-[TAKE]-

เรื่องนี้ เป็นเรื่องสั้น หลายเรื่องรวมกันนะจ๊ะ ในหนึ่งเรื่องก็จะมี 5-15 ตอนจบ และที่สำคัญ เป็นเรื่องสั้นที่เทคแต่งไว้นานมากกกกกก แล้วน่อ และเทคขอเอามาติดเหรียญเพื่อหาค่าขนมสักนิดนะจ๊ะ

ชื่อตอน : ตอนที่ 14 END

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.5k

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 18 มี.ค. 2561 23:00 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 14 END
แบบอักษร

14

XANXUS

ผมมองร่างที่แน่นิ่งด้วยแววตาเรียบเฉย ความทรงจำครั้งเก่ามันยังคงเด่นชัดแม้ว่าเวลาจะผ่านมานานแล้วก็ตาม

ครั้งหนึ่งมันเคยคิดที่จะฆ่าผม...

ครั้งหนึ่งมันไม่เคยฟังคำขอร้องอ้อนวอนของผม...

ร่างทั้งร่างของผมถูกกระทำอย่างทารุณจนเลือดโชก เนื้อตัวก็เต็มไปด้วยแผลเหวะหวะ แล้วมันก็สวมรอยเป็นผม...เขาชื่อของผมไป เอาหน้าของผมไป เอาทุกอย่างที่ผมควรจะได้ไป...แล้วเขาก็ปล่อยให้ผมนอนรอความตายอยู่ในทะเลที่ทั้งมืดและหนาว

แต่ว่าความโชคดีก็ยังมีอยู่กับผมเมื่อผมที่ลอยคว้างอยู่ในทะเลไปไกลรอดมาได้เพราะมีคนช่วยเอาไว้ เป็นชาวประมงที่อยู่ห่างไกลจากที่อยู่พอสมควร ผมที่ได้รับบาดเจ็บสาหัสเกือบใกล้ตายต้องรักษาตัวอยู่นานกว่าจะหาย แต่ความโชคร้ายก็มีความโชคดีอยู่ด้วย ร่างกายของผมที่อ่อนแอกลับค่อยๆ ฟื้นฟูเป็นปกติ แถมยังแข็งแรงขึ้นมากด้วย ตัวก็สูงขึ้นมากขึ้นกว่าเดิม

ผมที่รอดมาได้ถูกรับเลี้ยงเป็นลูกบุญธรรมเพราะพวกเขาไม่มีลูก แต่ว่ามันก็เป็นเพียงแค่ฉากบังหน้า เบื้องหลังพวกนั้นทำกับผมสารพัดอย่าง ชีวิตที่เหมือนดิ่งลงเหวนรก ต้องถูกทารุณกรรมทางร่างกายครั้งแล้วครั้งเล่า มันเลยทำให้ผมต้องดิ้นรนทำทุกอย่างเพื่อเอาชีวิตรอด

ผมค้นหาฝาแฝดอีกคนของผม สืบเรื่องราวของพวกเขาจนรู้ว่าอยู่ที่ไหน สวมรอยเข้าใกล้รู้จักผ่านทางอินเตอร์เน็ต มันทำให้ผมรู้ว่าเขาเองก็ไม่ได้เปลี่ยนไปจากเดิมเลยสักนิดแม้ว่าจะใช้ชื่อผมอยู่ก็ตาม ซ่อนความโหดร้ายไว้ข้างในภายใต้หน้ากากของคนที่ชื่ออลัน

ชื่อที่มันขโมยผมไป!

