นายกะละมัง

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ตอนที่4-ผู้ใช้ไฟเยือกแข็ง

ชื่อตอน : ตอนที่4-ผู้ใช้ไฟเยือกแข็ง

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย แฟนตาซี

คนเข้าชมทั้งหมด : 82

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 09 มี.ค. 2561 17:28 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่4-ผู้ใช้ไฟเยือกแข็ง
แบบอักษร

​"เอาแล้วไงล่ะ เริ่มจะมืดแล้วที่พักก็ยังไม่มีหิวก็หิว" ดิดอุทาน  ท่ามกลางบรรยาการที่เปลี่ยนจากหน้ามือเป็นหลังมือพระอาทิตย์ค่อยๆ ตก จนมืด ข้างทางที่ดิดเดินมามืดไปหมด อากาศเริ่มหนาว

เอาแล้วไงละตัวข้า ทำมันทางมันมืดอย่างงี้นะ ถ้ามีไฟฉายก็ดีสิ  "แปร๊ง"  ดิดเดินสดุดวัตถุอะไรบางอย่าง 

นี่มันไฟ...ไฟฉายนี่หว่า โชคดีจังเรา คราวนี้แหละไม่เดินสดุดอีกแน่ หึหึ ว่าแต่ มันใชห้อย่างไงหว่า ปุ่มก็ไม่มี ลองปิดดูดีกว่า "แกร๊บ" ว้าวสว่างแล้ว โง่จริงเรา   เอาละเดินต่อดี กว่...  นั่นมันอะไรนะ  "ดิดมองเห็นบางสิ่งบางอย่าง" นะ..นั่นมันโครงกระดูกนี่หว่า  หรือว่าแถวนี้จะมี สัตว์ร้ายกันนะ ไม่ได้การละ

เดินไปทางที่มีปิรามิต ดีกว่า น่าจะมีโอกาศรอดกว่าเยอะ

ตึก.. ตึก.. ตึก.. ตึก..  เสียงเดินของตัวอะไรสักอย่าง

"โฮก" ตัวอะไรสักอย่าง คำรามและพุ่งด้วยความเร็วสูงไปทางดิด 

ดิด:ตัวอะไรนะ หน้าตาของมันดุน่ากลัวมาก ไม่ได้การละ   ดิดพนมมือรวบรวมพลังไว้ที่ฝ่ามือและปล่อยมันออกมา

ดิด:รับนี่ไปสะ ปืน อัดธรณี          ฉึก!!!  กระสุนดินของดิดพุ่งทะลุกลางหัวใจ

ดิด:เฮ้ย นี่มันเสือดำนี่หว่า  ดีล่ะ  ต้องเอาไปทำต้มยำประทังชีวิต

"อืออ สุดยอด เนื้อของมันอร่อยมาก  นี่ก็ดึกมากละ หาาาว" ดิดหาวออกมา  

เขาได้ถลกหนังของมันมาห่มตอนกลางคืนละก่อกองไฟไว้เพราะอากาศมันหนาวจนสามารถทำให้น้ำค้างแข็งได้

"เกาะแอปเปิ้ลบี" เป็นเกาะที่มีรูปร่างแปลก อยู่สุดขอบแผนที่โลก ว่ากันว่าที่เกาะนี้ กลางวันจะเป็นป่าที่อุดมสมบูรณ์​ อากาศ อบอุ่น มีประชากรประมาณ หมื่นคน  แต่ทว่า ตอนกลางคืน ภูมิประเทศจะเปลี่ยนไปเป็นทะเลทราย อากาศจะหนาวมาก

 -----------------------------------------------------------------------------------

เช้าวันต่อมา

​**​ในที่สุดก็เช้าแล้วสิน้า"ดิดอุทาน      ในบรรยาการที่ลมพัดอ่อนๆกับแสงแดดอุ่นๆนั้น

ฝูงนกหลายฝูงใหญ่บินออกมาจากป่ามากมาย

ดิด:นี่มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่นะ ตัองไปดูซะแล้ว  ระหว่างทางเขาเห็นซากสัตว์มากมาย

