YINGPREM

สวัสดีทุกคนฮับ คนโปรดเป็นนิยายที่อาจจะหาสาระไม่ได้ แต่ก็หวังว่าคุณจะสนุกกับการอ่านเรื่องนี้ <3

ชื่อตอน : [คนโปรด : 4.2]

คำค้น : คนโปรด,สมิธ,ลูคัส

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 13.1k

ความคิดเห็น : 36

ปรับปรุงล่าสุด : 12 มี.ค. 2561 13:11 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
[คนโปรด : 4.2]
แบบอักษร

คนโปรด 4.2

“มิทตี้ มื้อเย็นอยากทานอะไรเป็นพิเศษไหม?”ลูคัสเอ่ยถามพลางลูบหัวคนตัวเล็กที่นั่งอยู่ข้างๆเขาหลังจากจบศึกการช่วงชิงลมหายใจเด็ก แม้แก้มเล็กๆจะยังซับสีเลือดอยู่จนน่าขย้ำอีกสักรอบก็ตาม

“พิซซ่า!”สมิธยิ้มตาหยี แต่ลูคัสกลับนิ่วหน้าเล็กน้อย เขาไม่คอยชอบทานอาหารประเภทนี้สักเท่าไหร่ มันไม่ค่อยดีต่อสุขภาพและเป็นอาหารที่เขานึกรังเกียจทุกครั้งที่พูดถึง

“สเต็กดีไหม พี่มีร้านเจ้าประจำอร่อยมาก” รอยยิ้มเด็กชายเจื่อนลงนิดหน่อยแต่ก็ยังคงยิ้มบางๆให้กับชายหนุ่มเหมือนเดิม

“อื้อ ตามใจลุค”

“เด็กดี”ชายหนุ่มกดจมูกหอมกระหม่อมเล็กอย่างปลอบใจ

ลูคัสนั่งเล่นเกมเป็นเพื่อนเด็กชายจนกระทั่งเย็น จึงให้สมิธไปเปลี่ยนเสื้อผ้าเพื่อออกไปทานอาหารค่ำร้านที่เขาบอกไว้ เด็กชายจิ้มเนื้อสันในเข้าปากคำแล้วคำเล่า เขารู้สึกไม่ชอบเท่าไหร่แต่ก็ไม่กล้าบอกลูคัสเพราะนานๆได้เจอกันทีเขาจึงไม่อยากขัดใจ

สมิธหั่นเนื้ออย่างเก้ๆกังๆตามที่ชายหนุ่มสอน เรื่องมารยาทบนโต๊ะอาหารมิเชลไม่เคยสอนเลย สมิธทำได้แค่เรียนรู้เอาจากผู้อื่นเท่านั้น ลูคัสก็ไม่ได้เข้าไปยุ่มย่ามอะไรกับเด็กชาย เขาอยากให้สมิธทำอะไรได้ด้วยตัวเอง

“มิเชลไม่กลับบ้านมากี่วันแล้วมิทตี้?”ชายหนุ่มเอ่ยปากหลังทานอาหารเสร็จและกำลังรอของหวานของเด็กน้อย สมิธเอียงคอทำท่านึกก่อนจะยกนิ้วขึ้นมานับ

“สี่วันครับ”

“อยู่คนเดียวสี่วันเลยงั้นหรอ? แล้วทานอาหารยังไง”

“ตอนเช้ากินซีเรียล ตอนกลางกินอาหารของโรงเรียน ส่วนตอนเย็นก็ซื้ออาหารแช่แข็งมาเวฟกิน” สมิธทำอาหารไม่เป็นเพราะแต่ก่อนมิเชลก็เป็นคนทำให้เขากิน แต่เด็กชายก็พอเวฟอาหารง่ายๆกินเองได้ จึงไม่ลำบากมากนักเวลามิเชลไม่อยู่

“มิเชลได้บอกไหมว่าไปไหน”ชายหนุ่มถามคำตอบที่รู้ดีอยู่แล้วกับอีกคน

“มิเชลบอกจะไปหาเพื่อน สองสามวันก็กลับ” สมิธเล่าให้ลูคัสฟังอย่างไม่ปิดบัง ความจริงมิเชลต้องกลับมาตั้งแต่เมื่อวานแล้ว แต่จนถึงวันนี้เขาก็ยังไม่ได้เห็นหน้ามิเชลเลย ชักจะเป็นห่วงแล้วสิ

“งั้นหรอ...ถ้าสมมติว่าวันหนึ่งมิเชลไม่ได้อยู่ด้วยแล้วมิทตี้จะว่าไง?”

