악마 ปีศาจเขียน

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : เมียมาเฟีย7

คำค้น : คริสยอล

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 5.2k

ความคิดเห็น : 19

ปรับปรุงล่าสุด : 16 มี.ค. 2561 19:11 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
เมียมาเฟีย7
แบบอักษร

​악마 ปีศาจเขียน​


เมียมาเฟีย๗




ทั้งสามคนปั่นจักรยานกลับมายังท่าเรืออีกครั้งพร้อมกับท้องฟ้าที่มืดสนิท ชานยอลปั่นจักรยานมาจอกที่เดิม มองสำรวจเข้าไปในท่าเรืออีกครั้ง แต่ครั้งนี้คนเฝ้ากลับเยอะมากกว่าครั้งที่พวกเขาทั้งสามคนจากไป


"ดูท่าจะเข้าไปได้ยากแล้วแฮะ" ชานยอลบ่นขึ้นเสียงเบาก่อนจะหันมามองเด็กน้องทั้งสองที่สนใจแต่ของที่ชานยอลซื้อกลับมาด้วย


"พี่ชานยอล พี่ซื้อน้ำอัดลม น้ำยาล้างห้องน้ำ ตะกั่วแผ่นและก็กรรไกรมาทำไม" จุนไคถามอย่างอยากรู้ ชานยอลยกยิ้มขึ้นโดยไม่ได้พูดอะไรออกมายิ่งทำให้เด็กน้อยทั้งสองงงในการกระทำของชานยอลเข้าไปใหญ่


"พวกนายช่วยตัดตะกั่วแผ่นให้ฉันหน่อยสิ ไม่ต้องตัดให้มากเอาแค่ให้มันยักเข้าไปในขวดน้ำอัดลมได้ก็พอ ตัดเยอะๆเลยนะ" ชานยอลพูดจบเด็กทั้งสองก็พยักหน้ารับหันไปหยิบอุปกรณ์มาทำตามที่ชานยอลบอก


"พวกนายรออยู่ตรงนี้ ฉันจะเข้าไปดูลาดเลาก่อน" ชานยอลบอกกับเด็กทั้งสอง ทำให้เด็กทั้งสองมองชานยอลอย่างไม่เห็นด้วย


"มันอันตรายนะครับ ให้พวกเราเขาไปด้วยดีกว่า"เล่อหยางพูด เข้าไม่รู้หรอกว่าด้านในจะอันตรายหรือเปล่า แต่เห็นท่าทางของชานยอลมันคงมีเรื่องไม่ดีเกิดขึ้นแน่


"ก็เพราะมันอันตรายฉันถึงไม่อยากให้นายสองคนเข้าไปด้วย" ชานยอลพูด เด็กทั้งสองนิ่งไปนิด ชานยอลยิ้มออกมาก่อนจะหยิบกระดาษที่อยู่ในถุงออกมา มันเป็นกระดาษใบเสร็จที่เพิ่งได้มาจากการซื้อของ ชานยอลหันไปที่รถจักรยานของตัวเองที่มันมีช่องเก็บกระบอกน้ำอยู่ในนั้น แต่ในนั้นไม่ได้มีกระบอกน้ำแต่มันมีปากกาอยู่ในนั้นแทน ชานยอลเขียนอะไรสักอย่างลงไปแล้วยื่นให้กับจุนไค


"ถ้าอีกหนึ่งชั่วโมงพี่ยังไม่ออกมานายโทรไปที่เบอร์นี้ ห้ามตามฉันเข้าไปเด็ดขาด" คำพูดของชานยอลทำให้เด็กน้อยทั้งสองกลืนน้ำลายลงคอก่อนจะพยักหน้ารับเป็นคำตอบ ชานยอลหยิบขวดน้ำอัดลม น้ำยาล้างห้องน้ำและตะกั่วแผ่นแล้วรีบแอบเข้าไปในท่าเรือ เด็กน้องทั้งสองมองตามชานยอลเข้าไปด้วยความเป็นห่วง


"เอาไงดี" เล่อหยางของความคิดเห็นจากจุนไค 


"ทำตามที่พี่ชานยอลบอกนั่นแหละ ถ้าอีกครึ่งชั่วโมงยังไม่ออกมาฉันจะตามเข้าไป ส่วนนายรอให้ครบชั่วโมงก็โทรไปเบอร์ที่พี่ชานยอลให้มา" เล่อหยางนิ่งไปกับคำพูดของจุนไค สักพักเล่อหยางก็ส่ายหัวไปมาเพื่อปฏิเสธ ไม่ยอมทำตามที่จุนไคพูด


