B F R T

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

แก๊งมาเฟีย ♥ แก๊งยากูซ่า ตอนที่ 3

ชื่อตอน : แก๊งมาเฟีย ♥ แก๊งยากูซ่า ตอนที่ 3

คำค้น : แก๊งมาเฟีย ♥ แก๊งยากูซ่า ตอนที่ 3,B F R T

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 372

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 11 มี.ค. 2561 20:49 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
แก๊งมาเฟีย ♥ แก๊งยากูซ่า ตอนที่ 3
แบบอักษร

แก๊งมาเฟีย ♥ แก๊งยากูซ่า ตอนที่ 3

♥ B F R T ♥


เวลา 19.00 น.


“เป็นไงบ้างค่ะคุณหนูหม่อน โทรติดบ้างมั้ยค่ะ” วายเอถามใบหม่อนด้วยน้ำเสียงร้อนรน


“ไม่เลยฮ่ะ หม่อนลองโทรไปแล้วตั้งหลายสายแต่ก็มีไม่คนรับสายเลยฮ่ะ” ใบหม่อนตอบวายเอ เพราะหลังจากกลับจากโรงเรียนแล้วยังไม่เจอพี่ใบเฟิร์นกับใบพลู ตอนแรกก็แค่สงสัยแต่ตัวเองก็คิดแค่ว่าเดี๋ยวก็คงกลับมาจนถึงตอนนี้ก็ปาไป 1 ทุ่มกว่าแล้วก็ยังไม่มีวี่แววว่าทั้งสองคนจะกลับมากันสักที


“แล้วคุณหนูชาหละค่ะติดต่อคุณหนูพลูได้บ้างมั้ยค่ะ” เมื่อได้คำตอบจากใบหม่อนแล้ววายเอก็หันไปถามใบชาที่กำลังพยายามโทรหาใบพลูอยู่


“โทรไม่ติดเลยฮ่ะ เหมือนมือถือพลูจะแบตหมดฮ่ะ” ใบชาตอบด้วยน้ำเสียงกังวล เพราะใบชาลองโทรหาใบพลูแล้วแต่ไม่ติด


“หายไปไหนกันแน่ค่ะคุณหนูเฟิร์น คุณหนูพลู อย่าเป็นอะไรไปเลยนะค่ะ” วายเอพูดพึมพำกับตัวเอง และกำลังคิดอยู่ว่าจะทำยังไงต่อไปดี หรือเธอจะลองไปขอความช่วยเหลือจากนายท่านและนายหญิงดี แต่แล้วก็มีเสียงเปิดประตูห้องนอนพร้อมกับร่างบางของแฟนสาวกำลังเดินหาวเข้ามาหา


“มีอะไรกันหรอเอ?? ทุกคนดูซีเรียสกันจัง” โอไอถามขึ้นเมื่อเธอเดินมาถึงห้องรับแขกแล้วเห็นแฟนสาวสุดที่รักกับใบหม่อนและใบชากำลังแสดงสีหน้าเคร่งเครียดกันอยู่


หมับ หมับ หมับ


“ฮึก ไอ~~ ฉันจะทำไงดีคุณหนูเฟิร์นกับคุณหนูพลูหายตัวไป ฮึก ติดต่อก็ไม่ได้ ฉันจะทำไงดี ฮือ~~” พอวายเอ ใบหม่อน ใบชา เห็นหน้าของโอไอแล้วก็รีบกระโจนเข้าไปกอดหญิงสาวทันทีพร้อมกับร้องไห้ไปด้วย เพราะสำหรับวายเอแล้วเวลาเธอรู้สึกไม่ดีและกำลังเจอปัญหาก็มักจะมีโอไอมาค่อยเป็นกำลังใจ คอยช่วยเหลือเธอตลอด และสำหรับใบหม่อนและใบชาแล้วโอไอก็เปรียบเสมือนแม่อีกคนที่ค่อยช่วยเหลือและคอยอยู่ข้างๆพวกเขาเวลาที่พวกเขาเจอปัญหาเช่นเดียวกัน


“ดะ เดี๋ยวๆ ใจเย็นๆกันก่อนนะ หม่อน ชา อย่าพึ่งร้องนะตั้งสติก่อน เอเล่าให้ฟังหน่อยว่าเกิดอะไรขึ้น เฟิร์นกับพลูหายไปไหนกัน” โอไอที่ไม่ทันตั้งตัวกับการกระทำของคนทั้ง 3 ที่อยู่ๆก็เข้ามากอดพร้อมกับร้องไห้ไปด้วยเลยทำได้แค่บอกให้ใจเย็นๆแล้วก็หันไปถามแฟนตนเอง วายเอพยักหน้าแล้วเริ่มเล่าทุกอย่างตั้งแต่ต้นจนจบให้กับโอไอฟัง