“เอ๋?มิเชลจะไปไหนอ่ะ”

“ที่ไกลๆ”

“ผมก็จะไปด้วย”

“ไม่ได้!”สมิธสะดุ้งกับเสียงแข็งๆที่ถูกเปล่งออกมาจากร่างสูง

“พี่หมายความว่าบางครั้งถ้ามันไม่มีทางเลือกแล้วมันจำเป็นจริงๆล่ะ”สมิธก็ยังมองลูคัสอย่างไม่เข้าใจ

“ทั้งชีวิตผมมีแค่มิเชลคนเดียว ถ้าไม่ได้อยู่กับมิเชลผมจะไปอยู่กับใคร?”ดวงตากลมโตสีฟ้าอมน้ำเงินเต็มไปด้วยความหวาดกลัวและหวั่นไหว เด็กน้อยไม่เคยนึกถึงวันที่จะไม่มีแม่ แม้จะเคยถูกทิ้งไว้ในห้องแคบๆคนเดียว แต่ไม่นานมิเชลก็จะกลับมาเสมอ

เด็กชายมองคนตรงหน้าด้วยความรู้สึกหวาดกลัว...หรือว่าลูคัสจะพามิเชลไปจากเขา เด็กชายลุกชึ้นจากเก้าอี้ราวกลับอยากจะหนีไปให้ไกลจากตรงนี้ แต่ขาเล็กเล็กๆกลับก้าวไม่ออกเพราะสายตากดดันจากอีกคน

“นั่งลงมิทตี้ ของหวานมาแล้ว”แม้น้ำเสียงลูคัสจะเรียบเรื่อยแต่ก็สามารถสร้างความกดดันให้ทุกคนที่ได้ยิน เด็กชายตัวสั่นแต่ก็ยังไม่นั่งตามที่ลูคัสบอก

“ตอนนี้มิเชลอยู่ที่บ้าน รีบกินสิจะได้รีบกลับไปหาแม่ไง”เพราะน้ำเสียงที่อ่อนลงและคำบอกเล่าของลูคัส ทำให้เด็กชายยอมนั่งลงที่เดิม หยิบช้อนแล้วตักของหวานรสนุ่มเข้าปากในที่สุด

โดยที่เด็กน้อยไม่ทันฉุกคิดเลยว่าลูคัสบอกว่ามิเชลเป็นแม่เขา...

+++++++++++++++++++

“เป็นอะไรนั่งเงียบเชียว”ลูคัสเอ่ยปากถามเด็กน้อยที่นั่งเงียบตั้งแต่ขึ้นรถจวบจนตอนนี้ที่รถแล่นมาได้ครึ่งทางก็ยังไม่มีเสียงใสๆหลุดออกจากปากสมิธ เด็กชายนั่งก้มหน้าบีบมือไปมาอย่างไม่เป็นธรรมชาติ แต่สุดท้ายก็ยอมเอ่ยปากพูดกับอีกคน

“ผมกลัว...อย่าพามิเชลไปจากผมเลยนะ”ไม่รู้ว่าดวงตากลมโตที่เอ่อคลอไปด้วยน้ำตา หรือน้ำเสียงออดอ้อนแกมน่าสงสารที่ทำให้ลูคัสเลือกที่จะก้มหน้ากดริมฝีปากตนเองเข้ากับปากอิ่มเล็กของอีกคนแทนคำพูด ลูคัสจูบสมิธเคล้ากับน้ำตาเด็กน้อยที่ไหลอาบแก้ม มันทำให้เขารู้สึกคันยุบยิบอยู่ในใจจนสุดท้ายก็ถอนจูบออกมาด้วยความหงุดหงุด ชายหนุ่มเสยผมสีทองที่ยาวประบ่าของตนอย่างพยายามระงับอารมณ์บางอย่าง

