หมามุก17

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : Special World

คำค้น : ออฟกัน

หมวดหมู่ : นิยาย เรื่องสั้น

คนเข้าชมทั้งหมด : 1k

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 08 มี.ค. 2561 02:45 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Special World
แบบอักษร

“เป๊ก เสร็จรึยัง”

“เสร็จแล้วๆ”

เป๊กตอบกลับไปขณะที่กำลังวิ่งลงบันไดมาด้วย แล้วมาหยุดตรงหน้าออฟพอดี

“ขอโทษนะออฟ พอดีเราหาของอยู่ เลยช้า”

“ไม่เป็นไร ไปกันได้รึยัง”

“อืม”



วันนี้ออฟกับเป๊กนัดกันไปไหว้กันที่วัด 1อาทิตย์แล้วที่เป๊กมาอยู่กับออฟ ออฟดูสดชื่นขึ้นมาก คงเป็นเพราะเป๊กหน้าเหมือนกันเอามากๆ แต่นิสัยดูต่างกันเยอะ เป๊กเป็นคนเรียบร้อย อ่อนโยน ผิดกับกันที่ดื้อ และดูแก่นๆ แต่ถึงอย่างนั้นก็ไม่ได้ทำให้ออฟรู้สึกไขว้เขวเลยซักนิด เขายังคงมีกันอยู่เต็มหัวใจ

“จะแวะซื้อดอกไม้มั้ย”

“ก็ต้องซื้ออยู่แล้วหล่ะ กันมันชอบดอกบัว เดี๋ยวค่อยหาซื้อข้างหน้าละกัน”



ที่วัด ออฟกับเป๊กถือดอกบัวเดินลงจากรถมา แล้วตรงไปที่เจดีย์ของกันทันที ระหว่างนั้นออฟก็เห็นร่างคนอยู่ไกลๆหน้าเจดีย์ของกัน เขาหันมามองหน้ากับเป๊กอย่างสงสัย ว่าจะมีใครมาไหว้เจดีย์กันรึป่าว พ่อเดินเข้าไปใกล้ๆ ร่างของคนตรงหน้าก็ชัดขึ้น ออฟเองก็คุ้นหน้าคุ้นตาคนตรงหน้าอย่างดี ก่อนจะเดินเข้าไปทักทาย

“ภู”

ภูค่อยๆหันมาตามเสียงเรียก แล้วรีบหันกลับเพื่อเช็ดน้ำตาที่ไหลออกมา จากนั้นจึงหันไปยิ้มให้ออฟคืน และ ณ ตอนนั้นสายตาของเขาก็มองเลยไปหาเป๊กด้วยความตกตะลึง

“กัน”

“ไม่ใช่หรอก นี้เป๊ก เป็นลูกพี่ลูกน้องกับกัน พอดีสมาคมแม่กูไปเที่ยวอีก แม่ของไอ้กันเลยฝากเป๊กให้มาอยู่เป็นเพื่อน นี่ก็มาอยู่ได้อาทิตย์นึงละ”

เป๊กรีบยกมือขึ้นไหว้ภูทันที ส่วนภูก็รีบรับไหว้กลับด้วยอย่างงงๆ

“มานานแล้วหรอว๊ะ”

“ก็ซักพักแล้ว กูว่าเสร็จจากนี้จะไปหามึงอยู่พอดี มีเรื่องจะคุยด้วยหว่ะ”

“:เรื่องไรว๊ะ”

“มึงทำธุระให้เสร็จก่อนก็ได้นะ เดี๋ยวกูไปรอที่รถ”

“อืม เสร็จแล้วเดี๋ยวกูตามไปนะ”

ภูพงกหัวให้แล้วเดินออกมา ออฟกับเป๊กจึงเข้าไปไหว้กัน ออฟวางดอกบัวลง แล้วยื่นมือไปวางทาบกับรูปกันที่ติดอยู่หน้าเจดีย์ เขาจ้องที่รูปของกันที่ดูยิ้มแย้มแจ่มใสจนอดจะคิดถึงไม่ได้ ก่อนน้ำตาจะคลอมาเบาๆ

“เสร็จรึยังเป๊ก”

“เสร็จแล้วๆ”

ออฟกับเป๊กยืนขึ้นพร้อมกัน แล้วค่อยๆถอยห่างออกมาจากตรงนั้น ตรงไปหาภูที่รออยู่ที่รถ

“ไงว๊ะภู มีเรื่องอะไรจะคุยหรอ”

“ก็ ไม่มีไร แค่ไม่ได้ไปหามึงนานเลย ตั้งแต่งานศพกัน กูก็ได้เจอมึงแค่ไม่กี่ครั้งเอง เห็นอีกทีก็มีหนุ่มหน้าใสมาอยู่ด้วยแล้ว”

“เออ แค่นี้หรอที่จะคุยเนี้ย”

“อะไรว๊ะ จะรีบเบื่อหน้ากูแล้วรึไง”

