กุญแจฟา(F Clef)

อาจจะไม่ถูกใจไปบ้าง แต่ก็เป็นกำลังใจให้เด็กๆ กันด้วยนะ^^” (ใครเจอคำผิด รบกวนบอกด้วยน้า>..<")

ชื่อตอน : Wedding Again 38

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 31.7k

ความคิดเห็น : 19

ปรับปรุงล่าสุด : 01 ก.ย. 2561 16:37 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Wedding Again 38
แบบอักษร

….Wedding Again 38….

.

.

.

.

บัสเดินหนีคอปเตอร์ออกมาที่ลานจอดรถก่อนจะรีบขับรถหนีไป บัสรู้สึกสับสนอีกครั้ง เพราะการกระทำของร่างสูงที่ทำเหมือนกับว่าเกลียดเขาในวันนั้น กับการกระทำในวันนี้มันช่างแตกต่างกันมากเหลือเกิน หัวใจของบัสเริ่มเต้นไม่เป็นจังหวะอีกครั้งเมื่อต้องคิดถึงเรื่องของคนๆ นี้ ก่อนที่ภาพเหตุการณ์ที่แสนจะขมขื่นจะโผล่ขึ้นมาในหัวของบัสเพื่อเตือนสติอีกครั้ง



คอปเตอร์รีบตามบัสออกไปแต่ต้องออกอีกประตูหนึ่งเพื่อเอาบัตรประชาชนคืน เมื่อไปถึงลานจอดรถก็เห็นว่ารถของบัสขับออกไปแล้ว คอปเตอร์รีบขึ้นไปนั่งประจำที่คนขับก่อนจะรีบขับตามออกไปแต่ก็ไม่ทัน



ระหว่างทางกลับบ้าน บัสชำเรืองมองกระจกหลังอยู่เป็นระยะเพราะกลัวว่าร่างสูงจะตามทัน แต่ก็ไม่เห็นว่าจะมีใครตามมา



"บีกเกอร์!" บัสเรียกสุนัขตัวใหญ่ที่เลี้ยงเอาไว้ หลังจากจอดรถเรียบร้อยแล้ว


"โฮ่ง!ๆ แฮ่ก!ๆ" เสียงพี่บิ๊กขานรับ


"เด็กดี~" บัสพูดกับพี่บิ๊กด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนพลางลูบขนนุ่มของเจ้าบิ๊กไปด้วย


"ถ้าคนๆ นั้นมาที่บ้านเรา ไล่เค้าไปเลยนะ" บัสพูดคุยกับพี่บิ๊กอย่างต้องการหาที่ระบาย


"อ้าว บัส ทำไมกลับช้าล่ะลูก ไปไหนมา แล้วทำไมใส่ชุดนี้" แม่ของบัสเดินออกมาจากบ้านเพราะเสียงของพี่บิ๊ก ก่อนจะถามบัสออกมา


"อ้าวแม่ ทำไมกลับเร็วล่ะครับ" บัสถามกลับไป


"แม่ถามเราก่อนนะ แม่ออกไปคุยกับลูกค้ามา เลยไม่ได้เข้าออฟฟิศ เราล่ะ ไปไหนมา" ละอองดาวตอบลูกชายกลับไปก่อนจะถามออกมาอีกครั้ง


"คือ...ผม...ไปช่วยน้าเบิ้มทำรถมาครับ" บัสอึกอักตอบกลับไป แต่คนเป็นแม่ย่อมรู้จักลูกชายของตนเองดี


"แล้วทำไมชุดไม่เปื้อนเลยล่ะ" ละอองดาวถามกลับไปเสียงเรียบอย่างรู้ทันว่าลูกชายของตนเองโกหก บัสมีสีหน้าเลิ่กลั่กอย่างเห็นได้ชัด


"เจอเค้าใช่มั้ย" ละอองดาวถามขึ้นมาอีก บัสเม้มปากอย่างช่างใจก่อนจะพยักหน้าเล็กน้อย


