YINGPREM

สวัสดีทุกคนฮับ คนโปรดเป็นนิยายที่อาจจะหาสาระไม่ได้ แต่ก็หวังว่าคุณจะสนุกกับการอ่านเรื่องนี้ <3

[คนโปรด : 5.2]*(ลบnc)

ชื่อตอน : [คนโปรด : 5.2]*(ลบnc)

คำค้น : คนโปรด,สมิธ,ลูคัส

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 18.9k

ความคิดเห็น : 55

ปรับปรุงล่าสุด : 03 มิ.ย. 2561 14:25 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
[คนโปรด : 5.2]*(ลบnc)
แบบอักษร

คนโปรด 5.2

“ดูแลตัวเองดีๆนะสมิธ”มิเชลลูบหัวเด็กชายเบาๆ เอ่ยคำลาเป็นครั้งสุดท้าย

“ครับ แม่ก็ดูแลตัวเองด้วยนะ...อย่าลืมมาหาผมบ่อยๆด้วย”สมิธกอดมิเชลเป็นครั้งสุดท้ายแล้วผละออกมา เด็กชายหันไปมองลูคัสที่ยืนรออยู่ด้านหลัง สมิธหันมามองหน้ามิเชลเป็นครั้งสุดท้ายก่อนจะหันหลังเดินขึ้นรถไป

ลูคัสเอื้อมมือไปปิดประตูรถไว้แล้วเดินเข้าไปหามิเชล

“นี่เช็คของคุณ...แล้วอย่าลืมที่ผมบอก”ชายหนุ่มยื่นเช็คมูลค่าห้าล้านปอนด์ถ้วนส่งให้หญิงสาวพร้อมกล่าวย้ำ

“รู้แล้วแหละน่า”มิเชลยื่นมือไปรับเช็คด้วยความหงุดหงิด

“ก็ดี” ลูคัสว่าแล้วหันหลังจะเดินขึ้นรถ แต่ก็ถูกมิเชลเรียกเอาไว้เสียก่อน

“เดี๋ยว!”ลูคัสหันกลับมาเลิกคิ้วมองหญิงสาว

“ไม่ว่าคุณจะเอาเขาไปทำอะไร แต่ช่วยอย่าทิ้งขว้างเขา ช่วยดูแลเขาจนกว่าเขาจะเดินด้วยตัวเองได้เถอะ ขอร้องล่ะ”

“เกิดสำนึกเป็นแม่ที่ดีอะไรตอนนี้…ผมะทำยังไงกับเขามันก็เรื่องของผม ไม่ต้องให้คุณมาคอยบอกหรอก”ลูคัสเอ่ยด้วยสีหน้าเย็นชา มิเชลยิ่งหน้าเสียลงไปอีก ถ้าเธอรู้ว่ามันจะเป็นอย่างนี้เธอไม่ยอมให้ผู้ชายคนนี้เจอสมิธโดยเด็ดขาด

“สมิธไม่เหมือนคนอื่นที่คุณเคยเจอมาหรอกนะ...แล้วสักวันคุณจะนึกเสียใจที่ทำแบบนี้”

“หรอ ผมก็อยากรู้นะว่าผมจะเสียใจสักแค่ไหน...ขอให้ถึงวันนั้นเร็วๆก็แล้วกัน”ว่าจบชายหนุ่มก็หันหลังเปิดประตูก้าวขึ้นรถโดยไม่หันกลับมามองเธออีก มิเชลมองท้ายรถคันหรูที่เคลื่อนออกไปจนสุดสายตา

อดทนไว้นะสมิธ...แม่รู้ว่าแกทำได้

แกต้องให้บทเรียนแก่เขา!

++++++++++++++++++++

“เป็นไง...ชอบไหม?”ชายหนุ่มเอ่ยถามเด็กชายตัวเล็กเมื่อเขาพามายังที่อยู่ใหม่ สมิธพยักหน้าทื่อๆไม่ได้ตอบอะไร เพราะเด็กชายยังอยู่ในช่วงอารมณ์เศร้าอยู่

“มาพี่จะพาไปดูห้อง”ชายหนุ่มจับแขนเด็กชายให้เดินไปตามทาง เขาซื้อที่นี่ไว้นานแล้ว มันเป็นเพ้นท์เฮ้าส์สุดหรูอยู่ย่านที่ดินแพงที่สุดในลอนดอน บ่อยครั้งที่เขาแวะมาพักที่นี่ แต่ส่วนมากเขาจะพักที่คาสิโนของตัวเองมากกว่า

