Hunny Exo

มาเป็นแรงเชียร์แรงใจให้ไรท์ Hunny Exo กันนะ^^ ขอบคุณทุกคอมเม้นและการติดตามจร้า~

ไอแว่น ครั้งที่8 : แค่ลืมสมุด...ชีวิตก็เปลี่ยน

ชื่อตอน : ไอแว่น ครั้งที่8 : แค่ลืมสมุด...ชีวิตก็เปลี่ยน

คำค้น : ไอแว่นเนี่ยเมียกู

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 89.7k

ความคิดเห็น : 30

ปรับปรุงล่าสุด : 08 มี.ค. 2561 21:57 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ไอแว่น ครั้งที่8 : แค่ลืมสมุด...ชีวิตก็เปลี่ยน
แบบอักษร

​ติ๊ง! ติ๊ง!

​"หือ!...โทรศัพท์ใครดังวะ...ของมึงเปล่าไอเดียร์"

​"เออของกูเอง...ใครไลน์มาวะ"


ผมเลื่อนสไลด์ปลดล็อคหน้าจอโทรศัพท์ทันทีทเมื่อสิ้นเสียงแจ้งเตือน ผมเข้าไปในไลน์และกดเปิดอ่านข้อความจากบุคคลหนึ่งที่จู่ๆก็ทักไลน์มาหาผม

​คีรินทร์:ทำไร

คีรินทร์:เย็นนี้ว่างมั้ย

เดียร์:ใคร?

คีรินทร์:จำกูไม่ได้จริงหรอ?

คีรินทร์:คนที่ซั่มมึงในรถข้างทางไง

"ไอเดียร์...มึงเป็นไรวะ..ทำไมตาค้างแบบนั้นอ่ะ"

"เชี่ย..ไอเสือใหญ่มันทักไลน์กูมาอ่ะ.."

ผมบอกกับไอโยที่นั่งข้างๆก่อนจะค่อยๆเหลือบหันไปมองไอเถื่อนสี่ตัวที่อยู่ด้านหลังห้องแล้วหันกลับมามองหน้ากัน

"มึงว่ามันทักกูมาทำไมวะ"

"กูว่านะ...มันมาชวนมึงไปซั่มแน่เลยว่ะ..คงเห็นมึงเด็ดเลยติดใจละสิ"

ติ๊ง!

คีรินทร์:ไง จะไปรึเปล่า

เดียร์:มาชวนทำไม มีอะไรรึเปล่า

คีรินทร์:กูแค่ติดใจน่ะ ชอบล่านํ้าไม่ใช่หรอไม่สนรึไง

ผมมองข้อความนึงที่ดูน่าดึงดูดเกินจะห้ามใจกับคำชวนแบบนี้ทำให้นึกถึงเรื่องเมื่อคืนที่มีอะไรกับไอเถื่อนนั่น

ติก!

เดียร์:ตกลง เจอกันที่เดิม

ผมพิมพ์ตอบกลับไปและปิดหน้าจอโทรศัพท์ลงทันทีก่อนจะมองอาจาร์ยที่กำลังสอนอยู่ต่อ 

"มึงตกลงไปหรอ.."

"อืม..."

"หึ...ติดใจมันด้วยอีกคนหรอ"

ไอวากระซิบเบาๆที่หูผมก่อนที่จะกระตุกยิ้มแป้นพลางยักคิ้วหลิ่วตามองผม

"มั้ง...สงสัยกูคงติดใจแล้วละสิ.."

ผมเบะปากก่อนจะขยับแว่นที่ใส่เล็กน้อยและมองอาจาร์ยที่สอนต่อจนเวลาล่วงเลยมาจนเกือบๆสี่โมงจึงจะเลิกเรียน

"โอ้ยยยย...นั่งสามชั่วโมงติด..เมื่อยตัวชิบ"

ผมมองไอโยที่กำลังบิดตัวไล่ความเมื่อยล้าที่นั่งฟังอาจาร์ยมาตลอดสามชั่วโมงติด ทำเอาผมถึงกับมองมันและอมยิ้มนิดๆ

"เรียนขนาดนี้..งั้นวันนี้ไอโยขอจัดไปแดนซ์ดึกหน่อยและกัน"

"โหไอโย...ใจมึงกะจะไปผับให้เท่ากับมาเรียนเลยรึไง.."

