Hunny Exo

มาเป็นแรงเชียร์แรงใจให้ไรท์ Hunny Exo กันนะ^^ ขอบคุณทุกคอมเม้นและการติดตามจร้า~

ไอแว่น ครั้งที่18 : อย่างน้อยๆก็รู้ว่าติดใจ

ชื่อตอน : ไอแว่น ครั้งที่18 : อย่างน้อยๆก็รู้ว่าติดใจ

คำค้น : ไอแว่นเนี่ยเมียกู

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 72.4k

ความคิดเห็น : 32

ปรับปรุงล่าสุด : 18 มี.ค. 2561 11:15 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ไอแว่น ครั้งที่18 : อย่างน้อยๆก็รู้ว่าติดใจ
แบบอักษร

​"พึ่งเคยเห็นหน้าเป็นครั้งแรกนะเนี่ย..เป็นเพื่อนเสือใหญ่นานแล้วหรอ"

​"เปล่าหรอกครับ..ไม่ค่อยสนิทมากเท่าไหร่...พอดีได้มาเป็นคู่ทำรายงานกันน่ะครับ"




ยิ่งคุยด้วยยิ่งอบอุ่นราวกับได้คุยกับแม่ที่ช่างอ่อนโยนและมีเมตตา แต่ใครจะรู้กันเล่าว่าลูกชายตัวดีช่างเกเรและบ้าอำนาจชะมัดเอาแต่สั่งอยู่ได้

"อันนี้ใช่บัวลอยรึเปล่าครับ"

"อื้ม..ใช่แล้วละของโปรดเจ้าเสือใหญ่น่ะ..ชอบกินมาตั้งแต่เด็กๆแล้วละ..ชอบเหมือนกันหรอ"

ผมพยักหงึกๆจะบอกว่าชอบกินก็ไม่เชิงแต่รักเลยสิของหวานแบบนี้ ผมเห็นแล้วนํ้าลายส่อทันทีอยากจะกินอยู่นะแต่เกรงใจคนเป็นแม่เหลือเกิน

"ชิมดูสิ...เดี๋ยวตักให้นะ"

"อ๊ะ...ไม่เป็นไรครับ..เดี๋ยวผมรอทานกับเพื่อนๆที่เหลือก็ได้ครับ"

"ไม่เป็นไรหรอกพอดีทำไว้เยอะน่ะ..เห็นเสือใหญ่บอกว่าเพื่อนจะมาทั้งที"

ผมมองผู้ชายที่มีสถานะคือแม่คนที่กำลังตักบัวลอยไข่หวานที่แสนจะโปรดปรานของผมใส่ถ้วยอย่างช้าๆก่อนจะหยิบช้อนและพลางยื่นมาให้ผม ผมยิ้มและยื่นมือไปรับมาไว้ในมือก่อนจะใช้ช้อนตักเข้าปากทันที

"เป็นไงบ้าง...พอใช้ได้รึเปล่าเนี่ย"

"หื้มมม...ไม่ใช่พอใช้หรอกครับ..ดีเยี่ยมจริงๆเลย..อร่อยมากเลยละครับ"

ผมพลางกินบัวลอยไข่หวานที่แสนจะอร่อยลืมไปเลยว่าเคยกินแบบนี้ฝีมือใครทำนอกจากแม่ผมตอนนี้ท่านคงจะวุ่นทำงานอยู่ต่างประเทศยกใหญ่เลยละมั้งตอนนี้

"ดูท่าจะชอบนะเราน่ะ...เอาเพิ่มอีกก็ได้นะ"

"ไม่เป็นไรครับ..แค่ได้ชิมก่อนคนอื่นผมก็เกรงใจจะแย่แล้ว"

ในขณะที่ผมตักบัวลอยไข่หวานพลางเคี้ยวตุ่ยๆอยู่ในปากก็ได้คุยเรื่องต่างๆนาๆกับผู้ชายที่แสนจะใจดีคนนี้อย่างสนุกสนาน จนกระทั่งแขกที่ไม่ได้รับเชิญเข้ามา

"แม่ชูคร๊าบบบ...เสือใหญ่หิวแล้วน๊า"

ผมมองไอเถื่อนที่รีบเข้ามาสวมกอดเอวผู้เป็นแม่ทันทีพลางเอาคางเกยไหล่ไว้ก่อนจะทำตัวออดอ้อนอย่างกับเด็ก