“หึ มึงมันโง่เองอลัน ไม่สิ...มึงมันโง่แซน”

ผมย่อตัวตบแก้มขาวๆ ของอลันไปสองสามที เขาไม่รู้ตัวเลยด้วยซ้ำว่าคนที่คุยกับเขามาตลอดแล้วก็กระทั่งคนที่ชื่อโชจะเป็นผม การที่ผมจะทำให้เชื่อว่าซันซัสตายแล้วมันไม่ใช่เรื่องง่าย กว่าจะจัดการได้หมดก็ใช้เงินไปเยอะพอดูแต่มันก็คุ้มค่า

ผมไม่ได้สนใจร่างที่ไร้หายลมหายใจของอลันสักนิด จากนั้นผมก็หันมาจัดการกับรอยนิ้วมือของตัวเองก่อนที่จะหันไปสนใจอีกคนที่นอนอยู่อีกทาง มองใบหน้าที่ซีดเผือดแล้วใช้นิ้วของตัวเองเคลื่อนไปที่จมูกเพื่อดูการหายใจ

เขายังมีชีวิตอยู่...

ตอนแรกนึกว่าจะตายแล้วซะอีก ดวงแข็งน่าดู แต่มันก็ดีแล้ว...เพราะเขาจะเป็นคนที่ถูกเลือก

ผมช้อนร่างที่สลบอยู่ในอ้อมแขนแกร่งทั้งสองข้าง แล้วเดินข้ามศพของอลันไปอย่างไม่แยแส แล้วก็ไม่คิดที่จะสนใจด้วย ต่อจากนี้ไปคงจะมีเรื่องให้จัดการอีกเยอะแน่ๆ อย่างน้อยก็คงเริ่มต้นที่การโกหกละนะ...

จริงไหม...อีรอส...

EROS

เมื่อรู้สึกตัวก็พบว่าตัวเองนอนอยู่ที่โรงพยาบาลแล้ว ทัศนียภาพเบื้องหน้าที่พร่าเลือนก็ชัดเจนขึ้น พอตั้งท่าจะขยับก็รู้สึกเจ็บไปทั่วทั้งตัว จากนั้นก็เริ่มลำดับเหตุการณ์ว่าเกิดอะไรขึ้นก่อนหน้า

ผมถูกอลันแทงที่หลัง…

เขาหลอกผม ให้ผมเชื่อใจคิดว่าเขาสำนึกได้แล้ว แต่มันไม่ใช่เลย เขาแค่ต้องการให้ผมตายใจเพื่อที่จะได้กำจัด ผมมันคงโง่มาก

แต่ว่ายังมีสิ่งที่สงสัยอยู่

ผมน่าจะตายแล้วสิ แล้วมาอยู่ที่นี่ได้ยังไง

ช่วงขณะที่กำลังใช้ความคิด ก็ได้ยินเสียงเคาะประตูดังขึ้น จากนั้นคนที่ผมรู้จักเดินเข้ามา

“ตื่นแล้วเหรอ”

พี่โชพูดพร้อมโผเข้ากอดผม การกระทำของเขามันทำให้ผมรู้สึกมึนงงมากพอสมควร

“พี่โช?”

“อ่า โทษที”

พี่โชผละออกจากตัวผมแล้วเขาก็ยิ้มแบบเก้ๆ กังๆ แต่ผมกลับสงสัย...

ทำไม? ผมถึงมาอยู่ที่นี่ แล้วทำไมพี่โชถึงมาอยู่กับผม แล้วคนอื่นๆ ล่ะ อลันกับริวไปไหน? มันเกิดอะไรขึ้นหลังจากที่ผมถูกแทงกันนะ

“อยากรู้เรื่องที่เกิดขึ้นเหรอ?”

