Meilihua

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ตอนที่ 1 แอปเปิ้ลนำโชค

ชื่อตอน : ตอนที่ 1 แอปเปิ้ลนำโชค

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย แฟนตาซี

คนเข้าชมทั้งหมด : 335

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 10 มี.ค. 2562 22:32 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 1 แอปเปิ้ลนำโชค
แบบอักษร

​หญิงสาวในชุดยูกาตะสีดำแบกร่างที่แทบจะไม่เหลือพลังใดของเจ้าชายเคียวหรือเจ้าชายของดินแดนหมาป่าไว้กับหลังแม้ร่างกายแสนกำยำนั้นจะหนักเพียงใดก็ยังดึงดันที่จะแบกต่อไป อีกไม่ใกล้ไม่ไกลก็จะถึงศาลเจ้าแล้ว ข้ามีนามว่าเจ้าหญิงไอเป็นบุตรีคนที่สองของเทพทาชิหรือเทพผู้ปกครองดินแดนแห่งจิ้งจอกชีวิตของข้าผ่านการเสี่ยงเป็นเสี่ยงตายมามากลำพังชีวิตข้าคนเดียวข้าก็ไม่กังวลนักดอกแต่เขาผู้นี้...ข้ายอมให้เขาตายไม่ได้ข้าเกือบจะสละชีวิตนี้แลกกับชีวิตเขาเสียแล้ว ข้าหยิบเมล็ดแห่งชีวิตออกมา ข้ารู้ว่าพลังชีวิตของเขาเหลือมากน้อยเพียงใดเพื่อต่อชีวิตให้เขาข้ายอมเสียสละเมล็ดสีฟ้านี้ที่เปรียบเสมือนชีวิตที่สองของข้า....

'เจ้า...' ถ้อยคำจากริมฝีปากบางเฉียบสีซีดของเขา ข้าเพียงแต่ยิ้มบางๆไปให้เขาเท่านั้น

'อย่าพูดสิ่งใดเลยท่าน' ข้ากล่าวเช่นนั้นแต่ก็โชคดีที่มาถึงศาลเจ้าเสียก่อนข้าจึงวางเขาบนที่นอนของข้าแล้วเดินไปหาอาวุธคู่กายอย่างดาบคาตะนะร้อยวิญญาณที่ส่องแสงสีแดงเกลี้ยวกราด ไม่แปลกนักเพราะข้าบาดเจ็บเดิมทีหากไม่ได้เลือดของคนที่ทำข้าบาดเจ็บมาล้างดับความกระหายของดาบนี้ดาบนี้ก็จะไม่หยุดพิโรธ ข้าจงใจเดินมาลูบดาบนี้ให้สงบลง

'เกิดอะไรขึ้นกับเจ้า' ยังไม่ทันทีข้าจะได้ทำสิ่งใดพี่ใหญ่ของข้าหรือเทพยาสุก็ปรากฏตัวขึ้นเขากอดข้าจากด้านหลังทำให้ข้ารับรู้ได้ถึงพลังฟื้นฟูจากเขา เขารู้ว่าข้าบาดเจ็บหรือนี่

'หลังจากนี้ข้ากับเขาจะอยู่โลกมนุษย์นี้ก่อน ข้าจำเป็นต้องช่วยเขาบำเพ็ญความดีจนกว่าพลังเทพของเขาจะตื่นขึ้นมาอีกครั้ง' ข้ากล่าวเสียงเรียบก่อนจะเรียกศิลาผนึกพลังออกมาสองชิ้น ชิ้นหนึ่งจะเป็นของข้าอีกชิ้นหนึ่งจะเป็นของเขาจากนี้สถานะของข้ากับเขาจะเป็นเพียงมนุษย์ธรรมดาเท่านั้น 