"รอพ่อวินก่อนนะเสือใหญ่...จะได้กินข้าวพร้อมกัน"

"ครับแม่..แต่ทำไมไอแว่นได้กินบัวลอยไข่หวานก่อนผมละแม่..โห่..แม่อ่ะแม่"

ผมพลางใช้มือขยับแว่นก่อนจะมองไอเถื่อนที่ตัวเท่าหมีควายแต่ทำตัวอย่างกับลูกแมวขี้อ้อนนี่ แถมยังชี้หน้าผมอีกผมละอยากจะกัดนิ้วมันซะจริงๆ

"นี่เสือใหญ่..อย่าไปชี้หน้าเพื่อนสิเสียมารยาทจริงๆ..แล้วอย่าเรียกชื่อเพื่อนแบบนี้อีกนะ..เค้าชื่อเดียร์ไม่ใช่แว่น..เข้าใจมั้ย"

"ไม่..เสือใหญ่งอนแม่ชูแล้วด้วย..เชอะ!"

ผมมองไอเถื่อนที่เล่นมองค้อนผมอย่างไม่ลดละไม่ว่าจะถูกผู้เป็นแม่ดุอย่างไงก็นิ่งเฉยและยังปฏิเสธอีก

"ไอลูกคนนี้นี่มันยังไงกัน..เอาแต่ใจจริงๆ"

"เชอะ!..เสือใหญ่งอน..ไปแล้วก็ได้"

"นี่..ทำรายงายต่อให้เสร็จด้วยละ..อ้อ..อย่าลืมเอาสันใส่ด้วยนะ..ไหนๆก็จะไปทำต่อแล้วน่ะ"

ไอเถื่อนเล่นหันมาจ้องเขม็งใส่ผมทันทีก่อนจะเดินฮึดฮัดกลับออกไป ส่วนผมเองก็งงนิดหน่อยว่าผิดอะไรรึเปล่าแค่ให้มันเอางานใส่สันด้วยเพราะจะเสร็จแล้วนี่

"พูดอะไรผิดไปหรอ"

"ฮะๆๆ..ไม่ผิดหรอกเดียร์น่ะ..เสือใหญ่มันคงจะไม่ชอบใจเท่าไหร่หรอกมั้งที่ถูกสั่งให้ทำน่ะ"

"เป็นพวกประเภทไม่ชอบให้คนสั่งแต่ตัวเองบ้าอำนาจสั่งเองใช่รึเปล่าครับ"

"ก็ประมาณนั้นแหละ..ได้พ่อมาเต็มๆเลยละ"

.

.

.

.

.

.

.

.

​18:15น.

ภายในบ้านอันใหญ่โตเกินกว่าจะเป็นบ้านคนทั่วๆไปภายในบ้านมีคนใช้ที่กำลังจัดเตรียมอาหารกันให้วุ่นพลางสลับสับเปลี่ยนกันเอาอาหารออกมาวาง

"อีกสักครู่พ่อเสือใหญ่คงจะกลับมาแล้วละ...เด็กๆรอกันก่อนนะ"

พวกผมพยักหน้ารับก่อนจะส่งยิ้มให้กับผู้เป็นแม่ของไอเถื่อน แต่ทว่าทำไมไอเสือใหญ่จ้องเขม็งผมแปลกๆรึว่ามันอาจจะหวงแม่มันละมั้ง

"ไอเดียร์...ทำไมไอเสือใหญ่มันจ้องมึงอย่างนั้นวะ"

"ไม่รู้ดิ...กูไปชิงกินขนมหวานที่แม่มันทำให้กินก่อนละมั้ง"

ไอโยค่อยๆกระซิบถามผมอย่างสงสัยผมกับมันพลางมองไอเถื่อนที่กำลังจ้องอย่างเอาเป็นเอาตาอยู่ตอนนี้

"ไอเสือ..มึงเป็นอะไรเนี่ย..จ้องใครนักหนาวะ"

"เปล่า..กูแค่เหม่อไปเรื่อยแหละ"

มันละสายตาจากผมทันทีเมื่อไอบูมถามบางที่มันอาจจะไม่ใช่เพราะเรื่องขนมหวานแล้วละ 

ไม่นานทุกคนก็ต้องตื่นเต้นเมื่อคุณชายใหญ่ของบ้านก็ว่าใช่กลับมาถึงแล้ว สงสัยคงจะดีใจที่จะได้กินข้าวกันสักที

