악마 ปีศาจเขียน

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : เมียมาเฟีย8

คำค้น : คริสยอล

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 5.5k

ความคิดเห็น : 21

ปรับปรุงล่าสุด : 19 มี.ค. 2561 20:32 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
เมียมาเฟีย8
แบบอักษร

​악마 ปีศาจเขียน​




เมียมาเฟีย๘




ชานยอลเดินไปแนบหูกับประตูเพื่อฟังเสียงที่อยู่ด้านนอก แต่กลับไม่มีเสียงอะไรดังเลย 


ก๊อก ก๊อก ก๊อก


ชานยอลลองเคาะประตูดู แต่ก็ไม่มีเสียงอะไรดังตอบกลับเขาเลยสักนิด ทำไมถึงเงียบแบบนี้ คนพวกนี้ไม่คิดจะให้ใครมาเฝ้าประตูที่พวกเขาถูกขังเลยหรือไง สะเพร่าไม่รอบคอบเอาซะเลย คงไม่รู้จักเขาสินะถึงได้วางใจขนาดนี้ ชานยอลยกยิ้มมุมแล้วยกมือขึ้นไปบิดลูกบิดประตูดู ไม่ได้ล็อก คนพวกนี้วางใจคนอย่างเขามากไปแล้ว


"รออยู่ในนี้ อย่าออกไปเด็ดขาด จุนไคทำตามที่ฉันบอก" ชานยอลย้ำ จุนไคพยักหน้ารับ ที่เขาต้องย้ำอยู่ทุกครั้งเพราะเด็กพวกนี้เป็นคนที่เขาพามาซวย เขาจะไม่ให้เด็กพวกนี้เป็นอะไรไปไม่ได้


"ถ้ามีใครเข้ามาที่ไม่ใช่ฉันนายสองคนจัดการได้เลยนะ มัดและปิดปากมันให้สนิทล่ะ" ชานยอลพูดพร้อมกับส่งของที่เพิ่งหามาได้ให้กับจุนไค จากนั้นชานยอลจึงเดินออกจากห้องที่ถูกขัง เขามองซ้านมองขวาก่อนที่จะก้าวออกจากห้อง โดยไม่ลืมที่จะล็อกประตูห้องจากทางด้านใน ชานยอลมองทางด้านหน้ากับด้านหลังของตัวเอง เขาจะต้องไปที่ห้องกัปตันเรือ ที่ห้องนั้นจะต้องมีเครื่องส่งสัญญาณ ชานยอลเดินตรงไปยังฝั่งที่น่าจะเป็นฝั่งหัวเรือ ยังดีที่ในเรือไม่ได้เปิดไฟมากมายอะไร พอทำให้เขาสามารถหลบอยู่ในความมืดได้ 


"คนพวกนั้นเป็นยังไงบ้าง" เสียงที่ดังมาจากด้านหน้าทำให้ชานยอลรีบหาที่หลบ แต่ในเรือก็ยากแก่การหลบซะเหลือเกิน ทำให้เขาต้องแทรกเข้าไปหลบอยู่ในชอกแคบๆที่พอมุดเข้าไปแล้วแทบจะหายใจไม่ออก


"สักพักใหญ่ฉันเข้าไปดูเหมือนว่าไอ้เด็กผู้ชายตัวโตยังคงสลบอยู่" ใครบอกว่าสลบมั่วแล้ว เขาก็อยู่ข้างๆนี่ไง ไอ้พวกบ้า แล้วเมื่อไหร่คนพวกนี้จะเดินห่างออกไปสักที นี่เขาจะหายใจไม่ออกอยู่แล้ว แต่ชานยอลก็บ่นอยู่ได้แค่แปปๆคนพวกนั้นก็เดินห่างออกไป แต่ชานยอลก็ยังคงไม่ออกมา เขาจะต้องรอให้มั่นใจก่อนถึงจะออกมา เมื่อมั่นใจชานยอลจึงมุดออกมาจากชอกเล็กๆนั่น