"หรือว่า เป็นพวกของเสือดำตัวเมื่อวานท่าไม่ดีซะแล้วสิ" ดิดพูดด้วยความสงสัย

"กรี๊ดดดดดด ใครก้ได้ช่วยด้วย" เสียงของเด็กผู้หญิงดังแว่วจากป่า

"กระสุนธรณี  3นัด รวด"  ไม่ต้องห่วงข้ามาช่วยเจ้าแล้ว เป็นอะไรรึเปล่า

หญิงสาว:ขะ..ขาข้าขยับไม่ได้ค่ะ ข้ามาเก็บเห็ดกับเพื่อนของข้าแต่จู่ๆ ก็มี เสือดำฝูงหนึ่งพุ่งเข้ามา

ดิด:เจ้ามาจากไหนละ เดี่ยวข้าไปส่ง          

ทันใดนั้นเองเสือดำหลายตัวก็พุ่งมาที่ดิด  โฮกกกกกกก

"​อึก..พวกมันมีมากเกินไปจะทำไรดีละเรา" ดิดเริ่มสับสน "ใช่ พวกมันต้องมีจ่าฝูงแน่นอน แต่ตัวไหนล่ะ"

ภายใต้เงาของต้นไม้ก็ปรากฏ ร่างของ เสือดำตัวใหญ่ มี มงกุฏ 

ดิด:ตัวนั้นแน่เลย ดีละ  พลังธรณีขั้น3 กำแพงดิน

​กำแพงขนาดใหญ่โผล่ขึ้นมาป้องกันพวกเขาจากฝูงเสือดำ  แต่ทว่าพวกเสือดำแข็งแกร่งนัก

ดิด:เจ้าหนีไปก่อนเลย ข้าจะถ่วงเวลาไว้ให้

หญิงสาว:ข้าทิ้งท่านให้ตายไม่ได้หรอก เพราะท่านเป็นผู้มีพระคุณ

ดิด:มะ..ไม่ได้การแล้ว พลังของข้าจะหมดแล้ว

"ไฟแห่งความเยือกเย็นจงเผาพวกมันให้มอดซะ"  เสียงของใครคนหนึ่งเอ่ยขึ้นมา

พวกเสือดำถูกเผาไหม้จนหมดสิ้น พื้นดินแตกกระจาย ไฟที่กำลังมอดไหม้กลายเป็นน้ำแข้ง

ดิด: ท่า นั่นมัน  ​​​frost flame​  ไฟที่เย็นเยือก  ​เจ้าเป็นใครกัน

หญิงสาว: บอสส นายมาแล้ว ข้าคิดไว้แล้วว่าเจ้าต้องมาช่วยข้าแน่ ใบหน้าหญิงสาวเต็มไปด้วยรอยยิ้มทั้งน้ำตา

ดิด:นั่นเพื่อนเจ้าหรอ

หญิงสาว:ค่ะ เพื่อนข้ามีนามว่าบอส ข้ามีนามว่ามิ้น  

บอส:พวกเราเป็นคนของหมู่บ้านเดม่อน แล้วเจ้าละ

ดิด: ข้ามีนามว่าดิดเป็นทหารแต่ข้าก็ไม่รู้เหมือนกันว่ามาที่นี่ได้อย่างไร

บอส:ทำไมนายไม่มาพักที่หมู่บ้านของเราก่อนละ ถือว่าเป็นการขอบคุณที่นายช่วยเพื่อนข้าไว้ก็ได้

มิ้น:นั่นสิมาด้วยกันนะ

"อื้ม ขอบคุณนะ" ดิดตอบด้วยรอยยิ้มเขินๆ

-----------------------------------------------------------------------------------------------------------

                พวกเขาไ้ด้เริ่มเดินทางเพื่อที่จะไปหมู่บ้าน  การเดินทางจะเป็นเช่นไรต่อไปไม่มีใครทราบ


                                                                ​ to be continued​




แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น