แล้วดูเหมือนว่าพี่โชจะอ่านใจผมออก แต่สีหน้าของเขาตอนนี้ดูเศร้าจัง

หลังจากนั้นพี่โชก็เล่าเรื่องราวทั้งหมดให้ผมฟังว่าเกิดอะไรขึ้นบ้าง แล้วความสัมพันธ์ของเขากับอลัน พี่โชเป็นพี่น้องกับอลันที่ผลัดพรากกันมาตั้งแต่ยังเด็ก ชื่อเดิมของเขาคือแซน ต่อมาได้ถูกรับเลี้ยงโดยครอบครัวหนึ่งหลังจากที่อลันถูกรับเลี้ยงไปไม่นาน ทำให้ทั้งคู่ไม่ได้เจอกันอีกเลย จริงๆ แล้วพี่โชมีอายุเท่ากับอลัน อลันเรียนช้าไปสองปี เห็นว่าร่างกายอ่อนแอ ตอนสิบขวบเขาจึงไม่ได้เรียนหนังสือ เลยทำให้ในบรรดาเพื่อนที่ผมรู้จักทั้งหมด อลันอายุมากที่สุด แต่ผมก็ไม่ได้เรียกเขาว่าพี่ ยกเว้นแต่กับพี่โชเท่านั้น

พี่โชยังบอกอีกว่าเขามาเจออลันอีกทีก็เมื่อไม่นานมานี้ แต่ว่าด้วยความกลัวว่าอลันจะลืมตัวเองเลยได้แต่คอยเฝ้าดูอยู่ห่างๆ

“ก่อนวันที่เกิดเหตุ พี่เห็นอลันเข้ามาในตึกที่เกิดเรื่อง พอหลังจากนั้นพี่ก็เริ่มรู้สึกสังหรณ์ใจเลยย้อนกลับมาดูอีกที แต่ว่า...”

พี่โชทำหน้าเศร้า...จากนั้นเขาก็เริ่มเล่าต่อ อลันเป็นคนก่อเหตุทั้งหมด ร่วมมือกับซันซัสแล้วฆ่าทุกคน ฆ่าซันซัสคนที่รู้เห็นคนแรก แล้วก็ไล่ฆ่าทีละคนที่เป็นผู้รอดชีวิต

แม้กระทั่งผม...

คนที่ได้ชื่อว่าเพื่อน...

พอคิดว่าฆ่าทุกคนแล้วอลันก็เกิดกลัวความผิด จากนั้นเขาก็ฆ่าตัวตาย...

ผมร้องไห้ออกมาด้วยความเสียใจ ผมเสียใจมากที่อลันคิดจะทำร้ายผม ทั้งๆ ที่ผมเห็นเขาเป็นเพื่อนมาตลอด...

“ไม่เป็นไร ร้องไห้ออกมาเถอะ ถ้ามันจะทำให้สบายใจ”

พี่โชกอดผมไว้ ปลอบใจผม อ้อมอกของเขามันทำให้ผมรู้สึกอบอุ่น ผมรู้ว่าอลันเป็นคนดุร้าย รู้ว่าเขาเป็นคนที่ใจร้ายมากแต่ก็ไม่คิดว่าเขาจะทำแบบนี้ได้

ครั้งหนึ่งผมเคยเห็นอลันรังแกสัตย์ รังแกสิ่งที่อ่อนแอกว่าตนเองด้วยใบหน้าเรียบเฉย อลันปาดคอกระต่ายที่อยู่ในกรงของโรงเรียนด้วยแววตานิ่งเฉย เขาแสยะยิ้มออกมาอย่างร้ายกาจแล้วก็ทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น ในตอนนั้นผมคิดว่าอลันช่างน่ากลัว

เขาเหมือนสนุก...

ผมถึงได้พยายามที่จะอยู่ใกล้เขา คอยช่วยเขาเท่าที่จะทำได้ แล้วผมก็คิดว่าตัวเองทำได้ แต่ว่าสิ่งที่ผมคิดกลับผิดถนัดเมื่อผมเห็นแววตาของอลันตอนที่ถูกจับครั้งแรก ถึงจะเพียงแค่แววเดียวเท่านั้นแต่ผมก็ดูออกว่าอลันกำลังสนุก...สนุกกับการไล่ล่า พอได้ข่าวว่าโยโกะตายผมถึงได้กลัว ผมแอบตามอลัน พยายามหาหลักฐานเพื่อให้ตำรวจหยุดเขา แต่มันก็สายเกินไป อลันรู้ตัวซะก่อน เขาถึงได้จัดการกับคินแล้วก็ริว และก็กำจัดผม