"มีอะไรอยากจะคุยกับแม่มั้ย" ละอองดาวถามออกมาอีกครั้งด้วยความเป็นห่วง


"ผม...ไปอาบน้ำก่อนนะ" บัสส่ายหน้าให้กับแม่แทนคำตอบก่อนจะพูดและเดินเลี่ยงออกไป ละอองดาวได้แต่มองตามหลังลูกชายด้วยความเป็นห่วง



บัสจัดการอาบน้ำแต่งตัวและกลับลงมาทานข้าวเย็นที่โต๊ะอาหารกับแม่ของเขาสองคน ละอองดาวก็ไม่ได้เซ้าซี้ถามอะไรบัสมากนัก เพราะรู้จักนิสัยของบัสดี ว่าถ้าอยากจะพูดอะไรเขาจะพูดออกมาเอง แต่ถ้าไม่อยากจะพูดถึงจะถามให้ตายก็คงไม่พูด



"โกโก้ปั่นค่ะคุณบัส" เสียงของป้าศรีแม่บ้านวัยกลางคนดังขึ้น พร้อมกับส่งแก้วน้ำให้กับบัส


"ขอบคุณครับป้า" บัสรับแก้วน้ำจากป้าศรีพร้อมกับยิ้มให้นิดๆ ป้าศรีเองก็ยิ้มอ่อนส่งไปให้บัสเช่นกัน



ทันทีที่บัสยกแก้วโกโก้ขึ้นมาชิมรสชาติที่โปรดปราน สีหน้าของเขาดูสดชื่นขึ้นมาเล็กน้อย ก่อนจะชะงักเมื่อภาพในวันวานหวนคืนกลับมาอีกครั้ง ภาพที่คอปเตอร์คอยซื้อโกโก้ปั่นมาฝากบัสในหลายๆ ครั้งที่มารับบัสหลังจากเลิกเรียน สีหน้าที่ดูสดชื่นของบัสกลับสลดลงเมื่อนึกมาถึงตรงนี้



"ผมอิ่มแล้ว ขอตัวนะครับ" บัสบอกออกมาก่อนจะลุกขึ้นแล้วเดินขึ้นห้องนอนไป เขากลัวว่าจะเผลอแสดงอาการอะไรออกไปให้ใครเห็น



บัสขึ้นมาบนห้องนอนจัดแจงทำการบ้านที่ค้างไว้และทบทวนบทเรียนเพราะใกล้จะสอบ เวลาในแต่ละวันของบัสในตอนนี้ผ่านไปอย่างช้าๆ แต่เวลาเท่านั้นที่จะช่วยทำให้เขาลืมคนใจร้ายคนนั้นได้ และการทำการบ้านมันทำให้บัสมีสมาธิอยู่กับงานตรงหน้าจนทำให้เขาลืมเรื่องอื่นไปชั่วขณะ หลังจากเสร็จงานบัสเก็บการบ้านและจัดกระเป๋าสำหรับไปเรียนในวันพรุ่งนี้ ก่อนจะแปรงฟันและทาครีมเตรียมเข้านอน



"ม...เมียบ้าอะไรวะ ผมเป็นผู้ชายนะ" บัสบ่นพึมพำออกมาด้วยใบหน้าขึ้นสีระเรื่อ หลังจากเข้านอนสักพักแล้วแต่ก็นอนไม่หลับ เพราะในสมองดันนึกถึงแต่เหตุการณ์ในวันนี้


"แม่งพูดบ้าบออะไร" บัสยังบ่นออกมาไม่หยุด


"น่าอายชิบ ผมไม่ใช่ผู้หญิงนะ" บัสพลิกตัวนอนตะแคงก่อนจะบ่นอ้อมแอ้มออกมาด้วยหัวใจที่เต้นระรัว


"รู้งี้ต่อยปากสักทีก็ดี...แม่ง!" บัสยังบ่นออกมาอีก ถึงแม้ว่าคำพูดจะดูรุนแรง แต่เพียงเพราะเขาต้องการกลบเกลื่อนความรู้สึกของตัวเองเท่านั้น ก่อนจะชะงักเมื่อนึกถึงความเป็นจริง


"คราวนี้...จะมาหลอกอะไรผมอีกล่ะ" บัสพูดออกมาเสียงเหนื่อยๆ ด้วยแววตาเศร้าสร้อย



ตลอดทั้งคืนบัสได้แต่นอนคิดถึงเรื่องของคนเอาแต่ใจพลางนอนกระสับกระส่าย บางทีเขาก็รู้สึกดี แต่บางทีเขาก็รู้สึกเสียใจกับการกระทำของร่างสูง และเขาก็ตัดสินใจแล้วว่า เขาต้องตัดขาดจากคนนี้ให้ได้ และความเจ็บปวดที่เขาได้รับมันจะคอยเตือนสติของเขาเอง

.

