Hunny Exo

มาเป็นแรงเชียร์แรงใจให้ไรท์ Hunny Exo กันนะ^^ ขอบคุณทุกคอมเม้นและการติดตามจร้า~

ไอแว่น ครั้งที่21 : ความลับที่ไม่มีในโลก

ชื่อตอน : ไอแว่น ครั้งที่21 : ความลับที่ไม่มีในโลก

คำค้น : ไอแว่นเนี่ยเมียกู

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 74k

ความคิดเห็น : 97

ปรับปรุงล่าสุด : 19 มี.ค. 2561 22:04 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 300
× 0
× 0
แชร์ :
ไอแว่น ครั้งที่21 : ความลับที่ไม่มีในโลก
แบบอักษร

"เดี๋ยวนี้ตอนกลางคืนออกบ่อยไปป้ะมึง...แปลกๆนะ...แถมรอยเต็มคอเชียวนะ"

"เรื่องปกตินิ...กูแค่ไปหาที่ระบายเท่านั้นแหละ"

"หราาาา..."





ตลอดตั้งแต่วันที่ไปทะเลตลอดจนเรื่อยมาผมก็ติดต่อกับไอเถื่อนทุกวันและจะนัดกันตอนกลางคืนเท่านั้นแต่ตอนเช้าผมจะมาเรียนตามปกติทุกวัน ทุกๆครั้งที่เข้าเรียนจะได้แค่คุยกันเล็กน้อยเป็นบางที

"เออนี่!..ไอวาบอกกูมา..มึงควบสองไอบูมกับไอภาคเลยหรอ"

"โห่...ไอแว่น..ร้อยวันพันปีผ่านมาแล้วมึงพึ่งรู้หรอ..กูไปเล่นกับพวกมันมาแล้ว"

ไวไฟ บอกได้คำเดียวว่าแม่งเร็วยิ่งกว่าจรวจอีกที่กล้าเล่นเอาพวกไอเถื่อนเลยหรอแถมควบถึงสอง ตายแล้ว

"เออช่างเหอะ...มึงจะได้มีผัวเป็นตัวเป็นตนสักที"

"จ่ะ!..แล้วมึงละ..ไปผับบ่อยๆมีผู้หมกไว้อยู่รึเปล่า..อย่าคิดว่ากูไม่รู้นะ"

"ไม่มีหรอก..ก็แค่ไปคลาบเครียดเฉยๆ"

ไอโยมองหน้าผมอย่สงกับพวกโจรวิ่งราวกางในคนอื่นซะอย่างนั้นนี่ผมมีพิรุธขนาดนั้นเชียว

"เออ...แล้วอีกนานเมื่อไหร่วะที่มึงจะใส่ไอแว่นเนี่ย..ไปถอดซะไป"

"ไม่เอา...มึงไม่ต้องมายุ่งกับแว่นกูเลย..มึงก็รู้นิว่ามันคือความลับกู"

"ไอเดียร์ความลับไม่มีในโลกอย่างที่มึงคิดหรอกนะ...กูรู้นะว่ามึงใส่แว่นเพื่อตบตาไอเสือใหญ่"

มันก็รู้ดีอยู่แก่ใจนิแล้วจะถามผมทำไมกันแน่เพื่อเช็คความมั่นใจว่าผมควรใส่แว่นเฉพาะอยู่ที่มหาลัยงั้นหรอแต่ที่ผ่านมามันก็ไม่มีใครสงสัยรวมถึงไอเถื่อน

แต่ทว่าทุกๆครั้งที่นัดเจอกับไอเถื่อนที่ผับแล้วไปต่อกันที่โรงแรมไม่ก็ภายในรถมันมักจะรุนแรงกับผมเสมอเดี๋ยวนี้ก็เหมือนจะตั้งเวลาพอถึงเวลาปุ๊ปมันก็จะส่งข้อความมาหาผมทันที

"ไอโย...กูรู้สึกแปลกๆว่ะคิดๆดูแล้ว"

"ไงละจ้ะแม่นางแว่น..แปลกๆอะไรอีกละที่ว่ามาน่ะ"

"ไอเสือใหญ่มันต้องรู้แน่ๆเลยว่ะ"

ไอโยตาโตทันทีผมเองก็ร้อนรนขึ้นมาทันทีผมมองซ้ายมองขวาไม่มีใครผ่านมาก็ดีแล้วจะได้ปรึกษาไอโย

"มึงตะบ้าหรอ!..ความลับของมึงจะไม่มีใครรู้ไม่ใช่รึไง..อย่ามาเล่นกังวลเอาซะดื้อๆสิวะ"

"กูไม่รู้อ่ะมันกังวลเอง..แถมช่วงนี้มันนัดกูไปหามันใช่ป้ะ..มันจะรุนแรงกับกูทุกครั้งเลยและสายตาที่มันจ้องกูก็แปลกๆด้วย"

