YINGPREM

สวัสดีทุกคนฮับ คนโปรดเป็นนิยายที่อาจจะหาสาระไม่ได้ แต่ก็หวังว่าคุณจะสนุกกับการอ่านเรื่องนี้ <3

ชื่อตอน : [คนโปรด : 4.1]

คำค้น : คนโปรด,สมิธ,ลูคัส

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 14k

ความคิดเห็น : 30

ปรับปรุงล่าสุด : 12 มี.ค. 2561 13:09 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
[คนโปรด : 4.1]
แบบอักษร

คนโปรด 4.1

ในทุกๆวันพฤหัสบดีหรือวันศุกร์ของสัปดาห์จะเป็นวันที่ลูคัสแวะมาหาเด็กน้อยที่เขาหมายปองอยู่ลอนดอน เพราะวันอื่นๆเขาต้องเดินทางไปดูแลสาขาคาสิโนต่างๆในประเทศแถบโซนยุโรปจึงไม่มีเวลาว่างไปหาสมิธได้ทุกวัน

แต่ถ้าไม่แวะไปหาเลยก็ไม่ได้ เดี๋ยวเด็กดื้อจะลืมหน้าเขาได้ ซึ่งนั่นไม่ใช่สิ่งที่ลูคัสชอบใจนัก

ลูคัสกระทำเช่นนี้อยู่นานนับเดือน จนเหมือนเด็กน้อยจะเริ่มติดชายหนุ่มขึ้นมาบ้างแล้ว เพราะทุกครั้งที่เจอหน้ากันลูคัสก็มักจะมีของฝากจากประเทศที่เขาเดินทางมาให้สมิธเสมอและเด็กน้อยก็ดูจะตื่นเต้นทุกครั้งที่ได้เปิดถุงออกดู ส่วนมิเชลเขาก็ให้บ้างและความสัมพันธ์ทางกายระหว่างเขากับเธอก็ยิ่งลดน้อยลงเรื่อยๆ

มิเชลดูไม่ชอบใจนัก แต่ก็ทำอะไรไม่ได้เพราะลูคัสได้ให้เธอออกจากที่ทำงานและส่งเสียเลี้ยงดูมิเชลอย่างเป็นจริงเป็นจัง ช่วงแรกๆเธอก็ใช้ชีวิตอย่างมีความสุขตามที่เคยวาดฝันไว้ ได้ช็อปปิ้งไปกับของแบรนด์เนม เที่ยวเล่นไปวันๆโดยที่ไม่ต้องทำอะไร เงินก็มีคนโอนให้ใช้ เพียงแต่นานวันไปเธอก็เริ่มจะเบื่อเพราะไม่รู้จะเอาไปอวดใคร ตัวมิเชลเป็นคนสังคมแคบ จึงไม่ค่อยมีเพื่อนมากนักและเธอไม่มีเพื่อนสนิทเลย ส่วนลูคัสก็ไม่มีเวลาให้กับเธอมีแค่ตามจ่ายสิ่งที่เธออยากได้ก็แค่นั้น นานๆครั้งถึงเรียกเธอไปนอนด้วยสักที

แต่ที่น่าเจ็บใจไปกว่านั้นคือเขามีเวลามาหาลูกชายเธอทุกสัปดาห์ต่างหาก มิเชลสงสัยและรู้สึกว่าการกระทำของลูคัสดูแปลกๆ แต่เธอก็เลือกที่จะทำเป็นมองไม่เห็นตราบใดที่เขายังไม่ได้ทำอะไรเกินเลยกับสมิธและยังให้เงินปรนเปอความสุขแก่เธออยู่

ลูคัสเห็นมิเชลดูว่างๆจึงชวนหญิงสาวไปเล่นสนุกที่คาสิโนของเขาที่อยู่ในแมนเชสเตอร์ เริ่มแรกหญิงสาวก็ลองเล่นบาคาร่า เธอแทงด้วยชิพหลักร้อย ปรากฏว่าหญิงสาวแทงถูกเกือบทุกรอบ ภายในวันนั้นเธอได้เงินมาหลายพันปอนด์

มิเชลเริ่มชอบและรู้สึกสนุกไปกับการพนันชนิดนี้วันต่อๆมาเธอก็ขอลูคัสมาเล่นอีก และแทงหนักขึ้นเรื่อยๆ มิเชลยังคงดวงดีเธอได้มากกว่าเสีย แต่เมื่อนานวันไปเธอก็เริ่มเสียมากกว่าได้ มิเชลพยายามจะถอนทุนคืนทำให้ลงหนักมือขึ้นเรื่อยๆ และก็เสียเรื่อยๆเช่นเดียวกัน

