ณิตา-NITa'Vianna
facebook-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

Chapter.2 ผู้ชายใจร้าย

ชื่อตอน : Chapter.2 ผู้ชายใจร้าย

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 19.2k

ความคิดเห็น : 34

ปรับปรุงล่าสุด : 20 มี.ค. 2561 11:29 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Chapter.2 ผู้ชายใจร้าย
แบบอักษร

​So Bad....รักร้ายของนายสารเลว

​Chapter................................2

ปึกกกกกก


"โอ๊ยยย ขอโทษค่ะ" เพราะความรีบของฉันแท้ๆ วิ่งออกมาแบบไม่ลืมหูลืมตา ฉันรู้สึกได้ถึงแรงปะทะที่มันแรงจนทำให้ฉันล้มลงไปกองกับพื้น


"บ้าเอ๊ยย ทำไมไม่ดูทาง "


"ขอโทษค่ะ ขอโทษจริงๆ "  ฉันพร่ำบอกคำว่าขอโทษซ้ำไปซ้ำมาอยู่แบบนั้น พยายามที่จะยันตัวลุกขึ้นมาแต่มันก็ยากอยู่พอสมควร 


"อ้าว อุ่นทำไมมานั่งอยู่ตรงนี้หล่ะ "  ฉันเงยหน้าขึ้นมาก็พบว่าพี่เบสกำลังเดินเข้ามาพยุงฉันให้ลุกขึ้น ใครจะบ้ามานั่งอยู่ตรงนี้หล่ะ เจ็บก้นชะมัด


"พอดีอุ่นรีบไปหน่อยเลยเดินไม่ดู"  


"ป่ะกลับไปทำงานต่อ "


"พี่เบสอุ่นจะขอลากลับก่อนได้มั้ยคะ พอดีลูกสาวอุ่นไม่สบาย อุ่นต้องรบกลับจริงๆ" ตอนนี้ฉันไม่ได้สนใจใครหน้าไหนทั้งนั้นแล้ว ใจฉันตอนนี้เป็นห่วงแค่ปุยนุ่นเพียงคนเดียว 


"ฮื่มมม จะคุยกันอีกนานมั้ย" 


"คุณมิกิ"  คุณมิกิงั้นหรอ ผู้ชายคนที่ฉันเดินชนเมื่อกี้


"เรื่องที่ให้จัดการเรียบร้อยรึยัง อย่าให้ต้องมีอะไรติดขัด"  


"ครับๆ " 


"อุ่นต้องอยู่ช่วยพี่ก่อนนะไม่งั้นพี่แย่แน่ๆเลย คุณมิกิเป็นเจ้านายที่นี่ ช่วยพี่ก่อนนะ"  ให้ตายสินี่เมื่อกี้ฉันวิ่งชนเจ้าของผับนั่นก็คือเจ้านายของฉันหน่ะหรอ  ดูจากสีหน้าพี่เบสแล้วไม่ค่อยจะดีสักเท่าไหร่เลย  คงจะกลัวเจ้านายมากสินะ  จะเอายังไงดี ปุยนุ่นอย่าเพิ่งเป็นอะไรนะลูก 


"ก็ได้ค่ะ "  ฉันต้องยอมอยู่ช่วยพี่เบสต่อ เพราะถ้าไม่ได้พี่เบสช่วยพูดให้ฉันเข้าทำงานที่นี่ป่านนี้ฉันก็คงไม่มีเงินเลี้ยงดูปุยนุ่นกับส่งตัวเองเรียนอยู่แบบนี้หรอก


"ขอบใจมาก งั้นกลับไปที่โต๊ะได้แล้ว"  ก่อนเดินกลับมาที่โต๊ะฉังสังเกตเห็นสีหน้าคุณมิกิไม่ค่อยจะสบอารมณ์กับเหตุการณ์เมื่อสักครู่สักเท่าไหร่ ดีเท่าไหร่แล้วที่เขาไม่ไล่ฉันออก  ฉันรีบหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเพื่อโทรหาป้าติ๋มว่าฉันจะรีบกลับแต่ขอเวลาอีกสักหน่อย


"ผสมอะไรคะ" 


"เพียวๆ" 


