MARKALIS

จะพยายามมาอัพให้อ่านทุกวันอัพเต็มบ้างเป็น%บ้างแล้วแต่ว่าวันนั้นๆจะมีกำลังแต่งแค่ไหน #ติดเหรียญหลังจากแก้คำผิดในตอนนั้นๆ

ชื่อตอน : EXCHANGE : THREE [100%]

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 2.6k

ความคิดเห็น : 31

ปรับปรุงล่าสุด : 18 มี.ค. 2561 20:39 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
EXCHANGE : THREE [100%]
แบบอักษร

"บอกฉันทีว่ามันจะมีอีกกี่ครั้งกันที่จะทำให้ฉลาดขึ้นมากกว่านี้"


DATE : 10/03/18

"ไอ้บอลมาพอดีมึงเอาลงไปเอาเหล้ามาเพิ่มดิ๊...โอ๊ะ"ร่างที่มัวแต่ก้มหน้าก้มตาจัดการเครื่องดื่มเพื่อเตรียมตั้งวงสังสรรค์เอ่ยบอกกับเสียงฝีเท้าที่เดินขึ้นมาเพราะคิดว่าเป็นลูกน้องของตัวเอง แต่พอลองเงยหน้าขึ้นมองก็มีอันต้องอุทานด้วยความตกใจ

"น้องฟ้าใส"ไปร์ทชะงักมือกับสิ่งตรงหน้าที่ทำอยู่เพื่อมองร่างคนตรงหน้าในชุดนักศึกษาเต็มๆตา

"สวัสดีค่ะพี่ไปร์ท"คนตัวเล็กยกมือไหว้กล่าวสวัสดีพร้อมกับยิ้มบางๆ

"อ่า....ครับสวัสดี"ไปร์ทรับไหว้อย่างนึกแปลกใจไม่น้อยว่าทำไมคนตัวเล็กถึงขึ้นมาคนเดียวแล้วไซโครล่ะหรือว่า....

"ไม่ได้เจอกันนานยังน่ารักเหมือนเดิมเลยนะครับนั่งก่อนๆโทษทีนะรกนิดนึง"สลัดความคิดในหัวผละตัวเดินออกมาจากโซนบาร์พยักหน้าให้เด็กแถวนั้นจัดการแทนและรีบเข้าไปเคลียร์ขวดเหล้าของกินเล่นที่วางเรี่ยราดบนโต๊ะและโซฟา

"ขอบคุณค่ะ"ฟ้าใสยิ้มน้อยๆทรุดตัวนั่งไปร์ทนั่งตาม

ฟ้าใสเธอค่อนข้างจะมาที่นี่บ่อยจึงค่อนข้างรู้จักและสนิทกับเพื่อนๆของไลท์พอสมควรเธอจึงไม่รู้สึกเกร็งหากต้องเผชิญหน้ากับเพื่อนๆของแฟนตัวเองเพียงลำพังแต่เธอก็ไม่ใช่คนพูดมากถึงขนาดจะพูดจาเล่นหัวกันได้

"ว่าแต่น้องฟ้ามากับใครเหรอครับ"นี่ล่ะคือสิ่งที่เขาสงสัยไซโครปล่อยให้ฟ้าใสขึ้นมาคนเดียวเขากลัวว่าข้างล่างอาจจะมีเรื่อง

"คือฟ้ามา...."

"สมองมึงเสื่อมเหรอไอ้ไปรท์"ก่อนที่ร่างเล็กจะทันได้ตอบคำถามเสียงเอ่ยแทรกแสนกวนประสาทก็ดังขึ้นตรงเชิงบันไดและไม่ใช่เสียงของใครที่ไหน

"เห่ามาแต่ไกลแบบนี้มากับหมาบ้าสินะ"ไปร์ทหันไปมองไซโครที่เดินทำหน้ากวนตีนแสยะยิ้มเลวตามหลังมาด้วยเชฟและแลมป์ที่พอเห็นร่างบางนั่งอยู่บนโซฟาและหันมามองทางพวกเขาด้วยรอยยิ้มหวานสองคนก็มีอันตาลุกวาวพุ่งตัวเข้าหาสาวเจ้าอย่างกับติดสปริง

