Hunny Exo

มาเป็นแรงเชียร์แรงใจให้ไรท์ Hunny Exo กันนะ^^ ขอบคุณทุกคอมเม้นและการติดตามจร้า~

ไอแว่น ครั้งที่20 : กลัวอะไรที่ไม่เป็นเรืี่อง

ชื่อตอน : ไอแว่น ครั้งที่20 : กลัวอะไรที่ไม่เป็นเรืี่อง

คำค้น : ไอแว่นเนี่ยเมียกู

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 72.1k

ความคิดเห็น : 33

ปรับปรุงล่าสุด : 19 มี.ค. 2561 11:47 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ไอแว่น ครั้งที่20 : กลัวอะไรที่ไม่เป็นเรืี่อง
แบบอักษร

"ห้าววววว!...อืมมมม..งึมๆ"

"ตื่นแล้วหรอ...หิวมั้ย"



ผมลืมตาตื่นขึ้นมาอีกครั้งภายในรถคันเดิมของไอเถื่อนแสงแดดในช่วงสายๆของวันส่องแสงเจิดสรัสในยามส่าย

"นี่ยังไม่กลับอีกหรอ"

"ยัง...ขี้เกลียจขับรถ"

ผมละไม่รู้จะพูดอะไรได้แต่มองหน้ามันและหลับตากะว่าจะหลับต่อแต่เนื้อตัวมันรู้สึกแปลกๆ

"เห้ย!...เสื้อผ้ากูอ่ะอยู่ไหน"

"อย่าโวยวายได้มั้ย...อยู่เบาะหน้ารถนั่นไง"

ตอนนี้ทั้งตัวมีแค่ผ้าห่มผืนใหญ่ห่อหุ้มตัวผมไว้เพียงชิ้นเดียวผมชะโงกหน้ามองที่เบาะด้านหน้าก็พลางอุ่นใจขึ้นมาหน่อยว่าเสื้อผ้ายังคงอยู่

"ไม่ไปใส่เสื้อผ้าละ"

"เออ...เดี๋ยวก็ใส่เองแหละ"

"หึ...ขยับตัวไม่ไหวละสิ..ขอร้องให้กูช่วยก็ได้นะ"

"ไม่จำเป็น!"

ตื่นมาก็ได้หงุดหงิดแต่เช้าเลยนะตัวกูเนี่ย แต่เมื่อคืนก็หนักเอาการไม่รู้หมดแรงและก็หลับไปตอนไหนด้วยซํ้ารู้แต่ว่ามันส์มากๆแล้วก็เหนื่อยมากๆ

"เดี๋ยวมา"

"เออ"

ปึก!

มันปิดประตูรถปล่อยให้ผมนั่งซึมอยู่ภายในนั้น ผมนั่งซึมประมาณสักสองสามนาทีก่อนจะเอื้อมมือไปหยิบเสื้อมาใส่ก่อนแต่ไม่ได้ติดกระดุมข้างบนสองเม็ดเพราะรู้สึกอากาศมันอบอ่าว

"ใส่ได้แต่เสื้อ...แล้วกางเกงกูจะไหวมั้ยเนี้ย..เห้อออ!..ยังไม่ใส่ดีกว่า"

ผมตัดสินใจที่จะยังไม่ใส่กางเกงตอนนี้ถึงข่างล่างจะมีชั้นในที่ใส่อยู่แล้วก็ตาม ไม่นานไอเถื่อนก็กลับมาเปิดประตูรถอีกครั้ง

"มากินข้าว"

"อืม...เอามาดิ"

ผมแบมือขอมันเพื่อจะเอามากินเองผมมองสิ่งที่อยู่ในมือมันคงจะเดินไปซื้อที่ร้านสะดวกซื้อมาละสิ

"มันร้อน..เดี๋ยวกูป้อน"

"ไม่ต้อง!..กูกินเองได้"

ผมส่ายหน้าปฏิเสธมันทันทีก่อนจะเอื้อมมือเพื่อจะไปคว้ากล่องข้าวที่อยู่ในมือมันแต่มันเล่นเบี่ยงหลบซะได้

"มานั่งตรงนี้..เขยิบมาเร็วๆ"

"ชิ!..เออๆ"

ผมดึงผ้าห่มออกก่อนจะเขยิบไปนั่งเบาะใกล้ๆไอเถื่อนอีกผในั่งหน่อยขาออกจากตัวรถส่วนไอเถื่อนก็ย่อเข่านั่งลง