"ค่ะ" มาดจะเย็นชาไปถึงไหนกัน ฉันได้แต่เหลือบมองนาฬิกา เมื่อไหร่จะใกล้เลิกงานสักทีนะ ยัยลูกหมูของแม่อดทนก่อนนะลูก ตอนนี้ในใจของฉันไม่อยากจะทำอะไรแล้ว ร่างกายมือไม้มันก็ลนลานหยิบจับอะไรมั่วไปหมด 


"ไอ้มิกิ เพิ่งรู้ว่าผับมึงแม่งมีพีอาร์สวยขนาดนี้"


"มึงอย่าไปแซวมันมาก มันจะไปรู้อะไรร้อยวันพันปีไม่เคยเข้าผับตัวเองสักที"


"ฮ่าๆๆ"  เพราะแบบนี้สินะ นานๆมาทีทุกคนถึงได้หวาดกลัวกันไปหมด จะว่าไปตั้งแต่ทำงานที่นี่มาฉันก็เพิ่งจะเคยเห็นหน้าเจ้าของผับที่นี่ก็วันนี้นี่แหละ 


"น้องน้ำอุ่นครับ พี่ขอเหล้าเข้มแก้วนึง" 


"ค่ะ" ยิ่งดึกยิ่งเข้ม อุ่นจัดให้ค่ะเมาเร็วๆได้ยิ่งดี แต่นี่มันก็ใกล้เวลาเลิกงานแล้วทำไมทุกคนยังมีสีหน้าปกติอยู่ได้นะ 


เพล้งงงงงงง


"อุ๊ยย โอ๊ยย"  จนได้ ฉันรีบซะจนทำแก้วหลุดมือตกแตง แถมยังซุ่มซ่ามโดนเศษแก้วบาดอีก ทำไมมันรู้สึกใจหวิวๆยังไงก็ไม่รู้นะตอนที่แก้วหลุดมือ 


"เป็นอะไรมากมั้ยครับ"  ผู้ชายในกลุ่มเดินเข้ามาแล้วหยิบผ้าเช็ดหน้าในกระเป๋าเสื้อกดมาที่แผลไว้ให้ฉัน


"ไม่ค่ะ ไม่เป็นไร ขอบคุณนะคะ"   ชาซะมากกว่า เจ็บไม่เท่าไหร่ 


"เฮ้ยไอ้มิกิ กูว่าให้น้องเขากลับบ้านก่อนดีกว่า"  


"หึ  แค่เศษแก้วบาดแค่นี้ "  ทำไมใจร้ายแบบนี้หล่ะ คำพูดนั้นมันทำให้ฉันนิ่งจนไม่อยากจะขยับไปไหน เป็นเจ้านายประสาอะไรทำไมไม่มีความเป็นห่วงลูกน้องเลย


"ขอตัวไปล้างแผลก่อนนะคะ " คนอย่างฉันไม่เคยสำออยอยู่แล้ว ฉันขอตัวออกมาล้างแผลและใช้ผ้าก๊อตพันไว้ให้เรียบร้อย


ครืดดด  ครืดดดดด


"ค่ะป้าติ๋ม"


"น้องอุ่นปุยนุ่นแย่แล้วลูก "


"ค่ะๆ อุ่นจะรีบไปเดี๋ยวนี้เลยค่ะ"  ฉันรีบวิ่งเข้าไปในห้องแต่งตัวเปลี่ยนเสื้อผ้าและรีบคว้ากระเป๋าออกมาจากที่ทำงานในทันที  ปุยนุ่นต้องการหมอ ถ้าปุยนุ่นเป็นอะไรไปฉันจะไม่ให้อภัยตัวเองโดยเด็ดขาด วินาทีนี้ฉันไม่กลัวแล้วจะโดนไล่ออกก็ไม่กลัว ..ลูกสาวฉันจะต้องไม่เป็นอะไร



.........................


"ป้าติ๋มปุยนุ่นเป็นยังไงบ้างคะ"  


"เพ้อใหญ่เลยค่ะ ไข้ก็ไม่ยอมลด " ฉันรีบเข้าไปช้อนร่างเด็กน้อยขึ้นมาแล้วรีบพาไปโรงพยาบาลทันที


"อย่าเป็นอะไรนะลูก"  ตัวปุยนุ่นร้อนเหมือนไฟ  ริมฝีปากแห้ง นอนหลับตาและละเมอเพ้ออยู่ตลอดเวลา ฉันกอดร่างปุยนุ่นไว้แนบอกแล้วพร่ำบอกกับเขาตลอดว่าเขาจะต้องไม่เป็นอะไร แม่จะอยู่ข้างๆหนูเอง


........................................................


