นางฟ้าแห่งรุ่งอรุณ

เพราะความทุกข์...ทำให้เกิดความแค้น เรื่องราวของ "ลอร์ดแลนดอน" อดีตชายหนุ่มผู้แสนดี ที่ถูกแย่งทุกสิ่งทุกอย่างในชีวิตไป รวมถึงหญิงอันเป็นที่รักอย่าง "เฟรย์ลีน" ด้วยความแค้น-เข้าใจผิดทำให้เขาแก้แค้นอดีตหญิงคนรักอย่างไม่เมตตา ต่างกับเฟรย์ลีนที่มีความรักมั่นคงจึงยอมเขามาตลอด แลนดอนจะรู้ว่าตนเองยังรักเฟรย์ลีนอยู่หรือไม่?

Chapter 3 - ลูกชายสุดที่รัก [มี flashback]

ชื่อตอน : Chapter 3 - ลูกชายสุดที่รัก [มี flashback]

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.8k

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 25 ก.ย. 2561 17:40 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Chapter 3 - ลูกชายสุดที่รัก [มี flashback]
แบบอักษร

"เสด็จแม่! เสด็จแม่พะยะค่ะ" เสียงหนุ่มน้อยเรียกผู้เป็นแม่ เมื่อเห็นเธอเหม่อลอยมองไปที่หน้าต่างเนิ่นนานแล้วเหมือนว่าเธอกำลังเพ้อถึงอะไรบางอย่างที่เศร้าๆเพราะสีหน้าเธอดูเศร้าสร้อยเหลือเกิน เฟรย์ลีนเมื่อได้ยินว่าลูกชายของเธอเรียก เธอจึงยิ้มแล้วหันมา "อ้าว เซบาสเตียน ไปซ้อมดาบเสร็จแล้วเหรอลูก" หญิงสาวเดินไปหาลูกชายอันเป็นที่รักดั่งแก้วตาดวงใจของเธอ "เสร็จแล้วหล่ะพะยะค่ะ เลยรีบมาหาท่านแม่" เซบาสเตียนตอบแม่ของเขา 

เฟรย์ลีนมองไปขนหน้าของเซบาสเตียน ที่เปียกไปด้วยเหงื่อจากการฝึกซ้อม "ดูสิ คงซ้อมตั้งนาน เหงื่อเปียกตัวหมดเลย" 

"นิดเดียวเองพะยะค่ะ เสด็จแม่ ไม่ต้องเช็ดก็ได้พะยะค่ะ ฮ่ะๆ"

"ไม่ได้ เดี๋ยวลูกจะเนื้อตัวเหนอะหนะไม่สบายเนื้อสบายตัวเอานะลูก"

มือเล็กๆหยิบผ้าผืนสวยมาเช็ดเหงื่อที่เปียกบนหน้าและคอให้เซบาสเตียน เธอเช็ดไปด้วยมองหน้าไปด้วย เฟรย์ลีนสังเกตหน้าตาลูกชายของเธอที่นับวันยิ่งเหมือนแลนดอน ผู้เป็นพ่อ ซึ่งสิ่งนี้ทำให้เธอเพ้อไปถึงตอนๆหนึ่ง...


ขณะที่เฟรย์ลีนนั่งปักผ้าอยู่ในโดมกลางสวนของปราสาทบลูมฟอร์เรส(ที่ตั้งตระกูลแอชดาวน์) ในตอนนั้นฝนตกหนักมาก เธอนั้นปักผ้าไปเรื่อยๆและคิดว่าที่เธอนัดกับแลนดอนไว้เขาคงจะไม่ได้มา ถึงอย่างนั้นก็ไม่เป็นไรเธอก็เข้าใจ "ปักผ้าเสร็จแล้ว" เฟรย์ลีนอุทานออกมา

แต่ทันใดนั้นชายหนุ่มร่างใหญ่ที่เปียกฝนเดินเข้ามาในโดมนั่งเล่นของเธอ "เฟรย์" เสียงเรียกหล่อๆอันคุ้นเคยนั้น ทำให้หญิงร่างบางหันหน้าไปมอง ทันใดนั้นเธอก็ต้องตกใจ "ว๊าย! ตายแล้ว ท่านพี่แลนดอน"