"จะอ่อยกูตอนกินข้าวหรอ...ไม่ดีมั้ง"

"อย่าเยอะ...กูร้อน"

ถึงผมจะใส่แค่เสื้อเชิ้ตแขนยาวธรรมดาแต่ช่วงล่างมันก็เย็นๆขาดีเหมือนกันเพราะผมไม่ได้ใส่กางเกงนี่น่า

"เอา..กินเร็วๆ"

"อืม...งั่ม"

ผมอ้าปากกินข้าวที่มันป้อนให้อย่างหิวโหยทว่ามันตื่นมาก็ต้องหิวเป็นเรื่องปกติใช่รึเปล่าละ 

"อืม...อิ่มแล้วละ..พอแล้ว"

"อืมนี่นํ้า"

ผมรับนํ้าจากมือมันมาก่อนจะเปิดฝาและกระดกดื่มทันที พอกินเสร็จก็เอาฝาปิดและยื่นขวดนํ้าคืนให้มัน

ผมมองการกระทำทุกอย่างของมันตลอดเวลาจะว่ามันก็ธรรมดาทั่วไปก็ไม่เชิงแต่มันดูแปลกๆคนขี้เอาแต่ใจอย่างมันเนี่ยนะจะดูแลคนอื่นเค้าเป็นด้วย 

ผมละสายตาจากมันทันที สักพักโทรศัพท์ผมก็สั่นขึ้นมาและปรากฏหน้าจอสายเรียกเข้าเป็นชื่อไอโย

"ว่าไง"

(มึงไม่มาหรอ จะเข้าเรียนแล้วนะ)

"ไม่อ่ะอยู่ไกล..เดี๋ยวไปเข้าช่วงบ่ายนะ"

(เอ้า มึงอยู่ไหนเนี่ยจะไกลสักแค่ไหนเชียว)

"อยู่ประจวบ..ไปช่วงเช้าคงไม่ทันหรอก"

(ห๊ะ! ไปทำห่าไรที่ประจวบวะนั่น)

"เออแค่นี้ก่อนนะ..เดี๋ยวรอกลับไปก่อนแล้วกัน"

ผมกดวางสายทันทีก่อนจะเอื้อมมือไปหยิบกางเกงมาสวมใส่ทันทีที่ขยับเท่านั้นแหละความเสียดๆจากด้านหลังเริ่มประท้วงทันที เนื่อตัวแทบจะไม่อยากขยับเลย

"เห้อ!..กว่าจะใส่ได้"

"อยากกลับรึยังละ..จะได้ไปส่ง"

"อืม"

ผมพยักหน้ารับก่อนที่จะมองดูไอเถื่อนทำอะไรสักอย่างแล้วเข้ามากระชากมือผมซะดื้อๆเลย

"โอ๊ย!..อะไรของมึงเนี้ย!"

"กูยังไม่อยากกลับ..ไปเดินเล่นเป็นเพื่อนหน่อย"

"ไม่เอากูเจ็บอยู่...เดินไม่ไหวเว้ยย!"

ผมสะบัดมือมันทิ้งทันที่อะไรของมันกันยิ่งกว่าพวกเดาใจยากซะอีกแถมเอาแต่ใจซะด้วยอยากทำโน่นนี่ตามอำเภอใจอยู่ได้

"อย่าเอาแต่ใจได้มั้ยห๊ะ!..กูเจ็บจะตายอยู่แล้ว"

"แล้ว?..มาขี่หลังกูก็ได้"

"ไม่เอา..กูไม่เคยขี่หลังใคร..เดี๋ยวกูตก"

ผมส่ายหน้ารัวๆตัวแต่เกิดมาไม่เคยขี่หลังใครจริงๆซะด้วยสิ เพราะผมกลัวตั้งแต่เด็กๆแล้วละ

"มาเถอะเร็วๆ...กูอุตส่าให้มึงขี่หลังกูเป็นคนแรกเลยนะ..เร็วๆ"

"ฮึ่!..ไม่เอา..มึงก็ไปเดินคนเดียวสิ..เดี๋ยวกูรอ"

ถึงมันจะตื๊อยังไงผมก็ปฏิเสธอยู่ดี จะว่ามันดูน่อมแน๊มก็ไม่เชิงส่ายโด่งป่านี้แล้วคนที่เค้ามาเที่ยวพักผ่อนก็เยอะไปใช่ตอนกลางคืนที่ไหน

"เร็วๆ...ไม่งั้นกูจะทำอย่างอื่นแทนเดินเล่นนะ"

"เออดี..ทำอย่างอื่นอ่ะ..ไปหาก่อกองทรายเล่นไป๊...เดี๋ยวกูช่วย"

"มึงนี่มันแกล้งไม่รู้รึว่าโง่กันแน่"

ผมนิ่วหน้าขมวดคิ้วทันทีมันผิดตรงไหนก็มันบอกจะทำอย่างอื่นนอกจากเดินเล่นก็ไปหาก่อกองทรายไงผมอุตส่าเสนอ เอ๊ะ! มันใช่รึเปล่าวะอย่างอื่น

"ไปเร็ว!ๆ...มานี่!"