“เดี๋ยวฉันช่วยหาตัวให้ไม่ต้องห่วงไว้ใจฉันได้เลย” หลังจากที่โอไอฟังเรื่องจนจบแล้วก็พูดอาสาขึ้นมาเพราะรู้ว่าตัวเองนั้นสามารถหาตัวได้เพราะเธอเคยมีประสบการณ์ตามหาคนมาให้บอสจัดการอยู่บ่อยๆก็เถอะ


“ขอบคุณนะไอ ถ้าไอไม่มาวันนี้ฉันคง...คงทำอะไรไม่ถูกแน่ๆเลยฉันกลัวว่าคุณหนูจะเป็นอะไรไป” วายเอพูดขอบคุณโอไอด้วยรอยยิ้ม


“ไม่เอาหนา อย่าร้องสิ เอคนที่ฉันรักปกติเป็นคนร่าเริงไม่ใช่หรอ แถมยังเซ็กซี่อีกต่างหาก” โอไอพูดเพื่อเอาใจแฟนสาวแต่ก็แอบพูดหยอกในตอนท้ายนิดๆ วายเอที่ได้ยินก็หน้าขึ้นสีขึ้นมาทันที


“บ้า!” วายเอว่าเพื่อกลบเกลื่อนความเขิลของตัวเอง


“5555” โอไอขำเมื่อเห็นปฏิกิริยาของวายเอที่ว่าตนเพื่อกลบเกลื่อน วานเอที่เห็นโอไอเอาแต่หัวเราะตนแล้วยกยิ้มมุมปากนิดๆ


“งั้นฉันก็ควรต้องให้รางวัลไอหน่อยแล้วหละมั้ง~~” วายเอพูดจบก็ดันร่างของแฟนสาวล้มลงนอนกับโซฟาห้องรับแขกทันที


พรึ่บ


“เหวอ~~จะ จะทำอะไรเอ ดะ เดี๋ยวก่อน” โอไอร้องด้วยความตกใจ วายเอผลักโอไอแล้วตามขึ้นไปนั่งค่อมทับร่างของโอไอทันทีโดยที่โอไอไม่ทันตั้งตัว พร้อมกับเลื่อนหน้าเข้ามาใกล้เรื่อยๆ


“พี่วายเอ พี่โอไอ ไม่เห็นพวกเราอยู่ด้วยแล้วหรอฮ่ะพี่หม่อน” เสียงถามใบหม่อนของใบชาดังขึ้น


“คงจะอย่างนั้นมั้ง ป่ะ เราไปกันเถอะไม่อยากเป็นก้าง” ใบหม่อนพูดแซวขึ้นแล้วยิ้มล้อเลียน 2 สาวที่กำลังนั่งทับกันอยู่จนเจ้าตัวลืมตัวว่ายังมีบุคคลอีก 2 คนอยู่ในห้องรับแขกด้วย ใบหม่อนกับใบชาทำท่าจะเดินออกไปจากห้องรับแขก


“ดะ เดี๋ยวก่อน ช่วยพี่ก่อน ยะ อย่าพึ่งทิ้งพี่ไปน้า~~~~” โอไอรีบร้องเรียกเพื่อให้เด็กหนุ่มทั้ง 2 หยุดอยู่ช่วยตนเองก่อนที่ทั้ง 2 คนจะเดินออกไป แล้วทุกอย่างก็หยุดชะงักเมื่อได้ยินเสียงกริ่ง


ปิ๊ง~~ป่อง~~ ปิ๊ง~~ป่อง~~


“ใครมากันนะ??” ใบชาพูดพึมพำขึ้นเมื่อได้ยินเสียงกริ่งหน้าบ้านดังขึ้น


“เดี๋ยวหม่อนเดินออกไปดูให้เองฮ่ะ” ใบหม่อนอาสาไปเปิดดูวายเอพยักหน้ารับ ร่างบางของใบหม่อนเดินตรงไปยังประตูบ้านและเดินออกไปทางรั้วบ้านทันทีเพื่อไปดูว่าใครมาบ้านของตน พอใบหม่อนเดินมาถึงก็ต้องตกใจคนตรงหน้าที่มีใบหน้าหล่อเหลาแต่แต่งตัวมีภูมิฐาน แถมยังมีผู้ชายคนอื่นๆอีก 3 คนแต่งชุดดำท่าทางน่ากลัวมากๆยืนข้างหลังชายตรงหน้า


