มณีน้ำเพชร

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ตอนที่ 17 ความจริงเพียงครึ่ง # 2

ชื่อตอน : ตอนที่ 17 ความจริงเพียงครึ่ง # 2

คำค้น : ทะเลทราย , ชีค , จอมโจร , บ้ากาม , หื่น , เด็ด

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.1k

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 10 มี.ค. 2561 09:11 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 17 ความจริงเพียงครึ่ง # 2
แบบอักษร

คำออดอ้อนกับร่างระหงงดงามทำให้ชายหนุ่มใจเต้นตึกตัก เขากำลังหวั่นไหวกับการออดอ้อนของเธอ ดวงตากลมคู่สวยเอ่อล้นไปด้วยน้ำตานั้นเป็นเหมือนมนตร์สะกดให้ใจแกร่งต้องอ่อนยวบ ทาดิลจึงเบือนหน้าหนีเพื่อเรียกกำลังใจให้กลับคืนมา

     “อาบน้ำเสร็จหรือยัง ถ้าเสร็จแล้วก็แต่งตัว จะได้ลงไปทานข้าว”

     “เดี๋ยวค่ะ” มือเล็กคว้าข้อมือหนาหมับก่อนที่เขาจะทันได้เดินหนี

     “หรืออยากให้ฉันกินเธอแทนข้าว ส่วนเธอจะกินฉันแทนข้าวก็ได้นะ ฉันไม่ว่า”

     นรีกระจ่างถอนใจเมื่อได้เห็นสีหน้ายียวนแววตาเป็นประกายของเขา อย่างน้อยเรื่องบนเตียงก็ทำให้เขาใจดีกับเธอขึ้นมาบ้าง

     “หนูรีอยากแน่ใจว่าคุณเชื่อหนูรี”

     ทาดิลหน้าเปลี่ยนสีหันมาทำตาดุใส่หญิงสาว แต่แล้วเขาก็ต้องถอนใจออกไปบ้างและยอมอ่อนข้อให้เธอก่อน ไม่รู้ว่าทำไมพอสบเข้ากับนัยน์ตาอ้อนวอนคู่นั้น ความโมโหจึงลดต่ำลงได้ทันควัน

     “ฉันจะแน่ใจก็ต่อเมื่อฉันอยากแน่ใจ” บอกก่อนจะบิดตัวแกะมือน้อยออกจากท่อนแขน พยายามบังคับสายตาให้ละจากร่างระหงเปลือยเปล่า “อ้อ...ถ้าเธออยากอยู่กับฉันแบบไร้อนาคต ฉันจะทำให้เธอสมหวัง”

     นรีกระจ่างไม่ทันได้ถามว่าเขาหมายความว่าอะไร ร่างสูงก็ออกไปจากห้องแล้ว เธอก้มหน้ามองมือตัวเองเหมือนมันงอกออกมาอีกข้าง แล้วหมุนตัวส่องกระจกมองลำคอระหงหาร่องรอยการบีบรัดจากฝ่ามือใหญ่ ไม่มีร่องรอยใดๆ ทั้งที่เธอรู้สึกเจ็บปวดจนแทบขาดใจ คงไม่ใช่เจ็บที่คอกระมัง คงเจ็บที่ใจมากกว่า

     ‘คุณจะฆ่าหนูรีได้ลงคอเชียวหรือคะคุณทาดิล’

     “เจ้าสุดยอดมากแค่ไหนรู้ตัวมั้ยอันยัม”

     อันยัมสะบัดฝ่ามือใส่ซีกหน้าของเจ้าเมืองซาลาบัด แต่เขากลับรับไว้ได้และหนำซ้ำยังรวบสองมือไว้ด้วยมือข้างเดียวตรึงเหนือศีรษะ เธอเกลียดเขา ผู้ชายคนนี้เป็นอะไรที่น่ารังเกียจมากนักในสายตาเธอ เขาทำให้เธอลืมตัวลืมใจเผลอทำอะไรที่ไม่เป็นตัวเองออกไป

     ผู้หญิงที่เร่าร้อนบนเตียงเมื่อคืนนี้ต้องไม่ใช่เธอ!

