Hunny Exo

มาเป็นแรงเชียร์แรงใจให้ไรท์ Hunny Exo กันนะ^^ ขอบคุณทุกคอมเม้นและการติดตามจร้า~

ไอแว่น ครั้งที่14 : ถ้ามึงจ่ายกูก็โอเคร

ชื่อตอน : ไอแว่น ครั้งที่14 : ถ้ามึงจ่ายกูก็โอเคร

คำค้น : ไอแว่นเนี่ยเมียกู

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 74.8k

ความคิดเห็น : 33

ปรับปรุงล่าสุด : 15 มี.ค. 2561 20:48 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ไอแว่น ครั้งที่14 : ถ้ามึงจ่ายกูก็โอเคร
แบบอักษร

​"เห้ยๆ...เดี๋ยวๆ..หยุด!ๆ..มึงจะพากูไปไหนอ่ะ..กูไม่ไปโว้ยยย!"

​"เงียบๆ!"

​ปึก!!!




เสียงปิดประตูรถดังขึ้นอีกครั้ง ผมกลับเข้ามานั่งอยู่ที่เบาะข้างคนขับเช่นเดิมในทันทีที่ไอเถืีอนกระชากผมกลับเข้ามาในรถ งานนี้ผมต้องคุมสติให้อยู่ให้ได้

"จะพาไปไหน...กูไม่ไป..จอดรถเดี๋ยวนี้"

"อย่ามาทำเป็นไขสือ...เรื่องที่มึงทำกูยังไม่เคลียร์กะมึงเลย"

ผมขมวดคิ้วนิ่วหน้าทันทีที่มันพูด ที่ผมต้องมาตกอยู่ในสภาพแบบนี้ทุกครั้งเป็นเพราะ"กูทำผิดตลอด"เออ มันจริงตลอดทุกๆครั้งผมจะเป็นคนผิดเสมอ

"กูทำไร...กูก็อยู่เฉยๆนะ..มีแต่มึงนั่นแหละ..หาเรื่องพวกกูทั้งนั้น"

"หรอ...กูพึ่งรู้นะเนี่ย"

"อย่ามากวนประสาท!"

ผมจ้องเขม็งมันทันทีที่ไม่ได้มองผมแม้แต่นิดสายตามันจับจ้องแค่บนท้องถนนไม่คิดจะหันมามองหรือสบตาทีเพียงแต่แสร้งยิ้มที่มุมปาก

"แล้วมึงจะพากูไปไหน"

"ไม่บอก"

"อืม...จะพากูไปไหนก็เชิญยกเว้นม่านรูดกับโรงแรม..เข้าใจ๋!"

ผมพลางใช้มือขยับแว่นเล็กน้อย บางทีที่พูดไปอาจจะดูหลงตัวเองว่าผมจะน่าซั่มไปหน่อยแต่ห้ามมันไว้ก็ดี ขืนนั่งรถมากับมันชิวๆแบบนี้มันพาเตลิดเลี้ยวเข้าโรงแรมจะทำไงอ่ะ

"หึ...คิดลึกไปนะ"

"เออ...ถ้าคิดตื้นๆเดี๋ยวก็เสียท่าให้มึงอีกหรอ..กูฉลาดพอ"

ผมเหลือบมองมันที่กำลังแสยะยิ้มที่มุมปากสีหน้าแสร้งอารมณ์ดีไปงั้นๆ ผมเลิกสนใจก่อนจะเบือนหน้าหนีมองออกนอกกระจกรถแทน

ติ้งงง!

วาโย_วาโย: ไอเดียร์มึงอยู่ไหน

เดียร์: กูอยู่บนรถกับไอเสือใหญ่ มึงละ

วาโย_วาโย: กูกลับมาคอนโดแล้ว 

วาโย_วาโย: แล้วไอเสือใหญ่มันพามึงไปไหนเนี้ย

เดียร์: กูไม่รู้อ่ะ เดี๋ยวกลับไปจะเล่าให้ฟัง

วาโย_วาโย: เออๆ กูจะรอ

ผมปิดหน้าจอโทรศัพท์มือถือลงทันทีเมื่อคุยกับไอโยเสร็จ แค่มันถามว่าผมจะถูกพาไปที่ไหนผมเองยังไม่รู้เลย หลังคุยเสร็จผมรู้สึกถูกมองอยู่จะมีใครที่ไหนจะมองก็ต้องเป็นไอเถื่อนแน่ๆ

"คุยกับใคร"

"..."

