Vixious

อยากกินหมูกระทะ

ชื่อตอน : Chapter 35

คำค้น : ArtsMen, Yaoi, BL, อักษร

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 15.2k

ความคิดเห็น : 38

ปรับปรุงล่าสุด : 13 เม.ย. 2561 14:20 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 100
× 0
× 0
แชร์ :
Chapter 35
แบบอักษร

35


Lyn: หมายถึงพี่พิงแฟนเก่าไอ้ดราฟท์อะนะ

Lyn: รู้จักแค่นิดหน่อยอะ

Lyn: นิดหน่อยแบบว่า นิดดดดดดดหน่อย


[thnsh]: ฮือ

[thnsh]: พอจะรู้ปะพี่ว่าทำไมเขาเลิกกัน

Lyn: รู้แค่จบไม่สวยอะ

Lyn: แหะ ๆ

Lyn: ถามงี้มีไรปะเนี่ยยย

Lyn sent a sticker.

Lyn: รู้น้าาา


ผมมองแชทที่พี่หลินส่งมาพร้อมกับอมยิ้มนิด ๆ ทำเอาไอ้โจ๋ที่กำลังเดินอยู่กับผมต้องชะโงกหน้ามามองโทรศัพท์ในมือตามนิสัยของคนชอบสอดรู้สอดเห็น แต่ผมก็รีบเอาโทรศัพท์หลบก่อนที่มันจะได้อ่านอะไรที่ผมคุยกัน

" แน่ะ " ไอ้โจ๋ชี้หน้าผม " พี่ดราฟท์เหรอ "

" ไม่ใช่โว้ย! "


[thnsh]: นั่นแหละะะ

[thnsh]: คือ

[thnsh]: เมื่อวานเขาจู่ ๆ ก็เข้ามากอดพี่ดราฟท์ที่คณะอะพี่

Lyn: อมก

Lyn: วดฟ

Lyn: อยคดม

[thnsh]: อยคดมคือไร

Lyn: อาร์ยูคิดดิ้งมี๊?

Lyn: แล้วไอ้ดราฟท์มันทำไงอะ

[thnsh]: ก็ดูช็อค ๆ หงุดหงิด ๆ

[thnsh]: เห็นพี่พิงเขาบอกว่ากลับมาแล้วอะไรสักอย่างด้วย

[thnsh]: คือไรอะพี่

[thnsh]: กลับมาเป็นแฟนพี่ดราฟท์เหรอ

[thnsh]: 5555555555555555555555555555555555555555555555555555555555555555555555555555555555555555555555555555555555555555555555555

[thnsh]: เชี่ย งง

Lyn: ไม่ใช่มั้ยล่ะะะ

Lyn: ฉันว่านางหมายถึงแบบ

Lyn: กลับมาจากแลกเปลี่ยนแล้วอะไรแบบนี้ปะ

Lyn: เห็นช่วงที่เลิกกับดราฟท์นางก็อยู่เมกา

Lyn: นี่ก็เพิ่งรู้ว่ากลับมาแล้ว

Lyn: เผ็ช

[thnsh]: ไม่น่ากลับมาเลย 555555555

Lyn: โอ๊ยยย 55555

Lyn: ไม่เป็นไรหรอกแกกก

Lyn: นางอยู่ตั้งรัฐศาสตร์ คงไม่ได้เจออะไรบ่อยขนาดนั้น

Lyn: แถมไอ้ดราฟท์ก็คงไม่กลับไปหรอก

Lyn: ของเก่าก็คือของเก่า

ตุบ!


ผมรีบเงยหน้าขึ้นมาจากโทรศัพท์เพราะมีคนเดินชนไหล่ข้างซ้ายของผมอย่างแรงจนตัวผมแทบจะปลิวออกนอกโรงอาหารไปสามไมล์ แต่ในเมื่อไอ้ผมคือคนที่เดินก้มหน้าก้มตาเล่นโทรศัพท์แบบไม่ดูทางเองผมก็เลยต้องรีบหันไปจะพูดขอโทษขอโพยคนคนนั้นทันที

" ขอโท.. " ผมพูด ก่อนจะชะงักไปตอนที่เห็นว่าคนที่เดินชนผมเป็นใคร

อื้อหือ.. ไหนพี่หลินบอกพี่พิงอยู่รัฐศาสตร์เลยไม่น่าจะเจอบ่อยไงครับ นี่ยังไม่ครบ 24 ชั่วโมงเลยนะ

