เจ้าหญิงราตรี

ขอขอบพระคุณสำหรับการสนับสนุนนิยายเรื่องนี้ค่ะ ขอให้มีความสุขและเพลิดเพลินไปกับการอ่านนะคะ ^.^

2. ความจริงที่ถูกเปิดเผย ( Rewrite )

ชื่อตอน : 2. ความจริงที่ถูกเปิดเผย ( Rewrite )

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 106.6k

ความคิดเห็น : 13

ปรับปรุงล่าสุด : 18 มิ.ย. 2559 03:55 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 100
× 0
× 0
แชร์ :
2. ความจริงที่ถูกเปิดเผย ( Rewrite )
แบบอักษร
2
ความจริงที่ถูกเปิดเผย

 
 
 

         ลมเย็นจากเครื่องปรับอากาศโฉบลงกระทบผิวขาวเนียนนุ่มอย่างต่อเนื่องส่งผลให้ร่างบางต้องกระชับผ้านวมผืนหนาแนบผิวเปลือยเปล่า หญิงสาวเริ่มรู้สึกตัวพร้อมกับอาการเจ็บจี๊ดบริเวณช่วงล่าง ภาพเมื่อช่วงกลางวันค่อยๆฉายซ้ำขึ้นมาใหม่ ความบริสุทธิ์ที่เธอเฝ้าถนอมมาทั้งชีวิตต้องถูกผู้ชายใจร้ายพรากจากไปในที่สุด อดไม่ได้ที่หยาดน้ำตาต้องไหลรินอีกระรอก

 

        ภาดาค่อยๆลืมตาขึ้นพรางกวาดสายตามองไปรอบกาย เธอหลับไปนานพอสมควรเพราะขณะนี้แสงสว่างที่เคยสาดส่องผ่านทางผ้าม่านนั่นได้เปลี่ยนเป็นความมืดสนิท
 
       เธอรู้สึกโล่งใจที่อย่างน้อยตอนนี้ผู้ชายใจร้ายนั่นก็ไม่ได้อยู่ในห้อง ร่างบางตัดสินใจพยุงตนเองขึ้นนั่งก่อนจะตัดสินใจลุกขึ้นจากที่นอนพร้อมผ้านวมที่นำมาปิดบังร่างกายแทนเสื้อผ้าชั่วคราว การเคลื่อนไหวแต่ละย่างก้าวล้วนเต็มไปด้วยความเจ็บปวด แต่นั่นก็เจ็บได้ไม่เท่าหัวใจในตอนนี้ของเธอ 
 
" ว้าย!!! โอ้ย..." หญิงสาวเดินไปเพียงไม่กี่ก้าว ประตูไม้บานใหญ่ที่ปิดกั้นระหว่างห้องนั่งเล่นและห้องนอนก็ถูกเปิดออก และนั่นเป็นจังหวะเดียวกันกับที่เธอสะดุดผ้าผืนใหญ่นั่นล้มลง
 
" บนเตียงผมมันนุ่มไม่พอรึไง ถึงอยากลองเปลี่ยนบรรยากาศลงมานั่งที่พื้นนี่ " 
 
" เรื่องของฉัน !! " ภาดากระแทกเสียงใส่ก่อนจะเงยหน้าขึ้นสบตาคนตรงหน้า ภาพที่ปรากฏเบื้องหน้าไม่ใช่เพียงแต่ชายที่เขารังเกียจซึ่งบัดนี้เขาอยู่ในชุดสูทแสนเป็นทางการ แต่กลับมีหญิงสาวหน้าตาสะสวยในชุดหวาบหวิวยืนเคียงข้างอยู่ด้วย   จะยังไงก็ช่างเวลานี้เธอต้องหาสัมภาระที่นำติดตัวมาด้วยและรีบออกไปจากขุมนรกนี่ให้เร็วที่สุด " คุณเอาเสื้อผ้าของฉันไปไหน ฉันต้องการของของฉันคืนเดี๋ยวนี้  โอ้ย!! "
    
