Hunny Exo

มาเป็นแรงเชียร์แรงใจให้ไรท์ Hunny Exo กันนะ^^ ขอบคุณทุกคอมเม้นและการติดตามจร้า~

ไอแว่นครั้งที่13 : ไม่โง่อย่างที่คิด

ชื่อตอน : ไอแว่นครั้งที่13 : ไม่โง่อย่างที่คิด

คำค้น : ไอแว่นเนี่ยเมียกู

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 73.9k

ความคิดเห็น : 44

ปรับปรุงล่าสุด : 14 มี.ค. 2561 14:52 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ไอแว่นครั้งที่13 : ไม่โง่อย่างที่คิด
แบบอักษร

​"โอ้ยมึง!!...พัง!..พัง!..กูละอยากตายยย!"

​"ใจเย็นไอเดียร์..กูว่าเราหาไอโยก่อน"



ผมอารมณ์เสียมากเลยตอนนี้ คือแผนทุกอย่างที่วางไว้คือมันพังหมดเลย ถ้าไอสองตัวนั้นไม่เข้ามาซะก่อนป่านี้ไอโยคงทำสำเร็จไปแล้ว แต่ว่า ไม่!

"เอาไงดีมึง..แผนที่วางไว้พังหมดเลยอ่ะ"

"เออน่า..อย่าไปเครียด..แค่นี้เอง"

"มึงอย่ามาพูดไอวา..มึงคู่กับไอว่านดีไปอย่าง..อีกอย่างนะกูก็..เห้ยยย!!!"

พรึ่บ!

"ไง"

ผมเจอไอเสือใหญ่อย่างจังมันคว้าและจับือผมแน่นก่อนยิ้มอย่างเจ้าเลห์ ใบหน้าหล่อๆตัดกับยิ้มแสนคมคายถึงจะดูดีและเพอร์เฟคแต่สำหรับผม มันคือตัวอันตราย!

"อะ..อะไรของมึง..ปล่อย!..กูไม่ว่างมาเล่นกับมึงหรอกนะ"

"กูไม่ได้มาเล่น..กูจะพามึงไปทำงาน"

ผมขมวดคิ้วแล้วมองหน้ามันอย่างงงๆก่อนจะเหลือบหันไปมองไอโยที่ยักคิ้วให้ผมแทน

"งาน...งานไรวะ"

"อย่ามาเอ๋อไอแว่น..มึงทำงานคู่กับกู..หึ"

"อ้อหรอ...ลืมน่ะ..แหะๆ"

ผมยิ้มแหยะๆให้มันก่อนจะชำเลืองมองหน้าไอวานิดๆ ตอนนี้มันอาจจะยังไม่รู้ว่าผมวางแผนไว้กับไอแฝดแต่ดันทำพลาดนี่แหละ เป็นอะไรที่ผิดพลาดครั้งใหญ่ในชีวิตเลย

"กูยืมเพื่อนมึงหน่อนนะ..มานี่!"

"เห้ย!ๆ..ไปไหน...ยะ...เย็นแล้ว..กูกลับบ้านเย็นไม่ได้..ฟังกูหน่อย!"

ผมถูกลากไปโดยอัติโนมัตแทบจะไม่ไดขัดขืนหรือจะต่อรองอะไรเลย โดนลากมานี่อยากกับถูกยกสิ่งของแค่จับข้อมือและออกแรงดึงนิดเดียวผมก็ปลิวตามมันมาแล้วอ่ะ...

"กูรีบกลับบ้าน..พรุ่งนี้ค่อยทำแล้วกัน..คือ..กูกลับบ้านเย็นไม่ได้"

"กูไม่ให้กลับ...มึงมีปัญหาหรอ"

*​ไอสึด!...เอาแต่ใจโครต <span id="redactor-inline-breakpoint"></span>*​ผมพลางคิดในใจก่อนจะเบะปากนิดๆแล้วสะบัดมือมันออกก่อนจะขยับแว่นที่ใส่นิดๆ

"ถอดแว่นดิ๊"

"..."

ผมเงยหน้ามองมันแล้วก็เฉยๆคล้ายว่าจะเมินมันแต่ก็เมินนั่นแหละเพราะจู่ๆก็มาสั่งให้ถอดแว่น ถามจริงมึงมีสิทธิ์ไรวะ?

"มองทำเหี้ยไร..กูบอกให้ถอดแว่นไง"

"สั่งกู"

"เออ!"

