HooligansS

ให้กำลังใจกันด้วยน้าาา

เพลิงกัลป์ : ตอนที่ 3 ก๋วยเตี๋ยวลุงหนวด

ชื่อตอน : เพลิงกัลป์ : ตอนที่ 3 ก๋วยเตี๋ยวลุงหนวด

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 2k

ความคิดเห็น : 11

ปรับปรุงล่าสุด : 06 ต.ค. 2561 00:27 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
เพลิงกัลป์ : ตอนที่ 3 ก๋วยเตี๋ยวลุงหนวด
แบบอักษร

ตอนที่ 3

ก๋วยเตี๋ยวลุงหนวด

“เอาบะหมี่ไก่ตุ๋นพิเศษไก่ แล้วก็ของไอ้ฟ้าวุ้นเส้นน้ำตกครับ”

“โอเคๆก้านไปนั่งตรงนู้นรอเลย จะได้เย็นๆ” ฟ้าเดินนำไปก่อนไม่พูดไม่จา ผมเป็นคนชอบอะไรก็จะกินซ้ำๆ ไม่แปลกที่ร้านที่ผมกินมักจำผมได้

“โอ่ยคนเยอะ” มันบ่น จริงๆร้านนี้ค่อนข้างใหญ่นะครับ ด้านบนมีห้องแอร์ด้วย เนื่องจากอยู่ท้ายซอยบริษัทยักษ์ใหญ่อย่างไทยเอมเพส ลุงแกเลยอัพเกรดร้านตัวเอง ข้างบนก็จะแพงหน่อยๆ ผมเลยไม่ชอบขึ้นไปกิน แถมไม่ได้อารมณ์เท่าไหร่ ก๋วยเตี๋ยวมันก็ต้องกินร้อนๆสิ

“กรี๊ดคุณเพลิง”

“ท่านประธาน”

“มึงพี่เพลิงมาทำไมวะ” ผมรีบมองไปตามเสียงทุกคน จริงๆด้วย เขามาได้ไง มาทำไม การ์ดของเขามาด้วยสองคนแต่ยืนอยู่หน้าร้าน ส่วนแก้วก็มาด้วย แก้วเอามือพัดไปมา คงร้อน

“อ่าวคุณเพลิงไม่เจอกันนานเลย ไอ้ก้านก็มานะอยู่นู่น” ผมรีบหันหน้าหนี ลุงนะลุง 

คุณเพลิงมีใบหน้าและแววตางงอย่างเห็นได้ชัด แต่ก็ไม่สนใจอะไรมองตามมือลุงแล้วเดินมาทันที แก้วรีบหันไปมองจิกลุงหนวด แกไม่เห็นครับ ขะมักขเม้น กับก๋วยเตี๋ยวของแกต่อไป

“ฉิบหาย” ฟ้าสบถเบาๆ ใช่ครับฉิบหายจริงๆ

“เอ่อพี่เพลิง ไปข้างบนกันตรงนี้ร้อน”คุณเพลิงไม่สนใจแก้วกานดาเดินตรงมาที่ผม

“ชื่อก้านใช่ไหม”

“คะ...ครับ” ฟ้าใสลุกหนีไปตักน้ำเลยครับ มันคงไม่อยากอยู่ร่วมชะตากรรมด้วย ไหนบอกจะคอยช่วยกูไง!

“พี่เพลิง...”แก้วทำเสียงอ้อน แต่ตาก็มองผมอยู่

“แก้วนั่งนี่แหละ นั่งด้วยได้หรือเปล่า” ผมพยักหน้าส่งๆ สักพักฟ้าก็เดินกลับมาพร้อมแก้วน้ำ มันยื่นมาวางไว้หน้าผม พร้อมๆกับเด็กเสิร์ฟเดินมาเสิร์ฟก๋วยเตี๋ยว

“นี่บะหมี่ของพี่ก้าน วุ้นเส้นของพี่ฟ้า ” ผมรับมาอย่างสั่นๆ ฟ้ามันก็ทำตัวกลมกลืนได้ดี ไม่สนใจโลก นั่งกินอย่างเดียว