"พอไม่มีคนก็ไม่มีอะไรซะเลย แต่พอจะเจอก็มาโดยไม่ให้ตั้งหลัก" ชานยอลทั้งเดินทั้งบ่นกับเรื่องวุ่นๆที่ตัวเองชอบวิ่งเข้าหาแทบจะทุกวัน หรือทุกนาทีก็ไม่รู้ เฮ้อออ ถอนหายใจออกมาด้วยความสุดเซ็งกับวันนี้ของวัน ไม่รู้ว่าตอนนี้คุณมาเฟียจะรู้หรือยังว่าเขาหายไป แต่เขาเชื่อว่ารู้แล้วแน่ๆ ป่านนี้คงหัวเสียอยู่ที่ฝั่งเป็นแน่ คงวุ่นตามหาเขาจนแทบพลิกแผ่นดินฮ่องก 


"ขอโทษนะคุณมาเฟีย ครั้งนี้คุณคงมาช่วยผมไม่ได้หรอก เดี๋ยวผมจะกลับไปให้คุณลงโทษเองนะ" พูดเสียงเบาอยู่คนเดียวก่อนจะยิ้มออกมาเมื่อนึกถึงคนรักที่กำลังวุ่นวายตามหาตัวเอง 


"ง่วงวะ นายไปชงกาแฟมาให้ฉันที" ชานยอลรีบหลบเมื่อได้ยินเสียงในห้องกัปตันดังขึ้น เขามองเข้าไปในห้องที่ตอนนี้มีคนสองคนอยู่ในนั้น คงจะเป็นกัปตันเรือกับผู้ช่วยกัปตัน ไม่รู้ว่าคนในเรือมีมากแค่ไหน แต่ที่ชานยอลเห็นมาเพิ่งจะสี่คนเอง ทำไมถึงมีคนคุมเรือมาแค่ไม่กี่คนเอง 


"หรือว่า" ชานยอลพูดขึ้นเสียงดังด้วยความตกใจแล้วรีบยกมือขึ้นปิดปากเพราะกลัวว่าสองคนนั้นจะได้ยิน แต่ก็คงจะคิดช้าไปเมื่อผู้ช่วยกัปตันเดินออกมาดูว่ามันเป็นเสียงอะไร ทำให้ชานยอลต้องรีบปีนขึ้นไปด้านบน เรือที่ชานยอลถูกนำตัวขึ้นมาเป็นเรือไม่ได้ใหญ่โตอะไรแต่เป็นเพียงเรือที่ขนสินค้าในประเทศเท่านั้น 


"มีอะไร" เสียงที่ดังอยู่ด้านล่างทำให้ชานยอลรีบแอบมองลงไปดู คนร้ายรายใหม่โผล่ออกมาอีกคน เท่ากับว่าในเรือมีคนร้ายแค่ห้าคน ทุกคนมีอาวุธครบมือ พวกเขามีไม่ถึงสิบคนก็ตริง แต่มีคนคุมมาแค่ห้าคนนั้นก็หมายความว่าคนพวกนี้ไม่ได้จะพาพวกเขาออกนอกประเทศ แค่เป็นนายหน้าไปส่งพวกเขาไปยังเรืออีกลำที่จะต้องออกนอกประเทศ


"ฉันเหมือนได้ยินคนพูดอยู่แถวนี้" ผู้ช่วยกัปตันพูด


"ไม่เห็นมีใคร ฉันก็ยืนอยู่แถวนี้นะ" คนมาใหม่พูดพร้อมกับมองหาคนที่เพื่อนเขาพูดถึง ชานยอลที่หลบอยู่ด้านบนถอนหายใจออกมาเสียงเบาอย่างโล่งอกที่ไอ้คนร้ายคนนั้นไม่ได้เห็นเขาตอนที่อยู่ด้านล่าง สักพักคนทั้งสองจึงแยกย้ายกันไป ชานยอลที่นอนอยู่ด้านบนลุกขึ้นเพื่อที่จะได้ปีนลงไปยังห้องกัปตัน


"นี่เสาอะไร" ชานยอลจับเสาที่อยู่ด้านบน มันเหมือนเสาส่งสัญญาณแต่มันไม่น่าจะมีในเรือแบบนี้นะ เพราะเสาแบบนี้เขาน่าจะเลิกใช้ไปนานแล้ว ชานยอลเลิกสนใจเสาที่อยู่ตรงหน้าแล้วปีนลงไป สิ่งที่เขาจะต้องทำก็คือหาวิทยุสื่อสารให้เจอ ชานยอลแอบเข้าไปในห้องกัปตันที่ตอนนี้เหลือแค่กัปตันคนขับเรือคนเดียวที่ยังอยู่ในห้องขับเพราะอีกคนน่าจะไปหากาแฟมาให้กัปตันอยู่