พี่พิงหันหน้ามามองผมเล็กน้อยก่อนจะเดินกลับไปนั่งที่โต๊ะกับกลุ่มเพื่อนเขา ถ้าให้ผมอธิบายด้วยอคติที่พุ่งเหนือเพดานผมก็จะบอกว่าพี่เขามองมาด้วยหางตา แต่ถ้าให้เป็นกลางกว่านั้นก็.. มองแบบขี้เกียจหันหน้ามาเต็ม ๆ ล่ะมั้ง

" ไอ้กาย นั่งนี่ปะ " ไอ้โจ๋ที่เดินนำไปก่อนถามผมแล้วเอากระเป๋าวางไว้บนโต๊ะว่างโต๊ะนึงแถวนั้นโดยไม่ได้รอคำตอบอะไรจากผมเลย

มึงจะถามกูทำไมวะครับ

" เอาดิ " แล้วผมจะบ้าจี้ตอบมันทำไมวะครับเนี่ย

" กินไรดีวะ " มันถามต่อ

" อืมมม.. "

" ก๋วยเตี๋ยวละกัน " มันพูดแล้วเดินไปออกไปร้านก๋วยเตี๋ยวทันทีทิ้งให้ผมยืนงง ๆ อยู่ที่โต๊ะ

เอ๊ะ หรือมันถามตัวเองกันแน่วะ

พอไอ้โจ๋ไปซื้อก๋วยเตี๋ยวแล้วผมก็เดินไปซื้อข้าวของผมบ้าง ใช้เวลาไม่นานก็กลับมาที่โต๊ะกันทั้งผมและไอ้โจ๋กับข้าวมันไก่ของมัน

ไหนก๋วยเตี๋ยวของมึ๊งงง

ผมส่ายหัวเบา ๆ ให้ไอ้โจ๋งงเล่นแล้วเริ่มก้มหน้าก้มตาหยิบช้อนส้อมมาตักข้าวในจานตัวเองเข้าปาก

แต่ก็ได้แค่คำเดียวเท่านั้นแหละครับ

ซ่า!


ทั้งแก้วพลาสติกทั้งน้ำสีชาเย็นหกลงบนโต๊ะฝั่งที่ผมนั่งอยู่ มีน้ำแข็งกระเด็นเข้าจานข้าวผมบ้าง 4-5 ก้อน ส่วนที่เหลือก็กองเป็นเนินอยู่บนโต๊ะข้าง ๆ จานพร้อม ๆ กับชาเย็นที่ว่า

ผมหยุดเคี้ยวแล้วค่อย ๆ เงยหน้าขึ้นมามองคนที่ยืนอยู่ข้าง ๆ โต๊ะทันที

พี่พิง..

กูว่าละ

" ขอโทษครับ ผมถือไม่ดีเอง " พี่พิงทำหน้าตาน่าสงสารพร้อมกับก้มหัวให้ผมเล็กน้อย แต่ผมก็ยังคงได้แต่มองพี่พิงหน้านิ่ง ๆ

ไม่รู้สิครับ จะว่าผมอคติก็ได้ แต่ไอ้คำขอโทษกับสีหน้าของพี่พิงมันดูไม่ต่างจากการแสดงเลยอะ มีใครชวนไปเล่นละครรึยังครับเนี่ย

" ไม่เป็นไรครับ " ผมตอบพลางฝืนยิ้ม ส่วนพี่พิงก็ยิ้มเหยียด ๆ กลับมาให้แล้วทำท่าจะเดินออกไป

แต่ถามว่าผมจะเป็นเด็กดีแล้วยอมง่าย ๆ แบบนี้เหรอครับ

" เฮ้ย!! " พี่พิงตะโกนขึ้นมาด้วยความตกใจหลังจากที่ก้าวขาปุ๊บก็สะดุดเข้ากับขาผมซึ่งเหยียดออกไปข้าง ๆ โต๊ะปั๊บ ยังดีที่พี่เขาตั้งหลักได้ไม่ล้มลงไปจูบพื้น

