Hunny Exo

มาเป็นแรงเชียร์แรงใจให้ไรท์ Hunny Exo กันนะ^^ ขอบคุณทุกคอมเม้นและการติดตามจร้า~

ไอแว่น ครั้งที่17 : มึงขี้เกียจใช่มั้ย กูจะฟ้องแม่

ชื่อตอน : ไอแว่น ครั้งที่17 : มึงขี้เกียจใช่มั้ย กูจะฟ้องแม่

คำค้น : ไอแว่นเนี่ยเมียกู

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 55.4k

ความคิดเห็น : 30

ปรับปรุงล่าสุด : 17 มี.ค. 2561 22:21 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 100
× 0
× 0
แชร์ :
ไอแว่น ครั้งที่17 : มึงขี้เกียจใช่มั้ย กูจะฟ้องแม่
แบบอักษร

​"ไอเดียร์ๆ...มึงใกล้เสร็จยังวะ"

​"เออๆอีกนิดๆ..กูจะเสร็จแล้ว..มึงละไอวา"

​"อืม..ใกล้แล้วๆ"



ศึกครั้งนี้ใหญ่หลวงยิ่งนักกับการฝ่าฟันทำรายงานด้วยการใช้ลายมือเขียนไปเกือบๆสิบกว่าแผ่นได้ของเนื้อหารายงาน ผมและไอดพร้อมว่านอีกคนพากันนั่งซุกอยู่ในห้องรับแขกโชคดีที่ไอโยยังมีพวกไอภาคและไอบูมพลัดกันมาช่วยเขียนรายงานแต่ผมนี่สิคู่ผมละ

"เห้ย!ๆ..มึงดูป้อมดิวะ..ป้องกันดิเห้ย!..เอ้าๆ..แม่ง..เอ้า..มันจะตีป้อมแล้วนั่น!"

"เออๆ...ไอเสือใหญ่ช่วยกูด้วย!..มันไปแล้วๆ"

"ไอเชี่ยบูม..มึงดูป้อมดิวะ..เดี๋ยวกูจะขึ้นแล้วเนี้ย!..อ่าวเห้ย..ช่วยกูด้วย!"

-อ๋อ...ที่ไหนได้นั่งเลนเกมส์ ฟัคเถอะ!!!-

อะไรของมันสามตัววะนั่นผมเริ่มหงุดหงิดขึ้นมาทันทีเมื่อเสียงเอะอะโวยวายจากอีกฝากหนึ่งของห้องดังลั่นมายังอีกห้องที่ผมกำลังทำงานอยู่นั้น

"แม่ง..มันจะตีอะไรกันนักกันหน้าวะป้อมเนี่ย.ถ้ามึงตีแตกแล้วงานกูเสร็จจะไม่บ่นเล๊ย!"

"ใจเย็นๆไอโย..เดี๋ยวไปช่วยตามไอบูมกับไอภาคก็ได้"

ผมเป็นไอโยนี่ยิ่งรับรู้ความรู้สึกมันได้เลยในกลุ่มแม่งมีถึงสามพอทำงานดันเหลือแค่หนึ่งที่เหลือหรอแม่งตีป้อมกันใหญ่รวมถึงผมด้วย

"อ่าว..ทำไมทำงานกันแค่สี่คนละ..หือม์"

"อ่าาา..แม่ชูมาพอดีเลย..เนี่ยดูสิๆไอเสือใหญ่มันทิ้งให้เดียร์ทำรายงานอยู่คนเดียวอ่ะครับ..วาโยก็เหมือนกันไอภาคกับไอบูมก็ไปนั่งเล่นเกมส์กับไอเสือใหญ่อยู่ฝั่งนู้นอ่ะครับแม่ชู"

ผมมองผู้ชายหน้าตาหน้ารักอย่างบอกไม่ถูกที่ดูยังไงผมก็ไม่อยากจะเชื่อว่านั่นคือแม่ไอเถื่อนนี่ แม่เป็นผู้ชายแถมใจดีและแม่บ้านแม่เรือนสุดๆผิดกับไอเถื่อนนั่นอย่างชัดเจน

ผมมองไอว่านที่ลุกขึ้นจากเก้าอี้และพลางกอดเอวแม่เสือใหญ่ไว้อย่างหลวมๆก่อนจะเปิดปากฟ้องเอายกใหญ่