"น้องฟ้าคนสวยของพี่เชฟ~~~ไม่ได้เจอกันนานคิดถึงจังเลย~พี่ขอนั่งด้วยคนนะ...โอ๊ย!"เชฟคนแรกที่เอ่ยเสียงอ่อนเสียงหวานเข้าไปหาหมายจะนั่งกับร่างเล็กแต่สุดท้ายเสียงร้องโอดโอยด้วยความเจ็บก็ดังตามมาเมื่อเขาถูกฝ่ามือของไซโครฟาดกลางกบาลเต็มแรง

"ซี๊ดด!!ตบกูทำไมวะ!"ยกมือขึ้นกุมหัวโวยวายลั่นขึ้นชื่อว่าไซโครแล้วล่ะก็มือตีนหนักอย่างกับตีนช้างตอนนี้เขารู้สึกเหมือนกะโหลกภายในค่อยๆแยกออกจากกัน

"ก่อนจะบอกคิดถึงเมียชาวบ้านมึงไปจัดการเก็บยกทรงที่พาดอยู่บนโซฟาก่อนไหม?ไป!!ที่มึงอยู่นู้น!"ทุกคนในที่นี้หันไปมองพนักโซฟาและเห็นบราลูกไม้สีดำที่วางพาดอยู่จริงคนตัวเล็กเผยอปากน้อยๆด้วยความอึ้งบรามาพาดอยู่แถวนี้ก็หมายความว่า....

"งั้นที่กูอยู่ตรงนี้กูนั่งได้สินะ น้องฟ้าครับจะเป็นไรไหมถ้าพี่จะขออนุญาตแทรกตัว....อ๊าก!"พอเชฟโดนผลักให้ไปนั่งอีกฝั่งก็ถึงตาแลมป์ที่เล่นทีเผลอช่วงชุลมุนกำลังจะนั่งอยู่แล้วเชียวถ้าไม่ติดที่ว่า...

"มึงอีกตัวไม่ต้องมาทำเนียนไปนั่งนู้น!!"โดนไซโครเตะโด่งจนม้วนตัวกลิ้งหลายตลบซะก่อน

'ไอ้สัสไซโครผีแม่นายการะเกดภาคร้ายเข้าสิงรึไงวะทั้งตบทั้งเตะทำอย่างกับกูเป็นอีผินอีแย้ม!'

"น้องฟ้าช่วยพี่ด้วยไอ้ไซมันทำร้ายพี่!!~"แลมป์คลานเข่าเข้าไปกอดขาเรียวบางและซบหน้าหล่อๆที่เบะปากเตรียมร้องไห้(แบบเสแสร้ง)กับขาเนียนขาว

"ยังไม่หยุดไอ้สัสเดี๋ยวกูถีบยอดหน้า!"ไม่พูดอย่างเดียวเพราะถีบไปแล้วกลางหน้าผากเน้นๆ

"ทำเกินไปแล้วนะเป็นบ้าอะไรทำไมต้องใช้กำลังด้วย"ฟ้าใสเมื่อเห็นว่าคนตัวโตเริ่มจะพาลไม่เข้าเรื่องและใช้กำลังทำร้ายเพื่อนจนเจ็บตัวเธอก็ทนไม่ไหวตวัดสายตาขึ้นมองต่อว่าด้วยความไม่พอใจ

"อะไร? ชอบเหรอโดนพวกเหี้ยนี่แตะเนื้อต้องตัว?!"คนโดนดุที่อารมณ์เสียเป็นทุนเดิมยิ่งเสียกว่าเดิมเมื่อเขาเหมือนทำคุณบูชาโทษปกป้องเมียได้บาป!