.

.

คอปเตอร์ที่พยายามขับรถตามบัสไปแต่ก็ไม่ทัน เขาได้แต่หงุดหงิดตัวเองที่ไม่สามารถขอร้องให้หมอนข้างของเขายอมกลับไปให้เขากอดได้อีกครั้ง คอปเตอร์ขับรถตรงดิ่งกลับมายังคอนโด ก่อนจะทรุดตัวนั่งลงที่โซฟาใหญ่ เขาได้แต่นั่งครุ่นคิดถึงวิธีการที่จะทำให้บัสให้อภัยเขา การที่จะต้องอยู่คนเดียว กินข้าวคนเดียว และนอนคนเดียวมันทำให้คอปเตอร์เข้าใจแล้วว่า ชีวิตของเขาขาดบัสไม่ได้ เขาทนคิดถึงบัสโดยที่ไม่มีวันไปถึงเจ้าตัวแบบนี้ไม่ได้ คอปเตอร์ได้แต่นั่งหน้าเครียดอยู่ที่โซฟาอย่างใช้ความคิด เขารู้สึกวูบโหวงขึ้นมาเมื่อคิดว่าจะไม่มีบัสเดินเคียงข้างไปตลอดชีวิต คอปเตอร์ลุกขึ้นไปหยิบเบียร์กระป๋องในตู้เย็นมานั่งดื่มที่โซฟาอย่างเดิมพร้อมกับคิดอะไรให้วุ่นวายไปหมด และมันก็เป็นแบบนี้ไปตลอดทั้งคืน

.

.

.

.

เช้าวันใหม่ บัสไปเรียนตามปกติ แต่ก็คิดกังวลเกี่ยวกับเรื่องของร่างสูงไม่น้อย บัสได้แต่ภาวนาว่าวันนี้เขาคงไม่ต้องเจอกับคนๆ นั้นอีก เพราะวันนี้เขาจำได้ว่าคอปเตอร์ไม่มีเรียน


"ทำไมมึงดูง่วงๆ" โค้กที่นั่งข้างบัสทักบัสขึ้นมาขณะนั่งเรียนอยู่ในห้อง แต่บัสกลับหาวออกมาและดูเหนื่อยๆ ไม่เหมือนกับทุกที


"อืม...เมื่อคืน กูนอนไม่ค่อยหลับ" บัสตอบโค้กกลับไป เพราะเมื่อคืนเขามัวแต่คิดถึงแต่เรื่องของคนใจร้ายจึงทำให้นอนไม่ค่อยจะหลับดี


"เลิกแล้วไปไหนวะ" โค้กถามขึ้นอีก


"กลับบ้านมั้ง" บัสตอบส่งๆ กลับไป ซึ่งโค้กก็ไม่ได้ถามอะไรขึ้นมาอีก




ตลอดคาบเรียนในช่วงเช้าโค้กสังเกตเห็นอาการของเพื่อนซึ่งไม่ปกติเหมือนเช่นทุกที คนอื่นก็สังเกตเห็นแบบนั้นเหมือนกัน แต่วันนี้ก็ยังไม่มีใครถามอะไรบัส เพราะรู้อยู่แล้วว่า ถ้าบัสอยากจะพูดก็จะพูดออกมาเอง ซึ่งตรงจุดนี้ทำให้โค้กรู้สึกเป็นห่วงเพื่อนเป็นอย่างมาก โค้กเองก็ไม่ใช่คนที่อ่อนโยนแต่อย่างใด ออกจะแข็งๆ กวนๆ เสียด้วยซ้ำ แต่พอมาเห็นเพื่อนอยู่ในสภาพแบบนี้แล้วก็อดไม่ได้ที่จะเป็นห่วงและคอยปลอบใจ



หลังเลิกเรียนทุกคนก็พากันแยกย้ายกลับบ้าน บัสเองก็เดินไปยังลานจอดรถก่อนจะขึ้นนั่งที่ฝั่งคนขับ แต่ก็ยังไม่ทันได้ออกรถ



ปึก!!