     “เจ้านี่คงอยากให้ข้าฆ่าเจ้าให้ตายคามือเลยใช่มั้ย ถึงได้กล้าทำร้ายข้าได้ตลอดเวลา”

     “คุณมันไม่ใช่คน ไม่ใช่ลูกผู้ชาย ผู้ชายตัวจริงเขาไม่รังแกผู้หญิงหรอก”

     “ฮ่ะ ฮ่ะ ฮ่ะ ถ้าข้าไม่ใช่ผู้ชายแล้วจะให้ข้าเป็นอะไรล่ะ” สะโพกหนายังคงเบียดบดอยู่เหนือหน้าท้องแบนราบ แก่นกายชายกำลังเหยียดขยายถูไถกับเนินอวบ “เจ้านี่ยังไม่ทำให้เจ้ารู้อีกรึ ว่าข้าเป็นชายหรือเปล่า”

     “คนเลว! ฉันเกลียดคุณ เกลียดๆๆ”

     “ข้าก็ไม่ได้บังคับให้เจ้ารักนี่นา เจ้าอยู่ที่นี่ก็เพื่อทำหน้าที่ของเจ้าเท่านั้น”

     ตั้งแต่ถูกเธอตัดไมตรีด้วยการโยนเครื่องเพชรทิ้ง เรย์ฮานก็ไม่คิดจะทำดีกับเธออีกต่อไป ถ้าอยากให้เขาร้ายนักก็ได้ เขาจะทำให้เธอเห็นว่าผู้ชายร้ายน่ะต่างกับผู้หญิงตรงไหน

     “บัดซบ!!!”

     ชีคหนุ่มนิ่วหน้าหาได้เข้าใจคำด่าทอของเธอไม่ เรย์ฮานไม่ได้เก่งภาษาไทยเท่าเรย์ยาช แม้ว่าพวกเขาทั้งสองจะเรียนภาษาหลายชาติก็ตาม แต่ถ้าภาษาใดที่ไม่ค่อยได้ใช้ก็ทำให้ไม่เข้าใจไปบ้าง

     “เจ้าพูดอะไรอันยัม”

     อันยัมคลายหัวคิ้วก่อนจะย่นเข้าหากันอย่างครุ่นคิด เขาไม่ได้เข้าใจคำพูดของเธอทุกคำหรอกรึ แสดงว่าบางคำที่เธอพูดเขาก็คงไม่รู้เรื่องสินะ โดยเฉพาะศัพท์เฉพาะพวกนี้

     “บัดซบๆๆ ระยำ!!”

     เธอด่าแล้วกัดปากรอว่าเขาฟังออกรึเปล่า พอเห็นหน้าแสดงความสงสัยไม่สร่างก็เผลอยิ้มออกมาเล็กน้อย นึกขำที่เขาฟังเธอไม่ออก แบบนี้ก็หลอกด่าได้สนุกปากเลยสิ

     “ยิ้มอะไร” เรย์ฮานเอียงคอมองรอยยิ้มน้อยๆ นั้นอย่างชอบใจ แล้วกดจูบเหนือมุมปากจนคนแอบยิ้มแยกเขี้ยวใส่ “อ้าว...ไม่ยิ้มแล้วเหรอ นี่...เจ้าพูดอะไรบางคำถึงข้าจะฟังไม่ออก แต่ข้าจะเก็บไปถามคนอื่นว่าเจ้าพูดอะไร”

     อันยัมอ้าปากค้าง ความรู้สึกว่าถือไพ่เหนือกว่ากลายเป็นไพ่บอดสนิท เธอค้อนขวับใส่เขาอย่างฉุนๆ แหม...จะปล่อยให้เธอหลอกด่าสบายๆ หน่อยไม่ได้ ชิ...ยังจะจำเก็บไปถามคนรู้อีก บ้าจริงเชียว

     “ชอบจัง เวลาที่เจ้าเผลอยิ้มแบบนี้”

     “ไปตายซะ ฉันไม่ได้อยากให้คุณชอบ ซื่อบื้อ!”