"ถ้าจะเข้าไปก็ต้องเข้าไปด้วยกันสิ" ทั้งสองคนมองหน้ากันนิ่งเมื่อไม่มีใครยอมใครจนเวลาผ่านไปสักพักจุนไคจึงพยักหน้ารับแล้วตกลงที่จะเข้าไปด้วยกันอีกครึ่งชั่วโมง


ชานยอลแอบเข้ามาอยู่ในบริเวณท่าเรือแต่ยังไม่สามารถที่จะเข้าไปใกล้ได้มากกว่านี้ เนื่องจากมีกลุ่มคนชุดดำเดินกันไปมาถึงจะไม่ได้เยอะจนน่าสงสัย แต่ยังมีพวกดักซุ่มอยู่เงียบๆนี่สิที่น่าสงสัย


"แอบค้าเด็กหรือเปล่านะ" ชานยอลพูดเสียงเบาก่อนจะก้าวเท้าไปยังด้านหน้า ชานยอลแอบอยู่ตรงมุมหนึ่งของท่าเรือเมื่อเข้ามาใกล้ท่าเรือมากแล้ว ชานยอลมองดูทางที่จะลงไปในเรือขนสินค้าที่มีขนาดใหญ่แต่ก็ไม่ได้ใหญ่มากเหมือนกับที่ชานยอลเคยเข้าไปเล่นมาแล้วเมื่อหลายเดือนก่อน


ผัวะ


อ่ะ


ด้ามปืนที่กระทบมายังต้นคอของชานยอล ทำให้ชานยอลทรุดลงไปกับพื้นก่อนที่ความมืดจะเข้ามาปกคลุม




คริสเดินหน้านิ่งออกมาจากในห้องทำงาน เมื่อเป็นเวลาทุ่มนึงแล้วแต่มาดามของบ้านที่แอบหนีไปเที่ยวยังไม่ยอมกลับ ชานยอลจะออกไปเที่ยวไม่เคยบอกคริสเลยก็จริงแต่ชานยอลจะไม่เคยกลับบ้านเกินหกโมงเย็น แต่ถ้าจะเกินหกโมงเย็นชานยอลจะส่งเมล์มาบอกให้รู้ แต่นี่กลับเงียบหายไปเลยจนดูหน้าสงสัย


"ยังไม่กลับมาอีกเหรอครับ" แบคฮยอนเดินอุ้ยอ้ายออกมาจากในบ้านแล้วเห็นคริสยืนมองอยู่ที่หน้าประตูบ้าน คริสหันมามองแบคฮยอนแล้วส่ายหัวเป็นคำตอบ


"ผมว่ามันผิดปกติแล้วนะครับ" แบคฮยอนพูดขึ้นด้วยความเป็นห่วง เพราะแบคฮยอนก็รู้ว่าชานยอลไม่เคยกลับบ้านเกินหกโมงเย็น


"เตรียมคนให้พร้อม ฉันจะออกไปตามหามาดาม" คริสพูดจบ ลูกน้อวต่างวิ่งไปเตรียมรถทันที 


"ถ้ามาร์คกลับมาบอกให้โทรหาฉันด้วย"  คริสพูดก่อนจะก้าวเดินออกไปจากบ้าน แบคฮยอนกลืนน้ำลายลงคอเพราะรู้ว่ามาร์คได้ขโมยรถของชานยอลออกไปให้ชานยอลป่านนี้ยังไม่มีใครกลับมาเลย


"พวกนายไปอยู่ที่ไหนกันเนี่ย" แบคฮยอนพูดขึ้นเสียงเบาก่อนจะเดินกลับเข้าไปในบ้านเหมือนเดิม




ชานยอลลืมตาขึ้นมาในห้องที่มีขนาดใหญ่ ชานยอลพยุงตัวเองลุกขึ้นจับต้นคอของตัวเองเบาๆด้วยความเจ็บ


"พี่ชานยอลเป็นยังไงบ้างครับ" เสียงของจุนไคดังขึ้นทำให้ชานยอลหันขวับไปมองตามเสียง


"มาอยู่ที่นี่ได้ยังไง" ชานยอลถามด้วยความตกใจ เด็กน้อยทั้งสองหน้าซีดขึ้นมา


"พี่เข้ามายังไม่ถึงครึ่งชั่วโมงด้วยซ้ำ อยู่ดีๆผมสองคนก็ถูกคนชุดดำจับตัวขึ้นมาบนเรือแล้วเห็นพี่หลับอยู่ ผมปลุกพี่อยู่นานพี่ก็ไม่ยอมตื่นขึ้นมาสักที ผมคิดว่าพี่จะไม่ตื่นขึ้นมาซะแล้ว" จุนไคพูดยาวออกมา ชานยอลถอนหายใจเมื่อตัวเองได้พาเด็กน้อยทั้งสองมาตกอยู่ในอันตรายแบบนี้ ชานยอลมองเด็กน้องทั้งสองก่อนจะเลยไปมองเด็กผู้หญิงอีห้าหกคนที่อยู่ในห้องด้วย