"ก็แหงสิมึง...เรียนเยอะขนาดนี้ก็ต้องหาอะไรคลายเครียดกันบ้าง..นิดๆหน่อยๆเอง"

"เหอะ!...ผ่อนคลายของมึงนี่แดกผู้ชายใช่ป้ะ"

"ใช่แล้ว!...ดีมากที่รู้ใจกูไอวาน้องรัก..ฮ่าๆๆ"

ผมกับไปวาถึงกับมองหน้ากันและพลางส่ายหัวกับความคิดที่แสนจะบรรเจิดของไอโย สงสัยมันเรียนหนักจนต้องเอาเวลาที่เรียนไปมาเติมเต็มด้วยผู้ชายละสิ

"ไปกันเถอะมึง...กูอยากไปหาของหวานกินอ่ะ.."

"ไปกินบิงซูดีป้ะ...ร้านข้างๆคอนโดกูอ่ะ"

"เออๆเอาดิ...ไอโย..มึงเลี้ยงนะ"

"ตีนเถอะ!...อยากกินมึงก็ช่วยกันออกดิ..กูไม่อยากซะหน่อย"

ผมมองไอโยทึ่พลางเบะปากกับสีหน้าไม่พอใจนิดๆที่เเสดงออกมา แต่ทุกทีที่ไปกินนี่มันก็แดกเยอะกว่าใครเพื่อนด้วยซํ้า

"ไม่กิน..หราาาา...กูเห็นมึงแดกที่ไม่มองหน้าใครเลย..คนเ-ี้ยไรแม่งแดกคนเดียวเยอะปานนั้น..บิงซูไม่ใช่น้อยๆ"

"เออไอวามึงพูดถูก...ใครก็ไม่รู้ว่ะแม่งที่เงี้ยบอกไม่กิน...พออยู่ร้านนะ..แม่งแดกเรียบ"

"เออๆพอๆ...เดี๋ยวกูช่วยหุ้น..ก็อยากกินเหมือนกันแหละ..เชอะ!"

ผมกับไอวาแอบมองหน้ากันและยิ้มออกมาก่อนจะเดินตามหลังไอโยที่เดินนำไปก่อนนู่นแล้ว

พอพวกผมเรียนเสร็จสับเรียบร้อยก็รีบพากันกะว่าว่าจะไปกอนบิงซูกันแต่พอมาถึงรถก็ดันนึกขึ้นได้ว่าลืมสมุดจดที่ต้องเอาไว้บันทึกส่วนต่างๆของแต่ละวิชาไว้ในห้อง

"เอ้า...นี่กูลืมหรอวะ"

"หาไรไอเดียร์..กูเห็นมึงค้นนานแล้วนะในกระเป๋า"

"สมุดบันทึกรายงานของแต่ละวิชาที่กูจดอ่ะดิ..กูไว้ไหนไม่รู้ว่ะ..ลืมไว้ในห้องรึเปล่าวะ"

"ปกติมึงไม่เคยลืมอะไรนิ..ไปเอามั้ย..เดี๋ยวกูไปเป็นเพื่อน"

ผมลองค้นหาสมุดอีกทีในกระเป๋าแต่ก็ไม่เจอเมื่อวานก็ฝากไว้กับไอโยวันนี้ตอนเช้ามันก็ยื่นให้ผมแล้วด้วย สงสัยคงจะลืมจริงๆไว้บนห้อง

"ไอวา..กูไปเอาสมุดแป็ปนึงนะ..เดี๋ยวกูมา"

"เออๆไม่ต้องรีบ..เดี๋ยวกูรอ"

ผมพยักหน้ารับพร้อมกัยเดินออกมากับไอโยที่เดินตามมาติดๆและตรงไปยังที่ตึกคณะทันที

"ไอโยมึงรอล่างก็ได้...เดี๋ยวกูไปเอาเอง"

"ไม่เอาอ่ะ..กูขอขึ้นไปด้วยไหนๆก็มาเป็นเพื่อนมึงแล้ว"

"เออ...แล้วแต่"

ผมพยักหน้าพร้อมกับเดินนำมันมาก่อนทันทีก่อนจะขึ้นมายัวงชั้นห้าของตึกที่เป็นชั้นที่ผมเรียนอยู่ ผมเดินตรงไปยังห้องเรียนทันที

ครืดดดด!