"ตายจริง..ลูกคนนี้ทำไมมันนิสัยแย่จริงๆ...เดียร์นั่งรอก่อนนะเดี๋ยวจะไปลากเจ้าเสือใหญ่ให้มาช่วยเดี๋ยวนี้เลย"

"อาครับ...ขอบคุณมากนะครับ"

ว่าแล้วแม่ที่แสนดีของไอเถื่อนก็เปลี่ยนโหมดและเดินเข้าไปภายในห้องนั่งเล่นอีกฝั่งนึง ก่อนที่ผมจะหันมามองหน้ากันและยกยิ้มกันใหญ่

"ขอบใจนะว่านที่ช่วยฟ้องให้น่ะ"

"อื้ม..ไม่เป็นไร"

"โอ้ยยย!..แม่ชูๆ..เสือใหญ่เจ็บแล้ว!..โอ้ย..เจ็บๆๆ..เจ็บแล้วครับแม่"

"มานี่เลยไอตัวแสบ..นิสัยไม่ดีเลยนะเสือใหญ่ทำไมปล่อยให้เพื่อนทำงานคนเดียวละ..ทำเป็นคู่ไม่ใช่หรอ"

ว่าแล้วเสียงเอะอะยกใหญ่ก็ดังออกมาพร้อมกับผู้เป็นแม่ที่เล่นดึงหูลูกชายออกมาจากห้องนั่งเล่นแล้วเล่นพูดตำหนิต่อหน้าผมและคนอื่นๆที่นั่งอยู่ด้วย

"บูมภาค!..มานี่เลยนะ..เดี๋ยวแม่จะโทรไปฟ้องแม่ของบูมกับภาคเลยนะว่าทำตัวนิสัยแย่จริงๆ"

"ใช่ครับๆ..แม่ชู..เนี่ยไอภาคกับไอบูมชวนผมเล่นเกมส์อ่ะแม่ชู"

เพี๊ยะ!

"โอ๊ย!..แม่ชูตีเสือทำไมอ่าา..เสือใหญ่เจ็บนะแม่"

"ไม่ต้องไปโทษคนอื่นเลยนะเสือใหญ่..ทั้งสามคนนั่นแหละ..บูมกับภาคด้วยแทนที่จะช่วยเพื่อนๆทำงานกลับไปนั่งเล่นเกมส์..เดี๋ยวแม่จะหาไม้ตีให้หลังลายเลย"

พวกผมสี่คนมองหน้ากันเล็กน้อยกับสีหน้าเหมือนหมาหง๋อยของไอสามคนนั่นที่ถูกว่ายกใหญ่หน้าตานี่จ๋อยไปเลย ผมกลั้นหัวเราะแล้วรีบก้มทำรายงานต่อและเอนหูฟังเรื่อยๆ

"แม่ชูอ่ะ..เสือใหญ่เล่นนิดเดียวเองนะแม่..ไม่เชื่อถามไอภาคกับไอบูมสิ..ใช่ป้ะๆ"

"ครับแม่..ผมแค่เล่นกันนิดหน่อยเอง..แฮะๆ"

"ใช่ครับแม่..ผมเล่นนิดเดียวเดี๋ยวก็รีบกลับมาช่วยเพื่อนทำงานแล้ว"

"ไม่ต้องมาอ้างเลยทั้งสามคน..ขนมหวานที่แม่ทำไม่ต้องคิดจะมาแตะเลยนะถ้าไม่ช่วยเพื่อนๆทำงาน..เข้าใจมั้ย..เพราะฉะนั้น..ไปเดี๋ยวนี้เลย"

"ครับแม่ชู/ครับแม่/รับทราบคร๊าบ"

ไอสามตัวนั่นรีบทำตามคำสั่งผู้เป็นแม่ทันทีผมมองไอเถื่อนที่นั่งลงข้างๆผมก่อนจะช่วยเขียนรายงานส่วนไอบูมกับไอภาคก็เงียบไปเลยแล้วช่วยงานไอโยต่อ

"เอาตรงนี้ไปเขียนแล้วกัน"

