ขอบคุณที่สนับสนุนนะคะ*-*

5.ไม่รู้ไม่ชี้Nc 20+ (เบาๆไม่หนักหน่วงนิดหน่อย)

ชื่อตอน : 5.ไม่รู้ไม่ชี้Nc 20+ (เบาๆไม่หนักหน่วงนิดหน่อย)

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 31k

ความคิดเห็น : 14

ปรับปรุงล่าสุด : 30 ส.ค. 2562 17:34 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
5.ไม่รู้ไม่ชี้Nc 20+ (เบาๆไม่หนักหน่วงนิดหน่อย)
แบบอักษร

อคิราห์ได้ฟังภวินท์กล่าวตรงไปตรงมาเพื่อขอสมุนไพรไปรักษานางมนุษย์ นั่นทำให้อคิราห์รู้ว่าเจ้าพวกตัวแสบสามตัวพยายามซ่อนนางมนุษย์ไว้ในถํ้าทั้งคืน แล้วนี่ยังจะมาขอความเมตตาอีก 

น่าแปลกที่อคิราห์ไม่ได้กลิ่นสาบมนุษย์จากตัวเด็กสาวไว้แต่น้อย 

"ข้าไม่ได้ใจดีดังเช่นพวกเจ้า" 

"ถ้าอย่างนั้นข้าฝากให้ท่านรักษานางได้สินะ" เสือดำสรุปความไปเองเสร็จสรรพ ไม้อ่อนไม่ได้ผลก็ต้องใช้วิธีนี้แหละ 

"นำมาสิ" คำตอบของอคิราห์ทำเอาภวินท์ถึงกับเลิกคิ้วขึ้นข้างหนึ่ง 

พอเสือเหลืองได้ตัวนางมนุษย์มาเรียบร้อย ก็จะนำไปส่งคืนที่หมู่บ้านบนนู้นซะ แค่รู้ว่ามีนางมนุษย์อยู่ร่วมถํ้าแล้วก็อดจะระแคะระคายไม่ได้ 

สักพักใหญ่ เมธัสก็อุ้มเด็กสาวเข้ามาวางบนหนังเสือของห้องพี่ใหญ่ที่มีนิสัยหวงของมากที่สุด นั่นทำให้เสือเหลืองอย่าอคิราห์แค่นแคะในลำคอไม่พอใจทันที 

"บังอาจนัก เจ้าแกล้งข้าหรือเมธัส" 

"เปล่า ข้าเพียงอยากให้ท่านเอ็นดู" 

"เหมือนที่พวกเจ้ากำลังเป็น หึ! ออกไปจากห้องข้าได้แล้ว จนกว่าจะตื่นก็คงจะพลบคํ่า หากมีงานมีการก็ไปทำเสีย" งานการที่ว่าคือการไปวิ่งเล่นไล่จับสัตว์เล่นรวมไปถึงตรวจตราอาณาเขตในเวลากลางวันแทนอคิราห์ที่ออกตรวจในเวลากลางคืน 

ร่างสูงใหญ่ทรุดนั่งลงข้างๆเด็กสาว ใช้หลังมือสัมผัสหน้าผากร้อนๆแล้วถอนหายใจ เจ้าพวกสามตัวข้างนอกกำลังสร้างภาระอันหนักอึ้งขึ้นมา 

จะว่าไปนางมนุษย์ก็งดงามพอใช้ได้ ที่สำคัญเมื่อลองใช้จมูกดมกลิ่นตามต้นแขนซอกคอก็ไม่มีกลินสาบอะไร 

"หอมม อ่าไอ้พวกบ้า! " อคิราห์สบัดหัวลุกไปบดยาให้เด็กสาวพร้อมผสมนํ้ากรอกมันเข้าปากหล่อนบังคับให้กลื่นลงไป รวมไปถึงทำแผลที่ข้อเท้าให้ด้วย 

"อือ อึก แค่กๆ" 

มธุดารากลืนนํ้ายาขมเหนียวลงคอไป นั่นทำให้เจ้าตัวสำลักจนต้องดีดผึงขึ้นมาจับลำคอไว้ แล้วพบว่าตนเองอยู่อีกห้องที่ไม่ใช่ห้องของภวินท์ 