“อ่ะ เออ มาหาใครหรอฮ่ะ” ใบหม่อนถามชายหนุ่มตรงหน้า ชายตรงหน้ามองมาที่ร่างบางก่อนจะส่งยิ้มมาให้อย่างเป็นมิตร ร่างบางที่เห็นรอยยิ้มร่างสูงก็ถึงกับเคลิ้มนิดๆ


“หล่อจัง” ร่างบางที่เห็นรอยยิ้มนั่นก็เผลอพูดชมออกมาจนชายที่ยิ้มอยู่ชะงักไปนิดที่อยู่ๆก็ถูกชมแล้วกลับมายิ้มให้อีกครั้ง


“ขอบคุณที่ชมครับ” ชายหนุ่มตอบ แต่เพราะคำพูดเมื่อกี้ส่งผลให้ร่างบางของใบหม่อนดึงสติตัวเองกลับมาได้


“อะ เออ ขะ ขอโทษฮ่ะที่เผลอเสียมารยาทมองหน้า...พี่ชาย” ใบหม่อนพูดด้วยน้ำเสียงตะกุกตะกักแล้วเบาในตอนท้าย ใบหม่อนรู้สึกอายมากที่ตนเผลอพูดอะไรแบบนั้นออกมา


“ไม่เป็นไรครับ พี่ชื่อปาล์มพี่มารับเรากับคนอื่นๆไปอยู่ด้วยกันหนะ” ปาล์มพูดบอกขึ้นยิ้มๆ


“มารับ?? มารับทำไมฮ่ะ แล้วทำไมต้องไปอยู่กับพี่ปาล์มด้วย” ใบหม่อนถามด้วยความสงสัย


“ตอนนี้ใบเฟิร์นกับใบพลูอยู่กับเพื่อนพี่แล้วนะ ตอนนี้ก็อยู่ที่บ้านพวกพี่” ปาล์มไม่ตอบคำถามใบหม่อนแต่พูดถึงร่างบางอีก 2 คนที่อยู่กับเพื่อนๆของตนแล้ว


“หมายความว่ายังไงค่ะบอส” เสียงโอไอถามขึ้นทางประตูบ้าน ก่อนที่โอไอ วายเอ ใบชา จะพากันเดินออกมายืนข้างๆใบหม่อนที่กำลังยืนคุยกับชายหนุ่มหน้าบ้านอยู่ โอไอขมวดคิ้วอย่างสงสัยว่าทำไมบอสของตนถึงมาอยู่ที่นี้ได้แล้วที่บอกว่าใบเฟิร์นกับใบพลูอยู่กับพวกบอสแล้วมันหมายความว่ายังไงกันแน่


“หื้ม~~ แล้วทำไมเธอถึงมาอยู่ที่นี้หละโอไอ” ปาล์มถามหญิงสาว


“ก็ที่นี้มันบ้านแฟนของฉันเองค่ะบอส แต่ว่าเมื่อกี้บอสบอกว่าใบเฟิร์นกับใบพลูอยู่กับพวกบอสแล้วมันหมายความว่าไงค่ะบอส” โอไอตอบและถามบอสกลับ


“มากับผมดีๆแล้วพวกเราจะตอบคำถามทุกอย่างที่พวกเธออยากรู้” ปาล์มไม่ตอบคำถามแต่พูดเสียงเรียบเย็นเป็นการบอกนัยๆว่าให้รีบทำตามที่สั่งเดี๋ยวนี้ โอไอหันมามองวายเอเพื่อต้องการคำตัดสินใจของคนรักว่าจะไปด้วยหรือไม่


“เข้าใจแล้วฉันจะไปถึงแม้พวกเราจะไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นก็เถอะ เพราะดิฉันเป็นห่วงคุณหนูค่ะ” วายเอพูดกับปาล์มแล้วหันมาพูดกับคุณหนูอีก 2 คน ก่อนที่ใบหม่อน ใบชา จะพยักหน้าเป็นอันตกลงเพราะทั้งใบหม่อน ใบชา ต่างก็เป็นห่วงใบเฟิร์นกับใบพลูกันอยู่ไม่น้อย ก่อนที่จะช่วยกันปิดบ้านแล้วเดินมาขึ้นรถแต่รถคันนึงก็ขึ้นไปได้แค่ 5 คน