"ไม่มีเหตุผล นิสัยไม่ดี"ฟ้าใสว่าใส่อีกระรอกชายหนุ่มตาลุกวาวกับคำด่าที่โคตรจะเบสิคแต่ถ้ามันหลุดออกมาจากปากร่างเล็กที่ไม่กล้าหื้อกับเขาแม้สักครั้งล่ะก็

"ฟ้า...!!"ด่าสองคนเขายังไม่เดือดเท่าเธอด่าเขาต่อหน้าเพื่อนฝูงเหมือนโดนตีนนับคนร้อยเหยียบหน้าก็ไม่ปาน!!

"คิกๆๆๆ"จบคำด่าก็ตามมาด้วยเสียงหัวเราะของคนทั้งสามยิ่งเห็นใบหน้าแดงก่ำของเพื่อนก็แทบจะกลั้นขำไม่อยู่

"พวกมึงหัวเราะเหี้ยไรกัน!!"มันน่าขำนักเหรอวะแค่โดนเมียด่า!จริงสิพวกมันยังไม่มีเมีย!

"หัวเราะคนโดนเมียด่า"แลมป์ว่าเจ็บแต่ได้เห็นฟ้าใสด่าไซโครโคตรคุ้มชิบหายลงไปนอนกลิ้งตัวหัวเราะท้องแข็ง

"ด่ามันอีกด่าเยอะๆเลยครับน้องฟ้าแค่นี้น้อยไปไม่สะเทือนเส้นขนมันหรอก"เชฟเสริม

"ใช่ครับมันเป็นหมาบ้าเลวนิสัยไม่ดีขี้โมโหเจ้าอารมณ์ขี้เข้าผีออกไม่ได้ฉีดยาพวกพี่สามคนต้องคอยรองมือรองตีนเป็นกระสอบทรายให้มันซ้อมทุกวันเลย"ไปร์ทช่วยเสริมอีกแรงซึ่งมันก็ไม่ผิดไปจากที่เขาพูดไซโครน่ะเวลามีใครทำอะไรไม่ถูกใจหรือพูดไม่เข้าหูมันไม่ได้ด่าแค่ปากแต่มันพุ่งมือกับตีนตามมาด้วย

"เห็นรอยช้ำตรงมุมปากพี่ไหมครับเนี่ยฝีมือมัน"

"ไอ้ไปร์ท!อยากได้อีกแผลใช่ไหม...!"ไอ้สัสเพื่อนแต่ละคนโดยเฉพาะไปร์ทที่ยกความเท็จมาฟ้องว่าเขาต่อยมันใช่!เขายอมรับว่าต่อยมันจริงแต่เหตุผลที่ต่อยเพราะมันเล่มเกมแพ้เขาซึ่งคนแพ้ต้องโดนต่อย...

"ไซโคร"ร่างที่กำลังพุ่งเข้าไปหมายจะซัดเหล่าเพื่อนๆของเขาที่นั่งยิ้มกริ่มมีความสุขที่ได้ฟ้องหยุดชะงักเมื่อมีเสียงดุๆเรียกชื่อเขาซะเต็มยศ

"อะไร?!"ไม่ตอบด้วยคำพูดแต่สายตาที่มองมากลับบ่งบอกทุกอย่างว่าเธอมองเขาเป็นคนเลวร้ายแค่ไหน

"Damn!!"สุดท้ายก็ทำอะไรไม่ได้นอกจากสบถไล่ความหงุดหงิดและกระแทกตัวนั่ง

"เอ้าไม่ซัดอะนั่งรอรับหมัดอยู่เนี่ย"ไปร์ท

"กูว่าถีบยอดหน้าเมื่อกี้มันเบาไปว่ะอยากโดนอีก"แลมป์

"กบาลกูยังไม่แยกว่ะช่วยตบให้แยกดิ๊!"