ผมยื่นกระดาษรายงานพร้อมกับโทรศัพท์ที่มีข้อมูลที่เป็นตัวอักษรให้จดลงในกระดาษ ไอเถื่อนรับไปพร้อมกับจ้องหน้าจอยกใหญ่ก่อนจะขมวดคิ้วแล้วมองผม

"เขียนหมดนี่เลยหรอ"

"เออดิ..เขียนหมดนั่นแหละ"

"โห่..เยอะจังวะ..ไม่เอาอ่ะขี้เกียจชิบ"

"จะเขียนไม่เขียน"

"ไม่"

ผมมองมันที่ทำหน้ามึนๆกวนๆและเมินใส่ผมพลางวางโทรศัพท์และกระดาษรายงานลงบนโต๊ะทันทีก่อนจะเมินหน้าหนีผม ผมขยับแว่นเล็กน้อยก่อนจะตัดสินใจถามมันอีกครั้ง

"จะทำหรือไม่ทำ"

"มันเยอะ..กูขี้เกียจเขียน"

"อืม..ได้ไม่ทำก็ได้...แม่ชูคร๊าบบ!!..เสือใหญ่ไม่ยอมช่วยผมทำงะ...อุ๊บ!"

ผมตัดสินใจตะโกนออกมาทันทีเพื่อจะฟ้องแม่ไอเถื่อนและถ้าว่ามันกลับใช้มือปิดปากผมอย่างรวดเร็วจนคนอื่นๆเงยหน้ามองพวกผม

"ไอเชี่ยแว่น..มึงจะแหกปากทำไมเนี้ย!..ถ้าแม่กูมากูโดนเล่นอีกแน่"

"ชิ..เอามืออกไป..ถ้ามึงไม่อยากให้กูฟ้องนะ..มึงเขียนให้เสร็จซะสิ..ส่วนของกูทำเรียบร้อยแล้ว..เพราะฉะนั้นนี่ส่วนของมึง..กูไปละ"

ผมวางโทรศัพท์ไว้ตรงหน้ามันก่อนจะพลางลุกขึ้นและขยับแว่นและกำลังจะเดินออกมาแล้วนึกบางอย่างขึ้นได้พอดี

"อ้อ!..แล้วก็ต้องเสร็จตอนกูกลับมาอีกครั้งนะ..เข้าใจมั้ยเสือใหญ่.."

"เออๆ..รู้แล้วๆ"

ผมเดินออกมาจากห้องรับแขกทันทีก่อนจะเดินหาทางไปยังห้องครัวเพราะกระหายนํ้าขึ้นมาอันที่จริงกะจะเฝ้าไอเถื่อนให้มันทำงานให้เสร็จแต่ดันหิวนํ้าซะก่อน

"อืมมม..หิวนํ้าจัง"

ผมเดินเจ้าไปภายในครัวที่ไม่มีใครเลยตอนเข้าแรกๆก็เห็นคนรับใช้เดินกันให้วุ่นแต่พอมาดูอีกทีหายไปไหนกันหมด

"อ่าว..เพื่อนเสือใหญ่นิ..มาหาอะไรหรอ..อยากกินอะไรบอกได้นะ"

"อ่ะเอ่อ..ผมแค่หิวนํ้าน่ะครับ..เลยอยากได้นํ้าสักแก้วนึง..เดินเข้ามาไม่มีใครอยู่เลยไม่กล้าหยิบกินเองอ่ะครับ"

"อ่าา..ไม่เป็นไรๆ..หิวก็หยิบได้เลย..เดี๋ยวเอามาให้นะ..รอแป๊ปนึงนะ"

"ครับ..ขอบคุณนะครับ"

ทว่าผมดันได้เจอกับแม่ไอเถื่อนตัวต่อตัวซะแล้วสิดูกี่ที่ต่อกี่ที่ก็ไม่อยากจะเชื่อลูกตาตัวเองว่าผู้ชายที่สูงเท่าผมจะเป็นแม่คนซะได้

"นี่นํ้านะ..อ่ะ..เอ่อ..หน้าแม่มีอะไรติดหรอ"

"เอ่อ..เปล่าครับเปล่า..เอ่อนํ้า..ขอบคุณนะครับ"

"ฮะๆๆ...คิดอยู่ใช้มั้ยว่าทำไมผู้ชายอย่างเเม่เป็นแม่เสือใหญ่ได้..ทั้งที่เป็นผู้ชาย"

ผมสำลักนํ้าออกมาทันทีเมื่อถูกจับได้ว่าดันสงสัยซะงั้น ถ้าไม่ให้ตกใจก็คงจะอยากเดี๋ยวนี้ผู้ชายมีลูกได้แล้วรึ?