"นี่" 


ผัวะ


ชานยอลเรียกคนขับ เมื่อคนขับหันมาชานยอลจึงต่อยเข้าไปที่ใบหน้าคนขับอย่างแรง ทำให้คนขับเรือถึงกับเซลงไปพร้อมกับเรือที่สั่นสะเทือนไปด้วยเพราะกัปตันเรือหักพวงมาลัยเรือตอนที่เซล้มลงไป ชานยอลหาที่จับเอาไว้ทันจึงไม่ได้ล้มลงไปแต่คนขับเรือนี่สิสลบไปแล้ว ไม่ใช่ว่าเป็นเพราะเขาแต่คนขับล้มหัวไปฟาดกับขอบเรือจึงได้สลบไปอย่างนั้น ชานยอลถอนหายใจออกมาเมื่อเรือกลับมาเป็นปกติ


"เกิดอะไรขึ้น เฮ้ย ออกมาตอนไหนวะ" เหมือนว่าเรื่องจะไม่ง่ายอย่างที่คิดเมื่อผู้ช่วยกัปตันเดินเข้ามาได้จังหวะพอดี ชานยอลหันไปมองช้าๆเมื่อผู้ช่วยกัปตันกำลังใช้ปืนจี้มายังเขาอยู่ 


"วุ่นวายจังเลยนะมึง คงอยากตายมากกว่าอยู่สินะ" คนร้ายพูด ทำให้ชานยอลเหงื่อแตกออกมา เขาจะไม่ได้กลับไปหาคนรักอย่างนั้นเหรอ ไม่ได้นะคุณมาเฟียกำลังรอให้เขากลับไป


"อย่าอยู่เลย"


ผัวะ


นิ้วที่กำลังจะลั่นไกปืนแต่กลับไม่ได้ลั่นออกมาเมื่อมีของแข็งจากทางด้านหลังฟาดลงมาซะก่อน


"จุนไค" ชานยอลพูดขึ้นเสียงเบาเมื่อคนที่ทำร้ายคนร้ายก็คือน้องชายที่เขาห้ามไม่ให้ออกมาแต่ก็ยังคงออกมาช่วยเขาได้อย่างทันเวลา


"อย่าว่าผมนะ ถ้าผมไม่ออกมาพี่จะเป็นยังไง" เด็กน้อยรีบพูดขัดเพราะกลัวถูกชานยอลดุเอา ชานยอลนิ่งไปก่อนจะส่ายหัวแล้วยิ้มออกมา ชานยอลหันไปมองหาวิทยุสื่อสารแต่หายังไงก็หาไม่เจอ หรือเรือลำนี้จะไม่มีวิทยุสื่อสารกันนะ


"พี่หาอะไร" จุนไคเดินเข้ามาหาชานยอลแล้วถามขึ้นมา


"ฉันกำลังหาวิทยุสื่อสารนะ" ชานยอลตอบแล้วมองหาต่อ


"หาทำไม ทำไมเราไม่ขับเรือกลับเข้าฝั่งเองเลย" จุนไคพูด ชานยอลหยุดหาแล้วหันมามองเด็กน้อยนี่


"ถ้าเราขับเข้าฝั่ง คนร้ายที่อยู่ในเรือก็จะต้องสงสัยว่าเกิดอะไรขึ้น พวกมันก็จะแห่กันมายังห้องกัปตัน ที่นี้แหละนายกับฉันจะไม่มีทางได้กลับเข้าฝั่งอีกเลย" จบคำพูดของเขา จุนไคก็คิดตามก่อนจะพยักหน้าอย่างเข้าใจที่ชานยอลสื่อสารออกมา


"เดี๋ยวผมช่วยหา" จุนไคพูด แล้วหันไปหาอุปกรณ์สื่อสาร แต่ชานยอลกลับยืนนิ่งไม่ยอมหาต่อ ห้องก็มีอยู่แค่นี้เขากับหาไม่เจอ หรือว่ามันไม่มีอยู่ตั้งแต่แรก