"รอนานไปรึเปล่าเด็กๆ..ขอโทษด้วยนะที่ให้รอกัน"

"เพื่อนๆเสือใหญ่มาทานข้าวเย็นกันด้วยสินะ"

"อื้ม..ใช่แล้วละ"

ผมมองอย่างไม่ว่างตาเมื่อผู้ชายคนแรกที่เดินเข้ามาคือแม่ไอเถื่อนแล้วผู้ชายร่างสูงที่สูงไล่เรี่ยกับไอเถื่อนก็เดินตามหลังเข้ามาก่อนจะโอบไหล่แม่ไอเถื่อนเอาไว้

"นั่นพ่อไอเสือใหญ่หรอวะมึง...หล่อมากอ่ะมึง"

"เอ่อ..ใช่แหละมั้งหน้าคล้ายกันอยู่นะ"

"นี่พี่วินสามคนนั้นเพื่อนเสือใหญ่ที่มาทำรายงายด้วยน่ะ..ส่วนไอสามคนเนี้ยไม่ต้องพูดหรอกเนอะ..มันมาประจำ"

"สวัสดีครับ/สวัสดีครับ/สวัสดีครับ"

"อืม..สวัสดี..เชิญตามสบายเลยนะ"

ผมละไม่อยากจะเชื่อสายตาตัวเองเป็นครั้งที่สองอะไรวะนั่นพ่อไอเถื่อนหรอนั่นทำไมช่างหล่อแทงตาไอเดียร์ขนาดนี้แถมลูกชายก็หล่อเท่าๆพ่อเลยวู๊ย! แต่แม่งเอาแต่ใจชิบหาย..

"เป็นอะไรไปน่ะเสือใหญ่...เงียบแปลกๆนะ...ทะเลาะอะไรกับใครอีกละ"

"เปล่าครับพ่อ..ไม่มีอะไรหรอกครับ"

"สงสัยจะน้อยใจน่ะพี่วิน..ฮะๆๆ"

ในขณะที่กำลังทานข้าวผู้เป็นพ่อคงจะเห็นว่าลูกชายตัวดีคงจะหง๋อยแปลกๆเลยเอ่ยถามแต่กลับถูกตอบปฏิเสธผู้เป็นแม่คงรู้อยู่แล้วว่าลูกชายเป็นอะไรเลยไม่เครียดอะไรนัก

"หือ...นั่นแฝดนิ..ฝาแฝดผู้ชายซะด้วยสิ..ชื่ออะไรละทั้งคู่เลย"

"อ๋อ..ผมชื่อวาโยครับ..เป็นแฝดคนพี่ครับ"

"ผมชื่อวายุครับ..แฝดคนน้อง"

"ถึงจะเป็นแฝดแต่ก็ดูออกแยู่เลยว่าใครพี่ใครน้อง..."

ผมมองไอสองแฝดที่ยิ้มแป้นสงสัยพวกมันคงจะดีใจแหละนานๆที่พอจะมีคนแยกพวกมันออกว่าใครคือวาโยใครคือวายุนอกจากผมละนะ

"แล้วเธอละชื่ออะไร..คนที่ใส่แว่นน่ะ"

"เอ่อ..ผมชื่อเดียร์ครับ"

"คนนี้สินะที่แย่งบัวลอยเจ้าเสือใหญ่กินก่อน..ใช่รึเปล่าชู"

ผมนี่ถึงกับเอ๋อไปสักพักก่อนจะยิ้มแหยะๆส่งกลับไปให้ผู้เป็นพ่อที่ว่าเหมือนจะดูดุๆแต่ก็ไม่กลับสุขุมและใจดีซะมากกว่า

"แหม่...ก็เสือใหญ่น่ะสิ..ขี้หวงอะไรนักหนา..เรื่องแค่นี้เอง"

"ไม่ต้องพูดเลยนะแม่..เสือใหญ่งอนอยู่นะ"

"เห้อ...ตาลูกคนนี้นิ"

ทุกคนได้แต่อมยิ้มยกเว้นแต่ไอเถื่อนที่เล่นทำหน้าบึ้งตลอดเวลาในขณะกินข้าวอยู่นั้นจนมาตบท้ายที่ของหวานทุกคนต่างเอ่ยปากชมว่าอร่อยกันทั้งนั้น