"ถ้าไม่พามานะมึง....!"ยกมือชี้หน้าเรียงตัวพูดพล่ามในใจด้วยคำว่าฝากไว้ก่อน

มือบางเอื้อมไปจับต้นแขนล่ำเมื่อคนตัวโตทำท่าจะลุกขึ้นเมื่อโดนเพื่อนทำหน้าเยาะเย้ยส่ายก้น

"ก็ไม่ได้ทำไรแล้วไง...!"ไอ้พวกห่า!พวกมันชอบแกล้งเขารู้ว่าเขาโมโหง่ายความอดทนต่ำก็ยิ่งขยี้

"เอาๆๆๆพวกมึงอย่าไปแกล้งมันเดี๋ยวร้านกูพัง"ไปร์ทกระตุกยิ้มหันไปส่งสัญญาณให้เด็กในร้านยกเหล้ามาเสิร์ฟ

"แดกเหล้ากันดีกว่า"

"มาเดี๋ยวกูรับหน้าที่ชง น้องฟ้าครับสักแก้วไหม"เชฟยิ้มหวานพลางชูขวดเหล้า

"สักแก้วใกล้ตีนกูนี่!"ดู๊ดูมันยังไม่หยุดกวนประสาทเขา

"คนสวยๆก็ต้องเหมาะกับน้ำส้มดิวะไอ้บอลมึงไปเอาน้ำส้มมา"

"สปาเกตตึ้คาโบจาน เที่ยงแล้วต้องแดกข้าว"

"ครับเฮีย"คนตัวเล็กทำหน้าเหรอหราเมื่อเขาจะสั่งอะไรไม่ถามความเห็นเธอก่อนพอจะปฏิเสธลูกน้องคนนั้นของไปร์ทก็หายไปแล้ว

"มีอะไร"

"บอกแล้วไงว่าไม่กินไม่หิว...."

"แดกเข้าไปไม่ได้จ่ายตังค์เอง"

"ถ้ากินไม่หมดเสียดายของ..."

"ก็แดกให้หมด"ฟ้าใสหน้าหงอเมื่อโดนคนเผด็จการสั่งเสียงเฉียบทำไมนะเขาถึงชอบบังคับเธอนักต่างกับไลท์ที่ตามใจเธอทุกอย่าง

พอนึกถึงไลท์ก็นึกขึ้นได้ว่าเขาอาจจะรอรับเธอที่มหาลัยแล้วเธอควรจะโทรไปบอกเขาว่าเธอ....

"จะทำอะไร"ข้อมือบางที่กำลังจะกดโทรออกถูกมือหนาคว้าหมับจนคนตัวเล็กสะดุ้งเกือบทำโทรศัพท์ร่วง

"ทะ โทรหาพี่ไลท์"

"โทรหามันทำไม"ถามกลับทันควันใบหน้าหล่อๆก็นิ่งงันเสียจนคนตัวเล็กเริ่มหวาดกลัว

"ฉันกลัวว่าพี่ไลท์จะคอยแล้วก็เป็นห่วงที่ฉันหายไป...อ๊ะ"พูดยังไม่ทันจบมือถือเครื่องบางก็ถูกคนตัวโตแสนเอาแต่ใจแย่งไปและจัดการกดปิดเครื่องต่อหน้าต่อตา

"ช่างพ่อมันปล่อยให้เป็นบ้าไป"นั่นล่ะคือสิ่งที่เขาต้องการ

"แต่..."มือหนาสะบัดมือออกจากข้อมือบางจัดการเก็บมือถือของเธอใส่กระเป๋ากางเกงไร้ซึ่งคำพูดเธอทำอะไรไม่ได้ติดต่อหาไลท์ก็ไม่ได้อีกแล้วเธอเป็นห่วงเขาและกลัวว่าเขาตอนนี้ก็คงจะเป็นห่วงเธอเหมือนกัน

"ไม่ต้องทำหน้าอยากตาย รำคาญ"มันจะอะไรนักหนากับแค่หายไปเขาสิไม่ได้เจอเธอเป็นอาทิตย์ต่างกับไอ้ไลท์ที่นอนกกทุกวันใครมันสมควรทำหน้าอยากตายมากกว่ากันคิดเอา