จนหญิงสาวไม่เหลือเงินติดตัวแม้แต่ปอนด์เดียว ก็เป็นลูคัสอีกที่หยิบยื่นเงินให้หญิงสาวเรื่อยๆ

“เดือนนี้ผมให้คุณไปแสนกว่าแล้วนะมิเชล”

“ลูคัสคะ ฉันขอโอกาสหน่อยให้ฉันแก้มือเถอะนะคะ”หญิงสาวเข้าไปออดอ้อนคลอเคลียเจ้าของคาสิโนชื่อดัง

“ก็ได้ แต่ครั้งนี้ผมให้คุณ ‘ยืม’นะ” ลูคัสเป็นนักธุรกิจ อะไรที่ขาดทุนเขาไม่มีทางยอมอยู่แล้ว

“ขอบคุณนะคะ”มิเชลดีใจจนเนื้อเต้น หญิงสาวหอมแก้มชายหนุ่มอย่างเอาใจ

“จะเอาเท่าไหร่”

“หนึ่งแสนค่ะ ฉันจะถอนทุนคืนให้ได้”

“อืม” ลูคัสลอบยิ้ม อีกไม่นานเขาก็จะได้ในสิ่งที่ต้องการ

++++++++++++++++++

“วันนี้ผมมีงานที่ไหนอีกรึเปล่า” ลูคัสเอ่ยถามลูกน้องคนสนิทขณะนั่งอยู่บนรถ วันนี้เขามาตรวจคาสิโนที่เบอร์ลิน

“ไม่มีแล้วครับ”

“อืม...ตอนนี้มิเชลอยู่ไหน”ลูคัสนั่งเคาะนิ้วเรียวกับเข่าตัวเองอย่างใช้ความคิด

“ในบ่อนเราที่แมนเชสเตอร์ครับ”

“สถานการณ์เป็นยังไงบ้าง”

“สัปดาห์นี้เธอเสียไปเกือบห้าหมื่นปอนด์แล้วครับ”

“ดี ถ้าเธอขออีกก็ให้ไปอีกสักสองแสน...แล้วอย่าลืมให้เธอเซ็นชื่อไว้ด้วยล่ะ”

“ครับนาย แล้วนาย...”

“ไปส่งผมที่บล็อกD”

“นายจะไปหาคุณสมิธหรอครับ”โยฮันเนสเอ่ยถามทั้งๆที่เขาก็รู้คำตอบดีอยู่แล้ว

“อืม”แม้จะตอบเรียบๆแต่มุมปากของชายหนุ่มกลับฉีกยิ้มนิดๆอย่างอารมณ์ดีโดยที่เขาเองก็ไม่รู้ตัวเลย

+++++++++++++++++

ลูคัสก้าวลงจากรถเมื่อถึงที่หมาย เขาเดินเนิบนาบไปไขประตูบ้านเลขที่72/3อย่างคุ้นเคย เสียงเด็กหัวเราะจากภายในบ้านแว่วเข้ามาในหู คิ้วสีน้ำตาลเข้มขมวดเข้าเล็กน้อย

ร่างสูงก้าวเท้าเข้าไปข้างในตามด้วยเกเบียลลูกน้องอีกคนที่ถือถุงของฝากของเด็กน้อย ลูคัสย่างเท้าไปตามต้นเสียซึ่งก็คือห้องนั่งเล่น ภาพเด็กผู้ชายวัยกำลังโตสองคนนั่งเล่นเกมส์เพลย์แข่งกันอย่างสนุกสนานอยู่หน้าทีวี ส่วนอีกสองคนนั่งกอดคอเชียร์เพื่อนอยู่บนโซฟา

และตนที่ถูกกอดคออย่างแนบชิดดันเป็นเด็กของเขา...

“มิทตี้”คัสไม่รู้ตัวเลยว่าตัวเองเผลอใช้น้ำเสียงแบบใด แต่เกเบียลที่ยืนอยู่ข้างหลังเจ้านายถึงกับสะดุ้งเลยทีเดียว

เด็กชายนัยน์ตาสีมหาสมุทรเมื่อได้ยินเสียงเรียกชื่อ ก็รีบหันไปมองทางต้นเสียงทันที ริมฝีปากเล็กสีชมพูฉีกยิ้มกว้างเมื่อเห็นหน้าอีกคนชัดๆ สมิธผละออกจากเพื่อนที่กอดคอเขาอยู่วิ่งเข้าหาลูคัสทันที

หมับ!เด็กชายตัวเล็กวาดแขนกอดเอวสอบของชายหนุ่มแน่น ใบหน้าเล็กๆซุกเข้ากับหน้าท้องแกร่ง