เอ๊ะ หรือไม่ดีนะ

" อ้าว! ขอโทษครับ " ผมตอบหน้านิ่ง ๆ ส่วนพี่พิงก็มองผมตาขวาง " ผมไม่ได้ตั้งใจ "

" เฮ้ย ๆ ๆ ไอ้กาย มึงอย่า " ไอ้โจ๋วางช้อนส้อมลงทันทีแล้วรีบลุกมายืนขวางระหว่างผมกับพี่พิง ซึ่งจริง ๆ ก็ไม่ค่อยขวางเท่าไหร่ มันเยื้อง ๆ กันอยู่ดีนั่นแหละ

" ยื่นขาออกมาขนาดนั้นมันจะไม่ได้ตั้งใจได้ยังไง " พี่พิงถามผมคิ้วขมวด ดูแล้วคงขึ้นน่าดู

แหม ทำแก้วตกใส่โต๊ะผมพอดีเป๊ะขนาดนี้ยังไม่ตั้งใจได้เลยนี่ครับ

" ก็ขาผมยาวนี่ครับ ไม่ได้ขาสั้นแบบพี่ " ผมตอบพลางทำหน้าไม่รู้ร้อนพร้อมผายมือไปที่ขาตัวเอง

" มึง! " ไอ้โจ๋ยังคงห้ามผมต่อแล้วหันไปหาพี่พิง " ขอโทษแทนเพื่อนผมด้วยนะครับ "

" ไอ้เชี่ยโจ๋ มึงไม่ต้องไปขอ.. "

" ไอ้กายยย อะไรของมึงเนี่ยยย! " ไอ้โจ๋หันมาว่าผม ส่วนพี่พิงที่ยืนเงียบอยู่นานก็จิ๊ปากรำคาญแล้วเดินออกไปจากโต๊ะที่พวกผมกำลังเถียงกันอยู่โดยไม่ได้พูดอะไรต่อ

ไปง่าย ๆ ก็ดีอยู่หรอก แต่ทำไมผมต้องมาเถียงกับไอ้โจ๋ต่อด้วยวะเนี่ย

" มึงไม่เข้าใจอะ " ผมส่ายหน้าคิ้วขมวดให้ไอ้โจ๋

" ไม่เข้าใจอะไรของมึง กูว่ามึงต้องหัดควบคุมอารมณ์ได้แ.. "

" คนเมื่อกี๊แฟนเก่าพี่ดราฟท์ "

" ... " มันเลิกคิ้วมองหน้าผมค้างไว้สักพักก่อนจะเดินกลับไปนั่งฝั่งตรงข้ามผมเหมือนเดิม " อู้ว.. "

" เขาเดินชนกูมารอบนึงละด้วย กูเลยคิดว่าน่าจะตั้งใจ " ผมพูดพลางใช้ช้อนเขี่ยน้ำแข็งในจานเล่น

เสียดายเลย วันนี้อุตส่าห์สั่งพิเศษซะด้วย

" โอเค๊.. " มันพยักหน้าเบา ๆ " แต่กูว่ามึงก็ไม่ควรไปตอบโต้เขาแบบนั้นนะ "

" แล้วให้กูทำไงอะ "

" ... " มันเงียบไปสักพักก่อนจะพูดต่อ " ไม่รู้ว่ะ "

" น่ะ "

" แต่มึงก็เก็ตใช่ปะล่ะว่าทำแบบนี้มันเหี้ย " มันถามผมต่อ

" กูยอมเหี้ยก็ได้อะ " ผมยักไหล่ตอบ

" พอเลย " มันส่ายหน้า " มึงจะไปเหี้ยตามคนอื่นทำไมวะ คราวหลังมึงก็ทำอย่างอื่นก็ได้ ใช้เขาให้ไปซื้อข้าวให้ใหม่อะไรแบบเนี้ย ถ้าเขามาแนวขอโทษแบบนี้เขาก็ต้อง keep look เป็นคนดีต่อไปอยู่แล้วใช่ปะล่ะ "

" เรอะ " ผมถามมันกลับด้วยสีหน้าเชื่อครึ่งไม่เชื่อครึ่ง

" ก็ลองดู๊ "