            ขณะที่ร่างบางกำลังพยุงตนเองลุกขึ้นต่อกรกับร่างสูงตรงหน้าเธอก็ทรุดลงอีกครั้งด้วยอาการเจ็บแปลบที่บริเวณช่วงล่าง แต่ก่อนที่จะกระแทกลงพื้นเคลย์ก็พุ่งเข้ามาประครองเธอได้ทันเวลาเสียก่อน
 
" อย่ามาแตะต้องตัวฉัน ! "
 
        หญิงสาวสะบัดตัวออกจากอ้อมแขนของแข็งแกร่งและฝืนยืนด้วยตนเองทั้งอาการเจ็บปวด ที่เธอต้องเป็นแบบนี้ก็เพราะใคร ถ้าไม่ใช่เพราะความหื่นกามของเขา!! ภาดาคิดในใจ
 
" หึ! ไม่ต้องห่วงว่าผมจะพิศวาสคุณหรอกนะ ก็แค่ช่วยไปตามสัญชาติญาณลูกผู้ชาย "
 
" คุณมัน.... "
 
ก่อก ก่อก ก่อก!
 
         เสียงเคาะประตูบานหน้าดังขึ้นและเปิดออกอย่างช้าๆ ก่อนจะปรากฏชายในชุดสูทสีแดงเลือดนก ยิ่งเขาเดินเข้ามาใกล้ ใบหน้าและรูปร่างแสนดูดีระดับนายแบบก็ปรากฏขึ้นเด่นชัด
 
" ห้องที่ให้ผมเตรียมไว้เรียบร้อยแล้วครับคุณเคลย์ และนี่ครับชุดที่ให้ผมนำมาให้ " เขาเอ่ยอย่างสุภาพ
 
" ขอบใจมากไมล์นอล นายออกไปรอฉันหน้าห้อง อีก 15 นาทีก็ทำตามที่ฉันบอก " สิ้นสุดประโยคไมล์นอลก็เดินออกจากห้องไป " รับไปซะ ชุดของเธอ ! " เขาเอ่ยพร้อมกับโยนถุงกระดาษน้ำตาลให้กับภาดา
 
" แล้วกระเป๋าของ...."
 
" ผมให้เวลาคุณไม่เกิน 15 นาที รีบเข้าไปเปลี่ยนเสื้อผ้าในห้องน้ำทางด้านโน้นซะ คนของผมกำลังรอคุณอยู่ข้างนอกประตูนั่น"
 
" นี่คุณหูหนวกรึไง ฉันถามหากระเป๋าของฉัน หรือฟังภาษาไทยไม่รู้เรื่องขึ้นมาซะตอนนี้ฮะ "
 
" 3 วินาที... ถ้าไม่ไป ก็เชิญเดินออกไปทั้งแบบนี้ " เขาทำเป็นหูทวนลมกับเสียงโวยวายของร่างบางตรงหน้า ก่อนจะเดินผ่านหน้าเธอไปพร้อมกับผู้หญิงคนนั้นเพื่อตรงดิ่งไปยังทิศทางห้องนอนที่เธอพึ่งออกมา ภาดาทั้งรู้สึกโมโหและเจ็บปวดกับการกระทำของเขา ทำไมผู้ชายคนนี้ถึงได้ใจร้ายใจดำกับเธอถึงเพียงนี้
 
" อ่อ! เกือบลืม ภาดาคุณช่วยหยิบถุงยางอนามัยในกล่องสีเงินบนโต๊ะข้างหน้าคุณให้ผมหน่อยสิ " เขาเดินย้อนกลับมาพร้อมกับเอ่ยประโยคที่ทำให้เธอรู้สึกกลืนไม่เข้าคายไม่ออก เพราะเหตุนี่สินะผู้หญิงคนนั้นถึงได้เข้ามาในห้องนี้พร้อมกับเขา!! ภาดาคิดในใจพลางสะกดอารมณ์ตนเองไม่ให้พวยพุ่ง 
 