'ทำไม' พี่ใหญ่มองตาข้าอย่างไม่เข้าใจนัก

'เขาเป็นสามีของข้า ข้าฝากน้องเล็กด้วยนางกำลังตกอยู่ในอันตราย' ข้ากล่าวเช่นนั้นพลางหยิบสมุนไพรมาบดและทาที่บาดแผลให้เจ้าชายเคียวเมื่อหันกลับไปมองอีกทีคาตะนะของข้าก็เปลี่ยนแสงเป็นสีส้มแล้วข้าหยิบของเทพจำเป็นบางอย่างพกติดย่ามไปบ้างก่อนที่จะไปจูงม้าหนึ่งตัวที่แอบเลี้ยงอย่างลับๆออกมา จริงๆก็ไม่คิดว่าวันหนึ่งจะได้ใช้เฉกเช่นเดียวกับบ้านหลังเขาที่เคยเเอบไปสร้างไว้บนโลกมนุษย์อย่างไม่ได้ตั้งใจและไม่คิดว่าจะได้ใช้มัน

'ข้าต้องไปแล้ว' ข้ากล่าวบอกพี่ใหญ่สั้นๆหลังจากที่รัศมีเทพหมดไปข้าจัดร่างของเจ้าชายเคียวให้กอดข้าไว้หลวมๆและควบม้าไปยังบ้านหลังนั้น หากเท้าความไปแล้วว่าข้าตกมาอยู่สถานะนี้ได้อย่างไรคงเป็นเพราะตอนนั้น....

1000 ปีก่อน

'เจ้าหญิงเพคะ เจ้าหญิงเพคะ' เสียงเรียกของสาวใช้น่ารำคาญหูเสียจริง ข้าปลดกลอนเวทย์ออกให้พวกนางเข้ามา

'ว่าอย่างไร บังอาจมากมารบกวนเวลานอนของข้า' ข้ามองตาขวางเรียงตัวพวกนางแต่ละคน

'พระราชาทรงมีรับสั่งให้เข้าพบเจ้าค่ะ' 

'เสด็จพ่อนะ เสด็จพ่อ' ข้าปล่อยให้พวกนางขัดสีฉวีวันสวมชุดให้อย่างว่าง่ายนางก็คงยังจะเลือกสีชุดยูกะตะสีชมพูหวานแหววให้ข้าอยู่เรื่อย ข้ากลอกตาขึ้นบนลงล่างอย่างเคืองๆ 

'มีกิจอันใดจะสั่งลูกอีกเจ้าคะคุณพ่อ' 

'เจ้าจงแฝงตัวเข้าวังจันทราพิฆาตไปเสีย ข้าได้ยินมาว่ามันได้ตำราพิชัยสงครามมาใหม่ข้าใคร่รู้ว่ามันกำลังคิดจะทำสงครามกับเราอยู่หรือไม่' ข้าส่ายหัวไปมาให้กับท่านพ่อจักให้ข้าแต่งองค์ทรงเครื่องเข้าวังในมาทำไมก็ไม่รู้เดิมทีสวมชุดสีดำอย่างเคยก็เพียงพอแล้วหากเรียกมาแล้วตรัสสั้นๆเช่นนี้

'เจ้าค่ะ' ข้าครุ่นคิดอยู่นานเลยว่าจะทำอย่างไรถึงจะได้เข้าไปในวังนั้นแถมวังนั้นก็เข้มงวดมากเสียด้วย โชคดีอยู่อย่างที่ไม่มีใครรู้ยศถาบรรดาศักดิ์ของข้ามาแต่นานไม่ยากเลยที่ข้าจะแฝงตัวเข้าไปข้างใน แต่ด้วยวิธีใดนี่สิ คิดไปก็ปวดหัว ข้าไปแอบเก็บแอบเปิ้ลตรงระหว่างเส้นกั้นแดนหมาป่ากับแดนปีศาจดีกว่า

'อร่อยจริง!! งั่ม' ข้านอนอยู่บนต้นแอบเปิ้ลพลางเด็ดผลกินไปด้วยอย่างสุขใจ แต่ทว่า....