“พี่จะอยู่กับเธอเอง อีรอส...ร้องออกมาให้สบายใจเถอะนะ”

พี่โชปลอบผมที่ยังคงร้องไห้ไม่หยุด เมื่อคิดถึงสิ่งที่อลันทำมันก็ทำให้ผมรู้สึกหดหู่ แต่แวบหนึ่งผมรู้สึกเหมือนเห็นรอยยิ้มของพี่โชดูน่ากลัว

คงจะคิดไปเอง...ผมเจอเรื่องน่ากลัวมา ประสาทก็เลยหลอน

ต้องใช่แบบนั้นแน่ๆ

3 เดือนต่อมา

ทุกอย่างเข้าสู่เป็นปกติเหมือนที่เคยเกิดขึ้นทุกวัน แต่ว่ามีสิ่งที่ไม่เหมือนเดิมอยู่ก็คือ...ไม่มีอลัน ไม่มีริว ไม่มีคิน และไม่มีโยโกะ… เรื่องราวทั้งหมดที่เกิดขึ้นมันเหมือนเป็นเพียงแค่ฝันร้ายที่ผมพบเจอ แต่ว่าถ้าหากว่าเรื่องทั้งหมดมันเป็นเพียงความฝันอย่างที่คิดมันก็คงจะดีไม่น้อย

“เอ้า...กินซะ จะได้โตเร็วๆ...”

ผมมองกระต่ายน้อยที่อยู่ตรงหน้าด้วยรอยยิ้มละไมพลางลูบไปที่หัวมันไปด้วย

พอหลังจากที่ทุกอย่างสงบลง ผมก็นึกอยากจะเลี้ยงกระต่ายสักตัวขึ้นมาเลยไปซื้อมาเลี้ยงเอาไว้

ปรื้นๆ

เสียงแตรรถที่ดังจากทางด้านนอกทำให้ผมเดินไปเปิดประตูเพื่อดูว่าเป็นใคร

“แฮปปี้...อยู่นี่นะ เป็นเด็กดีนะลูก”

ผมลูบหัวกระต่ายน้อยที่น่ารัก ผมตั้งชื่อมันว่าแฮปปี้ก็เพราะความหมายที่แสดงถึงความสุข พอบอกลาเจ้าตัวเล็กเสร็จก็เดินไปหยิบกระเป๋าที่วางอยู่บนโต๊ะเพื่อเตรียมที่จะออกไปข้างนอกกับพี่โช

“มาแล้วครับ”

พอเห็นหน้าพี่โช ผมก็ยิ้มกว้างขึ้นมาทันทีแล้วก็ตรงไปนั่งหน้ารถข้างๆ คนขับ

วันนี้เป็นวันครบรอบร้อยวันที่อลันตาย ผมกับพี่โชเลยเลือกที่จะไปที่สุสานที่ที่ฝังอลันกัน อย่างน้อยเขาก็เป็นเพื่อนผม ผมก็อภัยให้กับเขาได้

ในวันนั้น ตอนที่อลันคิดจะฆ่าผม สิ่งที่ผมพูดกับอลันมันออกมาจากใจ ไม่ใช่เพราะว่ากลัวตายแล้วพูดไปส่งๆ แต่ผมหมายความอย่างที่พูดจริงๆ อลันน่าสงสาร เขาทำผิดโดยที่ตัวเองไม่รู้ตัวเท่านั้นเอง ภายในแววตาของอลันยังแสดงให้เห็นถึงความเป็นมนุษย์อยู่ แม้จะน้อยนิดแต่ผมก็เชื่อว่าเขาลังเล

พอมาถึงสุสานที่ฝังศพอลันผมก็วางดอกไม้ช่อสีขาวลงไปที่หน้าแท่นป้ายหลุมศพ ป่านนี้อลันจะไปเกิดหรือยังนะ เขาจะสบายดีหรือเปล่า ถ้าเป็นไปได้ผมไม่ได้อยากให้เรื่องมันเป็นแบบนี้เลยด้วยซ้ำ ไม่อยากให้มันเกิดขึ้นเลย

“อลัน...”