หลังจากวันนั้นผมก็คิดว่าพี่พิงคงเข็ดไปบ้างที่โดนผมทำเหี้ย ๆ กลับไปแบบนั้นจนตัวเองเกือบจะหน้าทิ่ม แต่เปล่าเลยครับผม ไม่ว่าจะเป็นสัปดาห์สอบมิดเทอมพี่เขาก็ยังดั้นด้นโผล่หัวมาที่คณะผมแถมยังหาตัวผมเจอทั้ง ๆ ที่คณะก็ไม่ได้มีกันอยู่ 50 คน ซึ่งถ้ามากินข้าวเฉย ๆ ผมก็คงไม่สนใจอะไรหรอก แต่ทุกครั้งที่ผมเจอพี่เขามันก็มักจะเกิด 'อุบัติเหตุ' ขึ้นเสมอ ไม่ว่าจะเป็นเดินชนแรง ๆ แบบเดิม ทำน้ำหกบ้างอะไรบ้าง เผลอเดินเหยียบส้นรองเท้าผม หรือหนักที่สุดก็ทำกาแฟร้อนหกใส่หลังผมตอนที่ผมกำลังจะเดินไปเข้าสอบ

ก็แค่อุบัติเหตุเอ๊งงง คุณอะคิดมาก

มันก็ไม่ใช่ว่าผมจะยืนเป็นรูปปั้นให้เขาแกล้งตลอดหรอกครับ บางครั้งผมก็แทบจะมีเรื่องมันตรงนั้นเลยด้วยซ้ำ แต่หลาย ๆ ครั้งผมก็ไม่อยากทำเพราะคนรอบ ๆ ก็คนในคณะผมทั้งนั้น คิดดูสิครับว่าถ้าคนอื่นเห็นผู้ชายคนนึงมาเดินชนผมพร้อมขอโทษ แต่ผมก็กระชากคอเสื้อแม่งเลยเงี้ย เขาจะคิดยังไงกัน สุดท้ายมันก็เลยจบแค่พี่พิงหันมาพูดว่า

" อุ๊ย.. ไม่เห็น "

" อ้าวโทษที ไม่ทันระวัง "

หรือ

" โทษ ๆ ไม่ได้ตั้งใจอะ "

แฮปปี้สุด ๆ ไปเลยครับ

" แฟนเก่าพี่เป็นโรคเหี้ยอะไรวะ!! " ผมเปิดประตูเข้ามาที่ห้องชมรมพร้อมกับขมวดคิ้วนิ่วหน้ามองพี่ดราฟท์ที่นั่งอ่านหนังสืออยู่บนโซฟา

ถึงจะไม่มีซ้อมดนตรีแล้วก็เถอะ ห้องชมรมนี่แหละครับที่กบดานชั้นดี มีแอร์ มีโซฟา และที่ขาดไม่ได้เลยคือมีพี่ดราฟท์

" เชี่ย.. " พี่ดราฟท์หน้าถอดสีแล้วถามผมต่อ " วันนี้ก็ด้วยเหรอ "

ใช่ครับ วันนี้ก็ด้วย เมื่อวานก็ด้วย เมื่อวานซืนก็ด้วย พี่ก็รู้ไม่ใช่รึไงว่าแม่งเล่นผมถี่ฉิบหายเลย โว้ย!!

" เออดิ สด ๆ ร้อน ๆ ทีหลังพี่ช่วยเลือกคบคนที่ไม่ตามอาฆาตขนาดนี้ได้มั้ยอะ " ผมพูดพลางเดินไปนั่งบนโซฟาข้าง ๆ พี่มันทันที

" แล้ววันนี้โดนอะไรมา "

" แค่เหยียบเท้าเฉย ๆ " ผมตอบพลางชะโงกไปดูว่าพี่มันอ่านอะไรอยู่ ส่วนพี่มันก็ได้แต่ถอนหายใจแล้วมองผมตาปริบ ๆ " อะไร "

" กูว่าให้กูไปเคลียร์ให้เหอะ "

" ไม่เอาพี่ ผมบอกไปแล้วไงว่าไม่ต้อง " ผมรีบยกมือห้าม " อยู่ห่าง ๆ พี่พิงไปเลย โอเค๊ "

" แต่แบบนั้นมึงก็จะเจออะไรแบบนี้ไปเรื่อย ๆ ปะวะไอ้กาย เมื่อไหร่มันจะจบ แถมกูก็ไม่ได้อยู่คอยระวังให้มึงได้ตลอดเวลาอีกอะ " พี่ดราฟท์ขมวดคิ้ว

