HooligansS

ให้กำลังใจกันด้วยน้าาา

เพลิงกัลป์ : ตอนที่ 2 เป็นเลขา

ชื่อตอน : เพลิงกัลป์ : ตอนที่ 2 เป็นเลขา

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 2.2k

ความคิดเห็น : 19

ปรับปรุงล่าสุด : 06 ต.ค. 2561 00:18 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
เพลิงกัลป์ : ตอนที่ 2 เป็นเลขา
แบบอักษร

ตอนที่ 2

เป็นเลขา

ผมออกจากบ้านตั้งแต่เช้าตู่เพราะนัดฟ้าใสไว้ว่าจะไปกินโจ๊กเจ้าประจำกันก่อนไปทำงาน ฟ้ามารับผมที่หน้าซอยบ้าน ฟ้าขับรถมอเตอร์ไซค์ขับบิ๊กไบค์ซะด้วย

เคยถามอยู่ครับว่าไม่กลัวผมเสียทรงหรอ มันก็ตอบว่า ไม่เห็นต้องกลัว กูสวยที่หน้าใช่ทรงผม เอากับเขาสิครับ

“ป้าแจว โจ๊กทุกอย่างพิเศษไส้ครับ”

“ของฟ้าเอาทุกอย่างไม่เอาไข่” วันนี้ร้านคนเยอะมากมาย คงเพราะอากาศเย็นสบายเหมาะแก่การกินโจ๊กร้อนๆตอนเช้า ฟ้าหยิบมือถือขึ้นมาแล้วมันก็ถ่ายผมครับ

“วันนี้มึงน่ารัก” มันว่าสักพักไอจีผมก็แจ้งเตือนครับ มันลงไอจี พร้อมแคปชั่น ‘โจ๊กหมู’ ผมเลี่ยงไม่ได้ที่จะหัวเราะ

มันหลอกด่าผมอ้วน

“มึงทำตำแหน่งอะไรวะ”

“การตลาด” ผมพยักหน้า สักพักโจ๊กก็มาเสิร์ฟโดยป้าแจว

“น้องก้าน ป้าให้ไส้เราสองเท่าเลย วันนี้ยิ้ม น่ารัก”ผมจึงยิ้มให้ป้าไปอีกรอบ เราค่อนข้างสนิทกันครับ แถมผมมากินที่นี่บ่อย ช่วงมหาลัยนี่กินแทบทุกวัน

“แล้วของหนูอะป้า” ฟ้าทวงหน้ามุ่ย

“ของฟ้าป้าก็แถม แถมไข่ให้ ดูดิ”

“ป้า ฟ้าบอกไม่ใส่ไข่!”มันบ่นแบบขำๆครับ ผมได้แต่นั่งหัวเราะ อย่างรู้ว่าป้าแกจะพูดว่าอะไรต่อ  

“ไม่กินก็ให้น้องก้านไป”

“ดูดิลำเอียง เรียกก้านน้อง เรียกหนูแต่ฟ้าๆ บางวันก็อีฟ้า” ป้าแจวขำแต่ก็ไม่ตอบ หัวเราะสะใจก่อนจะไปยืนทำโจ๊กต่อ แกชอบหยอกแบบนี้แหละครับ จริงๆป้าแกก็รักไอ้ฟ้ามัน

“เอาไปเลยไข่มึง”

“ไข่กูมีแล้วรวมในจานเป็นสามใบ”

“แหมเดี๋ยวนี้ฉอเลาะ” นั่งกินสักพักจ่ายเงินคุณท่านก็โทร’มาตามบอกแก้วกำลังไปให้รอหน้าบริษัทเลย เราจึงรีบกลับกัน เพราะร้านโจ๊กค่อนข้างไกลบริษัท

“กูละนึกถึงสมัยที่พ่อมึงทำหน้าอ้อนวอนขอเงินมึง”

“อย่าพูดแบบนั้นเลย” ฟ้าแว๊นมาอย่างไว สุดท้ายเราก็ถึงบริษัทก่อนที่แก้วจะมาถึง ผมบอกให้ฟ้าไปก่อนเลยแต่มันก็ยังดึงดันจะอยู่เป็นเพื่อนผมสุดท้ายแก้วก็มา พร้อมใครอีกคน

“ตั้งใจเยาะเย้ยชัดๆ”ฟ้ากัดปากพูดรอดไรฟันจนผมยิ้มขำ

“พี่เพลิงคะ นี่ก้านผู้ช่วยแก้ว”แก้วยิ้มให้คุณเพลิงก่อนจะหันมาจิกตาใส่ผม

“สวัสดีครับ” ผมยกมือไหว้ตามมารยาท คุณเพลิงพยักหน้าน้อยๆ คงจำผมไม่ได้เพราะเมื่อคืนมันมืด และบุคลิกนิ่งๆแบบนี้แหละนิสัยคุณเพลิง