ฟ้าใสก้มหน้าชิดอกซ่อนหยาดน้ำตาคลอเบ้าแอบภาวนาให้ไลท์ตามมาที่นี่และพาเธอกลับเธอไม่อยากอยู่ที่นี่กับเขาผู้ชายใจร้ายที่ทำได้ทุกอย่างเพื่อให้เธอเจ็บปวด

"เอ้าๆๆยกๆๆๆ"ร่างสูงเลิกให้ความสนใจกับคนตัวเล็กหันไปชนแก้วกับเพื่อนกระดกดื่มรวดเดียวจนหมด

"ห่าไซแม่งดกหมดไม่รอพวกกูเลย"แลมป์กระตุกยิ้มชอบใจพลางเอื้อมไปหยิบขวดเหล้ามาเทเพียวๆเพิ่มจนเกือบเต็มแก้ว

"สัสกะเอาน็อครึไง"มองเหล้าในแก้วสลับกับหน้าเพื่อน

"ถ้ามึงเมากูให้มึงแทงตูดเลย"

"ดกทั้งขวดแม่ง"

"อ้าวมึงคิดไรกะกูป่าวเนี้ย"แลมป์แสร้งทำหน้าแหยงลูบขนแขน

"คิด.....ก็เหี้ยละ"หัวเราะในลำคอวาดแขนไปตามความยาวของโซฟาปลายนิ้วเรียวเกี่ยวม้วนผมนุ่มสลวยของร่างเล็กที่นั่งหงอยเล่น

"เว้นวรรคซะกูเสียวดาก"

"ไปสูบที่อื่น"

กึก!

สายตาของคนอีกสามคนมองตรงไปยังเชฟที่กำลังป้องมือจุดไฟปลายมวนบุหรี่

ซึ่งเสียงห้ามก็ไม่ใช่เสียงของใครที่ไหน

เชฟชะงักมองตามสายตาแข็งๆของเพื่อนเลยไปยังหญิงสาวเพียงคนเดียวที่นั่งอยู่ในที่นี่ก็พอจะเข้าใจว่ามันห้ามเขาทำไม

"โอ๊ะพี่ลืมไปขอโทษครับ โทษๆมึง"ยิ้มแห้งๆก่อนจะปลีกตัวเดินออกไปจากห้อง

ฟ้าใสแพ้กลิ่นบุหรี่ได้กลิ่นนิดเดียวก็ไม่ได้เธอจะแน่นหน้าอกหายใจไม่ออกและอาจจะร้ายแรงถึงขึ้นช็อกหมดสติเขาเองรู้ดีทุกคนรู้ดีรวมถึงไลท์เองก็รู้

"เหอะคนเราห่วงเขาอย่างกับเมียเนอะ"ไปร์ทเอ่ยขึ้นลอยๆพลางยกแก้วเหล้าขึ้นจิบ

"ก็เมียไงมึงเห็นเป็นแม่กูเหรอ"ตอบกลับทันควันเหอะก็ยังไม่อยากวุ่นวายพาใครหามส่งโรงบาลไหม

"ความมั่นหน้านี้ มึงถามน้องยังว่าอยากมีมึงเป็นผัวรึเปล่า"แลมป์เท้ามือกับโต๊ะชะโงกหน้าถาม

"น้องฟ้าครับน้องจะรับไอ้ไซเป็นผัวเอ้ย!คุณสามีไหม?"ใบหน้าหล่อแฝงความกวนประสาทเอียงคอน้อยๆฟ้าใสมองแลมป์ตาแป๋วก่อนจะหลบสายตาเพราะไม่รู้จะตอบอย่างไร

"เนี่ยน้องก็ไม่มีคำตอบให้มึงไง"แลมป์ชอบใจที่ฟ้าใสเงียบแต่อีกคนกลับ

"ช่างหัวแม่ง"

ปึก!