"ได้ยาแล้วก็นอนซะ" เพราะอคิราห์ก็ง่วงเหมือนกัน เวลาเช้าๆคือเวลานอนอันยอดเยี่ยมที่สุด 

ดวงตาคมกริบเผลอจ้องมองแก้มใสๆเนียนๆ กับร่องอกที่โผล่พ้นออกมาให้เห็นพองาม ทำเอาอคิราห์สูดหายใจไม่เต็มปอดรีบหาผ้าหนาๆมาคลุมตัวหล่อนไว้ 

มธุดาราล้มตัวลงอย่างว่าง่ายโดยไม่รู้ตัวว่าช่วงที่กำลังตะแคง ยังมีเสือเหลืองจับจ้องสะโพกงอนงามในผ้านุ่งอยู่ 

สะโพกนั่นช่างน่ากินนัก  อคิราห์มองผิวเผินย้ายตัวเองไปนอนบนหนังเสือผืนเดียวกับเด็กสาว หันหน้าไปมองแผ่นหลังของหล่อนที่นอนคลุมโปงหมายจะจับตาดูทุกฝีก้าว ที่สำคัญเขาน่าจะจับตาดูไม่ให้พวกตัวแสบทั้งสามนั่นได้เข้าใกล้ชิด 

"หนาว" ร่างเล็กพลิกร่างกายหันหน้ามาทางอคิราห์ แทรกตัวกระเถิบเข้าไปใกล้หวังจะได้ไออุ่น 

อคิราห์เบิกตาโพลงจ้องมองเด็กสาวแสดงท่าทีมารยา แต่นั่นก็ทำเขาให้เผลอโอบแขนรั้งตัวหล่อนเข้ามาไว้ในอ้อมกอด 

"ไม่" เสือเหลืองส่ายหัวลุกออกจากตรงนั้นไปยังนอกห้องเพื่อเรียกให้เมธัสไปทำหน้าที่ออเซาะมอบความรักความเมตตาให้นางมนุษย์แทนตน 

อ้อมกอดอันอบอุ่นที่มธุดาราต้องการจึงตกไปเป็นของเมธัสทันที ทีแรกเมธัสก็งงๆ แต่แล้วก็คิดสบายใจมาอีกรอบหนึ่ง ถ้าเมธัสจับตาดูทุกมธุดาราทุกฝีก้าว เจ้าหล่อนหรืออคิราห์ก็ไม่สามารถแอบพาหล่อนกลับขึ้นไปส่งข้างบนนั้นได้ 

พวกเขาส่งหล่อนกลับบ้านแน่เพียงแต่ต้องรอเวลาอีกสักหน่อย บางทีอาจจะให้ภวินท์พาไปส่งในตัวบ้านให้เรียบร้อยเลยด้วย 

"อื้ออ หนาวว" ปากบ่นปาวๆว่าหนาวแต่ร่างกายกับทำกริยาตรงข้ามโดยการดึงมาธัสเข้าไปกอด แรงดึงดูดระหว่างกันและกันมากขึ้น มาธัสเริ่มจะทนไม่ไหวกับร่างเล็กตรงหน้า ถึงว่าอคิราห์จึงเดินหนีออกไปแบบนั้น 

เวลาบ่ายจวบจนจะเย็นมธุดาราสามารถตื่นมาสดชื่นแข็งแรงได้อีกครั้งโดยมีมาธัสนอนอยู่ข้างๆ และตอนนี้เขาชวนหล่อนออกมาเดินเล่นข้างนอกถํ้า 

สถานที้ข้างนอกถํ้างดงามยิ่งกว่าธรรมชาติธรรมดา เพราะมันมีลำธารสายเล็กๆไหลผ่าน สองข้างของลำธารมีดอกไม้พันธ์แปลกตาที่ไม่เคยเห็นนับร้อยชนิดเป็นหย่อมๆไป 