"อ่าวเห้ย!..เดี๋ยว!ๆ...กูยังไม่พร้อมเล้ย!..เห้ย!!!"

"ห๊ะ!..นี่นํ้าหนักมึงเท่าไหร่วะ"

ผมหลับตาปี๋และกอดคอมันแน่นและเอียงหูฟังแต่เสียงเอา ถึงอย่างงั้นผมก็ไม่กล้าที่จะลืมตาขึ้นมามองอะไรแน่ๆ

"หนักใช่มั้ยละ...ที่นี้ก็ปล่อยกูได้แล้ว!"

"เปล่า...กูจะบอกว่าตัวมึงแม่งโครตเบา..หึ..สบายมาก"

"อื๊อ!..จับกูดีๆนะ..ถ้ากูตกนะกูจะฆ่ามึงแน่"

มันพลางหัวเราะเบาๆในลำคอผมที่ขี่หลังมันอยู่ก็กลัวแทบตายแล้ว ทันค่อยๆแบกผมเดินเล่นชายหาดที่ทอดยาวสุดสายตาไม่ว่าจะเดินอีกสักกี่ก้าวไม่รู้เลยว่าจะถึงที่สิ้นสุดเมื่อไหร่

สายลมที่พัดเข้าหาฝั่งผสมผสานกับคลื่นทะเลที่เคลื่อนไหวอย่างกับมีชีวิตผมมองมันจนสุดลูกหูลูกตาจากหาดทรายยังไงก็รู้ว่ามันคงจะไม่มีที่สิ้นสุด

"แดดร้อนมั้ย...หาอะไรปิดหน้าหน่อยสิ"

"ไม่ค่อยร้อนเท่าไหร่...แล้วนี่จะเดินไปถึงเมื่อไหร่เนี่ยห๊ะ...ให้กูเดินบ้างดิ๊"

"เอางั้นหรอ..มึงแน่ใจ"

"เออ!"

มันค่อยๆย่อตัวลงและปล่อยขาผม ผมค่อยๆแตะเท้าลงบนหาดทรายและใช้มือจับไหล่ไอเถื่อนไว้เพื่อนเป็นที่คํ้าพอที่จะประคองตัวเองให้ยืนได้

"ไง...ยืนดีๆละหัวทิ่มมาก็ปล่อยทิ้งเลยนะ"

"ชิ!...แค่นี้สบายมาก..เห็นป้ะกูยืนได้..เห้ย!"

ทันทีที่ผมปล่อยมือจากไอเถื่อนและพยายามจะเดินเองก็ถึงกับหน้าทิ่มทันทีเพราะขามันก้าวไม่ออกเลยด้วยซํ้าเป็นไงจะที่นี้หน้าแทบทิ่มเลย

ดีนะที่ไอเถื่อนเข้ามารับผมไว้ได้ทัน ผมนี่อย่างกับนางเอกในละครนํ้าเน่าเลยที่หน้ามืดแล้วหน้าจะทิ่มประจวบเหมาะที่ประเข้ามาประคองตัวไว้ได้ทัน ใช่แบบนั้นเลย

"หึ...อย่าคิดจะปล่อยฟีโรโมนอ่อยกูละ"

"โห่ไอเชี่ย!..มึงอย่าหลงตัวเองได้มั้ยห๊ะ..ไอเถื่อน!..แม่ง!"

