สินะ เพราะสำหรับคนตรงหน้า ผมไม่ใช่ก้าน ก้านที่เขาตามจีบมาเป็นปี

“อะ อื้อ” ปากหนาประกบลงมาที่ปากผมอย่างรุนแรง ไหนบอกจะอ่อนโยนไง

อย่างน้อยก็อ่อนโยนให้เหมือนที่พี่เพลิงเคยทำหน่อยได้ไหม

“ก้านครับ อย่าเกร็ง อย่างนั้น อ่า”

“พี่เพลิง อ๊า”

“ใจเย็นที่รัก อ่า แน่นจังครับ”

“ระ..เร็วๆ อ๊ะๆ ”

////แปร๊ด//// หน้าผมคงแดงแปร๊ดเป็นลูกตำลึงแน่ๆ ดันไปคิดถึงเรื่องตอนนั้นซะได้

“จูบเก่งเหมือนกันนี่หว่า” แน่นอนสิครับ พี่ไงที่สอนก้าน ผมได้แต่เงยหน้ารับสัมผัสวาบหวามจากคนตรงหน้า ลิ้นร้อนๆคอยเกี่ยวกวัดลิ้นผมไปมาอย่างนำทาง มือหนาลูบไปทั่วร่างของผม

“อื้อ แจ๊บๆ” เสียงจูบระดมไปทั่วห้อง นิ้วร้อนๆถูกแทนที่ลิ้นสาก ผมดูดเลียนิ้วนั้นอย่างรู้งาน นิ้วยาวถูกถอดถอนออก เรียวลิ้นร้อนไร้เลียไปทั่วลำคอและน่าอก

“อ๊า อ๊ะ” หัวนมคือจุดเสียวของผม มันเลยอดไม่ได้ที่จะครางออกมา เพื่อไม่ให้ผมเจ็บใจไปมากกว่านี้จึงต้องจินตนาการถึงตอนที่เขายังเป็นพี่เพลิงคนเก่า

“เงียบปาก มึงห้ามคราง” มือหนาปิดปากผมแน่น ร่างสูงลุกขึ้น ไม่ถอดเสื้อผ้าสักชิ้น แต่ปลดเพียงกระดุมและก็ซิบกางเกงเท่านั้น

“แหกขา” คำพูดและน้ำเสียงที่หยาบคาย มันทำให้ใจผมห่อเหี่ยว เขา คงจำผมไม่ได้เลย ไม่ได้เลยสักนิด

เรียวขาของผมอ้ากว้างตามที่คนตรงหน้าสั่ง นิ้วเรียวยาวส่งเข้ามาในปากผมก่อนจะดึงออกแล้วยัดมาที่ช่องทางรักของผมทันที

แม้ผมจะเคยแต่มันก็ผ่านมาเป็นปีแล้ว จึงไม่แปลกที่มันยังแน่น

“หึ เคยแล้วจริงๆสินะ” มือแกร่งชักเข้าออกในช่องทางของผม เรียวขาผมอ้ากว้างกว่าเดิม พร้อมๆกับความรู้สึกเสียวซ่านที่แทนที่

ผมได้แต่กัดปากและจิกโซฟาเท่านั้น

 “ภาพตอนนี้ เหมือน กระหรี่เลยหวะ”

ปึก

“”อ้าก เจ็บ โอ๊ย!” พี่เพลิงลุกขึ้นแล้วยัดเข้ามารวดเดียว ไม่รอให้ปรับตัวก็กระแทกพรวดๆ

มันคือคำที่ว่าเจ็บทั้งกายเจ็บทั้งใจที่แท้จริง

อย่างน้อย ก้านก็ได้ทำแบบนี้กบพี่อีกครั้ง แม่พี่เพลิงจะไม่ได้รักก้านแล้วก็ตาม

ปักๆๆ!