"พวกเธอถูกจับตัวมานะครับ" เล่อหยางเป็นคนพูดเพราะตั้งแต่ถูกจับมาเล่อหยางก็สอบถามพวกเธอเรียบร้อยแล้ว


"ฮึ พวกเราอยากกลับบ้าน" เด็กผู้หญิงที่ดูตัวเล็กที่สุดพูดขึ้น ชานยอลลุกขึ้นเดินเข้าไปจับตัวเธอเข้ามากอดเอาไว้ เด็กผู้หญิงที่อายุน่าจะเก้าถึงสิบขวบพวกมันยังกล้าจับมา


"เลิกร้องนะครับ เดี๋ยวพี่จะพากลับบ้านเอง" ชานยอลพูดขึ้นยิ้มๆพร้อมกับเช็ดน้ำตาให้เด็กน้อยไปด้วย


"จะกลับยังไงครับ ตอนนี้เรือได้ออกจากท่าแล้ว" ชานยอลตาโตด้วยความตกใจ เพราะไม่คิดว่าตัวเองถูกนำตัวออกมาจากท่าเรือแล้ว ชานยอลยกนาฬิกาข้อมือตัวเองขึ้นมาดู สองทุ่มถ้าเรือออกจากท่าตอนที่ชานยอลหลับไปละก็ มันผ่านมาได้หนึ่งชั่วโมงแล้วนะสิ ตอนนี้ก็หมายความว่าพวกเขาอาจจะอยู่ในน่านน้ำของฮ่องกงอยู่ ไม่ได้พวกเขาจะออกจากน่านน้ำฮ่องกงไม่ได้ ชานยอลเปิดฝาปิดนาฬิกาขึ้น แต่ดึงยังไงมันก็ไม่ยอมขึ้นมาเลย ซวยแล้ว เขาใส่นาฬิกามาผิดเรือน


"พี่ชานยอล เป็นอะไรครับ" จุนไคถามขึ้นเมื่อเห็นสีหน้าที่ดูบิดเบี้ยวของชานยอล จะทำยังไงดี คิดสิชานยอลคิด นายต้องพาทุกคนออกไปจากที่นี่ให้ได้นะ ชานยอลครุ่นคิดจนปวดหัวแต่ก็ไม่สามารถที่จะคิดอะไรออกเลย


"เราจะกลับบ้านได้ไหมคะ" เด็กน้อยที่นั่งอยู่บนตักของชานยอลถามขึ้น


"ได้สิ พี่จะพาเรากลับไปหาคุณพ่อคุณแม่เองนะ" ชานยอลบอกเพื่อให้เด็กน้อยสบายใจ ทั้งๆที่ตัวเองก็ยังคิดอะไรไม่ออกด้วยซ้ำ


"โทรศัพท์ของพวกนายล่ะ" ชานยอลถามเด็กน้อยทั้งสอง เด็กน้อยทั้งสองส่ายหัวไปมา ถูกยึดไปแล้วสินะ ชานยอลยกเด็กน้อยลงจากตักของตัวเองก่อนจะลุกขึ้นเดินสำรวจในห้อง ยังดีที่พวกมันยังพอเปิดไฟในห้องเอาไว้ให้ เปิดไฟ ชานยอลยกยิ้มขึ้นมาเมื่อคิดอะไรขึ้นมาได้


"ช่วยพี่หาของแข็งๆที ถ้ามีเชือกหรือผ้าก็เอามาเลยนะ" จบคำพูดของชานยอล ทุกคนก็ลุกหาสิ่งของที่เขาต้องการทันที ทุกคนค้นหาของในห้องจนกระทั้งจุนไคได้ไม้ยาวๆมาสองท้อน เชอรี่ได้เชือกมาหนึ่งเส้นยาว เด็กน้อยที่ชานยอลเคยกอดปลอบยื่นเศษผ้ามาให้กับเขา ชานยอลยิ้มออกมาก่อนจะยื่นมือไปขยี้ผมเด็กน้อยเบาๆด้วยความเอ็นดู ทำให้เด็กน้อยยิ้มขึ้นมาเลิกที่จะหายตกใจเมื่อคิดว่าพี่ชายที่อยู่ตรงหน้าจะพาพวกเขากลับบ้าน