เด็กสาวเดินดูดอกไม้ตรงนู้นทีตรงนี้ทีจนหยุดอยู่ที่แอ่งนํ้าขนาดใหญ่มีหินวางซ้อนกันเป็นชั้นๆแล้วมีนํ้าตกไหลลงมาจากข้างบนอีกที จากระดับสายตาที่กำลังมองไปที่โตรกหินก้อนนั้น หล่อนพบว่ามีเสือเหลืองขนาดใหญ่กำลังนอนเล่นกลิ้งซ้ายกลิ้งขวาปล่อยละออกนํ้ากระเด็นโดนตัว 

ผีเสื้อตัวน้อยๆบินวนเสือเหลืองตัวนั้น ทำให้อคิราห์ใช้อุ้งเท้าในร่างเสือไล่แตะมันเล่น 

"ท่านพี่"เมธัสเอ่ยเสียงเรียก ทำให้อคิราห์กลับกลายเป็นคนแล้วลุกขึ้นนั่งบนโตรกหิน 

สีหน้าท่าทางสบายใจหายไปหมดสิ้นเมื่อได้เห็นหน้านางมนุษย์ที่ยังกล้าเกรงๆในตัวอคิราห์อยู่ 

"หึ!" อคิราห์มองจาบจ้วงด้วยสายตาเยาะเย้ย ภาพลักษณ์แมวตัวใหญ่ที่กำลังเล่นกับผีเสื้อหายไปหมดแล้ว 

"ข้าพาดาวมาเล่นนํ้าน่ะท่านพี่" 

"จะบอกข้าทำไม จะทำอะไรก็ทำ" อคิราห์นอนหงายจ้อมมองผีเสื้อที่กำลังบินวนอยู่เหนือใบหน้าของเขาเพียงคืบ 

"ดาวเจ้าสามารถอาบนํ้าตรงนี้ได้นะ ท่านพี่ของข้าคงไม่มีจิตพิศวาสเจ้าหรอก เท่าที่ข้ารู้ท่านพี่อคิราห์ไม่ค่อยจะตื่นตัวเท่าไหร และนํ้าตรงนี้ก็อุ่นสบายเจ้าจะได้ไม่หนาว ประเดี๋ยวข้าจะไปหาผ้ามาให้เจ้านุ่งใหม่นะ่" 

มธุดาราคงไม่รู้ว่าเสือดาวอีกตัวที่ไปทำรุ่มร่ามกับหล่อนก็คือเมธัส 

ร่างเล็กใช้ฝ่าเท้าข้างหนึ่งลงไปจุ่มอย่างที่เมธัสว่า นํ้าตรงนี้มันอุ่นจริงๆด้วย ไม่ร้อนไม่เย็นมากจนเกินไปเหมือนเครื่องทำนํ้าอุ่นชันดี แต่ว่าอคิราห์จะไม่ทำอะไรหล่อนแน่หรือ แล้วจะกล้าลงอาบนํ้าทั้งๆที่มีผู้ชายนอนเล่นอยู่บนโตรกหินใกล้ๆกับนํ้าที่กำลังตกกระทบหิน 

"เมธัสฉัน ฉันกลัว" จริงๆมันก็ไว้ใจใครไม่ได้หรอก 

"ธวินท์กับอารัณย์ออกไปข้างนอก คํ่าๆถึงจะกลับไม่มีใครมาเห็นหรอก" 

มีสิ ไอ้ตัวที่เป็นเสือเหลืองทำหน้าไม่รู้ไม่ชี้อยู่บนโตรกหินนั่นไง! ถึงแม้ว่าจะหายไข้กับหายปวดข้อเท้าเพราะตัวการที่อยู่บนนั้นช่วยก็ตามแต่ 

"ถ้าเจ้าได้แช่นํ้าอุ่นๆมันจะทำให้เจ้าหายพิษไข้และแข็งแรงมากกว่าเดิมนะดาว ประเดี๋ยวข้ากลับมา" 

"กะก็ได้" ทำไมจะต้องสนใจด้วย ลงไปแช่ทั้งที่ยังใส่อะไรแบบนี้แหละ อยากจะนอนเล่นอยู่ตรงนั้นนักก็นอนไป 

ทนอยู่ที่นี่อีกสักหน่อยพอพวกตัวประหบาดบ้ากามเบื่อหล่อนค่อยขอเมธัสให้ไปส่งที่หมู่บ้านหรือไม่ก็ให้เสือดำนั่นไปส่งถึงที่บ้านเลยเชียว 

ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นหล่อนก็ต้องเข้มแข็ง! 