ร่างบางเดินไปชายหนุ่มพร้อมกับผ้าปักผืนสวย เธอใช้มือข้างหนึ่งจับที่ใบหน้ารูปงามของเขา "ท่านพี่แลนดอน มาทำไมเจ้าคะ ฝนตกแรงขนาดนี้ ตัวเปียกไปหมดแล้วดูสิเนี่ย" เฟรย์ลีนพูดออกมา ด้วยสีหน้าเป็นห่วงเป็นใย เธอยอมใช้ผ้าปักเสร็จใหม่ๆผืนสวยนั้นเช็ดใบห้าและคอที่เปียกฝนของเขา

"แล้วเจ้าไม่อยากให้พี่มารึ?" แลนดอนถามด้วยสีหน้าแปลกๆ อธิบายไม่ถูกว่าคือน้อยใจหรือยังไงกันแน่ "ท่านพี่คิดอะไรเยี่ยงนั้นเจ้าคะ? หืม อยากสิเจ้าคะแต่ถ้าท่านพี่ต้องยอมลำบากมาขนาดนี้น้องก็รู้สึกไม่สบายใจหน่ะ" คำพูดของเฟรย์ลีนทำให้สีหน้าอันแปลกๆของชายหนุ่มเปลี่ยนไปเป็นรอยยิ้มอันมีเสน่ห์

"ที่แท้เป็นห่วงพี่นี่เอง"แลนดอนพูดและเอามือหนาจับที่ใบหน้าสวยอย่างอ่อนโยน "เจ้าค่ะ ทั้งรักทั้งห่วง" เฟรย์ลีนยิ้มให้แลนดอนเหมือนกัน "แล้วอีกอย่าง ถ้าพี่นัดกับเจ้าไว้ พี่ต้องมาอยู่แล้วหน่ะ เพราะพี่เป็นลูกผู้ชายต้องคำไหนคำนั้น ฮ่ะๆ"

"เจ้าค่ะๆ ฮ่ะๆ"

เฟรย์ลีนยิ้มแฉ่งจนเผลอ ทำให้ชายหนุ่มร่างสูงก้มลงมาจูบริมฝีปากชมพูสวยของเธออย่างนุ่มนวล และแสดงถึงความรักที่เขามีให้ต่อเธอ หญิงสาวสวยจูบกลับค่อยๆยื่นผ้าปักสวยให้กับมือของแลนดอน "ท่านพี่แลนดอน น้องให้เจ้าค่ะ"

​แลนดอนจึงเอาผ้านั้นมาดู "ช่างงดงามเช่นคนปัก" เขาพูดแซวจนทำร่างบางที่ยืนอยู่ตรงหน้า ใบหน้าแดงด้วยความเขินอาย "อุ้ย! ท่านพี่ก็"

"ขอบใจนะเฟรย์ ฮ่ะๆ"

"เจ้าค่ะ"

​"เสด็จแม่พะยะค่ะ! เหม่ออีกแล้วนะพะยะค่ะ ฮ่ะๆ" เซบาสเตียนทักเฟรย์ลีนให้มีสติอีกครั้ง เมื่อแม่ของเขาเช็ดหน้าให้เขาอยู่ดีๆก็เหม่อลอยนิ่งไป "อ๋อ ไม่มีอะไรจ้ะ แม่ก็เป็นแบบนี้ตลอ-"เฟรย์ลีนพูดยังไม่จบ

"ไม่จริงเลยพะยะค่ะ ปกติเสด็จแม่ไม่เหม่อลอยและเพ้อเยี่ยงนี้นะพะยะค่ะ"เซบาสเตียนทำสีหน้าสงสัยมาก เมื่อเห็นว่านิสัยแม่ของเขาเปลี่ยนไป คือเริ่มเหม่อลอยบ่อยมากๆ ยกเว้นหน้าตาที่ยังสาวและสวยอยู่ "แม่ก็ไม่รู้เหมือนกันจ้ะ" เฟรย์ลีนแก้ตัว ทั้งๆที่ตายังมองไปมองมาด้วยความสับสน ซึ่งก็บ่งบอกว่าเธอกำลังคิดเรื่องอะไรบางอย่างอยู่

"หรือว่าลูกโตขึ้นแล้วหน้าตาเหมือนเสด็จพ่อ หรือพะยะค่ะ?"