ช่วงนี้เขากำลังสนใจสมิธ ไม่ใช่เรื่องแปลกที่เขาจะทุ่มเทสิ่งต่างๆให้เด็กน้อย ลูคัสพาสมิธเดินมายังห้องหนึ่ง ภายในห้องเป็นการตกแต่งในแบบที่เด็กผู้ชายชอบ มีโมเดลหุ่นยนต์ เครื่องเล่นเกมส์ต่างๆครบครับ สมิธมองด้วยความตื่นตาตื่นใจจนเผลอลืมเรื่องเสียใจไปชั่วขณะ

“นี่ห้องผมจริงๆหรอ”เด็กชายพึมพำในลำคอ แต่ชายหนุ่มที่ยืนอยู่ข้างตัวก็ยังได้ยินอยู่ดี

“ใช่”

“ขอบคุณครับ”

“อืม...อีกสามเดือนก็จะจบเกรด6แล้วใช่ไหม?”

“ใช่ครับ”

“เกรด7อยากเรียนที่ไหนเป็นพิเศษไหม?”

“ผม...ไม่รู้”เด็กชายส่ายหน้าเพราะไม่เคยคิดมาก่อน มิเชลให้เขาเรียนที่ไหนเขาก็เรียนที่นั่น แต่โรงเรียนปัจจุบันของเขาสอนถึงแค่เกรด6เท่านั้น จบจากที่นี่เขาก็ต้องย้ายโรงเรียน

“พี่จะจัดการให้เอง ขอคิดดูก่อนก็แล้วกัน”

“อื้ม”

“พักผ่อนเถอะ พี่ไม่กวนมิทตี้แล้ว”

“แล้วลุคจะไปไหน?”

“ก็กลับไง พี่ไม่ได้พักที่นี่กับมิทตี้หรอกนะ”เพราะลูคัสเป็นพวกหวงพื้นที่ส่วนตัว เขาจึงไม่คิดจะพักที่นี่และยกให้สมิธอยู่แทน ยกเว้นว่าเขาจะมีเรื่องให้ทำจนต้องค้างล่ะนะ

“วันนี้...พี่ค้างกับผมที่นี่ได้ไหม”เด็กชายเอ่ยถามอย่างเกรงใจ แต่เพราะเป็นคนไม่ชินที่ง่ายๆ คืนแรกเขาจะนอนไม่ค่อยหลับ ลูคัสมองเด็กชายนิดๆ ก่อนจะย่อเข่าลงให้ความสูงเสมอกับเด็กชาย

“ฟังนะมิทตี้ นายโตแล้วไม่ว่าจะเพราะรู้สึกกลัวหรือเหตุผลอะไรก็แล้วแต่ นายต้องเผชิญหน้ากับมันให้ได้ หัดเข้มแข็งสิครับ เข้าใจไหม?” สมิธเหลือบดวงตาสีมหาสมุทรมองลูคัสตรงๆ ที่คนตรงหน้าพูดแบบนี้หมายความว่าคืนนี้เขาต้องนอนที่นี่คนเดียวสินะ แต่สุดท้ายสมิธก็เลือกที่จะพยักหน้าให้กับลูคัส ชายหนุ่มยิ้มบางๆอย่างพอใจก่อนจะยื่นหน้าประทับจูบปากเล็กแผ่วเบาแล้วผละออก ชายหนุ่มเอ่ยลาเด็กน้อยไม่กี่คำแล้วออกจากห้องไป

เด็กน้อยมองไปรอบห้องด้วยความรู้สึกโดดเดี่ยว เป็นแบบนี้แล้วมันต่างจากตอนอยู่กับมิเชลตรงไหน

เด็กชายยิ้มเศร้านิดๆเมื่อคิดว่าตอนที่ยังอยู่กับมิเชล แม้ว่าเขาจะต้องอยู่คนเดียวแต่เขาก็รู้ว่ามิเชลจะกลับมาหาเขาเสมอมันทำให้เขารู้สึกอุ่นใจ แต่ในขณะเดียวกันเด็กชายไม่รู้เลยว่าผู้ชายที่เพิ่งเดินออกจากห้องไปจะกลับมาหาเขาเมื่อไหร่กัน...