"ทำไมต้องทำ..หรอ"

ผมหันหลังและเดินออกมาทันทีแต่ยังไม่ทันจะก้าวเดินก็ถูกมือหนาไอเถื่อนจับรั้งไว้อย่างรวดเร็ว

"โอ๊ย!...ปล่อย..กูจะกลับบ้าน"

"สนใจไปต่อกับกูมั้ย..กูว่างนะ''

ผมกลืนนําลายอึกใหญ่ก่อนจะขยับแว่นเล็กน้อยแล้วมองหน้ามัน ไอเถื่อนกระตุกยิ้มหวานพลางเอื้อมมือมาลูบที่แก้มผมเบาๆ ผมรีบเบือนหน้าหนีทันทีที่ถูกสัมผัส

"อย่ามาจับ!...จะไปอากับใครก็ไป..แต่อย่ามายุ่งกับกู"

"หึ...เสียใจ..กูอยากยุ่ง..มึงจะทำไมละ"

มันกระตุกยิ้มที่มุมปากแล้วสบตากับผม ผมที่ถึงอยากจะได้มันขนาดนั้นแต่ยังไงผมอยู่ที่มหาลับจะเผยตัวที่แท้จริงมันก็เสี่ยงเกิน

"เลิกยุ่งกับกูสักที...เรืองงานไว้พรุ่งนี้นะ.."

"ยัง...กูยังไม่ให้มึงกลับ"

ผมนิ่วหน้าคิ้วขมวดอีกครั้งพยายามจะไม่โวยวายหรืออารมณ์ร้อนใจและทำตัวให้มีสติอยู่เสมอ

"ถอดแว่นให้กูดูหน้าชัดๆหน่อย"

"ไม่!"

"หึ...จะเล่นกับกูแบบนี้หรอ..ได้!"

ผมถึงกับตาโตขึ้นมาทันทีก่อนจะหลีกมือหนาของไอเถื่อนที่พยายามเอื้อมมือมันมาถอดแว่นผม ผมถึงกับดีดตัวป้องกันตัวอย่างสุดกำลังและปัดป้องไม่ให้แว่นถูกถอดอกไปง่ายๆแน่

"มึงอย่าดิ้นไอสัส...อยู่เฉยๆดิ๊!"

"ไม่!...มึงหยุดเดี๋ยวนี้เลย..อย่ามายุ่งกับกู!"

ผมรู้สึกตัวอีกทีตอนถูกแขนหนาๆโอบกอดเอวไว้อย่างแนบแน่นมีแค่ผมที่ไม่รู้เลยว่ากำลังถูกมันกอด

"อย่า!...บอกให้หยุดไง!"

"ถอดแว่นให้กูดูก่อนสิวะ...กูอยากเห็นตอนมึงไม่ใส่แว่น"

"ไม่!..อื้อออ!...ไอเสือใหญ่!!!"

ผมดันแผลงอกมันไว้พร้อมกับตะโกนเรียกชื่อมันขึ้นมาทันที ผมจ้องเขม็งใส่มันไอเถื่อนถึงกับหยุดแต่ก็ยังคงกอดเอวผมอยู่แบบนั้น

"กูไม่ใช่คู่นอนมึงที่จะมาทำแบบนี้...อย่ามาทำแบบนี้อีก...เรื่องงานก็คืองาน..มึงกับกูเกี่ยวข้องกันแค่งาน...เข้าใจมั้ย!"

"แล้วถ้ากูอยากเกี่ยวข้องแบบอื่นนอกจากงานละ...จะว่าไง"

"หมายถึงอะไรของมึง"

ถึงผมจะถูกมันโอบกอดไว้อยู่อย่างนั้นแต่ก็ยังคงขยับและดันมันให้ออกไปบาง ในอกตอนนี้เต้นระรัวแปลกๆผิวหนังที่สัมผัสได้ถึงความอุ่นตามเรือนรางช่างแปลกอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อนใบหน้าผมรู้สึกร้อนผาวทันที 

"กูอยากเกี่ยวข้องกับมึงเรืองส่วนตัวด้วยนอกจากงาน..."