     “เจ้าหาว่าข้าโง่เหรอ”

     “ทีอย่างนี้ล่ะทำเป็นรู้”

     ได้เห็นเธอทำท่าทางแบบนี้ ได้ฟังเธอเถียงเขาแบบนี้ เรย์ฮานค่อยโล่งใจหน่อย เขายันเข่าขึ้นแล้วช้อนร่างนุ่มเอาไว้ในอ้อมแขน

     “เอ๊ะ! จะพาฉันไปไหน ปล่อยฉันลงเดี๋ยวนี้นะคนบ้า”

     “จะพาไปอาบน้ำ” ชีคหนุ่มตอบสั้นๆ แล้วไม่สนใจมือน้อยที่ระดมทุบไปทั่วบ่าไหล่จนรู้สึกคันไปหมด ร่างสูงอุ้มร่างบางเดินอาดๆ ออกไปยังสระว่ายน้ำ ก่อนจะกระโดดลงสระพร้อมกับร่างที่อยู่ในอ้อมแขน

     “กรี๊ด!!!” เสียงใสหวีดร้องอย่างตกใจ เธอไขว่คว้าร่างหนายึดไว้เป็นหลักจนกลายเป็นการกอดคอแน่น

     “นี่อย่าบอกนะว่าเจ้าว่ายน้ำไม่เป็น” ถามก่อนจะพยุงร่างนุ่มไว้ด้วยสองมือช้อนเข้าใต้สะโพก

     “เป็น แต่...ไม่เก่ง” หญิงสาวเพิ่งจะนึกได้ว่าเธอกับเขากอดกันกลมอยู่กลางสระว่ายน้ำ ท่ามกลางแมกไม้ร่มรื่นและร่างกายเปลือยเปล่าทั้งคู่ “อ๊าย!!! คนบ้า คุณพาฉันออกมาทำไม” เธอดีดตัวเข้าหาหวังจะใช้ร่างใหญ่เป็นกำแพงกำบังสายตาของบุคคลอื่น

     “ไม่มีใครหรอกน่ะ อย่ากลัวไปเลย วังสีชมพูจะมีใครเข้ามาต้องถูกเรียก หรือเข้ามาตามเวลาที่กำหนด นั่นก็คือเวลาที่ต้องเตรียมอาหารให้เช้า กลางวัน เย็น แล้วเวลานี้ยังเช้ามาก จึงมีเราแค่สองคนเท่านั้น”

     “เหรอ”

     “นอกจากสาวใช้ประจำตัวของเจ้า”

     “ถึงยังงั้นก็เถอะ คนผีทะเล กลางวันแสกๆ มาแก้ผ้ากอดกันนี่นะ ไม่อายผีสางเทวดาหรือไง”

     เธอยังคงต่อว่าต่อขานไม่หยุด ใบหน้านวลแดงก่ำซุกซอกคอหนาอย่างเขินอาย และนั่นก็ทำให้อารมณ์ของเรย์ฮานดีขึ้นทวีคูณ เขากอดเธอแน่นขึ้น ยิ่งกอดก็ยิ่งทำให้ร่างกายของบุรุษเพศตื่นตัว เขากำลังเกิดความต้องการในร่างสาว อยากร่วมรักกับเธอในสระน้ำเสียตอนนี้

     เรย์ฮานพาหญิงสาวไปยังขอบสระ เท้าแขนคร่อมกักร่างเล็กเอาไว้ ก่อนจูบเธอปิดปากที่กำลังเผยอรู้ดีว่าเธอจะต้องปฏิเสธ แต่เขาไม่คิดจะยอมแล้วเธอจะทำอะไรได้

     ร่างใหญ่เบียดเข้าหา ผละริมฝีปากออกเมื่อได้ยินเสียงครางแผ่ว ปลายนิ้วยาวลูบไล้สะโพกผายแผ่วๆ เป็นการปลุกเร้า วกมาข้างหน้าลูบคลึงเนินสาวอวบอัด ลำขาเรียวหนีบกักมือใหญ่เอาไว้อัตโนมัติ เป็นเหตุให้ชีคหนุ่มต้องทำให้เธอเปิดตัวเปิดใจไปกับสัมผัสของเขา เรียวปากร้อนขบเม้มลำคอระหง ตวัดปลายลิ้นกวัดไกวหลังซอกหู เลื่อนต่ำลงหาเนินสล้างอวบอิ่ม จูบประทับเหนือทรวงสาวเต่งตึงเป็นน้ำจิ้ม ก่อนอาหารเลิศรสจะตามมาด้วยการครอบครองยอดถันแสนสวยเข้าปาก