“งั้นใบหม่อนมานั่งรถคันเดียวกับพี่ก็แล้วกันนะ” ปาล์มพูดเสร็จก็จับข้อมือร่างบางของใบหม่อน แล้วดึงไปขึ้นรถทันที ตอนนี้ก็เท่ากับว่ารถคันแรกมีลูกน้องของปาล์มนั่ง 2 คน และวายเอ โอไอ ใบชา รวมแล้ว 5 คนส่วนอีกคันก็มีลูกน้องนั่ง 1 คน(เป็นคนขับรถ) และปาล์มกับใบหม่อนนั่งหลังคู่กัน


“เป็นอะไรไปครับเงียบเชียว” ปาล์มถามขึ้นขณะรถออกไปเรื่อยๆ


“คือ....” ใบหม่อนไม่รู้จะพูดอะไรดี เพราะไม่มีเรื่องจะพูดจริงๆ ปาล์มมองร่างบางยิ้มๆเหมือนกำลังถูกใจคนตรงหน้า


“พี่ปาล์มทำงานอะไรหรอฮ่ะ” ใบหม่อนถาม


“พี่ทำธุรกิจอสังหาริมทรัพย์หนะ” ปาล์มตอบสั้นๆ


“แล้วพี่ปาล์มมีพี่น้องกี่คนฮ่ะ” ใบหม่อนถามต่อ


“พี่เป็นลูกคนเดียว” ปาล์มตอบอีก


“พี่ปาล์มมีแฟนยังฮ่ะ” ใบหม่อนถามอีก


“พี่ยังไม่มีครับ แต่...กำลังจะมีเร็วๆนี้ครับ” ปาล์มตอบยิ้มๆพร้อมกับมองตาร่างบางเหมือนกำลังจะสื่ออะไรบางอย่าง ใบหม่อนหลบตาร่างสูงทันทีพร้อมกับหน้าที่เริ่มแดงขึ้นเรื่อยๆ ถ้าตามที่ร่างบางเข้าใจคือร่างสูงต้องการให้ตัวเองไปเป็นคนรัก ร่างบางรีบส่ายหัวสลัดความคิดที่เข้าข้างตนเองทิ้งทันทีเพราะว่าทั้ง 2 คนเป็นผู้ชายด้วยกันทั้งคู่จะไปรักกันได้ยังไงร่างบางอาจจะเข้าใจผิดก็ได้


“หึหึ” ปาล์มหัวเราะในลำคอเมื่อเห็นร่างบางส่ายหัวแล้วก็พยักหน้าเหมือนกับกำลังคุยอยู่กับตัวเองอยู่


“........” และแล้วความเงียบก็มาปกคลุมรถทั้งคันเพราะไม่มีใครเริ่มบทสนทนาก่อนเลย ร่างสูงมองดูปฏิกิริยาของใบหม่อนว่าจะทนกับความเงียบนี้ได้อีกนานแค่ไหน


“โว้ย!!!พี่ปาล์ม พี่ช่วยพูดอะไรบ้างสิฮ่ะ เงียบทำไม!!หม่อนนึกเรื่องที่จะคุยด้วยไม่ออกแล้วนะ!!” แล้วก็เป็นร่างบางเองที่ทนไม่ไหวจึงโวยวายออกมา


“5555” ปาล์มหัวเราะออกมาทันที ใบหม่อนมองอย่างงงๆว่าร่างสูงขำอะไร


“พี่ปาล์ม!!พี่แกล้งหม่อนเล่นใช่มั้ยฮ่ะ” ใบหม่อนพูดด้วยน้ำเสียงงอนๆที่ตัวเองโดนร่างสูงตรงหน้าแกล้ง


“หม่อนโกรธพี่ปาล์มแล้วนะ พี่ปาล์มแกล้งหม่อนพี่ปาล์มนิสัยไม่ดี” ใบหม่อนพูดเสียงงอน ร่างบางกอดอกแล้วหันหน้าไปอีกทาง


“พี่ขอโทษครับพี่อดไม่ได้หนิ หม่อนดันทำตัวน่ารักทำไมหละ หึหึ” ปาล์มพูดขอโทษ ใบหม่อนหน้าขึ้นสีนิดๆ