​'ม่ันใช่เรื่องที่ต้องกังวลรึเปล่า?..มันรู้ก็รู้ไปสิ..บ้าบอ!..มันรู้น่ะสิจะชิบหาย'

​ผมกุมขมับแน่นพร้อมกับไอโยถ้าเกิดความลับมันแตกขึ้นมาจะซวยขนาดไหนระดับไอเถื่อนถ้ามันจับได้เป็นอันว่าจบสิ้นมันต้องเล่นผมเละแน่

"โอ๊ย!..แล้วมึงจะเครียดทำไมวะเออ...มันรู้ก็ไม่เห็นเป็นไรไม่ใช่หรอ"

"ไม่รู้แหละกูต้องกังวลไว้ก่อน...ลางสังหรณ์กูมันบอก"

"ไม่หรอกว่ะกูว่านะ..บางทีที่มันรุนแรงกับมึงทุกครั้งเพราะมันซาดิสม์รึเปล่า"

"ครั้งแรกที่ได้กับมันก็ซาดิสม์อยู่แล้วเว้ย...แต่เดี๋ยวนี้มันไม่ใช่น่ะสิ"

ผมขยับแว่นเล็กน้อยก่อนจะครุ่นคิดหาวิธีแก้ถ้าหากมันเกิดขึ้นมากะทันหันละ บางทีผมอาจจะยึดติดกับการที่จะต้องปกปิดตัวตนมากไปรึเปล่า

ไม่สิ ที่ตัวผมต้องปกปิดเพราะผมอยากใช้ชีวิตที่สนุกสนานแค่ตอนกลางคืนเท่านั้นไม่ใช่หรอ แต่ตอนกลางวันผมต้องเป็นนักศึกษาทั่วๆไปไม่ได้อยากโดดเด่นอะไร

"ความลับน่ะไม่วันใดวันนึงมันก็ต้องมีคนรู้รึเปล่ามึง..มึงเก็บมันไว้ไม่ได้ตลอดนะ"

"หรือกูควรเลิกเที่ยวกลางคืนดีแล้วเป็นไอแว่นไปตลอด...ไม่สิ..กูก็อยากสนุกสนานบ้างนิ"

"เลือกเอาเถอะมึง..อันนี้แล้วแต่ว่ะ...แต่กูไม่เข้าใจว่าทำไมมึงถึงกลัวไอเสือใหญ่มันรู้นักละ"

ไอโยเล่นจ้องซะเอาเป็นเอาตายเลยที่เดียวกับผม จะคิดๆดูแล้วมันก็น่าแปลกที่ผมดันกลัวไอเถื่อนมันจะรู้อยู่คนเดียวแต่ทำไมถึงต้องกังวลขนาดนี้ด้วย

"เอ่อ...ก็แค่กลัวมันจะกระทืบกูน่ะสิ"

"แน่ใจว่าเรื่องเดียว...ถึงตอนนี้มึงจะเป็นไอแว่นก็ตามแต่ตอนกลางคืนมึงกับมีความสัมพันธ์ทางกายกับไอเสือใหญ่...มึงติดพันธ์ร่างกายไปกับมันมากเกินไปรึเปล่า"

"ห๊ะ...คือ..กูไม่เข้าใจว่ะ"

"ง่ายๆนะ...มึงชอบมันเลยกลัวที่มันจะรู้ใช่มั้ยละ"

เจอคำนี้เข้าไปหัวใจผมเต้นแรงแทบจะกระเด็นออกมาได้เลยมันเหมือนมีอะไรบางอย่างจุกๆอยู่ที่กลางอกอยากจะพูดแต่ก็พูดไม่ออก

"..."

"ทุกครั้งที่เวลาจะไปหาคู่นอนกัน..มึงมักพูดเสมอไม่ใช่หรอว่าความสัมพันธ์เเค่ชั่วคราวน่ะ"

"อืมก็ใช่"

"แต่นี่ไม่ใช่เลยนะไอเดียร์...มึงไปกับไอเสือใหญ่บ่อยมากหลังจากมึงกลับมาจากประจวบ...มันใช่แค่ชั่วคราวหรอ?"