“อ้อนอยากได้อะไรหืม?”มือเรียวยาวของลูคัสลูบหัวทุยเด็กชายเบามือ น้ำเสียงอ่อนลงจนเกเบียลเผลอถอนหายใจออกมาเบาๆ

“ไม่ได้อยากได้อะไร แค่คิดถึง”สมิธนึกว่าสัปดาห์นี้ลูคัสจะไม่มาเล่นกับเขาแล้วซะอีก เพราะว่าวันนี้คือวันอาทิตย์ วันพฤหัสบดีกับศุกร์ลูคัสก็ไม่ได้แวะมา มิเชลก็ไม่อยู่บ้านเลยสักวัน สมิธเหงาจะแย่

“หึๆเด็กดี”ชายหนุ่มก้มลงไปหอมหัวเล็กเบาๆอย่างพอใจ

“ใครน่ะ สมิธ”เสียงแหบที่เริ่มแตกหนุ่มดังขึ้นจากอีกฟาก สมิธจึงคลายกอดออกจากลูคัส ทำให้ชายหนุ่มตวัดสายตาดุไปมองทางคนพูด เด็กชายที่นั่งอยู่บนโซฟานามว่าเดวิดรีบก้มหน้าหลบสายตาน่ากลัวจากลูคัสทันที

“อ้อ พวกนายมานี่กันหน่อย ฉันมีคนจะแนะนำให้รู้จัก” สมิธเอ่ยเรียกเพื่อนอย่างไม่รู้เรื่องรู้ราวอะไร เด็กหนุ่มที่นั่งอยู่หน้าทีวีลุกมาตามที่สมิธบอก ตบท้ายด้วยเดวิดที่เดินตามมาอย่างกล้าๆกลัวๆ

“นี่พี่ชายฉัน ชื่อลูคัส...ลุค นี่จอนห์นี่ ไรอัน และเดวิด เพื่อนผมเอง”สมิธแนะนำทั้งสองฝ่ายให้รู้จักกัน

ไรอันและจอนห์นี่ยื่นมือไปเชคแฮนด์กับลูคัสตามมารยาท พอถึงคราวเดวิด ชายหนุ่มก็เผลอออกแรงบีบมากกว่าปกติเล็กน้อยแต่แค่นั้นก็เพียงพอที่จะทำให้เดวิดสะดุ้งแล้วชักมืออกด้วยความเจ็บทันที

“เอ่อ ฉันกลับก่อนนะสมิธ”เดวิดหันไปบอกเพื่อนตัวเล็กเลิ่กลั่ก

“พึ่งมาเอง ทำไมกลับเร็วนักล่ะ”

“ฉันยังไม่ทำการบ้านเลย ไปก่อนนะ”เดวิดไม่ได้อะไรอธิบายเพื่อนเพิ่มเติมอีก เขาเดินไปคว้ากระเป๋าแล้วรีบออกจากบ้านไปเลย

“เป็นอะไรของเขา”สมิธเกาศีรษะงงๆ

“ถ้าอย่างนั้นพวกเรากลับด้วยดีกว่า พี่ชายนายมาพวกฉันไม่อยากอยู่รบกวนเท่าไหร่” ไรอันบอกกับสมิธบ้าง เพราะเดวิดไม่อยู่แล้วดูท่าว่าอยู่ต่อคงจะไม่สนุกเท่าไหร่

“ไม่หรอก”สมิธพยายามรั้งเพื่อนให้อยู่กลับตน

“ให้เพื่อนกลับไปเถอะ พี่อยากอยู่กับมิทตี้แค่สองคน”เป็นลูคัสเองที่พูดขึ้นอย่างไม่ไว้หน้าใครทั้งนั้น ไม่วายหันไปยิ้มไล่เด็กอีกสองคนที่เหลืออีก

“เอ่อ เอางั้นก็ได้ พรุ่งนี้เจอกันที่โรงเรียนนะ”

“อืม บายๆ”

หลังจากส่งเด็กทั้งสองคนออกจากบ้านไป ลูคัสก็รับถุงจากลูกน้องแล้วพาเด็กชายตัวน้อยที่ทำหน้าหงอยๆไปนั่งที่โซฟาในห้องนั่งเล่น

“นี่ พี่ซื้อมาฝากจากเยอรมัน...เปิดดูสิ”ลูคัสยื่นถุงขนาดใหญ่ให้กับสมิธ เด็กชายรับมาแล้วกล่าวขอบคุณเบาๆ ก่อนจะหยิบกล่องขนาดใหญ่ออกจากถุง เด็กชายค่อยๆแกะกล่องอย่างตั้งใจ ก่อนจะตาลุกวาวแล้วโถมไปกอดคอคนตัวโตแน่น