“ร้อนขนาดนี้ ยังหนาวอีกหรอ” ผมสะดุ้งโหยง 

ผมสั่นขนาดนั้นเลยหรือเนี่ย

“นี่ท่านประธานคะ จะทานอะไรก็ไปสั่งสิคะ เพื่อนฉันมันขี้อาย มันก็เป็นแบบนี้แหละ มานั่งทำให้เพื่อนฉันเกร็งไม่เป็นอันจะกินแบบนี้เสียมารยาทนะคะ”

“ฟ้า” ผมรีบปามเพื่อน

“นี่เธอ!”แก้วสวนกลับทันควัน

“มันไม่ใช่เรื่องของเธอ” คุณเพลิงพูด ผมจึงได้แต่ก้มหน้าคนเส้นก๋วยเตี๋ยวไปเรื่อยๆ

“แล้วมันเรื่องของคุณหรอคะ รู้จักกับเพื่อนฉันหรอคะ  ถ้าไม่ก็ออกไป เพื่อนฉันไม่อยากเจอคุณ แล้วก็มาว่าฉันไม่ได้นะคะ นี่ไม่ใช่เวลางาน! ”

“นี่อี...”

“แก้ว! ช่างมัน เราไปทานข้าวกัน ส่วนพวกคุณสองคน พักเสร็จก็ไปพบผมด้วยที่ห้องทำงาน”เสร็จแล้วคุณเพลิงก็เดินนำไปข้างบน

“อีฟ้าอีก้าน ถ้ามึงพูดอะไรเกี่ยวกับเรื่องนะ กูไม่เอาพวกมึงไว้แน่”

“น่าสงสาร แย่งมาแล้วก็ต้องคอยระแวง ว่าคนจะรู้ความลับเมื่อไหร่”

“คอยดูแล้วกัน ว่าใครจะต้องระแวง”แก้วสะบัดก้นไปทันที ผมรีบมองหน้าฟ้า

“พูดแบบนั้นทำไมฟ้า”

“ก็กูหมั่นไส้นี่หว่า ”ผมถอนหายใจอย่างห้ามไม่อยู่ อึดอัดจนจะตายแล้ว


หนึ่งเดือนผ่านไป ชีวิตผมก็เรื่อยๆ คุณเพลิงก็ไม่มายุ่งกับผมอีก วันนั้นที่เรียกไปก็เรียกไปตักเตือน ฟ้ามันก็ขอโทษขอโพยไปคุณเพลิงก็ไม่ว่าอะไรสุดท้ายก็ปกติ แล้วผมก็ได้เงินแล้วด้วย เงินจากบริษัท หมื่นห้า จากพ่อที่บอกสองหมื่น เหลือแค่หนึ่งหมื่น

แต่วันนี้ทุกอย่างมันไม่ปกติเหมือนเดิม

“เงินบริษัทหายไปสิบล้าน” คุณเพลิงเรียกคนทั้งบริษัทมาประชุม พร้อมกับข่าวที่ทำให้ผมช็อค 

เงินบริษัทหายไปเยอะขนาดนั้นเลยหรอ คนทั้งห้องก็ต่างมองหันซ้ายหันขวาหาตัวคนทำผิดกัน แต่ก็ต้องเงียบลง 

เมื่อ คุณเพลิงบอกว่าเขารู้ตัวคนร้าย

และเมื่อประชุมเสร็จเขาก็เรียกผมไป

“นี่ใช่คุณหรือเปล่าก้านพลู” ผมได้แต่ตกใจ ภาพนั้นมันเป็นผม ผมจริงๆ แต่ผมไม่เคยเข้าไปข้องเกี่ยวกับเรื่องเงินบริษัทเลย

“เงินถูกเอาไปวันที่ 14 เดือน 6 นั่นคือเมื่ออาทิตย์ที่แล้ว และในตอนสี่ทุ่มของวันที่ 14 คุณเป็นคนเดียวที่เข้าไปในนั้น และเงินถูกโอนไปยังบัญชีบริษัทตอน 22:13 คุณจะแก้ตัวยังไง”

