YINGPREM

สวัสดีทุกคนฮับ คนโปรดเป็นนิยายที่อาจจะหาสาระไม่ได้ แต่ก็หวังว่าคุณจะสนุกกับการอ่านเรื่องนี้ <3

ชื่อตอน : [คนโปรด : 5.1]

คำค้น : คนโปรด,สมิธ,ลูคัส

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 13.3k

ความคิดเห็น : 24

ปรับปรุงล่าสุด : 15 มี.ค. 2561 23:54 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
[คนโปรด : 5.1]
แบบอักษร

คนโปรด 5.1

“ไม่มีทาง!”มิเชลเอ่ยปฏิเสธทันทีแบบไม่คิดอะไร แต่ลูคัสกลับระบายยิ้มออกมาราวกับว่าเธอตอบตกลงเขา

“ฟังข้อเสนอผมก่อนสิ...แล้วค่อยตัดสินใจ”

“ข้อเสนออะไร!”มิเชลมองชายหนุ่มตรงหน้าด้วยสายตาหวาดระแวง

“ผมจะเซ็นเช็คให้คุณตอนนี้ 5 ล้านปอนด์...แลกกับเด็กชายที่อยู่บนห้องนั่น” ลูคัสปรายหางตาไปทางบันไดเล็กน้อย เขาไม่ได้กลัวว่าเด็กน้อยจะได้ยินเขาคุยกับมิเชล เพราะห้องในบ้านนี้เก็บเสียงและกันเสียงจากภายนอก อีกทั้งเขาก็ให้เกเบียลคอยดูเด็กชายเอาไว้อีกทาง

คนอย่างลูคัสทำอะไรรอบคอบเสมอ! ชายหนุ่มหันกลับมามองหญิงสาวอีกครั้งเมื่อเธอพึ่งจะหาเสียงตัวเองเจอ

“หะ ห้าล้านปอนด์งั้นหรอ”มิเชลพึมพำราวกับละเมอ คนอย่างเธอที่ไม่คิดว่าชีวิตนี้จะมีโอกาสได้จับเงินล้าน แต่กลับมีคนเสนอให้เธอถึงห้าล้านเชียวนะ! พระเจ้า!ลูคัสต้องบ้าไปแล้วแน่ๆ

“แล้วถ้าฉันไม่ตกลง”มิเชลถามหยั่งเชิงชายหนุ่มกลับไป

“คุณก็เตรียมตัวติดคุกได้เลย”

“หมายความว่ายังไง!?”

“มิเชล...ตลอดระยะเวลาที่สมิธเติบโตขึ้นมาคุณเลี้ยงดูเขาแบบไหน?...คุณปล่อยให้สมิธอยู่บ้านตามลำพังตั้งแต่ยังเล็ก ปล่อยให้อดมื้อกินมื้อ เงินส่วนที่รัฐบาลจ่ายให้ก็เก็บเอาไว้ปล่อยให้ลูกลำบากอยู่เหมือนเดิม ทำร้ายร่างการด้วยการตบตีบ้าง แต่หยิกตามเนื้อตัวคงมีประจำเพราะมีรอยใหม่ตลอด...ทั้งหมดที่ผมว่ามานี้ผมมีหลักฐานและพยานทั้งหมด”ลูคัสกล่าวเนิบนาบอย่างใจเย็นพร้อมๆกับมองปฏิกิริยาจากหญิงสาวตรงหน้านี้ด้วย มิเชลดวงตาเบิกกว้างอย่างตกใจกับสิ่งที่ลูคัสพูด...

“คุณรู้ได้ยังไง...อย่ามาใส่ร้ายฉันนะ!”มิเชลตวาดกลับอย่างไม่ยอมรับ ถึงแม้เรื่องที่ลูคัสพูดมาทั้งหมดจะจริงก็ตาม

“ไม่เชื่อก็ตามใจ...แต่ไม่เกินสัปดาห์หน้าคุณก็เตรียมตัวขึ้นศาลได้เลย ผมจะส่งหลักฐานให้องค์การคุ้มครองเด็กของอังกฤษ เมื่อคุณถูกตัดสินว่าผิดตัวคุณก็จะหมดสิทธิ์ในการเลี้ยงดูสมิธต่อ พอสมิธถูกส่งไปสถานสงเคราะห์ผมค่อยไปรับตัวเขามาเลี้ยงไว้ก็ยังไม่สาย...โดยที่ผมก็ไม่ต้องเสียเงินสักปอนด์เดียว!”