"ครับ..ขอโทษด้วยนะครับที่เสียมารยาท"

"ฮะๆๆ...ไม่เป็นไรหรอก..ส่วนมากก็เป็นแบบนี้แหละก็ชินแล้วละ"

ผมมองใบหน้าที่มีแต่ความสุขของผู้ชายหน้าตาหน้ารักที่ถูกเรียกว่าแม่หัวเราะอย่างเป็นกันเองกับผม ผมนี่คงมัวแต่จ้องจนเกินไปแล้วสิ

"ชื่ออะไรละเรา"

"อ๋อ..ชื่อเดียร์ครับ"

"เดียร์ในศัพท์ภาษาอังกฤษที่แปลว่ากวางในภาษาไทยรึเปล่าเอ่ย..ถ้าจำไม่ผิด"

ผมนี่ยิ้มดีใจเข้าไปใหญ่ตั้งแต่เกิดมาไม่เคยมีใครที่จะพูดเรื่องชื่อเล่นผมเลยสักครั้ง ครั้งนี้ครั้งแรกด้วยซํ้าน่าดีใจชะมัด

"ครับ!..เดียร์ที่แปลว่ากวาง"

"ชื่อน่ารักดีนะเรา..แถมเข้ากับหน้าตาซะด้วยสิ"

"อ่ะ!"

มือบางๆของแม่ไอเถื่อนค่อยๆยืนมาสัมผัสกับใบหน้าที่แก้มข้างซ้ายของผมก่อนจะลูบเบาๆที่แก้มและเผยยิ้มหวานให้ผม

"สายตามีปัญหาหรอเรา..แต่ใส่แว่นก็ดูน่ารักเหมือนกันนะ"

"ครับ..พอดีผมสายตาสั้นเลยต้องใส่แว่นอ่ะครับ"

ผู้ชายตรงหน้าฉีกยิ้มให้ผมอย่างเอ็นดูก่อนจะชักมือกลับไปและชวนผมคุยเรื่องนู่นนี่ไปเรื่อยๆอยู่ในครัว จนผมเริ่มที่จะสนิทและสังเกตมือข้างซ้ายตรงที่นิ้วนางของแม่ไอเถื่อน

"แม่ชูแต่งงานแล้วสินะครับ..นั่นแหวนแต่งงานรึเปล่าครับ"

"นี่หรอ..ใช่แล้วละ..พ่อของเสือใหญ่ก็ใส่นะ..แม่กับพ่อของเสือใหญ่แต่งงานกันหลังจากมีเสือใหญ่น่ะ..เราอยู่ด้วยกันมาหลายสิบปีแล้วละ"

ผมมองผู้ชายคนนี้ที่ยกมือข้างซ้ายขึ้นมาก่อนจะจับแหวนนั่นและลูบเบาๆพลางฉีกยิ้มที่ดูอ่อนโยนเมื่อพูดถึงคนรักหรอพ่อไอเถื่อนนั่นเอง

"แล้วพ่อเสือใหญ่ละครับไปไหน"

"พอดีทำงานอยู่ที่บริษัทน่ะตอนนี้..ช่วงเย็นก็คงกลับ..ถ้าไม่ว่าอะไรเดียร์กับเพื่อนๆอยู่กินข้าวด้วยกันก่อนสิ"

"จะดีหรอครับ..ผมขอไม่รบกวนดีกว่า"

"ไม่เป็นไรหรอกนะ...ไม่ต้องเกรงใจ"

ผมได้แต่พยักหน้ารับในสินนํ้าใจจากผู้ชายตรงหน้าที่อ่อนโยนเหมือนผู้หญิงจริงๆภายใต้รอยยิ้มนั้นดูมีแต่ความสุขมากมายอย่างบอกไม่ถูก ผมละอยากจะรู้จริงๆว่าความสุขที่มากมายนั่นเป็นยังไง...









​ติดตามตอนต่อไป

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น