"อะ...อ้าว... ไอ้โค้ก มึงขึ้นมาทำไม มีไรวะ" บัสตกใจเล็กน้อยก่อนจะถามออกไป เมื่ออยู่ดีๆ โค้กก็เปิดประตูรถขึ้นมานั่งด้านข้างคนขับเสียอย่างนั้น


"ไปด้วย" โค้กไม่รู้ไม่ชี้ตอบออกไปเสียงเรียบ


"มึงจะติดรถไปลงไหน แล้วมอไซค์มึงล่ะ" บัสถามออกไปด้วยความสงสัย


"ทิ้งไว้นี่แหละ มึงไปไหนกูไปด้วย" โค้กทำทีเป็นไม่ใส่ใจก่อนจะบอกออกไป บัสได้แต่หรี่ตามองโค้กอย่างสงสัย


"อะไรของมึง" บัสถามขึ้นด้วยความงงกับความหน้ามึนของเพื่อน


"ก็...มึงจะไปไหนล่ะ" โค้กอึกอักถามกลับไป


"ก็กลับบ้านไง" บัสยังตอบกลับไปพร้อมกับตั้งคำถามในใจถึงอาการของโค้ก


"เออ นั่นแหละ กูไปด้วย" โค้กยังคงหน้ามึนตอบปัดออกไป


"ไปทำเชี่ยไร" บัสถามกลับไปไม่จริงจังนัก


"ก็...ก็...ทำรายงานไงมึง สรุปผลการทดลองแล็บเคมีเมื่อวานไง จะส่งวันจันทร์และ กูขี้เกียจมารีบทำตอนเช้า" โค้กพยายามหาข้ออ้างขึ้นมาเพื่อให้บัสยอมให้เขาไปด้วย บัสขมวดคิ้วมุ่นทันที


"อะไรวะ ปกติมึงก็ไปลอกกูตอนเช้าวันส่งนี่" บัสถามออกไปอย่างไม่อยากจะเชื่อในสิ่งที่โค้กอ้างออกมา โค้กเลิ่กลั่กขึ้นมาทันที


"คือ...กูกับมึงเป็นคู่แล็บกันใช่ปะ ดังนั้น กูก็ควรจะช่วยมึงทำ" สิ่งที่โค้กบอกออกมามันทำให้บัสยิ่งขมวดคิ้วขึ้นด้วยความสงสัยกว่าเดิม เพราะโค้กที่ไม่ชอบวิชาเคมีไม่มีทางที่จะมาสนใจกับอะไรแบบนี้


"โอ้โหไอ้โค้ก นี่จะหมดเทอมอยู่แล้วเพิ่งจะคิดได้หรอวะว่าจะช่วยกูทำ มึงทำตัวแปลกๆ นะ" บัสกลั้วหัวเราะพูดออกไป และเขาก็ดันเชื่อว่า โค้กอยากจะทำรายงานจริงๆ


"แปลกเชี่ยไร ไปๆๆ รีบทำกูจะได้รีบกลับ" โค้กรีบหาวิธีเอาตัวรอดพยายามรีบบอกปัดออกไป บัสได้แต่มองหน้าโค้กนิ่งๆ


"เออๆๆ" บัสตอบรับออกไปอย่างสงสัยแต่ก็คิดว่าคงไม่มีอะไร ก่อนจะขับรถออกไป

.

.

.