"เอ้าๆๆๆหงุดหงิดๆ"ยิ่งเห็นเพื่อนหงุดหงิดไปร์ทกับเชฟก็ยิ่งหัวเราะมีความสุข

"ไอ้ห่าบอล!!ข้าวได้ยังวะ!มึงไปทำแดกอเมริการึไง!!"

"มาแล้วครับเฮีย!"บอลวิ่งถือถาดกระหืดกระหอบรีบตอบกลับเสียงตวาดของไซโคร

"เมียกูหิวพูดไม่เข้าหู!ขัดใจ!ขวางหูขวางตา!"

"อู้วมาเป็นชุด"

"ใจเย็นๆครับเฮียได้แล้วครับ"บอลรีบยกเสิร์ฟ

"แดกสิมองแล้วจะอิ่มไง!?"กระแทกเสียงว่าจนน้องสะดุ้ง

"ไซ"ไปร์ทเอ่ยปรามเมื่อเห็นร่างบางตัวสั่นทำท่าจะร้องไห้ไซโครกรอกตามองบนสูดลมหายใจระงับอารมณ์

"กินซะเดียวจะปวดท้อง"เสียงเอ่ยบอกแผ่วเบาลงทว่ายังติดจะเย็นชาไปร์ทกับเชฟนึกโทษตัวเองจะแกล้งมันก็ไม่น่าจะดึงฟ้าใสมาเล่นด้วย

คนตัวเล็กเม้มปากกลั้นใจหยิบช้อนส้อมมาไว้ในมือทั้งๆที่เธออึดอัดไม่อยากอาหารและอยากหนีไปให้พ้นๆแต่ก็ต้องกิน

ทุกครั้งที่ช้อนเข้าปากจะมีสายตาคมๆของคนตัวโตมองตามเสมอจนฟ้าใสตัวเกร็งและกลืนแทบไม่ลงน้ำตาก็เริ่มคลอหน่วยเขากำลังกดดันเธอ

"จ้องจะสิงน้องแล้วนะ"

"สัสแดกเหล้าปล่อยน้อง น้องเกร็ง"พวกเขาล่ะสงสารร่างเล็กจริงๆแต่ก็ช่วยอะไรไม่ได้มากนอกจากปราม

"แม่งดื้อ"ปากหยักอุบอิบว่ายกแก้วกรอกเหล้าเข้าปาก

"กูหายไปแค่สิบนาทีทำไมบรรยากาศมาคุจังวะ"เชฟเปิดประตูเข้ามาและกวาดสายตามองไปรอบๆ

"ไม่มีอะไร"แลมป์ว่าและบุ้ยปากไปทางฟ้าใส

"อ่อ...."ไซโครดุเมีย

"เออไอ้ไปร์ทมึงเอาสาวๆล็อตใหม่มาลงคลับเหรอวะ"เชฟเบนสายตาหันไปถามไปร์ทที่นั่งเขี่ยหน้าจอมือถือ

"เออ ทำไม"

"แจ่มว่ะเมื่อกี้กูไปสูบบุหรี่หน้าระเบียงเห็นเดินกันให้ควั่ก ใส่บิกินี่ซะด้วย"เชฟลูบปลายคางแลบลิ้นเลียปากแสดงท่าทางหื่นกาม

"เหี้ยไปร์ททำไมไม่บอกกู"ส่วนแลมป์เองก็แทบจะโดดเข้าไปกอดขาไปร์ทตาลุกวาว

"ก็เคยบอกแล้วมะ"

"มัวแต่พูดไม่เห็นภาพลงไปแทงดิ"

"สาว??"