“ผมไม่ได้เอาไป”

“หึ ฉันคิดไว้แล้วว่าต้องพูดแบบนี้ ไม่น่าเชื่อใบหน้าใสซื่อแบบนั้นแต่ร้ายได้ใจ” ผมสะอึกนิดๆ คุณเพลิงมองผมด้วยสายตาแข็งก้าวและเรียกแทนตัวเองว่าฉัน ผมรู้เลยว่าเขากำลังโกรธ

“ผมถูกใส่ร้าย”

“เลิกทำหน้าใสใจเสือได้แล้ว แต่ไม่ต้องกลัวคนแบบคุณฉันไม่ส่งให้ตำรวจหรอก แต่ฉันจะให้โอกาส เอาเงินมาคืนภายในอาทิตย์นี้คงยังใช้ไม่หมดใช่ไหม แต่ถ้าไม่มีเงินมาใช้ ฉันจะตัดสินโทษ ด้วยตัวฉันเอง ”

“ผม”

“ออกไปได้แล้ว แล้วก็ออกจากบริษัทฉันด้วย ตอนนี้เลย”

ผมเดินออกจากห้องนั้นทั้งน้ำตา

“คิกๆ ฮ่าๆ เป็นไง เอาเงินไปทำอะไรหรอ ฮ่าๆ” แก้วขำจนตัวงอ ผมพอจะรู้แล้วว่าใครทำ

“ทำแบบนี้ทำไม”

“พี่เพลิงจะได้เกลียดแกไง ทีนี้แกก็แย่งเขาไปจากฉันไม่ได้แล้ว จริงไหม”

“ใครกันแน่ที่แย่งไป”ผมโกรธมาก ผมโกรธจนอยากร้องไห้ดังๆ ผมโกรธแต่ผมทำอะไรไม่ได้เลย

“ว้าว โกรธซะด้วย แกทำอะไรฉันไม่ได้หรอกก้านพลู แกแพ้ฉันตั้งแต่เกิดแล้ว”ผู้หญิงที่สวยระดับนางเอกมองผมด้วยสายตาเยาะเย้ย ผมเลือกที่จะเลิกเถียงเธอ เดินไปเก็บของ

ผมจะหาเงินมาคืนได้ยังไงกัน

ในเมื่อผมไม่ได้เอาไปจริงๆ

“เตรียมตัวเข้าคุกได้เลย”

“เกินไปหรือเปล่า พี่ยังไม่ได้ทำอะไรแก้วเลย” ผมมองเธอด้วยแววตาไม่เข้าใจ แก้วยิ้มหยัน

“ฉันแค่เกลียดแก”

ผมทำได้เพียงถอนหายใจ เก็บของเสร็จก็เดินออกจากตรงนั้น เมื่อเดินออกมายันชั้นล่างก็เห็นสายตามากมายมองมาที่ผม

“ไม่น่าเชื่อเห็นหน้าตา ติ๋มๆ ไม่น่าจะทำตัวแบบนี้”

“ก็ว่าเห็นดูแต่งตัวจนๆ คงร้อนเงิน”

"แต่โง่จังขโมยเยอะจนโดนจับได้"

“แหวะ จะอ้วกพวกขี้ขโมย” บางคนที่พูดก็เป็นคนที่ผมเคยรู้จัก แต่พวกเขาคงจำผมไม่ได้แล้ว คงเพราะผมที่ยาวขึ้นมากๆของผม แล้วก็แววตาที่ฟ้ามักบอกว่า มันเป็นแววตาที่เศร้าเกินไป

“ไม่รู้อะไรก็อย่าพูด!!!!” ฟ้าที่มาจากไหนไม่รู้ตะโกนลั่น ทุกคนถึงกับเงียบ

“ก้าน” ฟ้าจับไหล่ผมเบาๆ ผมมองฟ้าแล้วยิ้มบางๆ

“ฟ้า...ขอบใจนะที่ยังเชื่อกู”