'ชะ..ช่วย..ข้า..ด้วย' ข้าปรายตามองเสียงนั่นอย่างช้าๆ มองเห็นชายหนุ่มผิวออกขาวเหลืองเส้นผมสีแดงคล้ำเนื้อตัวมีแต่รอยแผลข้าเคยไปเรียนการรักษากับเทพคานะอยู่ช่วงหนึ่งจึงกระโดดลงมาจากต้นแอบเปิ้ลใบหน้าของชายผู้นี้หาปราศจากรอยแผลและรอยเลือดนี้ก็คงงามอยู่ข้าจะช่วยท่านเห็นแก่ใบหน้าหล่อๆนี่หรอกนะ

'เอาล่ะ ข้าจะช่วยท่านเอง' ข้าร่ายมนต์แห่งการรักษาบนใบไม้จากต้นแอปเปิ้ลแล้วแปะไว้บนแผลของเขาอย่างบางเบาพลางแบกร่างของเขาขึ้นมาอยู่บนต้นแอปเปิ้ลด้วยกัน 

'เจ้าเป็นใครกัน?' 

'หืม สมานแผลเร็วจัง' ข้าไม่ตอบคำถามเขาพลางหยิบใบไม้พวกนั้นออก..

'เจ้าเป็นสตรีหรือบุรุษ' เขาจับมือของข้าที่กำลังหยิบใบไม้เหล่านั้นออกให้..

'อย่าได้สนใจข้าเลยท่านเทพ' ข้าสัมผัสได้ถึงไอรัศมีเทพสีม่วงรุนแรง พลังก็ไม่ธรรมดาหรือว่า!?

'ข้ามิได้บาดเจ็บเพียงแต่ลองใจเจ้าดูเท่านั้น' 

'เพราะเหตุใดกัน?' 

'ข้ากำลังตามหาองค์รักษ์ส่วนตัวที่มีจิตใจดีจะช่วยเหลือข้าไม่ว่าข้าจะเป็นผู้ใดซึ่งข้านอนโอดโอยอยู่ตรงนี้มาหลายวันเทียวนะ' เขาเป็นใครกัน ไหนๆก็ไหนๆแล้วข้ากำลังจะแฝงตัวเข้าเมืองหมาป่าก็แสร้งเป็นคนที่นี่เสียเลยหูจิ้งจอกกับหมาป่าก็คล้ายกันอยู่หลายส่วนตีเนียนได้สบายแต่นิสัยแปลกพิลึกคนเหลือเกิน

'ท่านเป็นใครรึ ข้าชื่อไอเป็นเพียงหมาป่าที่บำเพ็ญตนหวังจะเป็นเทพได้สักวัน' 

'เจ้าไม่รู้จักข้าได้อย่างไร ข้าคือเจ้าชายเคียวแห่งแดนหมาป่าอย่างไรเล่า' ห้ะ นี่เขาหรือ ข้าอ้าปากค้างเผลอทำแอบเปิ้ลที่หยิบมากัดเมื่อกี้ตก..แต่เขาก็รับไว้แล้วกัดต่อจู่ๆเขาก็พลิกร่างคร่อมข้าไว้ใต้ร่าง

'ไม่ว่าเจ้าจะเป็นชายหรือหญิงข้าต้องตาเจ้าแล้ว'แล้วเขาก็หยิบแอบเปิ้ลนั้นคาบไว้ในปากและเอาแอบเปิ้ลลูกนั้นมาปล่อยใส่ปากข้า ข้ากระพริบตาถี่ๆใช่สิข้าต้องหาทางเขาไปในกองทัพนี่แต่นี่มันดีกว่าเป็นไหนๆ ข้าหยิบแอบเปิ้ลออกถึงแม้ว่าจะยังอยู่ในสภาพที่ล่อแหลมแต่เมื่อโอกาสมาเยือนอยู่ตรงหน้ามีใครบ้างเล่าที่ไม่รับโอกาสนั้น

'ข้าตกลง' แต่ก็นั้นแหละใครจะไปรู้เล่าว่าการตกลงคราวนั้นจะนำพาชีวิตข้าวุ่นวายเช่นนี้..

ความคิดเห็น