“อ้อ ที่สำคัญคุณยังติดหนี้ผมอีกราวๆสามแสน สัญญาก็มีนะจะดูไหมล่ะ?”

“คุณให้หลอกให้ฉันเล่นพนัน และให้เงินนั่นกับฉันเอง!”

“ผมก็ให้คุณจริงๆ...แต่สามแสนที่พึ่งให้ไปผมไม่เคยบอกว่าให้ ผมให้คุณยืม ‘ยืมก็คือต้องคืน’”

“แกมันชั่ว!”หญิงสาวลุกขึ้นถลาจะไปตบหน้าลูคัสอย่างเจ็บแค้น แต่ก่อนที่มือบางจะกระทบใบหน้าหล่อเหลาของชายหนุ่ม มือแกร่งก็คว้าข้อมือของหญิงสาวไว้แล้วบิดอย่างแรงจนกระดูกเล็กแทบหัก

“โอ๊ย!!!...ปล่อยนะ!”

“อย่ามาใช้อารมณ์กับผม เลือกมาจะยอมเสี่ยงติดคุก หรือจะรับเงินห้าล้านไปดีๆ”ชายหนุ่มสะบัดข้อมือหญิงสาวออกอย่างแรงราวกับรังเกียจ ร่างบางของมิเชลจึงทรุดกระแทกลงกับพื้น

“เฮอะ!การกระทำของคุณมันก็ไม่ต่างกันนักหรอก!สิ่งที่คุณจะทำมันเลวร้ายกว่าที่ฉันทำตั้งไม่รู้กี่เท่า!”ทำไมมิเชลจะดูไม่ออกว่าลูคัสจะเอาตัวสมิธไปทำไม เธอไม่ค่อยเชื่อเรื่องรสนิยมแปลกๆของพวกเศรษฐีเท่าไหร่ จนมาได้เห็นกับตาก็วันนี้

“แล้วยังไง?คุณคิดจะงัดข้อกับผมงั้นเหรอ น้ำหน้าอย่างคุณจะทำอะไรผมได้”ลูคัสใช้สายตามองมิเชลอย่างดูถูก หญิงสาวเลือดขึ้นหน้า ก่นด่าชายหนุ่มอย่างเหลืออด

“ไอ้ชาติชั่ว!เลวระยำแล้วยังวิปริต!!!”

เพี๊ยะ! ใบหน้างามสะบัดหันไปตามแรงตบอย่างแรง ใบหน้าซีกซ้ายมิเชลแดงเถือกและเจ็บชาจนไร้ความรู้สึก ฌพรงปากเค็มปร่าและคละคลุ้งไปด้วยกลิ่นเลือด หญิงสาวตัวสั่นไปด้วยความเจ็บและหวาดกลัวคนๆนี้ขึ้นมา

“ลากตัวมันออกไป”สิ้นเสียงเข้มของลูคัส เกเบียลก็รีบเดินมาปิดปากมิเชลก่อนที่เธอจะตั้งสติได้ จากนั้นก็ลากตัวหญิงสาวออกไปขึ้นรถที่เตียมรอท่าไว้ด้านนอกอยู่แล้ว

รถหรูขับเคลื่อนออกจากบริเวณนั้นอย่างรวดเร็วโดยที่ไม่มีใครสังเกตเห็น...

+++++++++++++++

มิเชลถูกพามาไว้ในห้องโล่งทึบแห่งหนึ่ง มันเป็นห้องสี่เหลี่ยมแคบๆไม่มีแม้แต่หน้าต่าง อากาศที่ใช้หายใจมีน้อยจนอึดอัด ทางเข้า-ออกมีเพียงประตูบานเดียว ร่างกายบอบบางตัวสั่นสะท้านด้วยความหวาดกลัว เธอถูกปิดปากและมัดมือทั้งสองข้างไขว้หลังไว้

เวลาผ่านไปเนิ่นนานในความรู้สึกของมิเชล ในที่สุดปีศาจในคราบมนุษย์ก็ก้าวเข้ามาในห้อง...