ผมเปิดประตูได้ก็รีบวิ่งไปที่โต๊ะตัวเองนั่งก่อนจะมองหาสมุดจดที่มันสำคัญมากถ้าหากผมทำหายข้อมูลส่วนของรายงายที่จะทำต้องหายไปด้วนแน่ผมเลยต้องรีบเร่งหามันให้เจอ

"ฮึ้ย!ไอเดียร์...ทำไมหานานจังวะ"

"ก็กูยังไม่เจออ่ะ...กูคงลืมไว้ใต้โต๊ะแต่หาไม่เจออ่ะ.."

ผมบอกกับไอโยที่พยามช่วยผมหาแต่ก็ยังไม่เจอวี่แววของสมุดจดเลยทีนี้ ถ้าผมไม่มีไอสมุดนี่ชีวิตถึงกับไปต่อไม่ได้เลยนะ

ในขณะนั้นเองที่ผมกับไอโยกำลังวุ่นหาสมุดอันแสนลํ้าค่า แต่ไม่ได้สนใจเลยว่ามีคนกำลังเดินเข้ามาภายในห้อง

"ฮ่ะแฮ่ม!!...ไม่ทราบว่า..หานี่อยู่รึเปล่า"

"เห้ย!...นั่นมัน..เอาคืนมาเดี๋ยวนี้นะ!"

ผมรีบดึงแขนไอโยไว้ทันทีเมื่อมันจะกำลังเดินเข้าไปแย่งสมุดของผมจากมือของไอบูมที่แท้พวกที่เข้ามาในห้องก็พวกมันนี่เอง ผมมองไอเสือใหญ่ทันทีที่ยังไงดูแล้วยังคงแค้นผมกับไอโยอยู่แน่ๆ

"จุ๊ๆ...อย่าเสียงดังสิ...เสียงดังไม่ให้น๊าาา"

"มึงจะกวนประสาทกูหรอ!..กูบอกให้เอาสมุดเพื่อนกูคืนมาไง!"

"ไอโยใจเย็นๆก่อน.."

ผมรั้งแขนและพยายามพูดกล่อมให้ไอโยใจเย็นลงและตั้งสติให้ปรับตัวอยู่ในสถานการณ์นี้ให้ได้ก่อน

"กูคุยเอง...พวกมึงต้องการอะไร"

ปึง!!

ผมหันไปมองตามเสียงที่ดังสนั่นจากทางด้านข้างไม่ใช่ใครที่ไหนไอเสือใหญ่ มันถีบโต๊ะที่เรียนจนล้ม มันคงจะไม่พอใจผมน่าดูเลยใช้อารมณ์กับสิ่งของละสิ

"ยังมีหน้ามาถามกูอีก...กล้ามากนะมึงที่สาดนํ้าใส่พวกกู..มึวคิดว่ามึงสองตัวเก่งมากหรอ!"

"เออ!...กูเก่ง..กูเก่งงพอที่ไม่ใช้กำลังแบบมึงไง..และไม่ขี้โมโหเหมือนพวกมึงด้วย!"

ทันทีที่ยังไม่ทันจะพูดผมก็โดนไอโยตัดหน้าตอกกลับมันก่อนทันทีเล่นทำเอาไอเสือใหญ่เขม็งตาจ้องอย่างกับจะฆ่าทันที

"กูว่าไปเคลียร์กันข้างนอกเถอะ..ในนี้มันจะไม่ดูว่าพวกเราหมาหมู่หรอ"

"เหอะ!...มึงเงียบไปเลยไอว่าน...ให้ไอเสือใหญ่มันตัดสินใจเอา"

ผมละสายตามองตามเสียงที่ดังขึ้นมาจากไอว่านและไอภาคที่กำลังคุยกันก่อนที่ผมจะจ้องตากลับไปมองไอเสือใหญ่เหมือนกัน

มันค่อยๆเดินเข้ามาหาผมและเอื้อมมือมาจับคอเสื้อและกระชากเล็กน้อยให้เข้าไปหามัน

"หึ!..มึงรู้มั้ย..ไม่มีใครที่มีเรืีองกับกูแล้วจ้องหน้ากูแบบนี้หรอกนะ"

"กูต้องกลัว...หรอ?"