ระหว่างทางกลับบ้าน บัสกับโค้กก็คุยกันเรื่องอื่นทั่วไปโดยที่โค้กไม่ได้เซ้าซี้ถามอะไรมากนัก จนรถของบัสขับมาถึงบ้าน บัสเลี้ยวรถเข้าไปจอดในบ้านโดยที่มีคนดูแลคอยเปิดปิดประตูรั้วให้



"ที่แท้...ก็กลับมาอยู่บ้านเองเหรอ" คอปเตอร์ที่แอบขับรถตามบัสมาโดยที่บัสไม่ทันได้สังเกตขมวดคิ้วบ่นออกมาเบาๆ คนเดียวในรถ เขาแอบไปดักรอบัสตั้งแต่ก่อนจะถึงเวลาที่บัสเลิกเรียนแล้ว เขาจำตารางเรียนของบัสได้ไม่ลืม เพราะตลอดเวลาหลายเดือนที่ผ่านมา เขาได้ทำหน้าที่รับส่งเด็กน้อยของเขาด้วยความสุขใจ แต่ตอนนี้เขากลับหน้าเครียดพลางหงุดหงิดที่เห็นว่าโค้กใกล้ชิดกลับบัสมากจนเกินไป แถมยังได้เข้าออกบ้านของบัสอย่างอิสระอีกด้วย


"อะไรวะ ทำไมกูโง่อย่างนี้" คอปเตอร์ทุบเข้าที่พวงมาลัยรถพร้อมกับพูดออกมาอย่างหงุดหงิด


"ทำไมแม่ดาวถึงไม่รู้ว่าบัสหายมาอยู่บ้าน นี่มันเรื่องอะไรกัน" คอปเตอร์บ่นออกมาอีกด้วยความสงสัย



คอปเตอร์จอดรถอยู่ไม่ห่างจากรั้วบ้านของบัสมากนัก ก่อนรีบหุนหันเปิดประตูลงไปอย่างรวดเร็ว ร่างสูงสาวเท้ายาวๆ ตรงไปยังหน้าประตูรั้ว ก็เห็นว่าบัสลงจากรถมาพร้อมกับโค้ก



"บัส! พี่ขอคุยด้วยหน่อย" คอปเตอร์ตะโกนออกไปเสียงดังอยู่หน้ารั้ว เขาพยายามที่จะเข้าไปแต่ประตูรั้วก็ปิดไปเสียแล้ว บัสหันมามองตามเสียงก่อนจะตาโตด้วยความตกใจ โค้กเองก็เช่นกัน


"เปิดประตูให้พี่หน่อย นะครับ" คอปเตอร์ลดเสียงให้นุ่มลงเมื่อเห็นว่าบัสหันมามองเขาแล้ว


"คุณ! มาที่นี่ได้ยังไง" บัสถามออกไปน้ำเสียงตื่น โค้กได้แต่มองคนทั้งคู่อย่างสงสัยในพฤติกรรมที่เขาเห็นอยู่ตรงหน้า


"เปิดประตูให้พี่เข้าไปนะ" คอปเตอร์ร้องขอออกมาอีก


"โค้ก ไปกันเถอะ" บัสหันหน้าหนีอย่างไม่ใส่ใจก่อนจะหันไปชวนโค้กเข้าบ้าน โค้กมองบัสสลับกับคอปเตอร์อย่างใช้ความคิดก่อนจะนึกอะไรออกรางๆ ก่อนจะเดินตามบัสเข้าบ้านไป


"เดี๋ยวบัส! ฟังพี่ก่อน พี่ขอโทษ" คอปเตอร์ตะโกนขึ้นมาเสียงดังอีกครั้ง พร้อมกับเดินจ้ำอ้าวไปยังประตูคนเดินด้านข้าง


"เข้าไม่ได้นะครับ" คนดูแลบ้านทักท้วงขึ้นมาเสียงเข้มเมื่อคอปเตอร์พยายามจะเข้าไปด้านใน คอปเตอร์มองค้อนกลับไปด้วยแววตาแข็งกร้าว


"เปิดประตูให้ผม! ผมมาหาบัส" คอปเตอร์โวยวายเสียงดังลั่นพร้อมกับเขย่าประตูด้วยความโมโหแต่ก็ต้องชะงัก


"โฮ่งๆ!! โฮ่ง!" เสียงของบีกเกอร์ดังออกมา ก่อนจะถึงหน้าประตูรั้วแล้วรีบจู่โจมทันที คอปเตอร์สะดุ้งโหยงด้วยความตกใจ


