อัณณากานต์ / ตั้งใจเขียน / รตี
facebook-icon Twitter-icon Instagram-icon Line-icon

เนื่องจากนิยายมีเยอะมากทำให้ตามอ่านคอมเม้นไม่ทั่วถึง หากต้องการพูดคุยกับนักเขียนหรือสั่งซื้อนิยายทำมือ ติดต่อได้ที่เพจ "สำนักพิมพ์ ตั้งใจเขียน" หรือเพจ "อัณณากานต์”

ตอนที่ 2 โสดแต่ไม่แคร์

ชื่อตอน : ตอนที่ 2 โสดแต่ไม่แคร์

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.9k

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 18 มี.ค. 2561 10:29 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 2 โสดแต่ไม่แคร์
แบบอักษร

                งานช่วงบ่ายยังเป็นการเตรียมเอกสารให้เจ้านายคนใหม่เหมือนเดิมและวันนี้คงจะเสร็จสักทีเพราะพรุ่งนี้จะตรวจความเรียบร้อยทั้งหมดอีกไม่กี่วันเขาก็จะมาถึงเมืองไทยแล้ว เธอไม่แน่ใจว่าเจ้านายจะเข้ามาโรงแรมตั้งแต่วันแรกเลยรึเปล่าจึงต้องเตรียมทุกอย่างให้พร้อมที่สุด

                “น้าแอ้มขา งานเสร็จรึยังคะ” ถ้าเห็นว่าสามีและอุษาสวรรค์ไม่ได้ยุ่งจนเกินไป แพรนวลมักจะพาลูกสาวออกมาจากห้องตอนห้าโมงครึ่งเสมอเพื่อให้ทั้งสองคนได้พักสายตาบ้าง

                “อีกนิดเดียวจ้ะหนูดาว รอน้าแอ้มแปบเดียวนะเดี๋ยวโดนฟัดแน่” อุษาสวรรค์ตอบด้วยเสียงเล็กเสียงน้อย ถ้าไม่สนิทกันจะไม่มีวันรู้เลยว่าสาวมั่นแบบแอ้มจะมีมุมน่ารักน่าหยิกแบบนี้กับเขาด้วย

                “ปาป๊าล่ะคะ ทำงานถึงไหนแล้ว” แพรนวลอุ้มลูกไปหาสามีแล้วยิ้มหวานให้

                “เกือบเสร็จแล้วครับ แพรล่ะเป็นยังไงบ้างวันนี้เวียนหัวมากไหม” วินสตันลุกขึ้นยืนแล้วรับลูกสาวไปอุ้ม

                “ไม่ค่ะ แปลกจังที่ท้องนี้ไม่แพ้สักนิด”

                “เจ้าตัวเล็กกลัวคุณแม่เหนื่อยไงครับ”

                “แล้วพี่สาวคนโตก็น่ารักเลี้ยงง่ายเหมือนกัน ปาป๊ากับคุณแม่เลยสบาย” ชายหนุ่มหอมแก้มเด็กน้อยซ้ำไปซ้ำมา มันคือการเพิ่มพลังที่ดีที่สุด

                แพรนวลตั้งครรภ์อ่อนๆ และท้องนี้ได้ลูกชาย วินสตันดีใจมากที่ทะเลดาวจะได้มีเพื่อนเล่นไม่ต้องเหงาคนเดียวและเขาคิดว่ามีแค่สองคนก็พอแล้วภรรยาจะได้ไม่เหนื่อยเกินไป

                “น้าแอ้มเสร็จงานแล้วจ้า” อุษาสวรรค์ไปล้างมือแล้วเดินมาหยุดตรงหน้าวินสตัน ชายหนุ่มอมยิ้มน้อยๆ แล้วส่งลูกสาวให้เธอเพราะเขาเองยังต้องเคลียร์งานอีกนิดหน่อยจะมาโอ้เอ้อยู่ไม่ได้

                สามสาวพากันไปอยู่ในห้องกระจกแล้วชวนกันเล่นเกม แพรนวลนับถืออุษาสวรรค์เหมือนพี่สาวและอุษาสวรรค์ก็เอ็นดูแพรนวลเหมือนน้องสาวเช่นกัน ถึงจะรู้จักกันไม่นานแต่ทั้งคู่ก็สนิทสนมกันรวดเร็วมาก

                ตอนแรกแพรนวลตั้งใจว่าพอคลอดลูกก็จะมาช่วยสามีทำงานแต่ยังไม่ทันจะได้จัดการอะไรให้เรียบร้อยคุณสามีก็เสกเด็กเข้าท้องอีกแล้ว เธอกับเขาจึงตกลงกันว่าจะให้อุษาสวรรค์มาช่วยงานเอกสารก่อนเพราะว่าบรูโน่ใกล้จะกลับมาเต็มทีส่วนวินสตันเองก็ยุ่งกับโปรเจคสนามกอล์ฟที่เขาใหญ่

                “ห้องทำงานคุณบรูโน่เสร็จเรียบร้อยแล้วนะ แพรกับคุณวินจะไปตรวจสอบอีกครั้งไหม”

                “ไม่ล่ะค่ะถ้าพี่แอ้มว่าเรียบร้อยก็ตามนั้น” แพรนวลตอบแต่ตายังมองกระดานเกมอย่างเอาเป็นเอาตายก็เธอกำลังจะแพ้ให้อุษาสวรรค์นี่นา

                “โอ๊ย แพ้ตลอดเลย” คุณแม่บอกด้วยความหงุดหงิด

                “โอ๋ๆ เรามาอ่านหนังสือให้หนูดาวกับเจ้าตัวเล็กในท้องฟังดีกว่า”

                “พี่แอ้มนี่เก่งจังเลยแพรอยากเก่งแบบพี่แอ้มบ้าง”