อคิราห์ปรายตามองร่างเล็กที่ยังแช่นํ้าไม่รู้อิโหน่อิเหน่ เนื้อผ้าที่นางมนุษย์ส่วมใส่ชุ่มฉํ่านํ้ารัดเข้าตัวเห็นสัดส่วนเว้าโค้งชัดเจน ลำกายหลับสนิทกำลังฟื้นตื่นขึ้นมาเพราะเห็นเรือนร่างนางมนุษย์ 

ส่วนปูดนูนตั้งตระหง่านเด่นชัดออกมาให้เห็น เพราะอยู่ในร่างสัตว์ร้าย จึงไม่จำเป็นต้องสวมใส่เสื้อผ้า 

"ว้ายย" อคิราห์คว้าเอวร่างเล็กไปเกาะไว้กับโขดหินที่เป็นแง่งพอจะเป็นที่จับได้ 

ฝ่ามือหนาคว้าหมับเข้าที่สะโพกงอนงามถอดผ้านุ่งส่วนข้างล่างและบนออก แล้วสอดมือเข้าไปใต้หว่างขาแล้วถูไถกลีบกุหลาบอย่างมันส์มือ 

“อือ อ๊า อื้มมม” มือหนาข้างที่ว่างปิดปากหล่อนไว้ไม่ให้ส่งเสียงร้อง ร่างสูงค่อมแผ่นหลังราบติดกับโขดหินเย็นๆ  นิ้วเย็นเฉียบกดเข้าไปภายในร่องที่ยองมีความชื้นแฉะอยู่บ้าง 

สองนิ้วตวัดหลุบหายเข้าออกกดลึกแช่ไว้ข้างใน  พอเด็กสาวดิ้นเขาก็กระดกมืออยู่ตรงนั้น มันลึกมากทั้งเจ็บทั้งเสียวในคราวเดียวกัน    ลำกายใหญ่โตไม่รอช้าจ้วงเข้าไปแทนที่นิ้วอย่างใจร้อน 

“อื้อออ” คนทางข้างหลังยังปิดปากหล่อนไว้ แม้จะส่วนสะโพกจะโยกหลอนเพราะสิ่งที่ใส่ข้างในขยายพองขึ้นไปอีก แถมผลุบเข้าออกเสียสีเนื้ออ่อนภายในนั้นไปมา 

“อา” มืออีกข้างของเขาจับหน้าอกที่สั่นกระเพื่อมไหว  เอวสอบรีบสาวเข้าออกอย่างรวดเร็วก่อนที่เมธัสจะมาเห็นเข้า 

เสือเหลืองออกแรงกดเข้าไปอย่างแนบแน่นหนักหน่วงจนเสียวไปหมด ร่างเล็กเริ่มยืนเองไม่ได้จนเขาต้องคอยประคองให้ทำต่อไป 

“อา หวานแต่นานๆไปก็คงจะเบื่อละนะ” 

“อีออ อึกก” 

“อาส์ หน้าตาก็ไม่ได้สะสวย ขี้ริ้วขี้เหร่ มีดีแค่ก้นใหญ่” ว่าแล้วก็เอามือฟาดก้นงามงอนดังเพี๊ยะ! 

“เจ็บ โอ้ยยย” 

ไม่นานนักน้ำเหนียวๆก็ฉีดไหลออกเป็นเรียบบร้อย อคิราห์ถอนแก่นกายออก ใช้วงแขนโอบรัดเอวขอดแล้วพาว่ายน้ำออกไปไกลจากจุดเดิม พามธุดาราขึ้นจากน้ำอีกฝั่งที่ไม่มีใครเห็น 

ผ้านุ่งผืนสีม่วงเข้มถูกยื่นให้มธุดาราแบบงงๆ หล่อนยืนมองผ้าที่เขายื่นให้สลับกับใบหน้าหล่อเหลาที่อารมณ์ไม่ค่อยจะดี 

“ใส่ซะ ข้าจะพาเจ้ากลับไปส่ง” 

“ขอบคุณนะ แต่ แต่ฉันใส่ไปเป็น” พยายามยืนหยัดดได้ไม่มากเพราะยังเจ็บข้อเท้าอยู่นิดหน่อย อีกอย่างตอนนี้หล่อนก็แทบจะไม่มีอะไรติดตัวเลย 

“เจ้ากำลังทำให้เสียเวลา ถ้าพวกมันมาเห็นเจ้าเจ้าคงไม่ได้กลับไปแล้วล่ะ กางแขนออก!” 