" ไม่ ! ฉันไม่ใช่ทาสคุณ !! "
 
" งั้นหรอกหรอ แต่ไม่เกินพรุ่งนี้คุณจะเป็น " เคลย์กระตุกยิ้มอย่างเจ้าเล่ห์ก่อนจะคว้ากล่องสีเงินขนาดเล็กนั่นไปทั้งกล่อง
 
 
 
20 นาทีผ่านไป
 
      เจ้าของใบหน้าลูกครึ่งอเมริกัน-เกาหลี ยิ้มให้ภาดาอย่างอ่อนโยน เขาเปิดประตูบานหนาออกพร้อมกับนำทางให้ร่างบางเดินเข้าไปติดๆ ร่างเล็กกวาดตามองภายในห้องไปรอบๆ ก็พบว่าห้องนี้นอกจากกว้างขวางแล้วอีกทั้งยังถูกจัดแบ่งไว้เป็นสัดส่วนอย่างลงตัว มีทั้งห้องครัว ห้องนั่งเล่น มุมอ่านหนังสือ โต๊ะคอมฯ เฟอร์นิเจอร์ทุกชิ้นดูใหม่และทันสมัยอย่างมาก เมื่อเดินเข้ามายืนตรงใจกลางห้องและหันไปทางซ้ายมือก็พบประตูบานเล็กอีกหนึ่งบานถ้าเดาไม่ผิด เธอคาดว่านั่นคงเป็นห้องที่เธอจะต้องพักในค่ำคืนนี้
 
" คุณชื่อไมล์นอลใช่มั้ย " ภาดาเอ่ยถามเป็นภาษาอังกฤษ
 
" ครับ "
 
" คุณช่วยพาฉันออกไปจากที่นี่ได้รึป่าว ได้โปรดล่ะ "
 
" ผมทำแบบนั้นไม่ได้จริงๆ ถ้าทำแบบนั้นผมต้องแย่แน่ ต้องขอโทษด้วยครับ " ชายร่างสูงเผยสีหน้ารู้สึกผิด อย่างน้อยเธอก็รู้ว่าชายคนนี้ไม่ได้ใจดำเหมือนกับเจ้านายของเขา
 
" ถ้าอย่างนั้น...คุณช่วยไปหาซื้อยาให้ฉันหน่อยได้มั้ยคะ ฉันจำเป็นต้องทานมันจริงๆ " 
 
" เอ่อ... ยาอะไรหรอครับ "
 
" เดี๋ยวภาดาจะจดชื่อยาให้นะคะ รบกวนด้วยนะคะคุณไมล์นอล "
" ไม่เปนไรครับ คำขอนี้ถ้าเทียบกับเรื่องที่แล้วง่ายกว่ากันเยอะเลยครับ " 
 
 
       ล่วงเลยไปกว่าชั่วโมง ร่างเล็กเดินออกมาจากห้องน้ำในชุดคลุมอาบน้ำสีขาวสะอาด หลังจากได้ชำระล้างร่างกายเธอก็รู้สึกสดชื่นขึ้นมาก โชคดีที่อย่างน้อยกระเป๋าสัมภาระเกือบทั้งหมดของเธอก็อยู่ในห้องนี้ ยกเว้นก็แต่กระเป๋าสะพายข้างขนาดเล็กซึ่งภายในเต็มไปด้วยโทรศัพท์ กระเป๋าตังค์และพาสปอร์ต
 
       ภาดาเลือกชุดนอนเดรสสีขาวสะอาดขึ้นมาเตรียมนำไปสวมใส่ในห้องแต่งตัว ระหว่างทาง เธอสะดุดเข้ากับกองเอกสารขนาดย่อมบนโต๊ะคอมฯ เธออดไม่ได้ที่จะเดินเข้าไปเปิดๆค้นๆมันดู ภาพถ่ายขนาดกลางที่ถูกสอดไว้ในกองกระดาษนั่นเผยให้เห็นภาพถ่ายหมู่ในงานเลี้ยงคุ้นตา และที่สำคัญบุคคลในภาพนั้นก็มีเธอและพ่อของเธอรวมอยู่ด้วย !! 
 