                “คนเราก็เก่งไปคนละแบบแหละไม่ต้องไปอยากเหมือนใครหรอก เก่งแบบพี่แต่ขึ้นคานนะ เอาไหมล่ะ”

                “ขึ้นคานอะไรล่ะ เนื้อคู่พี่แอ้มยังมาไม่ถึงต่างหาก”

                “แหม่ สงสัยจะนั่งรถสองแถวหวานเย็นถึงมาช้าเหลือเกิน” อุษาสวรรค์เอ่ยแล้วขำก๊ากจนแพรนวลก็กลั้นไม่ไหวแล้วทะเลดาวก็ขำกับเขาด้วย

                “หัวเราะอะไรกันครับสาวๆ” วินสตันมาทิ้งตัวลงข้างๆ ภรรยา

                “พี่แอ้มว่าเนื้อคู่ของเขานั่งรถสองแถวค่ะเลยมาไม่ถึงสักที”

                “ฮ่าๆ” วินสตันช่วยขำพอเป็นพิธีเพราะเขาไม่รู้ว่าอุษาสวรรค์จริงจังกับเรื่องนี้แค่ไหน ผู้หญิงเขาถือกันจะตายเรื่องขึ้นคานมันไม่ควรเป็นหัวข้อสนทนาหรือการล้อเลียนเป็นอย่างยิ่ง

                “คุณวินคะ แอ้มไม่ได้ซีเรียสหรอก แอ้มเฉยๆ ค่ะ อยู่คนเดียวก็สบายดี”

                “ผมก็คิดว่าอย่างนั้นครับ คุณแอ้มคงจะหาคนที่เก่งกว่าตัวเองยากแน่ๆ”

                “ผู้ชายยอมไม่ได้สินะถ้าผู้หญิงจะเก่งกว่า”

                “ก็ไม่ทุกคนหรอกครับแต่บางคนเขารู้สึกเสียเชิง”

                “เชิญเลยจ้ะ แอ้มอยู่กับหนูดาวก็ได้มีหลานแล้วไม่เห็นต้องง้อผู้ชาย” อุษาสวรรค์กล่าวแล้วกลับไปเล่นกับทะเลดาวต่อ

                วินสตันเป็นคนสอบสัมภาษณ์อุษาสวรรค์ด้วยตัวเองและเขาคิดไม่ผิดเลยว่าผู้หญิงคนนี้จะเป็นกำลังสำคัญที่จะนำพาโรงแรมให้ประสบความสำเร็จ เธอเก่ง รอบคอบ ไหวพริบดีและสวยประหารมาก ถ้าบอกว่าเป็นนางแบบก็ไม่มีใครสงสัยแน่ๆ

                “พี่แอ้มกลับบ้านเถอะค่ะ ค่ำมากแล้ว” แพรนวลบอกเมื่อนาฬิกาบอกเวลาว่าทุ่มกว่าๆ

                “โอ้โฮ! เล่นกับหนูดาวจนลืมเวลาเลยงั้นน้าแอ้มกลับก่อนนะคะแล้วเจอกันพรุ่งนี้” อุษาสวรรค์ฟัดเด็กน้อยเป็นการส่งท้ายแล้วออกไปล่ำลาเจ้านาย

                 “พี่แอ้มนี่น่ารักจังเลยนะคะ ทั้งสวยทั้งเก่ง” แพรนวลคุยกับสามี

                “แต่แพรของพี่สวยกว่า”

                “แหม่ อย่ามาปากหวาน พี่วินเถอะเคยแอบชอบพี่แอ้มรึเปล่าทำงานด้วยกันมาตั้งนาน”

                “เอาความจริงไหม”

                “แล้วจะโกหกแพรเหรอ”

                “เปล่าค้าบแต่พี่ไม่กล้าพูดความจริง”

                “ไหนสัญญาว่าจะไม่โกหกกันไงคะ” แพรนวลเริ่มจะงอแง

                “พี่ไม่เคยชอบคุณแอ้มเชิงชู้สาวเลย พี่ยอมรับว่าเธอสวยมากแต่เธอ เอ่อ เธอดุเกินไปพี่กลัว”

                “ฮ่าๆๆ พี่วินเนี่ยนะกลัวพี่แอ้ม”

                “ก็น่ากลัวไหมล่ะ ยิ่งตอนทำตาโตใส่นะ”

                “ก็จริงนะคะ พี่แอ้มเวลาดุนี่เหมือนเสือเลย”

                “แต่พี่ก็พลาดอยู่ดี”

                “พลาดอะไรคะ” แพรนวลถามเสียงเขียว

                “มีเมียดุกว่าเสืออีก”

                “พี่วิน”

                “ก็แพรชอบดุพี่นี่นาเวลาพี่นอนดึก“

                “ดุเพราะรักไม่ชอบใช่ไหมคะ แพรจะไม่ได้ยุ่งอีก”

                “โอ๋ๆๆ พี่รู้ว่าแพรรัก พี่ก็แค่อยากอ้อนให้แพรง้อแค่นั้นแหละ”

                “ง้อทำไม คนเจ้าเล่ห์” แพรนวลว่าแล้วอมยิ้ม เธอไม่ได้โกรธเขาหรอกหน้าเป็นขนาดนั้นใครจะโกรธลง

                “พี่รักแพรนะ ขอบคุณที่แพรเป็นห่วงพี่เสมอ” วินสตันบอกภรรยาด้วยเสียงหวานเชื่อม เขามองหญิงสาวร่างเล็กที่งามหยาดเยิ้มตั้งแต่วันแรกที่สบตากันแต่เขาไม่คิดเลยว่าเธอจะงามมากขึ้นไปอีกเมื่อวงแขนของเธออุ้มลูกตัวน้อยๆ เอาไว้

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น