"หือ..แม่ครับที่หลังทำให้ภาคกินอีกนะแม่"

"ใช่ครับแม่..บูมก็ชอบเหมือนกัน..อร่อยจังเลยครับแม่"

"สต็อป!..แกสองตัวหยุดเลยนะ..กินได้ทั้งวันกินแล้วก็เล่นเกมส์..เจ้าเสือใหญ่ก็เหมือนกัน"

ผมมองพ่อที่ดุทั้งลูกและเพื่อนลูกจนหง๋อยไปเลย ผมกับไอแฝดและว่านได้แต่มองหน้ากันก่อนตะแอบหัวเราะพวกมัน

"อะไรอ่ะพ่อ..เสือแค่เล่นเกมส์นิดหน่อยเอง"

"หรอเจ้าตัวดี..ไม่ต้องมาพูดเลย ทั้งสามคน..แม่เค้าโทรมารายงานพ่อหมดแล้ว..เดี๋ยวเถอะจะหักค่าขนมให้เหลือวันละยี่สิบบาทก็พอแล้วมั้ง"

"โห่พ่อกับแม่อ่ะ..ใจร้ายชะมัดเลย"

"ไอเสือใหญ่จะได้ค่าขนมวันละยี่สิบบาทเองอ่ะ..ฮ่าๆๆๆ"

"ใช่ๆ...แล้วเฮียเสือใหญ่เราจะไหวมั้ยเนี้ย..ฮ่าๆๆ"

"แกสองคนด้วยเจ้าภาคเจ้าบูม..สามคนนี้ตัวดีเลยนะ..เดี๋ยวจะหักค่าขนมให้หมดเลย"

ผมละแอบหัวเราะในใจเบาๆพลางมองลูกหมาสามตัวที่หง๋อยไปเลยผมเชื่อเลยละว่าในกลุ่มของไอเถื่อนคงจะมีแค่ไอว่านละมั้งที่พอเป็นการเป็นงานมากกว่าไอสามตัวนั่นซะอีก

หลังจากทานข้าวและของหวานเสร็จทุกคนก็ได้นั่งคุยกันตามประสา พงกผมเองก็นึกว่าจะไม่มีบทบาทอะไรซะแล้วที่ไหนได้พ่อไอเถื่อนกลับเล่นถามนู่นนี่นั่นเยอะแยะเชียว ก่อนที่จะขอตัวกลับกันก่อน

"พ่อครับแม่ครับ..พวกผมขอกลับก่อนนะครับ..สวัสดีครับ"

"โชคดีนะเด็กๆ..ทีหลังก็แวะมาได้นะ"

"ขอบคุณมากๆเลยครับ..พวกผมไปก่อนนะครับ..สวัสดีครับ"

ผมพร้อมไอแฝดจอตัวกลับก่อนแล้วไม่ลืมที่จะกล่าวขอบคุณและสวัสดีตามมารยาทที่ควรจะทำก่อนที่จะพากันเดิรออกมาจากบ้านและกำลังจะขึ้นรถกลับกัน

"ไอเดียร์ๆ...ไปหาเปลี่ยนชุดแล้วไปผับต่อปะ..ไม่ได้ไปนานแล้วนะ"

"เออเอาดิ..ไอวามึงไปด้วยกันนะ"

"เออๆ..ไปก็ไป"

พวกผมพากันขึ้นรถและกับคอนโดกันทันทีทำให้ผมพลางคิดได้ว่านานๆทีหรือไม่ก็บ่อยครั้งจะได้ไปในที่แบบนั้น เลยนึกอยากจะลองกับใครสักคนอีกครั้ง ผมรีบเปิดโทรศัพท์มือถือและกดเข้าหากล่องข้อความทันที

ติก ติก

เดียร์: คืนนี้ว่างรึเปล่า ออกมาเจอกันหน่อยมั้ย

เดียร์: ทดแทนคราวที่แล้วที่เบี้ยวนัดน่ะ

ติ้ง! ติ้ง!

คีรินทร์: ได้สิ

คีรินทร์: เจอกันที่เดิมแล้วกันนะ


อย่างน้อยๆผมก็ได้รู้บ้างแล้วว่าอาจจะติดใจsexไอเถื่อนมันมาบ้างแล้วละ














ติดตามตอนต่อไป


แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น