คำถามนี้ทำให้เฟรย์ลีนพยักหน้าและมองจ้องที่เซบาสเตียนทันที เพราะมันคือคำตอบที่ถูก แต่บุคคลในความคิดของเซบาสเตียน ผู้เป็นลูก คือ โจฮานนิง ซึ่งในความจริงนั้นเขาเป็นแค่ พ่อที่เลี้ยงมาเท่านั้น ส่วนความจริงนั้นอยู่ในความคิดของเฟรย์ลีน คือ แลนดอน ที่คืออาของเซบาสเตียน "เสด็จแม่คงจะคิดถึงเสด็จพ่อมาก?"

"ใช่จ้ะลูก"เฟรย์ลีนแกล้งตอบไปอย่างนั้นเพราะไม่อยากให้เซบาสเตียนรู้เรื่องเกี่ยวกับเธอและโจฮานนิงว่าได้แต่งงานกันด้วยเหตุอันใด มันจะไม่ดีต่อเด็ก และเธอนั้นก็กำลังสื่อความหมายถึงแลนดอนอยู่นั่นเอง

เซบาสเตียนยิ้มให้เฟรย์ลีนก่อนจะไปส่งที่กระจก แต่ดูยังไงเขาก็ไม่เหมือนผู้เป็นพ่ออยู่ดี "แต่ว่าลูกหน้าไม่เหมือนเสด็จพ่อเท่าไหร่เลยนะพะยะค่ะ" เซบาสเตียนพูดตามความจริงที่เห็น เฟรย์ลีนนั้นก็คิดอยู่นานว่าจะตอบลูกเยี่ยงไรให้เขาไม่เกิดความสงสัยที่จะนำไปสู่การสืบหาความจริง "เหมือนสิลูก ลูกดูไม่เป็นหรอกจ้ะ"

"อ๋อ อย่างนั้นก็ลูกคงดูไม่เป็นจริงๆหล่ะพะยะค่ะ"

"<span id="selection-marker-1" class="redactor-selection-marker">​แม่รักลูกนะ เซบาสเตียน"</span>

"ไปอาบน้ำเถอะลูก ถ้าอาบเสร็จรีบแต่งตัว และไปทานข้าว เดี๋ยวแม่รอ" เฟรย์ลีนพูดแล้วส่งผ้าเช็ดตัวให้ลูกชายของเธอ "พะยะค่ะท่านแม่" เซบาสเตียนนั้นรีบเดินเข้าตามคำสั่งของแม่ด้วยนิสัยที่เป็นเด็กดี เชื่อฟังแม่

เมื่อเซบาสเตียนเข้าไปในห้องน้ำแล้ว "ท่านพี่แลนดอน ข้าอยากให้รู้ว่าคืนแต่งงานตอนนั้นท่านพี่ให้สิ่งที่มีค่ามากสำหรับชีวิตข้า แม้เขาจะเกิดมาเพราะความแค้นของท่านพี่แต่เขาก็เกิดมาจากความรักของน้องที่มีต่อท่านพี่เหมือนกัน เขาเป็นเด็กดี ว่านอนสอนง่าย และอ่อนโยน นับวันเขายิ่งหน้าเหมือนท่านพี่แลนดอน ยิ่งทำให้น้องคิดถึงท่านพี่เจ้าค่ะ” เธอพูดในใจและพรางยิ้มนิดๆไปด้วย 

เฟรย์ลีนนั้นยังรู้ว่าตนเองนั้นยังมีความรักให้แลนดอนมากอยู่เหมือนเดิม และมันไม่เคยลดลงหรือหายไปจากหัวใจและความคิดของเธอคนนี้เลยแม้แต่น้อย แต่เขาหน่ะสิจะยังรักเธออยู่หรือเปล่า หรือว่าในใจและความคิดของเขามีแต่ความแค้นเธอที่เธอทิ้งเขาไป ซึ่งเฟรย์ลีนคิดว่าทั้งหมดคือความผิดของเธอ

แต่ เซบาสเตียน ลูกชายของเธอกับแลนดอนนั้นคือสิ่งมีค่าที่มาทดแทนทุกสิ่งอย่างของเธอจริงๆ ทั้งใบหน้าและนิสัยบางส่วนที่คล้ายผู้เป็นพ่อในวัยหนุ่ม(ตอนที่รักกับเฟรย์ลีนอยู่)

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น