" หูยยย นี่อยากคุยกับพี่เขามากขนาดนั้นเลย? "

" กูเป็นห่วงมึงเนี่ยไอ้สัตว์ " พี่มันตอบแล้วเอานิ้วมาดีดหัวผมดังปั้ก

นี่ขนาดเป็นห่วงยังดีดแรงขนาดนี้ ถ้าไม่ห่วงนี่ผมไม่เส้นเลือดสมองแตกตายไปเลยเหรอครับ

" ข้ออ้างแน่ ๆ "

" โหยยย " พี่มันยิ้มแล้วเอามือมาขยี้หัวผม " หึงเหรอครับ "

อื้อหือ พี่คิดว่าไงล่ะครับ ตอนนั้นที่มีผมยืนอยู่ด้วยเขายังกล้าเข้ามากอดพี่เลย ถ้าไปเคลียร์กัน 2 ต่อ 2 มีหวังถ่านไฟเก่ามันจะกลายร่างเป็นเตาแก๊สเอาอะดิ

" งั้นเดี๋ยวลองให้ผมกลับไปคุยกับแฟนเก่าดูบ้างดีมั้ยครับ " ผมถามพร้อมยิ้มประชด

ซึ่งเอาจริง ๆ ผมไม่มีช่องทางที่พอจะติดต่อเขาได้หรอกครับ ถามไปงั้น

" อืมมม.. ไม่ดีกว่าครับ " พี่ดราฟท์ตอบกลับมาพลางขำเจื่อน ๆ

" แล้วนี่พี่อ่านอะไรอยู่อะ ยังสอบไม่เสร็จอีกเหรอ "

" อ๋อ เปล่า อันนี้อ่านไว้ทำเปเปอร์ " พี่มันส่ายหน้า

" เออ ดี งั้นวันนี้ไปกินเลี้ยงกับผมปะ พอดีเพื่อนผมมันนัดกันจะไปวันนี้พอดี " ผมถาม " แถวราชเทวีเนี่ยแหละ "

" วันนี้เลยเหรอ "

" อ่าฮะ " ผมพยักหน้า ส่วนพี่มันก็ทำท่าเหมือนกำลังคิดอะไรบางอย่างอยู่สักพักก่อนจะตอบผมกลับมาหน้าหงอย ๆ

" วันนี้กู.. ไม่ได้จริง ๆ ว่ะ "

" อ้าว.. ไปไ.."

" ไว้กูตามไปดึก ๆ ได้มะ ซัก 5 ทุ่มอะ มึงจะกลับยัง " พี่มันถามต่อ พอได้ยินแบบนั้นผมที่จากกำลังเสียดาย ๆ อยู่ก็ร่าเริงขึ้นมาทันที

" ได้พี่ มาเลย เวลานั้นแหละเพิ่งเริ่ม "

" โอเค งั้นเดี๋ยวมึงค่อยไลน์มาบอกกูละกันว่าอยู่ร้านไหน "

" ได้เลยครับผม "




____________________




BABBLING CORNER

*อยากให้อ่านค่ะ*

มาช้าเพราะว่าเว็บของธัญวลัยไม่รองรับกับเน็ตที่มหาลัยหรือซัมติง แต่เอาง่าย ๆ คือมันมีปัญหาเวลาใช้เน็ตมหาลัยเข้าเว็บนี้ แล้วคือมันเป็นแค่เฉพาะเว็บนี้จริง ๆ อะค่ะนอกนั้นปกติ เราเลยไม่คิดจะโทษเน็ตมหาลัยเท่าไหร่5555 ติดต่อไปทางธัญแล้วเขาก็ตอบแค่ให้ลองเปลี่ยนเน็ต ก็นั่นแหละค่ะ เปลี่ยนไม่ได้เด้อ เปลี่ยนที่อ่านง่ายกว่าเด้อ นี่ก็รำคาญความหน้ารวนของธัญมาพักใหญ่ ถ้าเกิดใครอยากอ่านไว ๆ (เราอาจจะมาอัพในธัญแค่วันที่กลับบ้าน = ศุกร์) ก็ไปหาอ่านได้ใน Dek-d หรือ Fictionlog เลยจ้า 

ปล. #กายกินไก่



แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น

}