     “อื้อ...อย่า...”เสียงหวานแผ่วพร่าดังออกมาเพียงนิดเข้าหูซ้ายทะลุหูขวาออกไปอย่างรวดเร็ว เรียวปากร้อนยังคงดูดกลืนยอดถันขบเม้มตวัดลิ้มความหวานอย่างเอร็ดอร่อย มือบางพยายามผลักดันมือใหญ่ออกจากจุดอ่อนไหว แต่เรี่ยวแรงถดถอยเพราะความซ่านกระสันโอบล้อมรอบกาย จนกลายเป็นวางทาบเอาไว้เฉยๆ

     “อย่า...” เสียงห้ามเบาลงทุกขณะจนกลายเป็น “ท่าน...ชีค”

     เรย์ฮานกระตุกยิ้ม เลื่อนใบหน้าลงต่ำอย่างย่ามใจ ใบหน้าอยู่ระดับสะดือเรียวเล็กมือหนาดันต้นขาเรียวสวยกางกว้าง ใช้ความชำนาญเกมรักหลอกล่อให้เธอตายใจ ก่อนตวัดปลายลิ้นเลียวนรอบสะดือสวยสูดดมความหอมระรื่นเข้าปอดจนชุ่มใจ

     “ขอข้าเชยชมดอกไม้กลางร่างเจ้าตอนนี้เถอะนะ”

     โดยไม่รอฟังคำตอบ ปากหนาก็ฉกวูบลงบนเนินนูนอวบอิ่ม เขาดันต้นขาออกจากกันจนสุดเพื่อจะฝังใบหน้าเชยชมกุหลาบดอกงามอย่างสนิทชิดเชื้อ ครูดปลายจมูกแหลมกับรอยแยกของกลีบกุหลาบ ปลายจมูกแข็งๆ ทำให้เธอขนลุกชัน มือที่เท้าพื้นพลันอ่อนระทวยจนต้องเอนกายไปข้างหลัง

     อันยัมกำลังปล่อยตัวปล่อยใจไปกับเขาอีกครั้ง แม้จะสำนึกได้ถึงความชิงชังแต่เธอก็ห้ามปรามเขาไม่ได้ นอกจากปล่อยไปตามน้ำแล้วแต่เขาจะนำทาง นี่ล่ะที่ทำให้เธอรู้สึกเกลียดตัวเองขึ้นมาตะหงิดๆ

     ดวงตาสีนิลคมประกายเหลือบมองหน้านวลใสแดงระเรื่อของคนกำลังเคลิ้ม มุมปากลึกกระตุกยิ้มก่อนแลบลิ้นจุ่มลงบนความงามแรกแย้ม ตวัดปลายลิ้นไปมาประดุจปลายพู่กันกำลังวาดไล้ แต้มสีเสน่หาให้ทั่วกลีบดอกไม้งามจนชุ่มฉ่ำ ความฉ่ำแฉะที่แยกไม่ออกระหว่างน้ำลายกับน้ำหวาน

     ชีคหนุ่มเลียไล้ความหวานจนถ้วนทั่วก็ส่งปลายนิ้วงอข้อเล็กน้อยเข้าไปในซอกหลืบ สะโพกสาวกระถดหนีจนต้องยื้อประคองเอาไว้ แล้วสอดปลายนิ้วเข้าไปในคับคับแคบแสนอุ่นร้อน เรียวปากงามเผยอห่อครวญครางจับใจความไม่ได้ ท่อนขาขาวพยายามบีบรัดเข้าหากัน หากก็ติดทั้งใบหน้าและมือใหญ่

     “ที่รัก อย่าพยายามเลย ปลดปล่อยอารมณ์ไปตามมันจะดีกว่า”