ผมเรียกชื่อเขา แม้จะรู้ว่าเจ้าตัวไม่มีทางที่จะลุกขึ้นมาตอบผมได้

“นายเป็นยังไงบ้าง สบายดีหรือเปล่า นี่ก็ร้อยวันแล้วนะที่นายจากฉันไป ไม่น่าเชื่อจริงๆ ว่ามันจะเกิดขึ้นได้ ถ้าเป็นไปได้ฉันไม่อยากให้มันเป็นแบบนี้เลย ฉันยังอยากอยู่กับนาย อยากไปเที่ยว อยากไปไหนมาไหนด้วยกัน ไม่อยากให้มันเป็นแบบนี้เลยสักนิด”

ผมเอื้อมมือไปลูบชื่อป้ายหน้าหลุมศพ อลันเป็นเพื่อนรักของผม รู้สึกใจหายเหมือนกันที่เรื่องมันจบลงแบบนี้…

พวกเรา...เป็นเพื่อนกันได้

“ไม่เป็นไรนะ” พี่โชจับไหล่ผม

“ครับ...ผมไม่เป็นอะไร” ผมเงยหน้ามองพี่โช

“ไปกันเถอะ”

พี่โชพูดอีกครั้งแล้วช่วยพยุงตัวผมให้เดินหันหลังกลับ...

ผมที่กำลังเดินจากไปได้หันหน้ามองอลันอีกครั้งด้วยความรู้สึกโหวงๆ ในอก ต่อจากนี้มันจะไม่มีอีกแล้ว จะไม่มีอลันแล้วก็เพื่อนคนอื่นๆ อีกแล้ว แม้กระทั่งเสียงหัวเราะที่เคยมีร่วมกันมันก็จะเหลือเป็นเพียงแค่ภาพความทรงจำของผมเท่านั้น

สายตาคมหันมองไปยังป้ายหลุมศพด้วยใบหน้าแสยะยิ้ม โดยที่อีกคนไม่มีทางจะได้เห็น กระต่ายถูกล่าได้ตายลงทีละคนอย่างสมใจอยากเพราะน้ำมือของหมาป่าผู้ดุร้าย

แต่ก็ยังเหลือกระต่ายน้อยผู้โชคดีที่รอดชีวิตมาได้เพราะความน่าสนใจที่หมาป่ามองเห็น ทั้งกล้าหาญและเด็ดเดี่ยวจนหมาป่าตัดสินใจที่จะให้เป็นผู้รอดชีวิตเพียงหนึ่งเดียว เป็นผู้ชนะในเกมแห่งความโหดหฤหรรษ์ที่ตัวเองเป็นคนเริ่มต้นขึ้น โดยที่เจ้าตัวไม่รู้ตัวสักนิด

กระต่ายน้อยผู้น่าสงสาร...

ร่างสูงยิ้มเยาะที่ริมฝีปากเพียงชั่วครู่ก่อนที่จะหันหน้าไปมองคนตัวเล็กที่อยู่ตรงหน้าอีกครั้ง แววตาที่ดุร้ายปรับเปลี่ยนเป็นแววตานิ่งสงบแล้วมอบรอยยิ้มหวานให้กับคนข้างตัวเหมือนดั่งเช่นที่เคยทำ




TAKE

จบแล้วค่ะ เรื่องนี้จบแล้วจริงๆ

เทคตั้งใจแต่งให้เป็นแบบหนังฝรั่ง หักมุมไปมา หักจนงอ มันอาจไม่เหมือนอย่างที่ทุกคนคิดคือคนผิดต้องได้รับการลงโทษ

มันคือความตั้งใจของเทคค่ะ ขอบคุณมากที่เข้ามาอ่าน ขอบคุณจริงๆ ค่ะ


แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น

}