“มึงเพื่อนกูมาทั้งชีวิตนะ แล้วกูก็พอจะรู้อยู่ว่าใครมันทำ แล้วจะเอาไง”

“เขาให้เอาเงินมาคืน”

“มึงพอมีไหม กูช่วยออกได้นะ”ฟ้าพูดด้วยสายตาเป็นห่วงสุดๆ

“กูจะไปบอกพ่อ ให้เขาช่วย แก้วทำเกินไป ถ้ากูไม่มีกูต้องติดคุก มันมากเกินไป กูไม่เคยทำอะไรให้พวกเขาเลย”

“ก็จริง แต่ว่าเงินนั่นมันอยู่ที่ใครวะ มันหายไปจริงๆนะมึง"

"ไม่รู้อาจเป็นก้านมั้ง แต่เราก็ไม่อยากกล่าวหาใครส่งๆ"

"ไม่แน่นะ มันอาจจะเอาเวลานี้มาใส่ร้ายมึงแล้วก็เอาเงินไปไง เออแล้ววันนี้มานอนบ้านกูไหม  " ฟ้าถามให้ขณะที่เรากำลังเดินออกจากบริษัท

“ได้ๆ มึงไปทำงานต่อเถอะ”

เสร็จแล้วผมก็กลับบ้านทันที ประจวบเหมาะกับที่พ่อไม่ได้ไปทำงาน

“ก้านเองครับ”

“เข้ามาสิ”

ชายที่ใบหน้าเริ่มร่วงโรยตามอายุ มองผมนิ่ง ผมก็มองเขานิ่งเช่นกัน

“ผมขอเงินสิบล้านได้หรือเปล่า”

“แกจะเอาไปทำอะไร!!!”

“แก้วใส่ร้ายผม บอกว่าผมไปขโมยเงินบริษัทของคุณเพลิง ”ผมพูดตามความจริง พ่อตะคอกผมเสียงแข็ง

“ฉันไม่มีหรอก สิบล้าน บริษัทฉันกำลังมีปัญหา และ แกอาจจะทำจริงก็ได้ ฉันไม่เชื่อหรอก ถ้าไม่ทำใครจะใส่ร้ายแกได้ ” น้ำตาที่ผมกักเก็บเอาไว้ไหลรินลงมาอย่างห้ามไม่อยู่ ผมทำบาปอะไรไว้กันนะ ทำไมผมต้องมาเจออะไรแบบนี้

“แต่คุณเป็นพ่อของผม”

“ฉันไม่ใช่พ่อแก”

"อย่างน้อยก็อย่าทำรายชีวิตผมไปมากกว่านี้เลย" ผมพนมมือไหว้คนตรงหน้า พร้อมน้ำตามากมายที่ไหลริน มือไม้ผมสั่นไหว ผมเข้มแข็งไม่ไหวแล้ว

"แกผิดที่เกิดมาเอง"

“ฮึก แต่พวกคุณแย่งพี่เพลิงไปจากผม ฮือออ”

ร่างของผมทรุดนั่งลงที่พื้นอย่างหมดแรง ผมร้องไห้อย่างหยุดไม่อยู่ ผมเหนื่อย เหนื่อยทั้งกายเหนื่อยทั้งใจ

“อย่างนั้นก็ติดคุกไปซะ จำไว้เพลิงไม่เคยเป็นของแก เพลิงคือลูกเขยฉัน เขาคือแฟนของแก้ว จำใส่กะโหลกโง่ๆแกไว้!” หนังสือถูกโยนมาใส่หัวผมเต็มๆ ผมร้องไห้ตัวโยน

พวกเขาจะทำลายชีวิตผมไปอีกนานแค่ไหนกัน


+++++++++++++++++++++++++

TBC: HooligansS

​"ความสุขที่ยืมเขามา ถึงเวลาก็ต้อง'คืน'เขาไป"

​ก้านลููกแม่อย่าร้อง คนพวกนี้เดี๋ยวแม่จัดการให้ รอหน่อยนะจ๊ะ แม่ไม่ใช่พระเจจ้า งิงิงิงิ


เม้นด้วยเด้ออออ

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น

}