​โรงพยาบาล

ฉันพาปุยนุ่นมาส่งโรงพยาบาลที่ใกล้ที่สุด และมันก็คือโรงพยาบาลเอกชน ค่าใช้จ่ายก็น่าจะพอทราบ แต่ในตอนนี้ชีวิตปุยนุ่นสำคัญที่สุด


"ลูกสาวคุณมีแนวโน้มว่าจะเป็นไข้หวัดใหญ่นะครับ เดี๋ยวหมอขอตรวจผลเลือดอีกทีนึง ช่วงนี้ก็ต้องนอนโรงพยาบาลเพื่อดูอาการอย่างใกล้ชิดไปก่อน"


"ปลอดภัยแล้วใช่มั้ยคะ"


"อยู่ใกล้มือหมอปลอดภัยแน่นอนครับ ดีนะครับที่มาส่งโรงพยาบาลทันเวลา ถ้าช้ากว่านี้เด็กอาจจะช็อคได้ หมอขอตัวก่อนนะครับ"


"ค่ะ ขอบคุณค่ะ" โล่งใจขึ้นมาเปราะหนึ่ง  ไม่นานเตียงผู้ป่วยของปุยนุ่นก็ถูกเข็นออกมาจากห้องฉุกเฉิน สายน้ำเกลือห้อยระโยงระเยง เด็กน้อยในชุดของโรงพยาบาลนอนหลับตาพริ้มอยู่บนเตียง โรงพยาบาลแห่งนี้ไม่มีห้องรวม ปุยนุ่นพักอยู่ห้องพิเศษเด็กของที่นี่  ซึ่งฉันก็ไม่สามารถคำนวณค่าใช้จ่ายทั้งหมดได้ว่าจะเท่าไหร่ เงินเก็บก็ลดลงๆ กลับไปคราวนี้ก็คงจะต้องถูกไล่ออก


............................


"แม่อุ่น"  ฉันสะดุ้งตื่นเพราะได้ยินเสียงของปุยนุ่นเรียกชื่อฉัน เมื่อคืนฉันเผลอหลับไปตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้ น้ำท่าก็ไม่ได้อาบ


"ขา  เป็นยังไงบ้างคะ "


"ปุยนุ่นยังปวดหัวอยู่เลย "  ถ้าแม่เป็นแทนได้แม่ก็จะยอมเป็น ปุยนุ่นเด็กร่าเริงของแม่อุ่น 


"นอนพักเยอะๆนะคะ เดี๋ยวคนสวยของแม่ก็จะหายแล้ว "


"ปุยนุ่นอยากกลับบ้าน"


"อยากไปเที่ยวทะเลมั้ย หายแล้วแม่อุ่นจะพาไปนะคะ"  ถึงแม้ว่ามันไม่มีเปอร์เซ็นของความเป็นไปได้ แต่ฉันก็ยังจะพูดให้ความหวังลูกทั้งที่ฉันยังหาวิธีที่จะพาเด็กน้อยไปทะเลไม่ได้เลย 


"จริงนะคะ เย่ๆๆ"  รอยยิ้มของปุยนุ่นกลับมาแล้ว เพียงเท่านี้มันก็ทำให้ฉันมีกำลังใจมากขึ้นแล้วหล่ะ



....................................................



"ทำไมเกิดเรื่องแบบ บอกแล้วใช่มั้ยว่าให้ดูแลให้เรียบร้อย"


"เอ่อ ผมไม่รู้จริงๆครับว่า น้องหายไปไหน"


"เฮ้ยใจเย็นๆดิวะ มึงก็เห็นอยู่ว่าน้องเขาโดนแก้วบาด"


"หึ เข้าข้างกันดี  ไม่รับไปเป็นเมียเลยวะ"  


"ไอ้สัด" 


.........................................................


อยากอ่านต่อขอคอมเม้นต่อลมหายใจให้ไรท์หน่อยยยย  มาเยอะปั่นให้เยอะ ตอนหน้ามิกิมาแล้ววว

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น