อคิราห์สั่ง ความหวาดกลัวทำให้เด็กสาวทำตามแต่โดยดี อคิราห์รีบนุ่งผ้าให้อย่างแน่นหนาก่อนจะคว้าหมับเข้าที่ข้อมือเล็กฉุดกระชากลากถูให้เดินตามไป 

“โอ้ยเจ็บ” 

“รีบเข้า ข้ายังไม่อยากให้อารัณย์กับภวินท์มาเห็นเจ้าในสภาพนี้” 

แน่ละสิ ผมเพ้าก็เปียกมะลอกมะแลก เนื้อตัวมีรอยแดงจากการกระทำที่ไม่ผ่อนแรงมือเหมือนอารัณย์กับภวินท์  อย่างน้อยหล่อนก็ได้กลับบ้านไม่ต้องมาเป็นนางไม้นอนหนังเสือห่มนุ่งผ้าแปลกๆ 

“คุณก็เดินช้าๆหน่อยสิคะ” 

ร่างสูงไม่สามรถแปลงเป็นเสือได้เต็มที่นัก ไม่อย่างนั้นเจ้าเสือดำกับเสือขาวคงจะมาเห็นและมาปะทะฝีปากไม่ให้เขาส่งเด็กสาวกลับไปที่หมู่บ้านแน่แท้    ที่สำคัญมาธัสยังไม่ได้สัมผัสความหอมหวานจากนางมนุษย์เลย  นี่เป็นการอันดีที่เขาจะยัดเยียดให้หล่อนจากไป 

“ข้าจะบอกอะไรให้นะ ถ้าเจ้ายังชักช้า เจ้าพวกนั้นคงจะตามเจ้ากลับไปล่ามทิ้งไว้ให้บำเรอทั้งคืน พอเบื่อแล้วก็จับกิน เจ้ารู้ดีว่าพวกข้าไม่เหมือน” 

“ฉันน” มธุดาราพูดไม่ออกครั้งหนึ่งหล่อนเคยโดนอารัณย์หลอกว่าจะพากลับบ้าน แต่คราวนี้จะเชื่อใจเจ้าเสือตรงหน้าได้ไหม “คุณชื่ออะไร” 

“ไม่จำเป็นต้องรู้” เขายังดึงฉุดกระชากลากถูอ้อมลงเนินเดินลัดเลาะไปตามกอไผ่ ไม่นานนักก็มาถึงหมู่บ้านที่หล่อนกับเพื่อนๆมาทัศนศึกษากัน  ที่แท้จริงระยะทางก็ไม่ไกลเท่าไหร่ หรือว่าวันนั้นอารัณย์แล้งพาอ้อม  “เรื่องของข้าเจ้าจะบอกใครก็เชิญ มันคงไม่มีใครเชื่อเจ้าหรอก” 

“คะคุณ แย่ที่สุดเลย” 

แน่สินอกจากจะเสียอะไรหลายๆอย่างไปแล้ว ความรู้สึกหล่อนตอนนี้มันก็ยังไม่เหมือนเดิมด้วย  ทั่วทั้งตัวมีแต่กลิ่นไอคาวสวาท 

“พอพ้นไม้ไผ่กอสุดท้ายก็เจอชาบบ้านชายหญิงและครูลั่นทมที่กำลังคุยโทรศัพท์เรื่องที่มธุดาราหายตัวกันอยู่ 

จากที่อคิราห์ใส่เพียงผ้านุ่งลวกๆเพื่อมาส่งเด็กสาว ตอนนี้เขากลับสวมเสื้อเชิ้ตสีแดง กางเกงยีนส์สีเข้มขาสามส่วนพร้อมรองเท้าราคาแพงอย่างดี  ผมเพ้าที่ยาวก็กลายเป็นผมซอยสั้นประบ่าแล้วเรียบร้อย   แว่นกรอบสี่เหลี่ยมหนาเตอะสีดำสนิทบ่งบอกอายุที่มากประมานสามสิบต้นๆ 