ออฟยิ้มให้แล้วยื่นมือไปตีที่ไหลภูเบาๆ

“แล้วมาบ่อยหรอว๊ะ กูเห็นดอกบัวอันเก่าเหี่ยวไปเยอะแยะเลย”

“เฮ้ออ ทุกวัน”

“ทุกวันเลยหรอว๊ะ”

“อืม ตั้งแต่วันนั้นจนถึงวันนี้ กูมาทุกวัน ไม่เคยขาด มาดูรอยยิ้มของกันหน้าเจดีย์ แม่ง ยิ้มทีโลกโคตรสดใสเลยหว่ะ”

ภูพูดไปก็แหงนมองฟ้าไปเพื่อไม่ให้น้ำตาที่เอ่อล้นอยู่ไหลออกมา

“อืม จริงๆนั้นแหละ”

“เฮ้อ กูไม่ควรจะมาร้องไห้ให้มึงเห็นแบบนี้นะ”

“ไม่เป็นไรหรอก อยากร้องก็ร้องออกมาเถอะ”

“ไม่ได้เว้ย เดี๋ยวน้องกันจะรู้สึกไม่ดีเอา เออ กูมีของจะให้มึงด้วย”

“อะไรว๊ะ”

ภูเปิดประตูรถแล้วหยิบกล่องใบหนึ่งออกมายื่นให้ออฟ

“เปิดดูดิ”

ออฟรับมาแล้วเปิดกล่องดูก็พบว่าเป็นเค้ก หน้าเค้กมีข้อความเขียนไว้ด้วย ออฟเลยอ่านมันออกมาเบาๆ

“แด่วันแรก ที่เราพบกัน นี่มึงอยากย้อนวันวานกับกูหรอว๊ะ”

“ไม่ใช่อ่ะ”

“อ้าว แล้วให้กูทำไมอ่ะ”

“อันนี้ ของน้องกัน”

“หมายความว่าไงว๊ะ”

ภูเดินไปปิดประตูรถแล้วยืนพิงพร้อมกับก้มหน้าลง แล้วเล่าที่มาของเค้กก้อนนี้ออฟฟัง

“น้องกันเคยเล่าให้กูฟังตอนที่ไปนั่งที่ร้านเค้กด้วยกัน ว่าเขาอยากจะให้เค้กมึงทุกปี ในวันที่เขากับมึงเจอกันวันแรก กูก็เลยอยากจะสานต่อความต้องการของน้องกัน ขอโทษด้วยนะ ที่กูให้มึงช้าไปอ่ะ”

ออฟมองเค้กในมือแล้วน้ำตาก็ไหลออกมา มันยิ่งทำให้เขาคิดถึงกันจนสุดหัวใจเข้าไปอีก

“แค่นี้แหละที่กูจะบอกมึง กูกลับละ”

“ขอบใจมากนะภู ขอบใจมึงจริงๆ”

ภูยิ้มอ่อนๆให้ออฟแล้วขึ้นรถขับออกไป ออฟมองตามซักพักแล้วหันกลับมาหาเป๊กที่ยืนอยู่ข้างหลังของเขา

“เป๊ก”

“อืม ว่าไง”

“รอเราอยู่ตรงนี้นะ เดี๋ยวเรามา”

“ได้”

ออฟถือกล่องเค้กเดินไปที่เจดีย์ของกันแล้ววางมันลงตรงหน้า เขามองรูปของกันอยู่นาน ก่อนจะเอื้อมมือไปทาบรูปนั้นไว้อีกรอบ

“ขอบใจมากนะกัน กูไม่รู้ว่าจะพูดอะไรหรือจะตอบแทนอะไรให้มึง สิ่งที่มึงทำกับกู มันยากที่จะหาอะไรมาเปรียบจริงๆ คิดแล้วก็โมโหตัวเองนะ กูน่าจะได้ทำอะไรเพื่อมึงบ้าง ซักครั้งก็ยังดี มึงเองก็น่าจะอยู่กับกูนานๆเหมือนกัน”

ออฟยิ่งพูดน้ำตาเขาก็ยิ่งไหลออกมาเรื่อยๆ

“สิ่งที่กูจะทำได้ต่อไปนี้ คือกูจะรักมึงตลอดไปนะ กูสัญญา ว่าจะกูดูแลโลกของกูให้ดีและมีความสุขที่สุด มึงไม่ต้องเป็นห่วงนะ”

ออฟชักมือของตัวเองกลับมา ก่อนจะใช้มือปาดน้ำตาของตัวเองทิ้ง แล้วเดินออกมา จากนั้นจึงหยุดและหันกลับไปมองเจดีย์อีกครั้ง ทิ้งทวนคำพูดสุดท้าย ที่กันอยากจะมีวันนั้นกับเขาในทุกๆปี คำพูดที่ไม่ได้หรูหรา แต่เป็นเหมือนเครื่องเตือนความจำ ว่าวันหนึ่ง เขาเคยได้เจอกัน วันหนึ่ง เขาได้รักกัน และวันหนึ่ง ที่ได้รับโลกทั้งใบของกันมาดูแลต่อ

“แด่วันแรกที่พบกันนะ”

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น