"ไม่!...กูขอปฏิเสธ..งานก็คืองาน..มึงกับกูได้แค่เรื่องงานเท่านั้น"

"หึ...บอกผัวรึยังละว่าวันก่อนได้กับกูแล้ว"

ผมถึงกับฮึดฮัดขึ้นมาทันที ใบหน้าคมหล่อเผยยิ้มแสนเจ้าเล่ห์อย่างน่าหลงใหลใครหลายๆคนอาจจะคิดว่าไอเถื่อนหล่อและนิสัยดี แต่ผมคิดว่ามันดีแค่ตอนจะได้กับมันเท่านั้นแหละ...

"กูไม่บอกหรอก!...แล้วก็ปล่ยกูได้ละ...กูจะกลับแล้ว"

"เดี๋ยวไปส่ง..."

"กูเกรงใจ!!!"

มันค่อยๆคลายแขนออกจากเอวผมและยกยิ้มส่วนผมก็ได้แต่ทำหน้านิ่วคิ้วขมวดเป็นปม ก่อนจะหันหลังและเดินออกมา ยังไม่วายอีกมันกลับเดินตามหลังผมมาด้วย

"จะตามมาเพื่อ!"

"ให้กูไปส่งสิ..เดี๋ยวกูจะเลิกตาม"

"ไม่!...กูเก่งกูกลับเองได้..ไปไหนก็ไป"

ผมปัดมือไล่มันก่อนจะก้าวขเดินออกมาอีกครั้ง ยังไม่วายมันก็ยังคงเดินตามมาเช่นเดิมจนผมเริ่มรำคาญมันแล้ว

"เออๆ...ไปก็ไป"

"หึ..ดี..รถอยู่ทางนี้"

สุดท้ายก็เดินตามหลังมันต้อยๆก่อนจะไปถึงมันคันเดิมแบบเมื่อคราวก่อนเปี๊ยบ ก่อนจะเปิดประตูรถเข้าไปนั่งข้างฝั่งคนขับทันที

มันสตารท์รถพร้อมกับขับออกมาทันที รถเคลื่อนตัวมาได้สักพักผมได้แต่นั่งเงียบๆแล้วมองออกนอกหน้าต่างอย่างเบื่อหน่าย ส่วนไอเถื่อนเองมันก็เอาแต่จับจ้องสายตาไปยังบนท้องถนน

"รายงานมาทำที่บ้านกูมั้ย"

"ไม่รู้..กูขอดูก่อน"

อันที่จริงผมไม่อยากจะไปทำรายงานกับมันสักเท่าไหร่ ถ้าวนกลับไปที่แผนถ้าไอวาทำสำเร็จนะป่านี้ผมคงเปลี่ยนคู่ทำงานนี่ไปแล้ว

"ขอบใจที่มาส่ง...เเต่คราวหลังไม่ต้องนะ"

ผมกล่าวขอบคุณมันอย่างพอเป็นมารยาทเพราะมันอุตส่ามาส่งถึงคอนโดไอโย แบบว่าที่จริงมันไม่รู้ว่าบ้านผมอยู่ไหนหรอกเพราะผมบอกที่อยู่ไอโยแทน

"หึ...นี่ห้องพักเพื่อนมึงอยู่นี่ใช่ป้ะ"

"อะไร..กูพักอยู่ที่นี่ต่างหาก..อย่ามั่วๆ"

จู่ๆมันก็พูดเล่นเอาผมตกใจสติแทบจะกระเจิง ถึงอย่างนั้นก็เถอะผมก็ต้องปกปิดความลับของผมที่ในโลกนี้จะต้องไม่มีใครรู้ได้หรอก 

"ส่งสัยคงจะมั่วแหละ"

"เออ...ยังดีที่มึงรู้ตัว...กูไปละ"

ผมเอื้อมมือที่จะไปเปิดประตูรถ ในขณะนั้นเองมือหนาของมันก็มาจับไว้อีกครั้ง ทำเอาผมเริ่มโมโหอีกแล้ว

"อะไรของมึงว่ะ!!!..กูจะขึ้นห้องแล้วเนี้ย!..ไม่เรืองจะคุยแล้วโว้ย!!"

"ยัง..ยังมีอีกเรื่อง...หึ...คิดว่ากูโง่หรอ"

"อะไรของมึง!"

"วางแผนให้ไอโยไออ่อยอาจารย์งั้นหรอเพื่อจะให้อาจาร์ยเปลี่ยนคู่ทำราบงาน..กูไม่โง่นะ..แบบนี้มึงคงยังกลับห้องไม่ได้แล้วละ"

"!!!"









​ติดตามตอนต่อไป

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น