“ดูแลแก้วดีๆละ ” พูดจบก็เดินนำไปส่วนแก้วก็เดินตามติดๆมือก็คล้องแขนร่างสูงสง่านั่นไหว

 “มันมองจิกใส่กูด้วย” ฟ้าดิ้นเร่าๆจนผมต้องปราม ฟ้ามันเกลียดแก้วมาก คงเพราะมันรักผมมากนั่นแหละครับ ตัวติดผมแบบนี้ไงเลยไม่มีแฟนสักที

“ไปเถอะ เดี๋ยวสาย...มึงโดนดุ”ผมเดินเข้าบริษัทก็มีสายตามากมายมองมาที่เรา เป็นสายตาแห่งความสงสัย...ดีจังที่พวกเขาจำผมไม่ได้

“ก้านมึงรีบเดินตามไปเถอะเดี๋ยวไม่ทัน ”ผมพยักหน้าแล้วรีบเดินตามแก้วไป แต่พอผมจะขึ้นลิฟต์การ์ดคุณเพลิงก็ดันผมออก

“ไปขึ้นลิฟต์อื่นครับ นี่ลิฟต์ท่านประธาน” ใช่สิ เราลืมไปได้ไง ผมพยักหน้าแล้วถอยหลังออกมา แก้วยิ้มหวานให้ผม ส่วนคุณเพลิงก็ไม่สนใจมองนาฬิกาอย่างเดียว

“เวลาจะไปไหนก็ไปลิฟต์นี้นะจะได้เร็วๆ”

“ลิฟต์ไหนก็เหมือนกันนี่ครับ”

“แต่ลิฟต์นี้มันจะบอกได้ไงว่าใคร สำคัญ”

 คำพูดนั้นวนเวียนในหัวจนผมต้องสะบัดมันทิ้งไป

“ก้าน” ผมสะดุ้งเมื่อเดินเข้าลิฟต์มา ตอนแรกไม่ได้มอง แต่ตอนนี้คนเดียวในลิฟต์ที่เรียกผม คือเลขาคุณเพลิง

“พี่ตาล”

“ทำไมมาอยู่ที่นี่ได้”

“มาเป็นผู้ช่วยคุณแก้ว” อยู่ต่อหน้าคนอื่นผมต้องเรียกแก้วว่าคุณ

“ฮึก...ก้านไม่เป็นอะไรก็ดีแล้ว”ผู้หญิงมีอายุตรงหน้ากอดผมแน่น เราสนิทกันพอสมควร ผมจึงร้องไห้ออกมาอย่างเลี่ยงไม่ได้

“อยู่ไปก็เหมือนตายอยู่ดี” ผมบอกเสียงสั่นๆ

“ก้านต้องสู้นะ อะไรที่เป็นของเรา มันก็จะเป็นของเรา”

“ฮึก ก้านเจ็บ”

“แค่นี้ก็ดีแล้ว พี่คิดถึงก้านพลูคนน่ารักจะตายไป อย่าร้องเลยดีใจนะเนี่ยที่พี่ได้เจอเราอีก” ผมปาดน้ำตาแล้วยิ้มบางๆ พี่ตาลน่ารักแบบนี้กับผมเสมอ

“แล้วตอนนี้พี่ตาลทำตำแหน่งอะไร”

“พี่โดนดันให้ไปเป็นเลขารองประธาน ทุกคนโดนดันลงหมด สุดท้ายก็มีคนหนึ่งต้องโดนเด้งออกไป”

“เพราะแก้วขอคุณเพลิงก็ทำสินะ” สักพักลิฟต์ก็เปิดออก พี่ตาลยิ้มให้ผม

“เชื่อพี่สิ เพลิงไม่ได้รักแก้วหรอก” แล้วเดินจากไป ผมกำมือแน่น ไม่ได้รัก แต่เขาก็ลืม ลืมผมไปหมดแล้ว

ทั้งวันผมวุ่นกับการเคลียร์เอกสาร แก้วไม่ทำอะไรเลยเอาแต่นั่งเล่นมือถือ เมื่อผมปามเธอก็ด่ากลับมาตลอด พอคุณเพลิงเดินออกมา แก้วก็จะทำท่าทางเหมือนกำลังเตรียมเอกสาร พอคุณเพลิงไปก็กลับมาเล่นเหมือนเดิม วันทั้งวันผมก็ไม่ได้พูดคุยกับใคร