"ไม่ต้องหาแล้วแหละ ฉันว่ามันคงไม่มี" ชานยอลพูดอย่างปลงๆ 


"พี่ชานยอล นี่คือะไร" จุนไคพูดขึ้นเมื่อเขายกของที่ทับกันอยู่ออกแล้วเห็นเครื่องสีดำที่ถูกทับเอาไว้ ชานยอลมองแล้วรีบปรี่เข้าไปดู


"ทำไมมันไม่เหมือนวิทยุสื่อสารเลยล่ะ" ชานยอลพูดเสียงเบา มองอุปกรณ์ที่อยู่ตรงหน้าก่อนจะกดรหัสของท่าเรือหยางหยางที่ลู่หานเคยบอกว่ามันเป็นรหัสวิทยุสื่อสารกับบริษัทท่าเรือของหยางหยาง


ตืด ตืด ตืด


เสียเครื่องดังขึ้นพร้อมกับขึ้นคำว่าโน ไม่ใช่อย่างงั้นเหรอ แต่เขาจำรหัสที่เห็นในห้องสื่อสารได้แถมลู่หานยังบอกว่าเป็นรหัสสื่อสารนิ


"คุณลู่ คุณจำผิดหรือเปล่าเนี่ย" ชานยอลพูดถึงคนที่อยู่ยังฝั่ง ที่เคยบอกเกี่ยวกับรหัสให้ฟังเมื่อนานมาแล้ว


'นี่แถมที่นี่ยังมีรหัสมอ_' รหัสมอ คืออะไร


"หรือว่ารหัสมอร์ส" ชานยอลพูดขึ้น แล้วยิ้มออกมา ถ้าเครื่องนี้ไม่ใช่วิทยุสื่อสารก็อาจจะเป็นเครื่องส่งสัญญาณมอร์สก็ได้ แถมเขายังเห็นเสาที่อยู่บนหลังคาเรือด้วย


"จุนไค ยกเครื่องนี่ไปข้างนอกก่อน" ชานยอลบอก จุนไคจึงทำตาม ยกออกไปรอชานยอลอยู่ด้านนอก ชานยอลค้นหาสายที่น่าจะสามารถใช้งานได้แล้วหยิบติดมือออกมาด้วย


"พี่จะปีนขึ้นไปบนหลังคา นายค่อนยื่นเครื่องนี่ตามขึ้นมานะ" ชานยอลบอก จุนไคพยักหน้ารับ จากนั้นชานยอลจึงได้ปีนขึ้นไปด้านบน


"จุนไค ส่งขึ้นมาให้ที" ชานยอลร้องบอกเสียงเบาเมื่อขึ้นไปด้านบนเรียบร้อยแล้ว จุนไคยื่นเครื่องในมือให้กับชานยอลแล้วรีบปีนตามขึ้นไป


"ส่งไฟให้ฉันที" ชานยอลบอกพร้อมกับยื่นไฟฉายขนาดเล็กที่แอบติดมือมาจากห้องกัปตันให้จุนไค จุนไคส่องไฟฉายให้ชานยอล เขามองชานยอลต่อสายนู่นนี่นั่น แล้วหันไปต่อกับเสาที่อยู่บนหลังคา จุนไครีบส่องไฟให้ทันทีอย่างรู้หน้าที่


"ที่นี่ก็พิมพ์รหัสมอร์สของความช่วยเหลือสินะ" ชานยอลพูดขึ้นยิ้มแล้วกดรหัสขอความช่วยเหลือออกไปยังรหัสที่ท่าเรือของหยางหยาง


ตืด ตืด ตืด


"ไม่ใช่รหัสนี่เหรอ" ชานยอลหน้าซีดเมื่อรหัสที่ส่งออกไปมันผิด ชานยอลหลับตาลงเพื่อนึกถึงรหัสในห้องสื่อสารของหยางหยาง รหัสที่ชานยอลกดไปเขามั่นใจว่าเขากดถูก แล้วมันผิดตรงไหน คิด คิด คิด มันมีตรงไหนที่ผิด ชานยอลคิดถึงวันที่ไปห้องควบคุมเรือของหยางหยางว่าวันนั้นเขาเห็นอะไรบ้างนอกจากรหัสพวกนี้ เดี๋ยว แล้วรหัสที่มันต่างเพื่อนที่อยู่ในห้องนั้นมันคืออะไร 