“กำลังตามหาน้องดาวกันอยู่หรือเปล่าครับ พอดีน้องตกน้ำลอยไปเกยที่หน้าบ้านพักตากอากาศของผมพอดี” อคิราห์โปรยรอยยิ้ม 

“อ้ะใช่ค่ะ ตายแล้วมธุดาราเป็นยังไงบ้างลูก!” ครูลั่นทมรีบเข้ามากอดมธุดาราไว้แน่น 

“พอดีบ้านตากอากาศผมไม่มีเสื้อผ้าผู้หญิงเลยน่ะครับ ผมจึงให้คนไปยืมผ้าไหมผืนหน้ามาให้น้องใส่ก่อน  น้องปลอดภัยก็ดีแล้วล่ะครับ น้องควรจะระวังตัวให้มากกว่านี้” 

ภาพลักษณ์ผู้ชายใจดียิ้มหวานซึ่งผิดกับตอนที่ฉุดกระชากลากถูหล่อนยิ่งนัก นั่นทำให้มธุดาราไม่พึงพอใจเป็นอย่างมาก แต่ก็ทำได้เพียงแค่เก็บความแค้นไว้ภายในใจ ที่อยากกระชากหน้ากากหล่อเหลาออกมา ว่าภายในเป็นคนใจร้ายใจดำป่าเถื่อน นี่ถ้าไม่นับว่ายังเจ็บช่วงล่างกับเจ็บข้อเท้าหน่อยๆแล้ว หล่อนคงจะด่าก่อนจากกันปาวๆ 

“โชคดีนะครับ” อคิราห์ยิ้มหวานโบกไม้โบกมือลา จังหวะที่เด็กสาวจะเดินตามหลังทุกคนที่กำลังจะเดินไปนั้น ร่างสูงก็คว้าข้อมือดึงดึงตัวหล่อนเข้าไปจูบ แล้วผละออกตามด้วยรอยยิ้มจางๆที่ยกเด็กสาวผลักไสออกไปจากน้องๆของเขาได้แล้ว 

----------------------------------------------------------------------------------------------- 

“ท่านพี่อคิราห์ ท่านนำนางกลับไปส่งที่หมู่บ้านแล้วใช่ไหม” เมธัสเอ่ยถามด้วยความเคลือบแคลงใจ 

“ข้าจะไปรู้หรือ นางไล่ให้ข้าออกมาเพราะไม่อยากอาบน้ำกับคนแปลกหน้า”อคิราห์นอนเล่นบนหนังเสือโดยไม่ประสีประสา ปล่อยให้อารัณย์ ภวินท์ และเมธัสจ้องจับผิดกันเอาเอง 

ก็แค่นางมนุษย์นางเดียวกันแท้ๆ เหลิงหลงกันหัวปักหัวปำอยู่ได้ ขนาดอคิราห์เองก็เกือบจะพลั้งไปมากกว่านี้   แต่ทว่านางมุษย์ก็ไม่เหมือนคนอื่นจริงๆ 

“ข้าจะกลับบ้านในเมือง” เมธัสกลอกตา 

“ก็ตามใจพวกเจ้า  เจ้าจะไม่รู้ว่านางอยู่ที่ใดจนกว่าข้าจะคลายมนต์” เขากลายร่างเป็นเสือเหลืองออกไปข้างนอก ทิ้งให้ที่เหลือขมวดคิ้วเกรี้ยวกราด ด่าทอเขาลับหลังอยู่ในนั้น 

-------------------------------------------------------------------------- 

​ ไรท์มาต่อให้แล้วนะ พอดีพึ่งจัดการชีวิตเสร็จ เหลือพรุ่งนี้อีกหนึ่งวันที่ยุ่งเหยิง ตอนนี้เป็นตอนที่เขียนเพลินมากค่ะ เอาเบาๆนิดๆหน่อยๆไปก่อนนะ  =w= 

ความคิดเห็น