“ไง”

“อื้อออ อ่อยอั่น!” หญิงสาวร้องประท้วงในลำคอให้ปล่อยเธอ แต่ลูคัสเพียงแสยะยิ้มแล้วย่างเท้าเข้าหาเธอช้าๆ

“พูดอะไรไม่รู้เรื่อง...แก้ผ้าปิดปากออก”หนึ่งในลูกน้องของลูคัสเดินมาแก้ผ้าปิดปากให้มิเชลตามคำสั่งของเจ้านาย

“แฮ่ก...ปล่อยฉันเดี๋ยวนี้ แกจะทำอะไรฉัน!”

“ทำอะไรงั้นหรอ? อืม...ตัดลิ้นเธอทิ้งล่ะมั้ง”แม้ใบหน้าของชายหนุ่มจะประดับไปด้วยรอยยิ้ม แต่น้ำเสียงที่เปล่งออกมากลับเหี้ยมเกรียมจนคนที่ได้ยินตัวสั่นสะท้านขึ้นมาอีกรอบ ร่างกายมิเชลเย็นเฉียบไร้สีเลือด เธอกลัวอย่างที่ชีวิตนี้ไม่เคยเป็นมาก่อน

“แกไม่กล้าหรอก...ถ้าแกทำฉันจะแจ้งความ”มิเชลยังทำใจดีสู้เสือ คิดว่าเขาคงไม่กล้าทำอะไรเธอถึงขั้นนั้น

“ฮ่าๆๆๆ”อยู่ๆลูคัสก็ระเบิดเสียงหัวเราะออกมาลั่นห้อง มิเชลมองชายหนุ่มตรงหน้าด้วยความไม่เข้าใจว่าเขาขำอะไร

“แค่สาวบาร์ไร้ญาติ กับเด็กผู้ชายตัวเล็กๆคนหนึ่ง คิดว่าผมกำจัดออกจากแผนที่อังกฤษไม่ได้หรอ?...ผมพยายามเสนอทางเลือกที่มันง่ายกับทุกฝ่ายแล้วนะมิเชล แต่คุณกำลังทำให้ผมไม่มีทางเลือก”

ลูกน้องที่ยืนอยู่ด้สนหลังลูคัส หยิบปืนออกมาถือไว้ราวกับเตรียมพร้อมจะทำอะไรสักอย่าง มิเชลตัวสั่น น้ำตาไหลพรากด้วยความหวาดกลัว ยิ่งลูคัสก้าวเข้ามาใกล้เธอเท่าไหร่ หญิงสาวยิ่งปล่อยโฮหนักกว่าเดิมราวกับว่าเขาคือยมทูตที่กำลังจพคร่าจิตวิญญาณไปจากเธอ

“ว่ายังไง...จะรับเงินห้าล้านไปฟรีๆโดยไม่หักหนี้...หรือจะหายไปจากโลกนี้”สิ้นคำขู่ของลูคัส มิเชลก็ฉี่แตกราดกางเกงตัวเองทันที ชายหนุ่มมองด้วยตารังเกียจและขยับตัวออกห่างเธอเล็กน้อย

“ฉันยอมรับแล้ว อย่าฆ่าฉันนะ อย่าทำอะไรฉันเลย!”มิเชลคลานเข่าฟุบหน้าลงกับปลายรองเท้าชายหนุ่มอย่างอ้อนวอน ถ้าไม่ติดว่าเขามัดแขนเธอไว้ เธอก็คงกอดเข่าขอร้องเขาไปแล้ว

ลูคัสชักปลายเท้าขยับออกห่างจากมิเชล ส่งสัญญาณให้ลูกน้องแกะเชือกที่มัดเธออยู่ออก โยฮันเนสจับหญิงสาวลุกขึ้นแล้วผลักไปนั่งที่เก้าอี้ตัวหนึ่ง