+++++++++++++

สมิธใช้ชีวิตด้วยตัวคนเดียวนานนับเดือนก็เริ่มจะชิน ทุกๆเช้าจะมีคนนำอาหารมาส่งให้ถึงครัว ทำให้เด็กชายไม่ต้องทนกินซีเรียลจืดๆเหมือนเคย ตกเย็นก็มีอาหารมาเสิร์ฟให้ถึงที่เหมือนเดิม และเขาสามารถสั่งได้ว่าวันต่อไปเขาอยากกินอะไร ส่วนเรื่องการเดินทางไปโรงเรียนเด็กชายก็นั่งบัสเหมือนเดิม อาจจะใช้เวลามากกว่าเดิมหน่อยแต่สมิธก็ตื่นไหวไม่เคยขาด แต่สิ่งที่เด็กชายตกใจสุดๆเลยก็คือเงินที่ลูคัสให้เขาใช้ในแต่ละสัปดาห์ ตอนแรกเขาคิดว่าให้เป็นรายเดือน แต่ที่ไหนได้สัปดาห์ต่อมาเงินจำนวนเท่าเดิมก็ถูกส่งมาให้สมิธอีก

เด็กชายพยายามปฏิเสธเงินผ่านลูกน้องของชายหนุ่มเพราะลูคัสไม่ได้แวะมาหาเขาเลย แต่นอกจากลูกน้องของลูคัสจะไม่รับคืนแล้ว วันต่อมายังนำเงินมาเพิ่มให้เขาอีกพร้อมคำกำชับจากลูคัส ทำให้เด็กชายไม่กล้าปฏิเสธอะไรอีก

แม้จะรู้สึกเหงาอยู่บ้างแต่สมิธก็พยายามทำใจและเลือกที่จะทำสิ่งที่ทำให้ตัวเองมีความสุข เด็กชายไปเที่ยวเล่นกับเพื่อนมากขึ้นหลังเลิกเรียน เสาร์-อาทิตย์ก็ไปเล่นบ้านเพื่อนๆ อย่างสนุกสนานโดยผ่านการอนุญาตจากลูคัสแล้ว

วันนี้เป็นวันเกิดเด็กชายสมิธที่จะอายุครบ 12ปีเต็ม เขาไม่เคยจัดปาร์ตี้วันเกิดเพราะมิเชลไม่มีเงินมากพอที่จะจัดงานและเลี้ยงอาหารเพื่อนๆของเขา ถึงแม้ว่าปีนี้สมิธจะมีเงินมากพอแต่เมื่อไม่มีมิเชลอยู่ด้วยเขาก็ไม่มีอารมณ์จะฉลองเหมือนกัน

เด็กชายเปิดประตูเข้าห้องไป เห็นแสงไฟเปิดไว้อยู่ก็ไม่รู้สึกแปลกใจอะไร บางทีลูกน้องของลูคัสอาจมาเปิดไว้ให้ แต่เมื่อเดินมาถึงโซนห้องนั่งเล่นกลับพบชายหนุ่มที่เขาไม่ได้เห็นหน้าเลยตลอดเดือนนี้

“ไง”เป็นลูคัสที่เอ่ยขึ้นทักเด็กหนุ่มก่อน

“สวัสดีครับ”เมื่อได้สติสมิธจึงเอ่ยทักทายอีกคนบ้าง เด็กชายเดินไปหาชายหนุ่มที่นั่งอยู่บนโซฟาด้วยความรู้สึกที่อธิบายไม่ถูก มันโหยหา คิดถึง และน้อยใจปะปนกันไป

“เป็นอะไร ทำไมทำหน้าแบบนั้นหืม?”ลูคัสดึงแขนเด็กชายให้นั่งพาดบนตักตัวเอง ก่อนจะถอดกระเป๋านักเรียนออกให้โดยที่สมิธก็ให้ความร่วมมือเป็นอย่างดี เด็กชายเงยหน้ามองชายหนุ่มตรงๆโดยไม่พูดอะไรอยู่หลายวินาที ก่อนจะเริ่มขยับปากเอ่ยถามสิ่งที่อยู่ในใจเขามาโดยตลอด

“หายไปไหนมา...”ลูคัสยิ้มเมื่อได้ฟังประโยคนี้จากเด็กน้อย แสดงว่าสิ่งที่เขาทำกำลังจะสำเร็จ