     เขาพูดออกมาโดยไม่รู้ว่าลมหายใจร้อนๆ เป่ารดเหนือดอกกุหลาบแสนสวย เรียกให้หญิงสาวแทบกระตุกเป็นสะดุ้งกับความซ่านสยิว มือใหญ่วุ่นวายอยู่กับจุดกลางลำตัว ทั้งหลอกล่อและรุกไล้หน้าและหลัง กระทั่งร่างระหงเอนกายจนเป็นนอนหงาย ลำขาห้อยลงใต้ผิวน้ำสะโพกวางพาดอยู่บนขอบสระ เนินนูนอวบอูมเด่นชัดให้เห็นความงามกระจ่างตา

     ร่างสูงดื่มด่ำน้ำหวานรสเลิศอย่างไม่รู้จักอิ่ม มีทางเดียวที่เขาจะอิ่มอกอิ่มใจได้ก็คือการได้เข้าไปอยู่ในร่างเธอ เรย์ฮานเหยียดตัวขึ้นตรงความสูงของเรือนกายส่งให้แก่นกายผงาดอยู่ในระดับเดียวกับกลีบสาว เขาก้าวเบียดชิดเคล้นคลึงแก่นกายชายกับกลีบกายสาว อันยัมผวายกศีรษะขึ้นมองการกระทำของเขาด้วยใจเต็นระทึก แล้วพอทิ้งตัวนอนแผ่แสงแดดจ้าที่กำลังคืบคลานทำให้เธอยกมือห้าม

     “อย่าค่ะ”

     ชีคหนุ่มชะงักกึกมองเธออย่างแปลกใจ

     “ทำไม” สบตากลมแล้วเห็นความหวาดหวั่นก็เดาใจเธอออก “อย่ากังวลเลย จะไม่มีใครเข้ามายุ่มย่ามกับเราแน่นอน ถ้าใครขัดคำสั่ง ข้าจะตัดหัวมันเสียบประจานให้ทุกคนเห็น”

     “ใจร้าย” เธอต่อว่าไม่เต็มเสียง เพราะเขายังคงคลึงเคล้นสัดส่วนใหญ่โตกับความอวบอูมไม่หยุด

     “ข้าทำได้ทุกอย่าง หากข้าต้องการทำ เพราะงั้นทางที่ดีเจ้าอย่าขัดขืนข้าจะดีกว่า”

     แล้วความเป็นตัวตนก็ถูกกลืนเข้าไปในกลีบกายคับแน่น ความคับแน่นดูดกลืนรุนแรงเสียจนร่างสูงต้องกลั้นเสียงครางไว้ในลำคอ หากแต่อันยัมไม่สามารถอดทนได้ เธอครางเบาๆ เป็นเสียงหวานที่แสนน่ารัก กลีบปากอิ่มห่อเล็กเผยอแย้มให้เสียงหวานผ่านออกมา ใบหน้าใสแดงระเรื่อ

     เรย์ฮานกระทั้นกายใหญ่โตเข้าใส่จนสายน้ำในสระไหวเป็นระลอกคลื่น เสียงน้ำกระทบเนื้อดังซ่านกระเซ็น ตาคมด่ำดื่มทรวงสล้างกระเพื่อมไหวเป็นระลอกเช่นเดียวกับสายน้ำ ยอดอกชี้ชันจนต้องสอดท่อนแขนรั้งแผ่นหลังนุ่มให้สูงขึ้น แล้วกดใบหน้าดูดกลืนยอดถันเด่นสวยทั้งสองข้าง

     เหมือนทุกคนจะล่วงรู้ว่าไม่ควรเข้ามาในเขตวังสีชมพู ดังนั้นเวลาแบบนี้จึงมีแค่เขาและเธอ ความร้อนที่เริ่มเพิ่มขึ้นทำให้ชีคหนุ่มเร่งจังหวะการขับเคลื่อน ก่อนที่เขาจะจูงมือเธอเยือนสวรรค์ในยามเช้าริมสระ เป็นประสบการณ์ที่อันยัมไม่อาจปฏิเสธได้ว่าตื่นเต้นระทึกใจกว่าครั้งไหน

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น

}