      ภาดานึกย้อนไปเมื่อประมาณ 9  ปีที่แล้ว ตอนนั้นเธอพึ่งจะอายุ 17 ปี ถ้าจำไม่ผิดนี่คืองานเลี้ยงรวมนักธุรกิจทางด้านสายการบินระดับหัวกะทิทั่วโลก แน่นอนว่าครอบครัวของเธอประกอบธุรกิจด้านนี้ และในงานเธอก็ได้มีโอกาสพบเจอผู้คนมากมายหลากหลายสัญชาติ หนึ่งในนั้นก็คือครอบครัวของบุคคลในภาพนี้...ครอบครัวที่ดูเหมือนว่าคุณพ่อของเธอจะสนิทสนมด้วยเป็นพิเศษ
 
" ถอยออกไปจากโต๊ะทำงานของผม " เสียงทุ้มเอ่ยขึ้นอย่างไม่ทันที่อีกฝ่ายได้รู้ตัว ภาดาวางรูปถ่ายลงบนโต๊ะก่อนจะหันมากระชับชุดคลุมอาบน้ำแนบตัว
 
" คะ..คุณเข้ามาในนี้ได้ยังไงกัน "
 
" ทำไมจะไม่ได้ ก็นี่มันห้องของผม "
 
" ห้องของคุณอีกแล้วงั้นหรอ งั้นฉันออกไปเอง! " ร่างเล็กไม่รีรอที่จะก้าวเท้าออกจากมุมโต๊ะนั้น แต่นั่นก็ยังไม่เร็วพอที่จะหนีฝ่ามือของชายร่างสูงตรงหน้าไปได้
 
" จะรีบไปไหน ไม่เอาแล้วหรอ ยาที่คุณฝากลูกน้องผมไปซื้อน่ะ " แผงยาขนาดเล็กที่เผยให้เห็นเม็ดยา 2 เม็ดถูกชูขึ้นตรงหน้าร่างเล็ก รอยยิ้มเยือกเย็นปรากฏขึ้นอีกครั้งทำให้หญิงสาวรู้สึกหวาดกลัวเขาขึ้นมาอีกครั้ง
 
" ส่งมาให้ฉันนะ "
 
" ไม่ !! และก็อย่าหวังว่าผมจะยอมให้คุณได้กินมัน " 
 
" ฉันบอกให้เอามันมาให้ฉันเดี๋ยวนี้ ! " ร่างบางพยายามยื้อแย่ง แต่ด้วยขนาดความสูงทีต่างกันพอตัวเธอจึงเป็นฝ่ายเสียเปรียบและตกเข้าไปอยู่ในอ้อมแขนแกร่งของฝ่ายตรงข้ามอย่างง่ายดาย
 
" ตอนแรกผมก็ว่าจะยอมให้คุณกิน แต่พอมาเห็นคุณเป็นแบบนี้แล้ว ผมโยนมันทิ้งไปเลยแล้วกัน " พูดจบร่างสูงก็ทำท่าเตรียมโยนแผงยานั่นออกไปทางหน้าต่างบานเล็กใกล้กับจุดที่ยืนอยู่
 
" อย่านะ! ฉันขอร้องล่ะ "
 
"......" รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ปรากฏขึ้นมุมปากชายร่างสูง แทนคำพูดใดๆ
 
" ฉันจำเป็นต้องกินมัน คุณก็รู้...และคุณก็คงยังไม่พร้อมทำหน้าที่พ่อคนในเร็ว ๆ นี้หรอกใช่มั้ย เพราะฉะนั้นส่งมันมาให้ฉันเถอะนะ "
 