“พี่ไปทำงานน่ะสิ...คิดถึงหรอ”ชายหนุ่มถามเย้า

“แล้ว...ไม่โทรมาบ้าง”เด็กชายถามอย่างน้อยใจ ทั้งมิเชลทั้งลูคัสไม่มีใครคิดถึงเขาเหมือนที่เขาคิดถึงเลยหรือไง เมื่อมวลความเสียใจอัดแน่นรวมกัน หยาดน้ำใสๆก็เริ่มทะลักออกมาจากดวงตาคู่สวยอย่างเก็บไว้ไม่อยู่ แม้เด็กชายจะร้องไห้แต่ลูคัสกลับระบายยิ้มแทน ชายหนุ่มโอบกอดร่างเล็กไว้แนบอก โยกตัวเด็กชายไปมาอย่างปลอบใจ

“มิเชลยุ่งมาก...พี่ก็ทำงานจนไม่มีเวลากินข้าวเลย พอว่างก็มาหามิทตี้แล้วนี้ไง”ชายหนุ่มปลอบใจเด็กน้อยด้วยคำลวง มิเชลไปเที่ยวเล่นอยู่ฝรั่งเศส ส่วนเขาบินกลับลาสเวกัสไปทำงาน พอว่างก็ไปสนุกกับคนที่เขาเลี้ยงไว้ที่นั่น แต่ที่เขาเลือกที่จะขาดการติดต่อจากเด็กชายเพราะเขาอยากให้สมิธโหยหาเขาให้มากๆ และเขารอรวบยอดวันนี้

“แล้ววันนี้พี่กินรึยัง ฮึก”เด็กชายเช็ดน้ำตาและคลายสะอื้น ก่อนจะเอ่ยถามคนที่เป็นเบาะให้เขานั่งด้วยความเป็นห่วง

“ยังเลย รอมากินวันเกิดมิทตี้”

“เอ๊ะ?”เด็กชายดูจะงุนงงเพราะไม่คิดว่าชายหนุ่มจะรู้

“สุขสันต์วันเกิดนะเด็กดีของพี่...เป็นเด็กดีของพี่ตลอดไป”ลูคัสอวยพรเสร็จก็หอมแก้มใสเด็กชายด้วยความหมั่นเขี้ยวไปฟอดใหญ่ ก่อนจะยื่นกระดาษแผ่นหนึ่งให้สมิธ เด็กชายรับมามองอย่างไม่เข้าใจ บนแผ่นกระดาษมันเป็นศัพท์ยากๆที่เขาไม่ค่อยรู้ความหมายของมันนัก

“อะไรหรอ?”

“พี่ให้เป็นของขวัญชดเชยวันข้างหน้า อย่างน้อยถ้ามิทตี้ไม่รู้จะไปไหน มิทตี้ก็สามารถกลับมาที่นี่ได้ตลอดเลยนะ”สมิธก็ยังมองลูคัสอย่างไม่เข้าใจอยู่ดี ชายหนุ่มเพียงยิ้มคืนให้เท่านั้น ก่อนจะหยิบเกมส์กดรุ่นใหม่ล่าสุดให้เด็กชาย เมื่อเห็นของขวัญชิ้นที่สองสมิธกลับตาลุกวาวรีบรับไว้แล้วจูบแก้มขอบคุณชายหนุ่มด้วยความดีใจ

ลูคัสส่ายหน้า มูลค่าของขวัญชิ้นที่สองเทียบชิ้นแรกไม่ได้เลยด้วยซ้ำ แต่ก็นะเด็กก็ยังเป็นเด็ก เมื่อโตขึ้นสมิธก็จะรู้เองว่าสิ่งไหนมีค่ามากกว่ากัน

โดยที่ลูคัสไม่รู้เลยว่าต่อไปอีกสิบปีข้างหน้า สิ่งที่เขาคิดไว้จะผิดมหันต์

“เราไปทานอาหารกันดีกว่าวันนี้มีเค้กช็อกโกแลต พิซซ่า แล้วก็อาหารอิตาเลี่ยนที่มิตตี้ชอบทั้งนั้นเลย”

“เย้!”เด็กชายลุกขึ้นอย่างดีใจ ก่อนจะดึงมือลูคัสให้ลุกขึ้นตามตนเองเข้าไปในห้องครัว เด็กชายรับประทานอาการอย่างเอร็ดอร่อย แต่ชายหนุ่มเพียงจิบไวน์รอเวลาเงียบๆเท่านั้น

+++++++++++++++

“อ้าวลุค ผมนึกว่าพี่กลับไปแล้วซะอีก”สมิธเอ่ยถามเมื่อเปิดประตูห้องน้ำออกมาเจอคนที่คิดว่ากลับไปแล้วนั่งอยู่บนเตียงของเขา

“ยัง พี่รอของขวัญอยู่”

“หืม?วันนี้ก็วันเกิดพี่หรอ?”