"กูถามว่าใคร"

"..."

ผมเมินมันอย่างหน้าตาเฉยพลางมองนู่นนี่นั่นนอกกระจกรถ ก่อนที่ไอเถื่อนจะกดเสียงทุ้มตํ่าถามผมอีกครั้ง

"กูถามว่าคุยกับใคร"

"เรื่องส่วนตัว..กูจําเป็นต้องบอกมึง..หรอ"

"กูแค่ถามว่าใครเท่านั้น...เผลอๆถ้าผัวมึงทักมา..กูจะได้ให้มึงบอกว่ามึงไปกับกู..และก็กลับบ้านคํ่าน่ะสิ"

ในขณะที่รถกำลังสันจรอยู่นั้นก็ติดไฟแดงทันทีทำให้ไอเสือใหญ่แอนหลังพิงเบาะรอสัญญาณไฟเขียวอย่างสบายๆ ก่อนจะพูดขึ้นและสบตามองผม

"แล้วตกลงจะพากูไปไหนมีทราบ..กูจะกลับบ้านแล้วเนี้ย!"

"เอิ่ม...พอดีกูหิวข้าวน่ะ..กูจะไปกินข้าว"

"แค่นี้ใช่มั้ย..แล้วเกี่ยวอะไรกับกูด้วย?"

"กูไม่มีเพื่อน..เลยเอามึงมาแทนแล้วก็..โทษฐานมึงว่างแผนจะเปลี่ยนคู่ทำรายงานด้วย"

ผมถึงกับคิ้วขมวดเป็นปมเข้าไปใหญ่อยากจะตะโกนดังๆว่า'หงุดหงิดโว้ย!!!' แผนที่ทำก็พังไหนยังต้องมาถูกลากไปนั่งกินข้าวเป็นเพื่อนอีกด้วย

"กูไม่ไป"

"คิดว่าปฏิเสธกูได้ก็เชิญ..หึ...แล้วมึงจะรู้สึก"

มันพูดเชิงขู่ขวัญสั่นประสาทผมซะจริงๆ ผมมองมันแบบเรียบเฉยได้แต่พลางพูดในใจว่ามันอาจจะคิดว่าผมกลัวมัน ฮึ้ ผิดแล้วไอเถื่อนอย่าคิดจะมาทำให้กูกลัวซะให้อยาก

"ลงดิ..ถึงแล้วแล้ว..ไปแดกข้าวกูหิว"

"มึงหิวก็ไปกินสิ..ส่วนกูจะกลับบ้าน"

ผมพูดดึงดันปฏิเสธมันทุกวิถีทางถึงแม้ว่ารถจะเคลื่อนมาจอดยังที่จอดรถห้างดังก็ตามแต่ผมยังคงนั่งเฉยๆแล้วขยับแว่นเล็กน้อย 

ไอเถื่อนถอนหายใจก่อนจะเปิดประตูแล้วลงจากรถ ผมมองตามมันทันทีมันเดินอ้อมหน้ารถก่อนจะมาเปิดประตูฝั่งผมแล้วจับแขนไม่เชิงว่ามันดึงผมด้วยซํ้ากลับเป็นมันแทบจะลากผมอยู่แล้ว

"ไม่เอาาาาาาา...กูไม่ไป..กูจากลับบ้านนน"

"อย่าดื้อดิ๊!..เดินดีๆ"

"ไม่..ไม่..ไม่..ไม่!!..จะกลับบ้านนนน"

มันจับแขนผมด้วยแรงที่มากกว่าหลายเท่าพลางบีบเค้นเบาๆทำเอาผมเจ็บบ้าง แต่ถึงอย่างนั้นมันลากผมลงจากรถได้ผมก็ต้องสู้ต่อโดยการยื้อกันไปมา เพราะผมรั้นที่จะยื้อไม่เข้าไปในห้างเด็ดขาด