" แล้วผมบอกเมื่อไหร่ว่าจะยอมเป็นพ่อเด็กให้กับคุณ ถ้าคุณเกิดท้องขึ้นมาจริงๆ " พูดจบแผงยาก็ลอยละลิ่วออกไปสู่นอกหน้าต่างอย่างรวดเร็ว 
 
" คุณมันเลวที่สุด! ปล่อยฉันนะ !! ปล่อยยยย " ยิ่งดีดดิ้นก็ยิ่งทำให้อีกฝ่ายกอดรัดเธอแน่นขึ้น ฝ่ามือเล็กรัวทุบแผ่นอกกว้าง หวังให้อีกฝ่ายปล่อยเธอให้เป็นอิสระแต่ก็นั่นก็ไร้ประโยชน์เช่นเคย
 
" ถ้าผมเลว แล้วครอบครัวคุณเรียกว่าอะไรดีล่ะ หืม? " เมื่อพูดจบ ริมฝีปากหนาได้รูปก็ขบลงบนใบหูเล็กๆของร่างบาง  เขากำลังทำให้เธอไม่เป็นตัวของตัวเองอีกครั้ง...
 
" ฉะ..ฉัน ฉันไม่รู้หรอกนะว่าทำไมคุณถึงเกลียดแค้นครอบครัวของฉันขนาดนี้ แต่การที่คุณมาทำแบบนี้กับฉันมันไม่เกินไปหน่อยหรอ เราไม่เคยพบเจอกันมาก่อนด้วยซ้ำ " ร่างบางเริ่มตั้งสติและหันมาพูดกับชายตรงหน้าอย่างใจเย็นด้วยเหตุผล
 
" คุณแน่ใจหรอว่าเราไม่เคยพบเจอกันมาก่อน " นัยน์ตาคู่ดุมองนำไปยังรูปภาพบนโต๊ะ ภาดาเริ่มเข้าใจอะไรๆมากขึ้น ที่แท้ผู้ชายผมสีน้ำตาลเข้มในรูปทางด้านขวามือสุดก็คงจะเป็นชายใจร้ายตรงหน้าเธอนี้นี่เอง เขาดูเปลี่ยนจากตอนนั้นไปมากจนเธอจำไม่ได้จริงๆ ทั้งรูปร่างที่กำยำลำสันและส่วนสูงที่เพิ่มมากขึ้น อีกทั้งยังใบหน้าที่เคยเต็มไปด้วยแววตาแห่งความอ่อนโยนบัดนี้ถูกแทนที่ด้วยความดุดัน  " จะว่าไปแล้ว... ตอนนั้น... กับตอนนี้ คุณก็ดูเปลี่ยนไปอย่างกับคนละคนจนผมเองก็จำไม่ได้เช่นกัน " 
 
       ด้วยใบหน้าของคนตัวโตที่โน้มลงมาจนทำให้ภาดาสัมผัสได้ถึงลมหายใจทำให้เธอจำใจเบี่ยงหน้าหนีไปด้านข้างแทนไม่เช่นนั้นเธอคงต้องโดนฉกฉวยริมฝีปากบางไปอีกแน่นอน 
 
" ครอบครัวของฉันไม่เคยทำร้ายใคร  คุณอาจกำลังเข้าใจอะไรผิดๆ " ภาดายังคงเลือกที่จะใจเย็นในการต่อกรกับชายตรงหน้า
 
         มือหนาเอื้อมไปเปิดลิ้นชักใต้โต๊ะคอมก่อนจะหยิบสิ่งที่คลายๆกับเครื่องอัดเสียงขนาดเล็ก เขากดเปิดการใช้งานมันขึ้นและตามมาด้วยบทสนทนาระหว่างชายวัยกลางคน 2 คน หนึ่งในน้ำเสียงจากเทปเป็นที่คุ้นหูจนร่างบางไม่อยากจะเชื่อในสิ่งที่ตนเองได้ยิน บทสนทนาเต็มไปด้วยความขัดแย้งและไม่ลงตัวทางธุรกิจสายการบิน และใจความทั้งหมดสรุปว่าผู้เป็นพ่อของเธอพยายามบีบให้อีกฝ่ายออกจากการเป็นผู้ถือหุ้นด้วยการสร้างหลักฐานการโกงปลอมขึ้นมาใส่ร้ายอีกฝ่าย... และไม่นานเสียงปืนก็ดังขึ้นหนึ่งนัดก่อนทุกอย่างจะดับสนิทลง
 