"หึ...อันนี้แล้วแต่จะคิด...ถ้ากล้าจ้องตากูก็อย่าหลบซะละ"

"ปล่อยเพื่อนกูได้แล้ว!"

ไอโยดึงผมให้หลุดออกมาจากการถูกจับคอเสื้อไว้ทันทีก่อนจะดึงผมให้ไปยืนข้างๆ

"พวกมึงต้องการอะไร.."

"อ่าว...ไอนี่แม่งความจำเสื่อมป้ะวะ...หึ...ทำให้พวกกูจายหน้าขนาดนั้นไม่คิดจะคุกเข่าขอโทษพวกกูหน่อยรึไง"

"หึ!...ไม่มีทาง...พวกกูไม่จําเป็นต้องขอโทษพวกมึงด้วยซํ้าไป..."

ผมพูดตอกกลับใส่ไอภาคทันทีที่สายตาเริ่มจ้องเขม็วมาที่ผมและไอโย ถ้าจะโทษว่าเป็นความผิดผมแต่แรกที่ทำนํ้าหกใส่เสื้อไอเสือใหญ่ผมยอมรับนะ แต่วันนี้ตอนเช้าเล่นมาดูถูกผมกับไอโยขนากนั้นก็สมควร

"หึ...คิดจะหือกับพวกกูหรอ...กูไม่ได้มาเล่นเป็นเด็กๆแบบพวกมึงนะ"

"เด็ก...เด็กที่ไหนดูซิแต่ละคนตัวเท่าหมีความแล้วด้วยซํ้า..ตัวโตซะเปล่าหัดคิดด้วยว่าใครต้องขอโทษใคร"

"ไอเชี่ย...มึงดูปากแม่งดิวะน่าโดนตีนชิบหาย...กระทืบแม่งเลยป้ะ"

"เดี๋ยวก่อนไอบูม"

ผมมองไอบูมที่กำลังจะเดินเข้าใส่ไอโยแต่กลับต้องหยุดชะงักเมื่อถูกไอเสือใหญ่ห้ามไว้ซะก่อน

ผมครุ่นคิดอยู่นานว่าเรื่องมันจะใหญ่โตเกินไปแล้วอีกอย่างถ้าคนผิดแต่แรกคือผมด้วนซํ้าที่ก็ขอโทษไปแล้ว แต่กลุ่มของไอเสือใหญ่นี่สิมันเอาแต่ใช้อำนาจเป็นหลักในการตัดสิน

"แล้วมึงจะพวกมันไถ่โทษไงดีไอเสือ"

ผมกับไอโยมแงหน้ากัเหมือนต่างคนต่างคิดที่จะช่วยกันรอดจากตรงนีเไปก่อนอย่างน้อยก็ขอให้ไอวามาตามหาผใกับไอโยซะหน่อยก็จะดีมาก

แต่แล้วยืนคิดได้ไม่นานเสียงที่เป็นผู้ตัดสินชี้แนะคำสั่งเด็ดขาดก็ดังขึ้นจากปากไอเสือใหญ่

"หึ!...กูคิดออกแล้วละ...มึงสองตัวอยากลองไม่ใช่หรอ..งั้นกูอนุญาติ..มึงสองคนเอาเพื่อนไอแว่นไป"

"ไม่!...มึงไม่มีสิทธ์มาตัดสินให้เพื่อนมึงทำกับเพื่อนกูแบบนี้นะ!"

"แล้วกูต้องสนไอปากดีนั่นมั้ย..ไอภาคไอบูม..กูยกเพื่อนมันให้พวกมึง..ส่วนมึง!..ไอแว่นมานี่!"

"เห้ย!ไอเดียร์!..ปล่อยเพื่อนกูเดี๋ยวนี้นะ!..อย่ามาจับกู!"

"ไอโย!..โอ้ย!..ปล่อยกู!..กูจะไปหาไอโย..ปล่อย!"









​ติดตามตอนต่อไป

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น