“เปล่า มาหาพี่ซิมิทตี้”ชายหนุ่มกวักมือเรียกสมิธด้วยน้ำเสียงแหบพร่า

“ผมขอแต่งตัวก่อนนะ แป็บเดียว”เด็กชายที่นุ่งผ้าเช็ดตัวผืนเดียวทำท่าจะเดินไปทางห้องแต่งตัว แต่ก็โดนคนตัวโตกว่าขัดด้วยเสียงเข้ม

“ไม่ต้อง!มาหาพี่เดี๋ยวนี้”สมิธช้อนสายตามองลูคัสด้วยสายตาหวาดๆแต่ก็ยอมเดินเข้าไปหาตามคำสั่งของชายหนุ่ม เมื่อเด็กชายขยับตัวเข้าไปใกล้ในระยะแขนเอื้อมถึง ลูคัสก็จัดการคว้าแขนเล็กแรงกว่าปกตินิดหน่อย เด็กชายที่ยังไม่ทันตั้งตัวจึงเซล้มลงบนเตียง

“ละลุค พี่จะทำอะไร”สมิธถามด้วยน้ำเสียงตื่นๆ เมื่อลูคัสกระชากผ้าเช็ดตัวเขาออกจากร่างกายแล้วตามลงมาคร่อมทับร่างเล็กไว้อย่างรวดเร็ว

“มิทตี้ โตแล้วนะ...พี่ขอได้ไหม”ลูคัสเอื้อนเอ่ยด้วยน้ำเสียงต่ำพร่า พร้อมๆกับจมูกโด่งที่ซุกไซ้กับซอกคอเล็กอย่างหื่นกระหาย

“เดี๋ยวลุค...อย่าทำนะ! ฮึก!”สมิธดันอกแกร่งภายใต้เสื้อของอีกคนไว้ ร่างเล็กตัวสั่นน้อยๆด้วยความหวาดกลัว ภาพเหตุการณ์ที่ไมเคิลบุกเข้ามาในห้องผุดวาบขึ้นมาในหัว ร่างกายเด็กหนุ่มสั่นสะท้านและเหงื่อซึมเป็นเม็ดๆจนลูคัสยังรู้สึกได้ ชายหนุ่มเงยหน้าขึ้นมองใบหน้าเล็กน่ารักที่มีน้ำตาไหลอาบแก้มอย่างไม่ขาดสาย ลูคัสถอนหายใจเฮือกใหญ่แล้วโน้มตัวไปจูบเปลือกตาเล็กเบาๆ

“ทำไมต้องร้องไห้ล่ะ?”

“ฮึก ผมกลัว ฮืออออ”ลูคัสนิ่งไปและนึกขึ้นได้ว่ามิเชลเคยเล่าให้ฟังว่าสมิธเคยเกือบโดนข่มขืน คิ้วหนากระตุกเล็กน้อย มันน่าฆ่าไอ้เวรนั่นทิ้งจริงๆ

“ไม่ต้องกลัว พี่ไม่เหมือนไอ้เวรนั่น”ชายหนุ่มจูบซับไปตามใบหน้าเล็กอย่างปลอบใจ ทั้งที่ภายในเขาพลุ่งพล่านอยากปลดปล่อยเต็มที

“ไม่!ไม่เอา! ฮือออออ”สมิธดิ้นรนเหมือนสติแตกไม่รับรู้อะไรทั้งนั้น

“มิทตี้มองหน้าพี่...มิทตี้...สมิธฟังพี่!”ชายหนุ่มตวาดเสียงเข้มอย่างที่ไม่เคยใช้กับสมิธ ร่างเล็กหยุดชะงักค้างด้วยความตกใจในทันใด

“มองหน้าพี่แล้วตอบมา...พี่หน้าเหมือนไอ้สารเลวนั่นไหม”เด็กชายมองสำรวจใบหน้าหล่อเหลาเกลี้ยงเกลาของชายหนุ่ม ลูคัสเครื่องหน้าครบจัดว่าหล่อหยิ่งๆดูไว้ตัวอย่างที่สมิธไม่เคยเห็นมาก่อน

“ไม่เหมือน”

“แล้วถ้าพี่ทำแบบนี้ ฟอด! ชอบไหม?”ชายหนุ่มก้มหอมแก้มเล็ก สมิธก็พยักหน้าให้แทนคำตอบ