"สนุ๊ก...กูอยากแทงสนุ๊ก"ไซโครเหยียดยิ้มร้ายกาจเป็นอันรู้กันว่าเขาต้องการอะไร

"รอไรจัดดิวะ!"ชายหนุ่มไม่ตอบแต่ยักคิ้วตอบกลับแทนไปร์ทส่ายตาส่งสายตามองไปที่ฟ้าใสที่นั่งตัวลีบเหมือนเธอจะฟังพวกเขาอยู่ถึงได้เขี่ยสปาเกตตี้ในจานไม่ยอมกิน

ไซโครปรายตามองร่างบางราวกับไม่ใส่ใจและลุกขึ้นเอาเมียมาแล้วจะทำไมไม่สิไม่ใช่เมียเธอไม่ยอมรับเขาเสียหน่อย

"เดี๋ยวมา"เอ่ยค้ำหัวร่างเล็กก่อนละล้วงกระเป๋ากางเกงหยิบบางอย่างและโยนลงบนโซฟาข้างกายบาง

"อาจจะนาน ให้เล่นแก้เบื่อห้ามโทรหาไอ้ไลท์"

"ป่ะ"หันไปส่งซิกให้เชฟกับแลมป์ก่อนจะเดินลงไปด้านล่าง

"ฟ้า....ให้พี่อยู่เป็นเพื่อนไหม"ไปร์ทเอ่ยถามขึ้นหลังจากที่ภายในห้องตกอยู่ในความเงียบฟ้าใสเงยหน้าขึ้นจากจานข้าวฝืนส่งยิ้ม

"ไม่เป็นไรค่ะพี่ไปร์ทลงไปเถอะฟ้าอยู่ได้"

"พี่....ขอโทษแทนไอ้ไซด้วยนะ"ที่มันทำคงอยากจะทำประชดน้อง

"ไม่เป็นไรค่ะ"ร่างเล็กส่ายหน้าน้อยๆและก้มหน้าก้มตากินต่อไปร์ทถอนหายใจก่อนจะตัดสินใจตามลงไปข้างล่าง

หลังจากที่ทุกคนลงไปกันหมดและเหลือเธอเพียงคนเดียวหญิงสาวก็วางช้อนส้อมลงและดื่มน้ำส้มเธอลุกออกจากโซฟาและแอบเดินออกไปมองตรงระเบียง

ภาพที่เธอเห็นตรงกลางลานโต๊ะสนุ๊กก็คือไซโครกำลังนัวเนียกับผู้หญิงใส่บิกินี่สีแดงและสีชมพูสดสองคน

"น่าไม่อาย"คนตัวเล็กพึมพำว่าและเบนสายตาออกจากภาพติดเรทเพราะทนมองไม่ไหวเธอเดินกลับเข้าไปในห้องกำลังจะทรุดตัวลงนั่งทว่ากลับเห็นบางอย่างซะก่อน

มือบางรีบหยิบเครื่องมือสื่อสารขึ้นมาถือกดเปิดเครื่องรอเพียงไม่นานหน้าก็จอก็กลับมาสว่างวาบ

ติ้งๆๆๆๆ

'100 สายที่ไม่ได้รับ'

**พี่ไลท์❤**

"พี่ไลท์...."ฟ้าใสกดเข้าไปดูและหมายจะโทรกลับเธอกำลังจะกดโทรออกแต่ความคิดบางอย่างกลับผุดขึ้นมาในหัวเสียก่อน

'อาจจะนาน ให้เล่นแก้เบื่อห้ามโทรหาไอ้ไลท์'

ฟ้าใสบีบมือถือในมือแน่นเธอกำลังลังเลว่าควรจะโทรหาไลท์ดีไหม

สุดท้ายเธอก็ตัดสินใจกดปิดหน้าจอเพราะความไม่กล้าและกลัวคำขู่ของไซโครโยนมือถือลงข้างตัวสองมือที่ประสานบนตักบีบเข้าหากันแน่นกว่าเดิม

เขาต้องกำลังเป็นห่วงเธอมากแน่ๆเธอไม่เคยหายไปโดยที่ไม่บอกเขาแล้วแบบนี้เธอจะทำยังไงดี?