"เอาล่ะ พี่หลับไปประมาณหนึ่งชั่วโมง หลังจากนี้ก็ประมาณสองชั่วโมงพวกเราจะถูกพาออกจากอ่าวไปยังดินแดนใหม่ที่ยังไม่รู้ว่ามันคือที่ไหน แต่พี่จะไม่ยอมให้มันเป็นแบบนั้น ทุกคนเชื่อใจพี่นะ พี่จะพาทุกคนกลับบ้านเอง แต่ตอนนี้พี่ขอคิดวิธีก่อน" ชานยอลพูดจบเขาก็เอาแต่นั่งนิ่งเพื่อหาทางออก  เด็กๆที่อยู่ในห้องต่างก็นั่งเงียนเพื่อให้เขาคิดวิธีเพื่อหาทางหนี วิธีล่อให้คนพวกนั้นเข้ามาเปิดประตูให้เขาคิดออกแล้ว แต่วิธีที่จะติดต่อคนให้มาช่วยเขายังคิดไม่ออก ชานยอลนายคิดสิ นายหาทางออกให้ตัวเองได้ทุกครั้ง ครั้งนี้นายก็ต้องทำได้สิ


'คุณลู่หานครับ ไอ้รหัสพวกนี้คืออะไรเหรอครับ' ลู่หานเดินมาดูรหัสที่ชานยอลพูดถึงก่อนจะยิ้มออกมาแล้วอธิบายให้เขาฟัง


'มันเป็นรหัสวิทยุสื่อสารน่ะ ไว้ใช้เวลาฉุกเฉินตอนที่เรือออกไปจากท่า ส่วนรหัสนี้เป็นรหัสมอ_'


'กลับกันได้หรือยัง' หันไปตามเสียงก็เห็นมาเฟียหนุ่มยืนหน้านิ่งอยู่หน้าประตู ส่วนมาเฟียแห่งน่านน้ำก็เดินเข้ามากอดเอวคนรักอย่างไม่เกรงสายตาของคนอื่น


'งั้นผมกลับก่อนนะครับคุณหยางหยางคุณลู่หาน' ชานยอลเอ่ยลาจากนั้นเขาก็เดินเข้าไปหาผู้เป็นสามีพร้อมกับส่งยิ้มประจบประแจงไปให้ คนเป็นสามีก็ได้แต่ส่ายหัวกับความซนของคนรักที่แอบหนีมาเที่ยวตั้งไกลขนาดนี้


'รู้ใช่ไหมว่าคืนนี้ต้องเจออะไร' ชานยอลยิ้มเจือนเมื่อรู้ว่าคืนนี้เขาจะต้องเจอบทลงโทษอะไร




"พี่จะล่อให้คนมาเปิดประตู จากนั้นพี่จะออกไปขอความช่วยเหลือ พวกนายสองคนดูผู้หญิงอยู่ในนี้เข้าใจใช่ไหม" ชานยอลบอกกับจุนไคและเล่อหยาง ส่วนเข้าจะออกไปหาทางติดต่อคนที่อยู่บนฝั่ง


"พี่จะทำยังไงถ้าออกไปได้แล้ว เราอยู่ในทะเลแล้วนะครับ" เล่อหยางพูดอย่างเป็นกังวล พร้อมกับเป็นห่วงชานยอลถ้าออกไปอยู่ข้างนอกท่ามกลางคนพวกนั้น ชานยอลจะโดนทำร้ายหรือเปล่า ชานยอลจะได้กลับมาไหม คนพวกนั้นยิ่งถือปืนกันอยู่ด้วย


"ไม่ต้องกังวลไปฉันสัญญาว่าจะกลับมาหาพวกนายเหมือนเดิม จุนไค นายเชื่อใจพี่ใช่ไหม" ชานยอลพูกกับเล่อหยางก่อนจะหันไปพูดกับจุนไค จุนไคพยักหน้ารับ เพราะเขาเชื่อว่าชานยอลไม่มีทางทิ้งพวกเขาไว้ที่นี่ เขาเชื่อใจพี่ชายคนนี้ ชานยอลยิ้มออกมา


"พี่ชายคะ ต้องกลับมานะคะ อย่าเป็นอะไรไปนะ" เด็กน้อยที่ชานยอลเคยปลอบเดินเข้ามาหาชานยอลแล้วพูดขึ้น ชานยอลหันมามองเธอแล้วยิ้มออกมา เขาไม่มีทางปล่อยให้คนชั่วพวกนี้ทำกับเด็กน่ารักแบบนี้ได้เด็ดขาด เขารู้ว่าคนพวกนี้กำลังจะพาเด็กๆไปทำอะไร พวกที่กล้าทำกับเด็กที่ยังตัวแค่นี้พวกมันย่อมไม่ใช่คน พวกมันเป็นมารสังคม คนแบบนี้ไม่น่ามีที่ยืนในสังคมด้วยซ้ำ เขานี้แหละจะพาพวกมันลงไปสู่ขุมนรกเอง



1 คอมเมนท์ 1 กำลังใจในการลงต่อฝากด้วยนะคะ



สู้ๆนะมาดาม พาเด็กๆกลับบ้านให้ได้นะ







ความคิดเห็น