"ไม่เอา..กูไม่หิว..กูไม่ไป..กูจะกลับบ้านนนน"

"เออๆ..กูรู้แล้ว..กูจะไปแดกข้าว..มึงเดินดีๆได้มั้ยห๊ะ!..อย่าดื้อให้มากไอแว่น"

"แว่นแล้วหนักกระบาลมึงหรา..ปล่อยสิโว้ยยยย...จะกลับบ้านนน"

ผมดิ้นไปมาพลางใช้มือที่ว่างอีกข้างแกะมือหนาๆที่มันกำข้อมือผมซะแน่นพลางปวดจี๊ด มันหันหน้ามาจ้องผมด้วยสายตาที่ไม่พอใจผมเองก็เช่นกันก็จ้องมันกลับ

"มองกูด้วยสายตาแบบนี้หมายความว่าไง?"

"ปล่อยกู..กูจะกลับบ้าน"

"ไม่ได้ยินที่กูถามหรอ!"

"แล้วมึงจะทำไมละ..อย่าเอาแต่ใจตัวเองดิวะ!..กูไม่ใช่เพื่อนมึงนะ..อย่ามาใส่อารมณ์กับกู"

เอาแล้วสิตอนนี้ผมกับมันเปิดศึกกันด้วยการจ้องตาเขม็งกันอย่างกับจะรบราฆ่าฟันกันให้ตายไปข้างนึง ผมพยายามควบคุมอารมณ์และคุมสติให้ใจมันเย็นลง

"ไปกินข้าวกับกูหน่อย"

"ทำไม?...ทำไมต้องเป็นกูละ..เพื่อนๆมึงละ"

"กูอยากกินข้าวกับมึง...เดี๋ยวกูจ่ายเอง..ตกลงมั้ยละ"

ในขณะที่ผมกำลังเบือนหน้าหนีมันพอได้ยินว่ามันจะจ่ายก็หูผึ่งขึ้นมานิดก็แอบชำเลืองมองมันบ้างในขณะที่มันก็จ้องมองผมอยู่

"เออ...มึงจ่ายนะ..ห้ามเบี้ยวกูด้วย"

"หึ..แค่นี้ก็สิ้นเรื่อง"

ผมมองไอเถื่อนไม่ค่อยพอใจนักถึงจะตอบตกลงแบบหน้าไม่สบอารมณ์ก็ตามเถอะแต่เรื่องกินมันก็ไม่เข้าใครออกใครอย่างผมหรอก

มันค่อยๆปล่อยมือจากผมแล้วปล่อยให้ผมเดินตามหลังมันไปยังร้านอาหารหรูระดับพรีเมี่ยม ว่าแล้วมันก็พาผมเข้าไปนั่งในร้านโดยเลือกโต๊ะนั่งแบบวีไอพีและพื้นที่ส่วนตัว

"สวัสดีครับ...นี่ครับเมนู..เชิญเลือกอาหารและเมนูที่ชอบได้เลยครับ"

"ขอบคุณครับ"

ผมกล่าวขอบคุณพนักงานผู้ชาบหน้าที่จัดว่าดีแบบเข้าตาแทงทะลุผ่านกระจกตากันเลยที่เดียวที่ยืนหนังสือเมนูมาให้ผม

"ของผมขอเป็น...สเต็กปลาแล้วกันแล้วก็นํ้าเปล่าที่นึง..จะกินอะไรละ"

ผมมองไอเถือนที่สั่งอาหารแก่พนักงานเสร็จจนประโยคสุดท้ายหันหน้ามามองผมแล้วเอ่นถาม มองเองมองเมนูอย่างไม่รู้จะกินอะไรดีถึงมันจะหิวก็เถอะ

"ผมเอา...ข้าวผัดอเมริกันที่นึงและสปาเก็ตตี้ซอสไก่..เอิ่ม..เอาราซานย่าชีสผักโขมอย่างละที่ด้วยครับ"

"ครับ..ไม่ทราบว่าเครื่องดื่มจะรับอะไรดีครับ.."