" ช่วยมองดูรูปนั่นซะ!! เห็นมั้ย... นั่น....พ่อกับแม่ผม พวกท่านต้องตายก็เพราะความโลภและความเห็นแก่ตัวของพ่อคุณ จำใส่หัวไว้!! " 
 
        รอยช้ำปรากฏขึ้นบนท่อนแขนเล็กด้วยฝีมือชายตรงหน้า เธอรู้สึกสับสนกับเรื่องที่เขาพูดและหวาดกลัวสีหน้าที่เต็มไปด้วยความเคียดแค้น  แต่ถึงแม้จะรู้สึกกลัวเพียงใดเธอก็พยายามเห็บซ่อนมันไว้ไม่ให้คนตรงหน้าได้รับรู้
 
" ไม่จริง.... พ่อฉันไม่มีวันทำร้ายใคร แล้วถ้าเป็นเรื่องจริงๆล่ะก็ ในเมื่อคุณมีหลักฐานชัดเจนขนาดนี้ ทำไมหลังจากเกิดเหตุการณ์จึงไม่มีใครมาจับกุมพ่อของฉัน " น้ำเสียงสั่นเครือเอ่ยขึ้นพร้อมกับหยาดน้ำตาที่ค่อยๆไหลริน  เธอพยายามหาเหตุผลเพื่อมาขัดแย้งกับความจริงที่ได้ยิน เพราะเธอไม่อยากเชื่อว่าคุณพ่อที่แสนดีของเธอจะทำร้ายผู้อื่นได้
 
" เพราะพ่อคุณมันใหญ่ค้ำฟ้าไง !! " 
 
" โอ้ย! ฉันเจ็บนะ !! " หญิงสาวโอดครวญออกมาทั้งน้ำตาเมื่อความแรงจากฝ่ามือหนาที่บีบท่อนแขนเธอแน่นขึ้นกว่าเดิมอีกเท่าตัวเสมือนจะให้มันแหลกไปคามือของเขา
 
" คุณเจ็บไม่ได้ครึ่งของผมหรอก  ภาดา! "
 
" แล้วคุณจะให้ฉันชดใช้ยังไง คุณถึงจะพอใจ!! ฮึก..ฮื้อๆ ตอนนี้...พ่อฉันท่านก็สุขภาพย่ำแย่ คงถึงเวลาที่ท่านกำลังชดใช้กรรมที่เคยก่อ แล้วการที่คุณมาทำกับฉันแบบนี้มันจะได้ประโยชน์อะไรกัน "
 
" หึ!! การทรมานคุณก็เท่ากับการทรมานครอบครัวคุณ โดยเฉพาะ พ่อ แม่ และพี่ชายของคุณ!! " 
 
" คุณมัน....."
 
" จะว่าไปแล้ว ผมชักอยากรู้แล้วสิว่าถ้าพ่อของคุณรู้ว่าลูกสาวหัวแก้วหัวแหวนของตน มาตกเป็นเมียให้กับศัตรูจะคลั่งขนาดไหน " 
 
" คุณเคลย์ !!! ฉันไม่มีวันยอมให้คุณทำแบบนั้นแน่ และคุณจะไม่มึวันได้ทำอะไรตามอำเภอใจอีก ! "
 
" คุณปฏิเสธผมไม่ได้หรอก ภาดา... " พูดจบมือหน้าก็กดแขนทั้งสองข้างของหญิงสาวแนบกับฝาผนังห้อง เขาใช้มืออีกข้างปลดปมเชือกคาดเอวออก ชายชุดคลุมอาบน้ำทั้งสองฝั่งแยกออกจากกันเผยให้เห็นร่างเปลือยเปล่าอันขาวเนียนชวนสัมผัส 
 