"นั่นสิ...บางทีกูอาจจะแค่ติดใจเซ็กส์มันก็ได้ไม่ใช่หรอ..เจอของดีใครจะกล้าทิ้งกัน"

ผมพูดได้เลยแต่ไม่เต็มปากหรอกนะว่าความสัมพันธ์ที่มีกับไอเถื่อนมันจะทางกายหรืออะไร ผมแค่อยากให้ความลับมันต้องปิดตายตลอดไป

"เหอะ!..ทำไม่กูต้องมานั่นซีเรียสกะอีกเรื่องขี้มดนี่ด้วยวะ..มันจะรู้ก็ให้แม่งรู้ไปเหอะ"

"ห๊ะ!..ไอเดียร์ความมั่นใจมั่นหน้ามั่นโหนกมึงมาจากไหนวะเนี้ย..เปลี่ยนไวโครต"

"เออน่า..กูคิดและคนอย่างไอเดียร์เรื่องแค่นี้จิ๊บจ๋อยขี้ปลาซิวมาก..กูเลิกกังวลละ"

ความลับก็ต้องเป็นความลับอยู่ดีสำหรับผมถึงมันจะต้องมีคนรู้ก็ช่างปะไรไปรู้แค่ไม่กี่คนมันคนไม่รู้กันทั้งประเทศหรอก

ผมดึงความมั่นใจกลับมาอีกครั้งและขยับแว่นเล็กน้อน เอาวะถึงจะมีปัญหาก็ต้องมีทางแก้มันเกิดได้ก็ต้องแก้ได้

"เห้ย...พวกมึงสองตัวนั่งตายซากอะไรกันอยู่..ไหนละขนมกูที่สั่งอ่ะ"

"นี่ไอวามึงหายหัวไปไหนมา...ใช้กูไปซื้อของให้อย่างกับคนรับใช้มึงเลยนะ"

"ก็แหงละ..วันนี้กูอารมณ์ดีไม่อยากมีเรื่องกับมึงหรอก"

"อยากพูดให้เสียนํ้าลายกับมึงตายละ"

"อมนํ้าลายมากไม่ดีนะระวังนํ้าลายบูด..พูดมาคนฟังจะรับไม่ไหว"

"ห๊ะ!...มึงว่ากูปากเหม็นหรอ..เอาใหญ่แล้วนะไอน้องเวรนิ!"

"พอ!...กูขี้เกียจฟังโว้ยยย!!"

ไอโยชะงักทันทีและชะงักหยุดมือที่กำลังถึงก้อนนํ้าแข็งเพื่อจะปาใส่ไอวาแต่ว่าผมดันโวยออกมาซะก่อนมันเลยโยนทิ้งไป

"พอเลยมึงสองตัวนิน่าเบื่อจริงๆ..วันๆทะเลาะกันอยู่ได้ตัวแต่ละคนอย่างกับควาย"

"เอ้า!..มึงด่ากูควายนิไอเดียร์"

"ใช่ๆ..ไอเดียร์มันด่ามึงนั่นแหละไอโย"

"มึงทั้งคู่นั่นแหละ!!"

ไอแฝดถึงกับหน้าหง๋อยไปเลยเมื่อผมด่าพวกมันไป ผมละไม่อยากจะคิดเลยตอนเด็กๆพวกมันจะไม่แย่งของเล่นกันตายเลยหรอดีนะมันโตๆกันแล้ว

"เอ่อ...ขอโทษนะ...น้องคนนี้ว่างรึเปล่า"

"หมายถึงไอเดียร์หรอ?"

"ใช่ๆ...น้องใส่แว่นน่ารักๆคนนั้นแหละ..พี่ขอคุยด้วยแป๊ปนึงสิ"

"เอ่อ...ครับๆ"

ผมมองรุ่นพี่คนนึงที่เดินเข้ามายังกลุ่มพวกผมแล้วดูท่าคงจะคุยกับผมเป็นการส่วนตัว ผมพลางยันตัวลุกขึ้นและกำลังจะเดินตามพี่แกไปไอโยมือที่แสนจะไวคว้าแขนผมไว้ทัน

"ขนาดใส่แว่นยังจะมีผู้มาจีบอีกไม่ธรรมดาเลยนะมึง..จัดไปเลยไอเดียร์อย่าให้พลาดละ"

"เออๆ...ไม่แน่เค้าอาจจะเรียกกูไปรุมกระทืบก็ได้นะเว้ย..ไปก่อนละ"

ผมเดินออกมาจากที่นั่งม้าหินอ่อนนั่นทันทีก่อนจะค่อยๆเดินตามรุ่นพี่คนที่มาอย่างห่างๆจนกระทั่งเดินตามพี่แกมาถึงหลังตึกคณะที่ผมเรียน

"เอ่อ..พี่มีอะไรรึเปล่าครับ..ทำไมพาผมมาไกลจัง"

"เอ่อ..แฮะๆ..พี่ชื่อต้อมนะ...อยู่ปีสี่คณะเดียวกับน้องน่ะ"

"เอ่อ..พี่ต้อม..อ๋อ..เดือนคณะปีที่แล้วนิ..ครับแล้วมีอะไรกับผมหรอ"