คนที่อยากคุย อยู่ใกล้กันแค่นี้ ยังไม่มีโอกาสได้คุยเลย

ผมมองไปที่ห้องประตูสีทองนั้นอย่าเหม่อลอย ตอนนี้แก้วไปประชุมกับคุณเพลิงแล้ว

“พี่เพลิง” ผมพึมพำออกมาเบาๆ แต่ต้องตกใจเมื่อข้างหน้าคือคนที่ผมเรียกหาเมื่อกี้

“คุณเรียกผมว่าอะไรนะ” ผมก้มหน้างุด แก้วมองผมด้วยสายตาตำหนิ

“เปล่าครับ ผมไม่ได้เรียกคุณ”

“คุณกลัวอะไรผมนักหนา เห็นตัวสั่นทุกครั้งที่เจอ”

“ผม...หนาวครับ”แถจนแทบถลอก ร่างสูงมองผมนิ่ง

“หนาวก็ใส่เสื้อกันหนาวสิ โง่จัง ”เสร็จแล้วก็เดินจากไป

ไม่ชินเลย คำพูดแบบนี้จากปากของเพลิงกัลป์

“ฮะๆ โง่จัง ฮ่าๆๆ” เมื่อคุณเพลิงเข้าห้องทำงานไปแล้วแก้วก็หัวเราะเยาะทันที

“...”

“ฉันเชื่อแล้วๆ ว่าเขาไม่มีทางสนใจแก ฮ่าๆ” หัวเราะอย่างมีความสุข มือเรียวก็หยิบกระเป๋า แล้วเดินเข้าห้องทำงานคุณเพลิงไป

“ก้าน! ไปกินข้าวกัน ”ฟ้าใสเดินมาชวนผมถึงโต๊ะ ผมพยักหน้า

“อยากกินก๋วยเตี๋ยวลุงหนวด”

“ตลอด อยากกินตลอด พาไปก็ได้ย่ะ” ฟ้าใสจับมือผมแล้วลากไปทันที จริงๆแล้วชั้นนี้ขึ้นได้ไม่กี่คนนะครับ แล้วที่แน่ๆฟ้ามันขึ้นมาไม่ได้หรอก ผมบอกแล้วฟ้าใสมันเปรี้ยว ไม่ได้ใสสมชื่อเลย

“ก๋วยเตี๋ยวลุงหนวด” ร่างสูงสง่างามของเพลิงกัลป์ทวนคำพูดของชายหนุ่มหน้าหวานร่างเล็ก เมื่อเดินออกมาก็เห็นเข้ากับใบหน้าหวานที่ออดอ้อนหญิงสาวที่มาด้วยกันตอนเช้า

เขารู้สึกคุ้น คุ้นกับชื่อร้านนี้ ทั้งๆที่เขาไม่เคยไปและไม่เคยได้ยิน

“พี่เพลิงคะ” แก้วกานดาที่เดินตามออกมาทีหลังเรียกคนรักที่ยืนหน้านิ่วคิ้วขมวดอย่างสงสัย

“แก้วรู้จักร้านก๋วยเตี๋ยวลุงหนวดหรือเปล่า” ใบหน้าสวยขมวดคิ้วนิดๆอย่างคุ่นคิด

“อ้อ อยู่ตรงหลังซอยค่ะพี่เพลิง แก้วเคยไปทานอยู่สองสามครั้ง”

“เราเคยไปทานด้วยกันไหม”เพลิงกัลป์ถามแฟนสาว

“ไม่นี่คะทำไมพี่เพลิงถึงคิดขึ้นมาได้”

“พี่แค่รู้สึกเหมือนเคยไป” ใบหน้าสวยซีดลงทันตา เมื่อได้ยินแบบนั้น

“เอ่อ...”

“เหมือนเคยกิน แก้วพาพี่ไปหน่อยสิ”

“ดะ...ได้ค่ะ”

“ถ้าพี่เพลิงทำงานเสร็จแล้วเราไปกินก๋วยเตี๋ยวลุงหนวดนะ”

“จะกินก๋วยเตี๋ยวลุงหนวด”

“ลุงหนวดบอกว่าวันนี้ก๋วยเตี๋ยวไก่ตุ๋นหมด”

“พี่เพลิงลองกินเส้นบะหมี่ดิ อร่อยนะ”

“พี่เพลิงเอาลุงหนวดไปไว้ทีบ้านเราได้มะ ก๋วยเตี๋ยวอร่อยเกิน”

เพลิงกัลป์กุมศีรษะอย่างปวดหัว เหมือนเขาจะลืม ลืมบางอย่างไป ลืมไปจนหมดสิ้น

*******************************************

TBC: HooligansS

ความรักที่แย่งมา ไม่ได้เรียกสิ่งนั้นว่าความรัก

เม้นหน่อยหมดกำลังใจ TT

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น

}