“เซ็นซะ แล้วชีวิตคุณจะปลอดภัยขึ้น”โยฮันเนสยื่นเอกสารมาตรงหน้าหญิงสาวหลังเธอเริ่มสงบสติอารมณ์ได้ ในสัญญาเป็นการโอนสิทธิการเลี้ยงดูเด็กชายสมิธ เกรย์เยอร์ ให้ ลูคัส ฮาล์น ด้วยเหตุผลที่เธอไม่สามารถฟ้องหรือเล่นงานเขาคืนทีหลังได้ สัญญานี้ครอบคลุมและป้องกันทุกทาง

ผู้ชายคนนี้ร้ายกาจมากจริงๆ

มิเชลกัดริมฝีปากแน่นแต่ในที่สุดก็ยอมจับปากกาเซ็นลงไป...เธอรักชีวิตของเธอมากกว่าเด็กคนนั้น

“ทีนี้ก็ปล่อยฉันไปได้แล้วใช่ไหม”

“ยัง นั่นแค่สัญญาที่ป้องกันกฎหมายเล่นงานผม...สิ่งที่ผมต้องการจากคุณจริงๆมีอยู่4ข้อ”

“อะไร”

“ข้อแรก ห้ามมาเจอสมิธโดยที่ผมไม่อนุญาต”

“หึ!อย่างกับฉันจะทำได้ง่ายๆ”ลูคัสเพียงยิ้มให้กับหญิงสาว

“ข้อสอง ทุกครั้งที่ผมเรียกคุณมาเจอสมิธ คุณจะทำยังไงก็ได้ให้เขารู้สึกว่าคุณรักเขา ทำดีกับกับเขาอะไรทำนองนั้น แต่ก็อย่าเสแสร้งมากเกินไปล่ะ”

“ทำไม?”มิเชลเอ่ยถามเหตุผลข้อนี้อย่างไม่เข้าใจ ในเมื่อเขาจงใจกันเธอออกจากสมิธ

“ผมไม่จำเป็นต้องตอบคุณ...ข้อสามห้ามให้สมิธรู้ว่าคุณ...เด็ดขาด” มิเชลเบิกตากว้างกับคำนั้นที่ลูคัสเอ่ยออกมา คนที่รู้เรื่องนี้ตายจากโลกนี้ไปหมดแล้ว มีเพียงเธอเท่านั้นที่กุมความลับนี้ไว้อยู่

“คุณรู้ได้ยังไง?”

“เงินและอำนาจเสกได้ทุกอย่างที่ผมต้องการ”

“และข้อสุดท้าย อย่าให้สมิธรู้เรื่องข้อตกลงระหว่างผมกับคุณในวันนี้ ถ้าเขารู้ไม่ว่าด้วยกรณีใดๆก็แล้วแต่...คุณตาย!”

“จะบ้าหรอ ถ้าคุณหรือลูกน้องคุณพูดขึ้นมาล่ะ มันไม่ยุติธรรมกับฉันเลยสักนิด”หญิงสาวโวยอย่างเอาเรื่อง

“ผมไม่พูดอยู่แล้ว และถ้าใครหน้าไหนมันพูด ผมก็ไม่เก็บมันเอาไว้เหมือนกัน และคุณก็ต้องร่วมรับผิดชอบสิ่งที่เกิดขึ้นด้วย”ลูกน้องของลูคัสสองคนที่อยู่ในห้อง คือเกเบียลและโยฮันเนส ไม่แม้แต่จะสะดุ้งกับคำขู่ของเจ้านาย พวกเขารู้ว่าลูคัสทำจริง เพียงแต่พวกเขาไม่มีอะไรให้ต้องกลัวเพราะถึงตายก็ไม่กล้าปริปากพูดอยู่แล้ว กลับเป็นมิเชลเองที่ร้อนรนขึ้นมาอีกครั้ง

“วางใจเถอะ แค่คุณระวังคำพูดของตัวเองไว้ให้ดีๆก็แล้วกัน” สุดท้ายมิเชลก็ถอนหายใจเฮือกใหญ่อย่างทำอะไรไม่ได้

“แล้วคุณจะพาสมิธไปวันไหน”

“สัปดาห์หน้า ผมให้เวลาคุณกล่อมเขาเจ็ดวัน จะทำยังไงก็ได้ให้เขายอมไปกับผมโดยไม่ขัดขืน”

“สมิธติดฉันมาก ฉันไม่มั่นใจ...”