“เจ็บ อ๊ะ ฮื่อ” มือผมจับไปที่แขนแกร่งเป็นเชิงขอร้องให้ช้าหน่อย ใบหน้าหล่อเหลาครางเบาๆในลำคอ

“แน่นชิบ อ่า ใครจะไปอ่อนโยนให้มึงวะ ฝันไปเถอะ” คนตรงหน้าเปลี่ยนท่าให้ผมนอนหันหลังและโก่งก้นขึ้น


ผมมองร่างเล็กที่มีทรวดทรงองค์เอวสวยไปหมด ใบหน้าหวานนั้น ร้องครางอย่างห้ามไว้ไม่อยู่ ผมรู้สึก คุ้น คุ้นมากจริงๆ

“พะ พี่เพลิง อ๊า อ๊ะๆ”

“เบาๆสิ อ๊า”

“อื้อ เสียวครับ”

“เจ็บครับ อา อ๊ะ!”

ผมรู้สึกปวดหัวเมื่อเสียงบางอย่างนั้นมันซ้อนทับกับเสียงคนตรงหน้าผมตอนนี้ ก้านครางเสียว ช่องทางรัดผมแน่นตุบๆ แม้ผมจะดูออกว่าช่องทางนี้เคยใช้งานมาก่อน แต่มันก็ยังสีสดสวยและคับแน่น เหมือนไม่ได้ใช้มานาน

ผมจับตัวก้านขึ้นมา ก่อนจะพามันลงจากที่นอน และจับหันหลังเข้าหากำแพง

ปักๆ แจ๊ะๆ

ผมกระแทกอย่างแรง ยิ่งกระแทกแรงเท่าไหร่ เสียงหวานก็จะดังตามขึ้นมา

เสียวจนจะแตก!

“มันชิบ อ่า” ริมฝีปากบางสวยของคนตรงหน้าทำให้ผมอดใจไม่ได้ที่จะก้มลงไปชิม

ผมรู้สึกชอบ ชอบร่างกายนี้

แล้วเวลานี้ ผมรู้สึกอิ่ม แบบที่ใครๆก็ให้ไม่ได้ แม้แต่แก้วที่เป็นแฟนผม เธอยังให้ความรู้สึกนี้ผมไม่ได้เลย


ผมพอจจะรู้แล้ว ว่าจะให้มันชดใช้หนี้ยังไง หึ

“อ๊า บะ เบาหน่อย อ๊าๆอ๊ะอิ๊” ยิ่งมันครางผมยิ่งกระแทก กระแทกแรงขึ้นเรื่อยๆ อ่าจะแตกแล้ว

“ซี๊ด เสียวฉิบหาย”

ผมจับก้านพลิกมาข้างหน้าก่อนจะอุ้มมันแล้วกระแทกรัวๆ

สวบๆ แจ๊ะๆ

“อ่า ”

“อื้ออ อื้ม” ผมเสร็จอย่างโคตรสุขสม ผมรู้สึก คุ้น คุ้นชินกับร่างกายนี้ 

แถมตอนแรกผมไม่ได้คิดจะเอามัน แต่เพราะคำพูดนั้น ที่มันบอกว่าจะขายตัว มันทำให้ผมรู้สึก ควันออกหู เหมือนหึงยังไงก็ไม่รู้ ยิ่งความรู้สึกอยากสัมผัสอยากจับนี้มันมาจากไหนก็ไม่รู้ แต่ผมก็เกลียดมันอยู่ดี มันโคตรงงเลยหวะ

ก้านหอบใบหน้าอิดโรย ตาปรือมองผมนิดๆ ผมยาวสลวยยาวถึงกลางหลังสะเปะสะปะไปทั่วตัว  มันทำให้โคตร 

น่าเอาเลยหวะ!


...................................................

TBC ; HooligansS

ใครจะดูถูกเรา ก็ปล่อยให้เค้าดููถูกไป แต่...จงท่องให้ขึ้นใจ ว่าเราจะต้อง ไม่ดูถูกตัวเอง

อะแฮ่ม เรื่องนี้มันไม่ได้ดราม่าที่พระเอกหรอกเจ้าค่ะ มันดราม่าน้อยๆเพราะตัวน้องก้านเอง แล้วก็มีแต่คงสงสารก้าน ฮื่อๆ เพราะฉะนั้น ตอนนี้อย่าด่าน้องง่ายน้า น้องแค่ไม่อยากเจ็บตัว เพราะรู้นิสัยอีพี่มันดี จริงจริ๊งงงงง


แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น

}