ผมถึงกับทนไม่ไหวและเรียกฉายานามที่ผมคิดขึ้นมาเองทันทีหน้ามันเหว๋อไปเลย สงสัยมันคงจะงงว่าทำไมผมถึงเรียกมันแบบนั้น

"อะไร..ยิ้มหาป้าแสงอะไรของมึง"

"หึ...ไอเถื่อนงั้นหรอ..ฮะๆๆ..ฮ่าๆๆๆ"

ผมงงกว่ามันอีกและหน้าผมคงเหว๋อมากกว่ามันอีกมันดันเล่นขำกร๊ากลั่นชายหาดเลยน่ะสิทำเอาคนที่อยู่รอบๆชำเลืองหันมามองกันบ้าง

"หึ...สมองมึงนี่คิดอะไรเยอะแยะ...ถึงกับตั้งชืีอให้กูใหม่เลยหรอ"

"อย่าพูดมาก..จะไปเดินเล่นมั้ย..เร็วๆก่อนกูจะขี้เกียจเดิน"

"อ่ะ...จับกูไว้สิ..ล้มหน้าทิ่มทรายมากูจะขำให้ดู"

"เออๆ"

ผมยอมจับมือที่มันยื่นมาให้จับพลางดูแล้วอย่างกับคู่รักเกย์แบบบอกไม่ถูกที่เหมือนจะมาสวีทกันที่ทะเล แหวะ! แค่มาเดินเล่นรับลมเท่านั้นแหละ

ในขณะที่เดินเล่นอยู่หลายนาทีผมก็ไปหาไม้มาเขียนบนหาดทรายบ้างพลางเขียนเล่นไปเรื่อยจนไอเถื่อนก็อยากจะเขียนด้วย

"มึงเขียนว่าอะไรอ่ะ..อืม..คีรินทร์..ชื่อมึงหรอ"

"อืม...แล้วมึงละเขียนว่าไร..ดูหน่อยดิ๊"

ผมจะเขียนว่าอะไรซะอีกนอกซะจากชื่อตัวเอวจะให้เขียนชื่อแฟนก็คงจะไม่มีแต่ชื่อคู่นอนนี่ก็เยอะพอที่จะเขียนได้ทั้งวันแน่

"เดียร์...หึ...ชื่อเข้ากับหน้าตาจังเลยนะ"

"กูหน้าตาดีใช่มั้ยละ..ฮึ่..ก็แหงละ..ออกจะดูดี"

"กูไม่เถียงแล้วกัน"

ผมละจากการเขียนชื่อบนหาดทรายแล้วไปเดินเก็บเปลือกหอยสวยๆต่อตลอดแนวชายหาดที่มีเปลือกหอยรูปร่างแปลกตาบางอันก็สะท้อนกับแดดจนส่องระยิบระยับ

"มึงดูอันนี้ดิ..สวยดีอ่ะ"

"อืม...อันนี้ก็สวย..ดูดิสะท้อนกับเเสงด้วย"

ผมก้มเก็บเปลือกหอยหลายต่อหลายอันขึ้นมาดูก็คงถูกใจเปลือกหอยอันที่ไอเถื่อนมันหยิบให้มากที่สุดแล้วละสวยก็สวยแถมแปล่งประกายระยิบระยับได้ด้วย

"นั่นตัวอะไรวะน่ะ"

"ห๊ะ...ไหนๆ"

ในจณะที่ผมมัวแต่ชื่นชมเปลือกหอยสีสวยอยู่นั่น ไอเถื่อนก็พูดขึ้นมาทันทีเมื่อมันเจอสิ่งแปลกๆที่กำลังเดินไปมาบนหาดทรายที่อยู่ห่างจากที่ผมยืนไม่มาก

"ปูเสฉวนนิ..ไปดูกันมึง..มาเร็วๆ"

ผมรีบลากมันเข้าไปดูปูเสฉวนที่กำลังเดินต๊อกแต๊กๆอยู่บนหาดทรายผมนั่งยองๆและมองดูมันเดินใกล้

ผมตัดสินใจหยิบมันขึ้นมาใส่ในมืออย่างเบามือก่อนจะยื่นให้ไอเถื่อนที่ทำหน้าไม่รับบุญอยู่ข้างๆ พอผมยื่นให้มันดูเท่านั้นก็ต้องขำกร๊ากเลย

"เห้ยมึงดูดิ...แม่งโครตน่ารักเลยอ่ะ"

"เห้ย!!..อย่าเอาเข้ามาใกล้ดิวะ..ไปห่างๆเลย!..โอ้ย!..ขนลุกว่ะ!"

"อย่าบอกนะมึงกลัวไอนี่อ่ะ..ฮ่าๆๆๆ"

"ขำอะไรของมึง..ดูก็พอแล้วไม่ต้องไปจับมันหรอก..และอีกอย่าง...เห้ย!!..บอกอย่าเอาเข้ามาใกล้ไง!"

"หึๆ...ขี้เอาแต่ใจอย่างมึงต้องโดนซะบ้าง"














​ติดตามตอนต่อไป

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น