“ไม่มีมิเชลก็อยู่กับพี่ไง พี่ให้ทุกอย่างมิทตี้ได้มากกว่ามิเชลหลายเท่า”

“ผมไม่อยากได้อะไร...ฮึก! แค่อยากอยู่กับมิเชล แล้วก็ลุค”เด็กน้อยส่ายหน้าไปมาทั้งน้ำตาอย่างน่าสงสาร สมิธไม่อยากเลือกคนใดคนหนึ่ง ชีวิตเขาที่มีทั้งลุคและมิเชลตอนนี้ก็มีความสุขแล้ว

“โอเค เลิกร้องได้แล้วเด็กดี...พี่ไม่ได้บอกว่าจะพามิเชลไปจากนายสักหน่อย...ก็แค่สมมติ”ร่างสูงใช้ทิชชู่เช็ดน้ำตาออกใจใบหน้าเรียวสวยแล้วรั้งร่างเล็กเข้าสู่อกตัวเอง มือเรียวตบหลังเล็กเบาๆปลอบใจ

สมิธกอดเอวลูคัสแน่น ใบหน้าเล็กซุกเข้ากับอกแกร่ง เขาไม่เข้าใจว่าทำไมถึงต้องร้องไห้ แต่ในใจลึกๆสมิธก็รู้ดีว่านั่นคือสิ่งที่เขากลัวที่สุด...กลัวว่ามันจะเกิดขึ้นจริงในเร็วๆนี้

ลูคัสใช้คูลเจลประคบดวงตากลมโตที่บวมแดงจากการร้องไห้จนดีขึ้นแล้ว ถึงได้จูงมือเด็กน้อยพาเข้าไปในบ้านที่เขาซื้อทิ้งไว้ให้สองแม่ลูกอยู่

“ไปไหนกันมาหรอคะ”มิเชลลุกขึ้นถามทันทีที่เห็นหนึ่งหนุ่มหนึ่งเด็กเดินเข้ามาถึงห้องนั่งเล่น แต่เพราะน้ำเสียงที่เหมือนไม่พอใจมากของเธอทำให้สมิธสะดุ้ง ลูคัสที่เจ็บมือเด็กน้อยอยู่จึงตวัดสายตามองมิเชลด้วยสายตาดุๆจนหญิงสาวนึกกลัวขึ้นมาจับใจ

“ผมพาสมิธไปทานอาหารเย็นมาเพราะมีแม่บางคนทิ้งลูกให้อยู่คนเดียวเกือบสัปดาห์” มิเชลตาเบิกกว้างอย่างหมดสวย เพราะคำพูดของลูคัสที่พูดเหมือนรู้ความสัมพันธ์ระหว่างเธอกับสมิธ เด็กชายก็เงยหน้าขึ้นมองหน้าลูคัสอย่างไม่ตั้งใจโดยไม่ทันได้สังเกตว่าดวงตาของมิเชลถลึงมองเขาอย่างน่ากลัว

“มันไม่ใช่อย่างที่คุณคิด”หญิงสาวหนึ่งเดียวในบ้านพยายามจะหาข้อแก้ตัว แต่ลูคัสเพียงพยักหน้ารับเท่านั้น

“โอเค เราค่อยคุยกันทีหลัง...มิทตี้ไปอาบน้ำนอนได้แล้ว พรุ่งนี้ต้องไปโรงเรียนแต่เช้าไม่ใช่หรอ” ลูคัสปล่อยมือจากแขนเล็กแล้วดุนหลังเด็กหนุ่มตัวเล็กให้เข้าห้องตัวเอง เด็กชายมองหน้าแม่ตนเองสลับกับลูคัสนิดๆก่อนจะยอมตัดใจเดินเข้าห้องตามที่ลูคัสบอกในที่สุด...มันไม่ใช่เรื่องของเด็ก สายตาของทุกคนบอกกับเขาแบบนี้