Rrrrrrrrrr

"!!!!"ผ่านไปเพียงไม่กี่นาทีมือถือที่วางอยู่ข้างตัวกลับแผดเสียงดังขึ้นสร้างความตกใจให้กับร่างเล็กที่กำลังนั่งใช้ความคิดมองหาที่มาของเสียงซึ่งเสียงนั้นก็มาจากเสียงมือถือของเธอ

"พะ พี่ไลท์...!"ไลท์นั่นเองที่เป็นคนโทรมานั่นยิ่งทำให้ฟ้าใสเริ่มกลัวหนักเธอไม่รู้ว่าจะกดรีบดีไหมหรือจะปล่อยให้มันดังจนเงียบไป

"ฮึกจะทำยังไงดี"เธอมันอ่อนแอเกินไปและถ้าขืนเธอมัวอ่อนแออยู่แบบนี้จนตายยังไงเธอก็ไม่มีวันหนีปีศาจร้ายอย่างไซโครพ้นแน่

"พี่ไลท์ขาช่วยฟ้าด้วย"


*************


ด้านล่าง....

"ห่าเชฟ!เอาปากมารองแทนหลุมพ่องมึงดิ!กูไม่มีสมาธิเล่น!"แลมป์ตวาดว่าเพื่อนไม่จริงจังนักเมื่อถึงตาเขาเล่นแล้วเชฟแกล้งด้วยการทำหน้าตาตลกๆเพื่อให้เขาเสียสมาธิ

"คิดว่าปากกูเป็นหลุมไงแทงมาสิวะจะอมให้มิดลำเอ้ย!มิดลูกเลย"

"เหี้ย!ฮ่าาาๆๆๆมึงก็อย่าทำหน้าตลกดิวะเดี๋ยวกูแทงไม่โดน"แลมป์หัวเราะจนตาปิดและแทงลูกสุดท้ายก็ไม่เข้าเพราะมัวแต่หัวเราะ

"ไอ้สัสไม่เข้าสักลูกเสียเวลาอ้าปาก!"

"เห้ยไซตามึงละ"

"ควายไซ...!"

"ตะโกนป้ามึงอะอยู่ใกล้แค่นี้!"หันไปว่าแลมป์ที่ตะโกนใส่หูเขาจนหูแทบแตก

"เอ้ากูผิด?? ก็มึงอะเป็นห่าไรกูเห็นมึงเอาแต่จ้องชั้นสองตาไม่กระพริบ"แลมป์มองตามสายตาเพื่อนก็ไม่เห็นถึงความผิดปกติอะไรให้ต้องมอง

"เมียกูหาย"

"ฮึ?? เมียหาย"

"เออ"ลงมาด้านล่างก็ไม่ใช่ว่าเขาจะไม่แอบสังเกตความเคลื่อนไหวด้านบนเขามองอยู่ตลอดจะไม่ได้มองก็แค่ตอนเล่นกับผู้หญิงพวกนั้น

"จะไปไหนได้หายไปเข้าห้องน้ำมั้ง"ร่างสูงคิดตามคำเพื่อนอาจจะใช่อย่างที่แลมป์ว่าถ้าไม่ติดว่ามีความคิดอื่นแทรกเข้ามาในหัว

'อาจจะนาน ให้เล่นแก้เบื่อห้ามโทรหาไอ้ไลท์'

'ไลท์'

"กูว่าไม่"ร่างสูงวางไม้ลงบนโต๊ะก่อนจะสาวเท้าเดินออกไปทิ้งให้เพื่อนทั้งสามคนมองตามด้วยความงุนงง

"ไปไหนวะ"

"เล่นไปก่อน เดี๋ยวกูมา"

รูปภาพที่เกี่ยวข้อง

LOADING....

EXCHANGE : FOUR

คิดว่าไงคะรอดไม่รอด??

รอดกด1

ไม่รอดกด2

มาเอาใจช่วยน้องฟ้าใสคนสวยในตอนหน้ากัน!!

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น