“ลุคคคคคคค”

“ชอบไหม?”ลูคัสเอ่ยถามเด็กน้อยหอมหอมขมับเล็กไปด้วยอย่างเนียนๆ

“ชอบมากๆขอบคุณครับ”สมิธแทบจะหายนอยด์เรื่องเพื่อนเป็นปลิดทิ้งเมื่อเห็นหุ่นยนต์บังคับรุ่นใหม่ล่าสุดอยู่ในมือ

“ดีแล้วเด็กดี...ไหนขอรางวัลพี่บ้าง” ลูคัสเริ่มทวงสิ่งที่ควรจะได้จากร่างเล็ก

เด็กน้อยก็ว่าง่าย กดริมฝีปากเล็กๆลงกับแก้มเนียนไร้หนวดของชายหนุ่มทั้งสองข้าง เด็กน้อยหัวเราะอย่างอารมณ์ดีเมื่อลุคหอมเขาคืน จมูกโด่งเริ่มซุกไซ้ไปตามซอกคอจนสมิธจักจี้ไปหมด

“มิทตี้...พี่จูบได้รึเปล่า”ชายหนุ่มถามเสียงแหบพร่า เมื่อความปรารถนาเริ่มเข้าครอบงำ มือเรียวไล้ไปตามสะโพกเล็กที่นั่งอยู่บนตักเขา

“แบบนี้หรอ”ถามเสร็จเด็กหนุ่มก็จุ๊บเบาๆลงบนปากบางของชายหนุ่มก่อนจะผละออก สมิธขมวดคิ้วนิดๆเมื่อสัมผัสเมื่อกี้ดูคุ้นเคยอย่างน่าประหลาด

“ไม่ใช่ แบบนี้ต่างหาก”

“อื้อ!”ลูคัสประกบจูบใส่ริมฝีปากเล็กทันทีที่พูดจบ สมิธครางอู้อี้ในลำคอเพราะความตกใจแต่ก็ไม่ได้ขัดขืน เขาปล่อยให้คนตัวโตกว่าขบเม้มริมฝีปากของตนอย่างหิวกระหาย ริมฝีปากเล็กถูกขบแล้วดูดซ้ำแล้วซ้ำเล่าจนชาหนึบไปหมด สมิธไม่ค่อยเข้าใจ ตามทฤษฎีคนจูบกันต้องรักกันและเป็นแฟนกันไม่ใช่หรอ แต่ว่าเขากับลูคัสไม่ได้เป็นแฟนกันสักหน่อย

ถึงอย่างนั้นเด็กชายก็ไม่กล้าขัดขืนลูคัส แต่สมิธเริ่มหายใจไม่ทันจึงทำให้จังหวะหายใจสะดุดและขาดเป็นห้วงๆ มันทรมานแต่ก็วาบหวามอย่างน่าประหลาด

ลูคัสยอมถอนจูบออกมา เมื่อเห็นว่าเด็กน้อยเริ่มจะไม่ไหว

“ทำไม แฮ่กๆ”สมิธเอ่ยถามทั้งๆที่ยังหอบหายใจ

“อะไร?”

“จูบทำไม แฮ่ก พี่รักผมหรอ” สมิธไม่เข้าใจเรื่องความรู้สึกมากนัก เขาจึงถามในสิ่งที่สงสัยใคร่รู้ออกไป ลูคัสชะงักไป ก่อนจะระบายยิ้มบางๆให้เด็กน้อย

“ใช่!พี่รักนาย”ลูคัสตอบอีกคนด้วยรอยยิ้ม...ก็แค่คำๆเดียว ไม่ได้มีความสำคัญกับชีวิตเขาเลยสักนิด

“จริงหรอ?”

“อือ งั้นขอจูบอีกทีนะ”

“อ๊ะอื้อ”แล้วเด็กน้อยก็โดนคนตัวโตปล้นจูบไปอีกหลายที จนปากเล็กบวมช้ำดูน่าดูดยิ่งกว่าเดิมในความรู้สึกของลูคัส

ก็อย่างที่บอกว่าเขาเป็นนักธุรกิจ อย่างไรก็ไม่มีทางยอมขาดทุน...ไม่สนวิธีการที่จะได้มาใดๆทั้งสิ้น

++++++++++++++

ระวังเฮียจะเสียใจที่พูดคำนี้ออกมาง่ายๆนะจ๊ะ //ขอลงก่อนครึ่งหนึ่ง พรุ่งนี้สอบไม่ไหวล้าววววว

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น