" ได้โปรด อย่าทำ..อื้อ!! " เสียงขาดหายไปจากการฉกฉวยริมฝีปากบางไปครอบงำ กลิ่นกายหอมธรรมชาติจากตัวร่างบางให้อ้อมแขนแกร่งทำให้ฝ่ายชายยากเกินกว่าจะหักห้ามใจ  ถ้าจะพูดให้ถูก วันนี้ทั้งวันหลังจากที่เขาได้ร่วมรักกับภาดาเมื่อช่วงกลางวัน ตลอดจนเมื่อต้องเดินทางเข้าบริษัทไปประชุม เขาเองก็เฝ้านึกถึงแต่ใบหน้าหญิงสาวตรงหน้าอย่างไม่รู้ตัว
 
           หวังว่าจะให้หญิงสาวที่ตนอิมพอร์ตสั่งซื้อบริการไว้ซึ่งเป็นตนเหตุให้เขาได้เจอกับภาดา มาช่วยบรรเทาความรู้สึก แต่สุดท้ายเมื่อเอาเข้าจริง เขาก็ทำแค่เขียนเช็คเจ็ดหลักแล้วส่งหลอนกลับไทยไปเที่ยวบินพรุ่งนี้เช้าแทนเสียนี่  
 
           ร่างสูงเฝ้าหาคำตอบในใจ อาจเพราะภาดาไม่เพียงแต่ทำให้เขารู้สึกยิ่งกว่าคำว่าขึ้นสวรรค์ แต่ขณะเดียวกัน เค้าก็ได้ชำระหนี้แค้นไปด้วย  ยิ่งเห็นเธอทรมาน เขายิ่งรู้สึกชนะ เพราะทั้งหมดที่เธอรู้สึกมันก็จะส่งไปถึงครอบครัวเธอในอีกไม่นานนี้ ! 
 
 
" ผมอยากได้คนช่วยถูหลัง " เคลย์ถอนจูบหนักหน่วงออกอย่างอ้อยอิ่งก่อนจะเลื่อนไปกระซิบตรงใบหูซ้ายของภาดา ใบหน้าเธอแดงกล่ำ และยังคงทิ้งไว้รอยคราบน้ำตา เธอนิ่งเงียบไม่ตอบอะไรกลับไป
 
" คงไม่อยากช่วยถูหลังให้ผมสินะ งั้นไปขึ้นเตียงเลยแล้วกัน ! "
 
" ดะ..เดี๋ยวก่อน !! "
 
" เลือกมา... ระหว่างช่วยผมอาบน้ำ กับ ขึ้นเตียงไปกับผมตอนนี้ "
 
" ทำไมฉันต้องเลือกด้วย ! "
 
" เพราะผมบอกให้คุณเลือก " ร่างสูงเอ่ยด้วยสีหน้าจริงจัง ขณะเดียวกันมือของเขาก็เริ่มลดต่ำลงไปเรื่อยๆจนเกือบถึงเอวค่อด
 
" คุณบังคับฉันได้แค่วันนี้เท่านั้นแหละ คุณเคลย์ !!  " พูดจบเจ้าของใบหน้าสวยก็ผลักร่างสูงตรงหน้าออกก่อนจะเดินนำลิ่วไปยังห้องน้ำสุดหรู
 
" หึ ! เดี๋ยวก็รู้... " เคลย์ตะโกนไล่หลังด้วยความมั่นใจ  หลังจากพรุ่งนี้ ต่อให้เขาไม่บังคับเธอ เจ้าของร่างบางที่เดินนำหน้าไปนั่นก็ต้องยอมจำนนต่อเขาอยู่ดี....
 
 
----------------- โปรดติดตามตอนต่อไป  -------------
ความคิดเห็น