“มันเป็นสิ่งที่คุณต้องทำให้ได้”ลูคัสตัดบทหญิงสาวทันที

“อืม”มิเชลจึงรับคำอย่างจำยอม

“ดีมาก มิเชลที่รัก”ลูคัสพูดยิ้มๆแล้วเดินออกจากห้องไป

มิเชลรู้สึกคลื่นไส้ขึ้นมากะทันหัน ไม่เคยมีครั้งไหนที่เธอจะรังเกียจลูคัสเรียกชื่อเธอมากเท่าครั้งนี้มาก่อน!

++++++++++++++++

“แม่ ผมไม่ไป ผมจะอยู่กับแม่”สมิธกอดเอวผู้เป็นแม่แน่น น้ำตาไหลอาบแก้มใสเป็นทางจนน่าสงสาร

“พูดให้มันรู้เรื่องนะสมิธ ฉันต้องไปทำงาน!”

“ผมก็จะไปกับแม่ด้วย”

“ไม่ได้!ไปอยู่กับลูคัสนั่นแหละ แกก็สนิทกับเขาอยู่ไม่ใช่หรอ” มิเชลถอนหายใจเฮือกใหญ่ วันนี้ลูคัสจะมาพาตัวสมิธไปแล้ว แต่เธอยังไม่สามารถทำให้สมิธยอมได้เลย ดื้อจริงๆไอ้ลูกคนนี้

“สนิทแล้วไง ผมรักแม่มากกว่า ฮึก ผมจะอยู่กับแม่!”

“ฟังนะสมิธ แม่ต้องไปทำงาน อย่าทำให้แม่ลำบากใจได้ไหม อยากเห็นแม่ตรอมใจตายหรอ”มิเชลพูดเสียงอ่อนกับเด็กชาย ทำให้เธอรู้ว่าสมิธฟังเธอมากขึ้น

“ไม่เอา ไม่ให้แม่ตายนะ”

“ถ้าอย่างนั้นไปอยู่กับลูคัส แม่ฝากเขาเลี้ยงแกเฉยๆแม่เป็นห่วงแกนะ”

“ฮึก แต่ผมต้องคิดถึงแม่มากๆเลย”

“ถ้าแม่ว่าง แม่จะไปเยี่ยม ตกลงไหม?”

“อืม แม่ต้องมาหาผมบ่อยๆนะ” เด็กชายพยายามทำใจยอมรับ แม้ว่าจะเริ่มเข้าใจและกำลังทำใจอยู่ แต่มันก็อดเสียใจมากๆไม่ได้อยู่ดี

“ดีมาก แม่เก็บของให้แกแล้ว ไปอาบน้ำแต่งตัวไป เดี๋ยวลูคัสก็จะมารับแล้ว”

“วันนี้หรอครับ?”เด็กชายถามอย่างตกใจ เขาไม่คิดว่าจะต้องจากแม่เร็วขนาดนี้

“แม่ต้องไปทำงานด่วน อย่าดื้อนะสมิธเข้าใจไหม?”

“ครับ”เด็กชายรับคำผู้เป็นแม่ด้วยใบหน้าเศร้าๆจนมิเชลยังสงสารขึ้นมาจับใจอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน หญิงสาวโอบกอดเด็กชายแน่นอย่างที่ไม่เคยทำมาก่อนจนสมิธยังอดรู้สึกแปลกใจไม่ได้

“แม่ขอโทษนะสมิธ”

“ผมรักแม่นะ”เด็กชายกอดตอบมิเชลแน่นพร้อมๆกับน้ำตาที่ไหลออกมาอีกครั้งเพียงแต่ครั้งนี้เขาไม่ได้ร้องโวยวายเหมือนเดิม นี่เป็นสิ่งที่เขาโหยหามาตลอด ความอบอุ่นของอ้อมกอดแม่ แค่นี้เขาก็ดีใจมากแล้ว

+++++++++++++++

***5ล้านปอนด์ ประมาณ 2 ร้อยล้านบาทไทย

อิพี่รวย เพื่อน้องอิพี่เปย์ไหว ฮ่าๆ ครึ่งแรกเรียกน้ำตาไปก่อนนะ ส่วนครึ่งหลังค่ำๆวันศุกร์จ้า

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น