“แล้วแบบนี้ล่ะ...”ริมฝีปากบางของลูคัสแนบสนิทลงกับกลีบปากเล็ก ขบเม้มบางเบาอ่อนโยนจนเด็กชายเคลิบเคลิ้มตาม

“ชอบใช่ไหม”ลูคัสผละจูบออกแล้วถาม สมิธก็พยักหน้าให้พร้อมแก้มใสที่แดงระเรื่อยขึ้น

“รักพี่รึเปล่า?” เด็กชายนิ่งคิดไปนานก่อนจะพยักหน้าเบาๆ แต่ลูคัสกลับขมวดคิ้วไม่พอใจในคำตอบ

“พูดออกมาสิ”

“รัก”

“ถ้าอย่างนั้นจะยอมเป็นของพี่ไหม จะทำแบบที่คนรักกันทำรึเปล่า”ลูคัสพูดเหมือนถาม แต่จริงๆเป็นการกดดันคนตัวเล็กมากกว่า

“ถ้าไม่ทำได้ไหม?”เด็กชายถามอ้อนๆเพราะยังรู้สึกกลัวอยู่ดี

“ได้สิ แต่พี่จะไม่มาเจอมิทตี้อีก...มิเชลก็จะไม่มา”ชายหนุ่มกล่าวด้วยน้ำเสียงเย็นชา สมิธสะดุ้งเฮือกกอดคอลูคัสไว้แน่นราวกับว่ากลัวเขาจะหายไป

“ไม่เอานะ อย่าหายไป...ฮึก...ผมยอมแล้ว”น้ำตาเด็กชายทะลักออกมาอีกรอบ เขายอมทุกอย่างแล้ว อย่าทิ้งเขาไปเลย

“เด็กดีของพี่”ลูคัสจูบซับไปตามใบหน้าเล็ก เขาปลดแขนเล็กที่คล้องคอตัวเองออก มองใบหน้าเล็กที่มีน้ำตาหลงเหลืออยู่ด้วยความรู้สึกหลากหลาย แต่ที่มากกว่านั้นคือ

อยากบดขยี้แรงๆให้สมิธร้องมากกว่านี้

หรือว่าเขาจะวิปริตอย่างที่มิเชลว่าจริงๆ

ช่างหัวมันเถอะ...

ลูคัสแตะริมฝีปากเข้ากับปากเล็กๆแผ่วเบา ก่อนจะค่อยๆบดเบียดริมฝีปากให้แนบแน่นและร้อนแรงยิ่งขึ้นตามอารมณ์ มือเรียวลากไล้ไปตามสัดส่วนลื่นมือของร่างบาง เขาเค้นคลึงหน้าอกเล็กทั้งสองข้างอย่างหนักหน่วงจนคนใต้ร่างร้องประท้วงในลำคอด้วยความเจ็บปวด

ชายหนุ่มสอดลิ้นเข้าไปเชยชิมน้ำหวานในปากอีกคน กวาดต้อนเกี่ยวพันลิ้นเล็กไปมาอย่างดุเดือด ในขณะที่นิ้วมือยังขยับบดขยี้เม็ดบัวเล็กๆทั้งสองข้างจนสมิธความรู้สึกแปลกๆขึ้นมา

[ลบncเนื่องจากผิดกฎของเว็บไซต์ กรุณาติดตามในช่องทางอื่น]

ร่างสูงถอนตัวออกจากช่องทางเล็ก มีเลือดติดถุงยางออกมาประปราย ในขณะที่สมิธร้องไห้จนหลับไป ลูคัสใช้ทิชชู่รูดถุงยางทิ้งถังขยะ ชายหนุ่มขยับแต่งตัวอย่างไม่รีบร้อน มือเรียวหยิบโทรศัพท์ออกมาโทรพลางเหลือบสายตามองร่างเล็กที่หลับอยู่บนเตียง

(ครับนาย)

“ตามพ่อบ้านแจ็คสันมาดูแลมิทตี้”

(ครับ)

ลูคัสเดินไปหยุดอยู่ข้างเตียง ดวงตาสีเขียวเข้มเหลือบมองสมิธด้วยสายตาอ่านไม่ออก ร่างสูงหยิบผ้าห่มคลุมให้ร่างเล็ก ก้มจูบหน้าผากมนหนักๆอีกทีก่อนจะออกจากห้องไป…

++++++++++++

เฮียอย่าฟันแล้วทิ้งน้องน้าาา nc มึนๆเมาๆตามสภาพคนเขียนค่ะไม่ดียังไงก็อภัยด้วย😂

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น