นี่มันระดับเดือนมหาลัยปีที่แล้วเลยนี่หว่าทำไมถึงนัดผมมาได้ละเนี่ย ไม่อยากจะเชื่อสายตาว่าหน้าตาเข้มๆประกอบกับหุ่นนักกีฬานี่จะมาคุยกับไอแว่นอย่างผม

"คือ..ตามตรงเลยนะพี่แอบมองน้องมานานแล้วละเลยอยากจะขอทำความรู้จักน่ะ..คือพี่สนใจน้องมานานแล้วละ"

"หรอครับ..พี่ออกจะหล่อดูดีขนาดนี้เป็นเกย์ได้ไงละเนี่ยฮะๆๆ"

"พี่เห็นน้องน่ารักและก็น่าสนใจน่ะ..พี่เลยอยากจะขอทำความรู้จักกับน้องให้มากกว่านี้ได้รึเปล่า"

โธ่พี่ครับ...พี่รู้จักผมแล้วจะหนาว ถึงพี่แกจะหล่อและตรงสเป็คผู้หญิงหลายๆคนรวมถึงผมด้วยแต่ก็ไม่กล้าที่จะเสี่ยงเพราะด้านมือผมมันแน่อยู่แล้ว

ผมยืนคิดอยู่สักระยะก่อนจะแว๊บในหัวขึ้นมาและติดใจกับประโยคนี้ในใจตัวเอง'จะมีผัวสักหน่อยจะเป็นไรไป'

"เป็นแฟนกับพี่นะครับ"

"เอ่อ คะ..."

พรึ่บ!

ในขณะที่กำลังจะตอบตกลงแท้แต่ผมต้องตกใจสุดขีดเมื่อถูกคว้าแขนและถูกกระชากให้เซเข้าไปหาคนด้านหลังจนหน้าผมกระแทกกับแผลงอกใครอีกคนเข้าอย่างจังตามมาด้วยเสียงที่สุขุม

"ขอโทษนะ...เนี่ยเมียกู"

"ห๊ะ!..ดะ...เดี๋ยวๆ..เห้ย!..จะพาไปไหนอ่ะ..ปล่อย"

ผมคาดไว้ไม่ผิดจริงๆด้วยคนที่เข้ามาขัดจังหวะคือไอเถื่อนจริงๆซะด้วย ว่าแล้วมันเล่นดันบอกกับรุ่นพี่แกไปซะต่อหน้าต่อตาว่าผมคือเมียมันพี่แกก็ถึงกับชะงักไปเลย

แต่ผมนี่ต้องพีคมากที่สุดคือมันจะลากผมไปไหนเนี่ยสิ ดูอารมณ์มันแล้วตอนนี้ท่าจะอารมณ์ไม่ดีเผลอๆอาจจะไปโกรธใครมาก็ได้

"เห้ย!..จะพาไปไหน..ไม่ไป..ปล่อย"

"เงียบ!ๆ...เข้าไปซะ!"

ในที่สุดมันก็ลากผมมาที่ห้องพยาบาลซะงั้นโชคดีที่ไม่มีคนผ่านไปมาไม่งั้นคงจะคิดว่าผัวเมียทะเลาะกันแน่ ว่าแล้วมันก็พลักผมเข้าไปในห้องทันทีก่อนจะปิดประตูและไม่ลืมที่จะล๊อค

"ทำอะไรของมึง...คิดจะตกลงกับมันหรอ..ผัวมึงก็กูแท้ๆ"

"มึงจะบ้าไปใหญ่แล้วนะ...มึงไม่ใช่ผัวกูซะหน่อย..กูจะคบหรือจะเป็นเมียใครก็เรื่องของกู"

"อ้อหรอ..จะเป็นของใครก็ได้งั้นหรอ..กูไม่ให้!"

พลั่ก! ตุ้บบ!

ไอเถื่อนนี่มันคงจะบ้าและคลุ้มคลั่งไปแล้วแน่ๆเลยสีหน้าที่ดูโกรธจัดนี่มันอะไรกันแน่ มันเล่นพลักผมลงบนเตียงของห้องพยาบาลก่อนจะตามขึ้นมาคร่อมผมและกดข้อมือทั้งสองข้างลงบนเตียง

"ปล่อย!..กูบอกให้ปล่อยไง!..มึงไม่มีสิทธิ์มาทำแบบนี้!"

"งั้นหรอ!..แล้วทุกๆคืนที่ผ่านมามันหมายความว่าไงห๊ะ!!!...นอนกับกูตลอดที่ผ่านมา..เนีี้ยหรอไม่ใช่ผัวมึง!"

"อะไรของมึง..กูไม่เข้าใจ"

"หึ!...เลิกตบตากูสักที...ต่อจากนี้มึงเลิกร่านเที่ยวกลางคืนได้แล้วละ..กูจะจัดการความร่านให้มึงเอง"
















​ติดตามตอนต่อไป

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น