"หรือจะเป็นรหัสนี่" ชานยอลลืมตาขึ้นแล้วพูดเสียงเบาก่อนจะกดรหัสส่งไปยังที่เดิมแต่ครั้งนี้เขาใส่รหัสอีกตัวที่น่าจะเป็นรหัสมอร์สของทางบริษัทท่าเรือ





ตืด ตืด ตืด


"ใครส่งรหันมอร์สฉุกเฉินเข้ามา" เสียงกัปตันในบริษัทท่าเรือตะโกนขึ้น เมื่อรหัสที่ไม่เคยได้ใช้งานเลยอยู่ๆมันก็ดังขึ้นเสียงดัง


"ตามคุณหยางมาดูเร็ว" หัวหน้ากัปตันห้องควบคุมร้องขึ้น ทำให้ผู้ช่วยของเขารีบโทรตามเจ้าของท่าเรือสำราญทันที ไม่ถึงสืบนาทีเจ้าของเรือที่ยังคงหนุ่ม และหล่อก็วิ่งเข้ามาในห้องควบคุม


"รหัสคืออะไร" หยางหยางถามขึ้นทันทีที่มาถึงห้องควบคุม


"นี่ครับบคุณหยาง" กัปตันยื่นรหัสที่ปลิ้นออกมาให้กับผู้เป็นเจ้านาย


"รหัสของความช่วยเหลือ หาคลื่นความถี่ของสัญญาณหรือยัง" หยางหยางถามแล้วหันไปมองยังหน้าจอเรดาร์ เพื่อมองหาจุดที่เป็นสัญญาณที่ถูกส่งเข้ามา


"เจอแล้วครับ สัญญาณมาจากเรือที่กำลังจะออกจากอ่าวครับ" ลูกน้องของหยางหยางพูดขึ้นเมื่อหาจุดส่งสัญญาณเจอ


"เรือกำลังมุ่งไปไหน" หยางหยางถาม


"น่าจะไปยังฟิลิปปินส์ครับนาย" ฟิลิปปินส์อย่างนั้นเหรอ แล้วใครเป็นคนส่งมาขอความช่วยเหลือ แล้วรู้หรัสมอร์สในบริษัทได้ยังไง


"หยาง หยางหยาง" มาเฟียน่านน้ำหันกลับไปมองยังประตู เมื่อคนรักร้องตะโกนมาตั้งแต่ไกลทั้งๆที่ตัวยังไม่ทันจะโผล่ออกมา


"รีบร้อนอะไรขนาดนั้น" มาเฟียหนุ่มพูดพร้อมกับเดินเข้าหาคนรักที่ตอนนี้ยืนหอบด้วยความเหนื่อย


"ไม่รีบไม่ได้ ชานยอล ชานยอลหายไป" ลู่หานพูดจบ ทำให้หยางหยางต้องหันไปมองที่หน้าจอเรดาร์อีกครั้ง


"เมื่อหลายเดือนก่อน ชานยอลได้ถามอะไรเกี่ยวกับในห้องนี้ไหม" หยางหยางหันมาถามคนรัก ลู่หานนิ่งไปสักพักก่อนจะพยักหน้ารับ ทำให้มาเฟียหนุ่มต้องยกยิ้มขึ้นมา ใครบอกว่าชานยอลป่วนแค่มาเฟียคนรัก เพราะตอนนี้ชานยอลป่วยมายังเพื่อนมาเฟียอย่างเขาแล้ว


"เตรียมคนกับอาวุธให้พร้อม อีกห้านาทีให้ออกฮอคเราจะไปตามคำเชิญ" หยางหยางพูดจบลูกน้องรีบทำตามคำสั่งทันที ลู่หานมองคนรักอย่างไม่เข้าใจที่สั่งให้เตรียมคนกับอาวุธ ไหนจะให้เอาเฮลิคอปเตอร์ออกอีก มาเฟียตรงหน้าเขากำลังจะทำอะไร



1 คอมเมนท์ 1 กำลังใจในการลงต่อฝากด้วยนะคะ


คุณมาเฟียน่านน้ำ ฝากช่วยมาดามอู๋ด้วยนะคะ







ความคิดเห็น