ลูคัสเดินไปนั่งบนโซฟาเดี่ยวตัวใหญ่ มิเชลจึงตามชายหนุ่มไปหวังจะทิ้งสะโพกลงพนังแขนหวังออดอ้อนเอาใจชายหนุ่ม แต่เสียงเย็นๆของลูคัสที่เบรกไว้ก็ทำให้เธอหน้าชาไปหลายวินาที

“ไม่ต้อง...ไปนั่งตรงนู้น”

มิเชลจึงขยับตัวไปนั่งโซฟาอีกตัวตามที่ชายหนุ่มบอก เธอคิดหาข้อแก้ตัวเป็นร้อยพันอย่างแต่สุดท้ายก็เลือกที่จะโยนความผิดให้อีกคน

“เด็กนั่นบอกอะไรคุณคะ...เขาหวงฉัน เขาไม่อยากให้ฉันกับคุณใกล้ชิดกัน”

“หรอ”

“สมิธเป็นเด็กก้าวร้าวและโกหกเก่งมาแต่ไหนแต่ไร แต่ฉันไม่คิดว่าเขาจะพูดแบบนั้น...คุณต้องเชื่อฉันนะคะ”

“พูดพอรึยัง” อยู่ๆลูคัสก็นึกรังเกียจผู้หญิงอย่างมิเชลขึ้นมา...นี่คือคนที่เป็นแม่เด็กชายคนนั้นจริงๆหรอ

“...ลูคัส”

“คุณคิดว่าผมโง่นักหรอ แค่ประวัติผู้หญิงที่ผมพัวพันด้วยแค่นี้ยังไม่รู้ ผมจะไปทำอะไรกินได้”ลูคัสยิ้มเย็น รู้สึกสมเพชผู้หญิงหน้าโง่คนนี้เหลือเกิน “ผมไม่สนหรอกนะว่าคุณจะเคยมีลูกหรือผ่านผู้ชายมาแล้วกี่คน...แต่ผมไม่ชอบให้คนของผมปิดบังเหมือนผมเป็นคนโง่!”

“ฉัน...ไม่ได้ตั้งใจ”มิเชลหน้าซีดจนแทบไม่มีสีเลือด

“คุณหมดคุณสมบัติที่ทำให้ผมต้องการแล้วมิเชล”ชายหนุ่มพูดเสียงเรียบไร้เยื่อใย หญิงสาวนึกฉุนขึ้นมาทันทีที่เขาตัดเธอทิ้งได้ง่ายๆ

“เหอะ!ไม่ต้องการฉันแต่ต้องการลูกชายฉันแทนสินะ!!!”มิเชลลุกขึ้นชี้หน้าชายหนุ่มด้วยความกราดเกรี้ยว ทำให้เกเบียลแทบจะถลาเข้าไปหักแขนหญิงสาวแต่ลูคัสกลับยกมือขึ้นห้ามไว้ก่อน

“ขึ้นพูดเรื่องนี้ขึ้นมาก็ดีเหมือนกัน...นั่งลงก่อนสิ” มิเชลยังคงดื้อดึงมองชายหนุ่มอย่างกับจะเข้าไปถลกหน้าหล่อๆนั่นให้ได้

“ผมบอกว่าให้นั่งลง!”มิเชลแทบทรุดลงไปนั่งกับพื้นเพราะเสียงตวาดต่ำของชายหนุ่ม เมื่อลูคัสเห็นหญิงสาวยอมนั่งตามที่บอกแล้ว เขาจึงเริ่มขยับปากบางเอ่ยสิ่งที่ต้องการจะพูดจริงๆนับจากนี้

“ยกสมิธให้ผมได้ไหมมิเชล”

+++++++++++++++++++

จบตอนแบบค้างๆตอนหน้าเตรียมทิชชู่และเลือดไว้ด้วยจ้า

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น