ผมมองพนักงานที่ยิ้มบริการดี๊ดีจนผมถูกอกถูกใจเป็นอน่างมากก็จริง แต่ว่าผมทำได้พียงฉีกยิ้มหวานๆแล้วก้มลงเปิเมนูอีกครั้งเพื่อจะเลือกเครื่องเดิม

"เอ่อ..มีเครื่องดื่มแนะนําบ้างรึเปล่าครับ"

"มีครับ..ทางร้านเราจัดเครื่องดื่มเหมาะสำหรับคุณลูกค้าด้วยนะครับ..เครื่องดื่มที่จะแนะนําก็มี..นํ้าฝรั่งใส่เนื้อสตอเบอรี่น่ะครับ.ไม่ทราบว่าคุณลูกค้าสนใจมั้ยครับ"

"อ่า..ครับงั้นผมขอที่นึงนะครับ"

ผมบอกกับพนักงานหนุ่มที่หล่อกระแทกใจอะไรขนาดนี้จนลืมไปเลยว่ามีสายตาพิฆาตจับจ้องอยู่ตลอดเวลา แล้วใครจะสนกันในเมื่อผมสนหนุ่มพนักงานนี่ซะมากกว่า

"มองน่ะจะกินมันอยู่แล้ว..หิวมากมากินกูนิ.."

"อะไรของมึง..กูทำตามมารยาทป้ะ..อย่ามาหาเรื่องนะ"

"เออ..ใครวะแม่งบอกไม่หิวไม่กิน..สั่งอย่างกับจะแดกเผื่อชาติหน้า"

"เอ้า..มึงนิ..พูดเองด้วยซํ้าว่าจะจ่ายเอง..อย่ามาบ่น..ลำไยเว้ย"

ผมเถียงกับมันได้ไม่นานอาหารที่สั่งไปก็มาเสริฟทันที ผมมองอาหารทุกๆเมนูที่สั่งไปช่างลาภปากอะไรเช่นนี้ผมไม่รีรอหยิบช้อนตักข้าวผัดอเมริกันเข้าปากเป็นอันดับแรกทันที

"หึ...นึกว่าจะแน่..กินอย่างกับปล้น"

"ฮึ้!..."

ผมเบะปากใส่มันเล็กน้อยก่อนจะปัดความหงุดหงิดให้ออกไปแล้วเอาความหิวโหยมาแทนที่ซะดีกว่า ผมไม่สนใจว่าจะถูกไอเถื่อนมองอยู่ตลอดเวลาก็ตามผมสนแต่อาหารที่อยู่ตรงหน้าซะมากกว่า

เวลาผ่านไปราวๆครึ่งชั่วโมงที่ผมนั่งกินและยังคงสั่งอาหารหรือแม้แต่ของหวานมากินอยู่เรื่อยๆจนอิ่มแปล้

"กินเสร็จรึยัง.."

"อื้ม!..กินเสร็จแล้ว"

ไอเถื้อนลุกขึ้นจากเก้าอี้ทันทีก่อนที่ผมจะลุกและเดินตามมันไปยังเคาน์เตอร์จ่ายเงิน มันจ่ายตังค์เรียบร้อยผมที่กำลังจะเดินตรงไปยังบันไดเลื่อนก็ถูกมันคว้าแขนไว้

"อะไรอีก..กูจะกลับบ้านแล้ว"

"หึ..กินจนพุงออกเชียวนะ..อย่าพึ่งรีบกลับสิ"

มันใช้มือจับที่หน้าท้องผมเบาๆก่อนจะจับมือผมแน่นและเหมือนจะพาไปไหนสักที่โดยขึ้นบันไดเลื่อนมายังอีกชั้นของห้าง ผมมองไปรอบๆผู้ชายแต่ละคนที่ผ่านไปมาฟิตๆกล้ามเป็นมัดทั้งนั้นและผู้หญิงก็ไม่ต่างกัน

"อย่าบอกนะว่าจะพากูมา..."

"เออ...แดกมากจนพุงปริ้นขนาดนี้..ไปเข้าฟิตเนสกับกูเถอะป้ะ"

"!!!"










​ติดตามตอนต่อไป

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น