“......” ใบหม่อนหันมามองปาล์มแต่ก็ไม่พูดตอบรับอะไรแถมยังทำหน้าบึ้งใส่ร่างสูงก่อนจะสะบัดหน้าหันไปทางอื่นเหมือนเดิม ร่างสูงเห็นดังนั้นก็ดึงแขนร่างบางให้หันมาหาตนแต่ใบหม่อนก็ยังไม่หันมามอง


“งั้นพี่คงต้องง้อจริงๆจังๆแล้วสินะ” ปาล์มพูดแล้วยิ้มมุมปาก


พรึ่บ


“อ่ะ” ใบหม่อนร้องขึ้นด้วยความตกใจที่อยู่ๆร่างสูงก็ดึงตัวใบหม่อนให้มานั่งตรงที่ว่างระหว่างขาของปาล์มเอง ใบหม่อนดิ้นและขัดขืนแต่ปาล์มก็ใช้วงแขนทั้ง 2 ข้างมาโอบกอดรอบเอวบางเอาไว้เพื่อล็อคตัวไม่ให้ร่าบางขยับหนี


“ปล่อยหม่อนนะ” ใบหม่อนบอก


“เราหายโกรธพี่หรือยังหละ หื้ม” ปาล์มถาม


“ไม่!! ปล่อยน้า~~~” ใบหม่อนตอบพร้อมกับดิ้นอีกครั้งเพื่อให้ร่างสูงปล่อยตน แต่ร่างสูงก็ไม่ขยับเลยแม้แต่น้อยเพราะว่าร่างบางตัวเล็กกว่าร่างสูงมาก ส่งผลให้ร่างบางมีกำลังน้อยกว่าร่างสูงไปด้วย


“พี่ไม่ปล่อยจนกว่าเราจะหายโกรธนะ” ปาล์มพูดแล้วกระชับอ้อมกอดให้แน่นขึ้นอีก


ฟอด


“อ่ะ พี่ปาล์ม!!” ใบหม่อนเสียงชื่อร่างสูงทันทีที่ปาล์มหอมแก้มตนพร้อมกับหน้าที่แดงขึ้นเรื่อยๆ


“ว่าไงครับ” ปาล์มพูดยิ้มๆ


ตึกตัก ตึกตัก


“พี่ทำไรเนี่ยหอมแก้มหม่อนทำไม”  ใบหม่อนถาม แล้วพยายามขยับตัวหนีอีกครั้งเพราะกลัวว่าถ้ายังอยู่แบบนี้นานไปกว่านี้มีหวังร่างสูงต้องได้ยินเสียงหัวใจตัวเองแน่ๆ


“ก็หอมแก้มไง พี่จะหอมแก้มเราไปเรื่อยๆจนกว่าเราจะหายโกรธพี่ไปเลย” ปาล์มพูดจบก็หอมไปที่แก้มซ้ายขวาร่างบางสลับข้างไปมา


ฟอด ฟอด ฟอด


“อื้อ~~ไม่เอาแล้วหม่อนหายโกรธพี่แล้ว” ใบหม่อนรีบพูดก่อนที่ตนเองจะหน้าแดงไปมากกว่านี้


“หายโกรธจริงนะ” ปาล์มถามร่างบางยิ้มๆเพื่อความแน่ใจว่าใบหม่อนจะหายโกรธตนแล้วจริงๆ


“จะ จริงฮ่ะ” ใบหม่อนตอบเสียงเบา


“น่ารักจังเลย” ปาล์มพูดชมเมื่อร่างบางเอาแต่ก้มหน้าเพราะตัวเองกำลังเขิลจนหน้าแดงไปถึงใบหูแล้วตอนนี้


“หม่อนกลับไปนั่งที่ได้ยังฮ่ะ” ใบหม่อนถามเพราะตัวเองอยากกลับไปนั่งที่มากกว่าจะนั่งตรงนี้


“นั่งแบบนี้แหละกำลังอุ่นเลย” ปาล์มพูดเสียงนุ่ม ใบหม่อนก็ทำอะไรไม่ถูกได้แต่นั่งนิ่งๆให้ร่างสูงกอดตนเองต่อไปจนถึงที่หมาย


++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++


ปล. ตอนที่ 3 ก็มาแล้ว

เอาใจคนอ่านนิดนึง 5555 แต่!!!

หลังจากนี้อาจจะนานจริงๆแล้ว

ขอบคุณทุกคอมเม้นต์ทุกกำลังใจนะค่ะ


แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น

}