say windy

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : บทนำ

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 2.2k

ความคิดเห็น : 3

ปรับปรุงล่าสุด : 25 มิ.ย. 2559 23:28 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทนำ
แบบอักษร

บทนำ.

 

..เอาล่ะ จะเริ่มแล้วนะบันทึกของฉัน เรามาสนุกกันเถอะ

 

 

ท้องฟ้าที่เคยกระจ่างใสในยามค่ำคืนถูกบดบังไว้ด้วยเมฆสีดำและสายฝน

 

คมมีดกรีดเข้าลำคอเป็นทางยาว บาดลึกเข้าไปถึงหลอดลมอย่างไร้ความปรานี ทว่าร่างนั้นกลับยังไม่หมดลมหายใจ ซึ่งผู้กระทำรีบรุดจากไปโดยไม่เหลียวหลังกลับมาอีก

 

คนๆนั้นได้หลบหนีออกไป ทิ้งไว้แค่ 'เขาท่ามกลางสายฝนที่กระหน่ำลงมาไม่ขาดสาย หยดลงใบหน้าและร่างกายของเขาครั้งแล้วครั้งเล่า ความเย็นเฉียบของหยาดน้ำทำให้รู้สึกถึงการมีชีวิต แต่ไม่อาจขยับตัวได้อีก ดวงตาพร่าเลือนขึ้นทุกที ความเจ็บปวดแล่นพล่านไปทั่วร่างยิ่งกว่าตอนถูกเข็มนับพันทิ่มแทงอยู่ตามร่างกาย

 

สีแดงของเลือดและความมืดมิด คือสิ่งสุดท้ายในชีวิตของเขาผู้นี้อย่างนั้นหรือ?

 

พระเจ้า...ท่านจะช่วงชิงลมหายใจของข้าไป ทำไมถึงได้ช้านัก...

 

ทรมาน เจ็บปวด...ท่านจะทำร้ายตัวข้านั้นไปถึงไหนกัน

 

พระเจ้าผู้สูงส่ง หากท่านจะร้ายกาจถึงขนาดนี้ ไฉนจึงได้เลือกข้าล่ะ...

 

เขายังตายไม่ได้ ตราบใดที่ความปรารถนานี้ยังไม่สำเร็จ

 

ยังอยากเจอกับพวกเขา...

 

ทว่าทันทีที่ฝืนขยับตัว เลือดสดๆก็ไหลทะลักออกจากลำคอปะปนไปกับสายฝน ย้อมพื้นที่โดยรอบให้กลายเป็นสีแดงฉาน  ร่างของเขาทิ้งตัวลงกับพื้นอีกครั้งอย่างสิ้นเรี่ยวแรง สร้างความสิ้นหวังให้เกิดขึ้นในใจอันบอบช้ำ

 

ร่างกายนี้ไม่ไหวอีกต่อไป...

 

ไม่สิ...เขาไม่เคยคาดหวังอะไรอีกแล้วนับตั้งแต่ถือกำเนิดขึ้นมา

 

ดวงตาสีสวยเหม่อมองไปยังเบื้องหน้าซึ่งเป็นฟากฟ้ากว้างสีดำทะมึนโดยไม่มีแม้การแรงที่จะขยับตัวหนีหรือปิดตาลง

 

สถานที่อันแสนว่างเปล่า...เช่นเดียวกับตัวตนของเขา

 

ไม่มีใครอยู่ที่นี่อีกแล้ว บางทีอาจจะเป็นการดีสำหรับความตายครั้งนี้... หลับไปชั่วนิรันดร์

 

ความเงียบงันค่อยๆกัดกินตัวตนของเขา ความมืดตลอดกาลกำลังคืบคลานเข้าหา เชื้อเชิญให้อยู่กับมัน

 

แต่...ท่ามกลางเสียงของสายฝน กลับแว่วเสียงฝีเท้าของใครบางคนใกล้เข้ามาเรื่อย ๆ...และเรื่อย ๆ กระทั่งเงาของมนุษย์คนหนึ่งกำลังทาบทับอยู่บนร่าง

 

ใคร...

 

ใครบางคนกำลังทรุดตัวลงนั่งอยู่ตรงหน้า

 

ไม่มีการเอ่ยถ้อยคำอื่นใด นอกจากรู้สึกได้ถึงฝ่ามือเย็น ๆ กำลังลูบศีรษะของเขาแผ่วเบา ซ้ำไปซ้ำมา...ราวกับกำลังปลอบโยน นุ่มนวลเสียจนรับรู้ว่าความเย็นเชียบบนใบหน้ากลับมีความอบอุ่นปะปนอยู่ด้วย...น้ำตา

 

นานแค่ไหนแล้วที่ไม่มีความรู้สึกแบบนี้

 

อบอุ่น...

 

อบอุ่นเจริง ๆ ...

 

นั่นเป็นสิ่งสุดท้ายที่เขารับรู้ก่อนสติจะหลุดลอยไปในที่ไกลแสนไกล...

 

...

 

..

 

.

 

 “นี่...ยังไม่อยากตายใช่ไหม?

 

.

 

.

 

เอาล่ะ ตัวละครพร้อมแล้ว

 

ส่วนพวกคุณพร้อมที่จะอ่านบันทึกอันแสนโสมมเล่มนี้หรือเปล่า....?

 

 

 

 

ความคิดเห็น