"โฮ่ง!!! โฮ่ง!! แฮ่ก!!" พี่บิ๊กตะกุยประตูรั้วไม่หยุดเป็นการข่มขู่ศัตรูของเจ้านาย



~~~~~~กริ๊งงงงง~~~~~~



เสียงโทรศัพท์ของคอปเตอร์ดังขึ้นมาเสียก่อน ร่างสูงถอยห่างจากประตูรั้วที่แสนจะอันตรายเล็กน้อย ก่อนจะกดรับโทรศัพท์



"เออ" คอปเตอร์พูดกับปลายสายด้วยความหงุดหงิด


("มึงอยู่ไหนวะ") เสียงของแซนถามกลับมา


"มีไรวะ กูยุ่งอยู่" คอปเตอร์ถามกลับไปอย่างไม่ค่อยจะสบอารมณ์สักเท่าไร เพราะกำลังถูกขัดจังหวะในการง้อหมอนข้างให้กลับไปกับเขา


("ยุ่งเชี่ยอะไร!! วันนี้นัดกันทำรายงานบ้านกู มึงลืมใช่มั้ย!!") แซนโวยวายกลับมาด้วยน้ำเสียงจริงจัง


"งานไรวะ" คอปเตอร์ถามกลับไปด้วยน้ำเสียงหงุดหงิด จิตใจของเขาในตอนนี้มีแต่เรื่องของบัสเท่านั้น


("งานสัมมนาที่ต้องรายงานวันพุธไง! รอมึงอยู่คนเดียวเนี่ยะ!") แซนยังคงโวยวายกลับมาอีก จริงๆ แซนเองก็ไม่ได้อยากจะว่าอะไรเพื่อนขนาดนี้ แต่พักหลังมานี่คอปเตอร์ทำให้เพื่อนเกิดความเป็นห่วงและสงสัยในหลายๆ อย่าง


"โถ่เว้ย!! เออเดี๋ยวรีบไป" คอปเตอร์โวยวายใส่เพื่อนกลับไปอย่างคนพาล ก่อนจะกดวางสายไป



คอปเตอร์ถอยทัพกลับไปนั่งอยู่ในรถ หน้าที่ของเขาคือต้องไปทำรายงายที่บ้านของแซน แต่หัวใจของเขามันอยากจะปักหลักอยู่ตรงนี้ให้นานที่สุด คอปเตอร์เปิดกระจกรถด้านคนขับพร้อมกับมองแหงนขึ้นไปตรงระเบียงห้องนอนของบัสด้วยสายตาละห้อย ใจของเขามันเข้าไปอยู่ในห้องนอนของบัสแล้ว เพียงแต่ตัวของเขาทำได้แค่นั่งมองขึ้นไปเท่านั้น



บัสเดินนำโค้กมายังห้องนอนของตนเองโดยที่ไม่พูดอะไรสักคำ ซึ่งโค้กก็พอจะเข้าใจในความรู้สึกของเพื่อน และเขาเองก็พอจะเดาอะไรได้ลางๆ เพียงแต่ก็ยังไม่ได้มั่นใจในความคิดของตนเอง บัสวางกระเป๋าไว้ที่โต๊ะหนังสือก่อนจะเดินมานั่งทรุดตัวลงที่ปลายเตียง แววตาของบัสหม่นลงมองมือของตนเองที่กำลังประสานกันอยู่ตรงระหว่างขาของตนเองโดยที่ไม่ได้พูดอะไรสักคำ โค้กที่เห็นบัสเป็นแบบนี้ก็เกิดเป็นห่วงเพื่อนขึ้นมามากกว่าเดิม โค้กเดินไปเปิดผ้าม่านมองออกไปด้านล่างนอกรั้วบ้านก็ยังเห็นว่าคอปเตอร์ยังมองขึ้นมาอยู่



คอปเตอร์นั่งมองห้องนอนของบัสนานเท่าไรแล้วก็ไม่รู้ แต่เขาไม่ได้รู้สึกถึงเวลาที่เดินผ่านไปเลยสักนิด สายตาที่มองออกไปอย่างมีจุดหมายต้องสะดุดเมื่อผ้าม่านที่ระเบียงห้องของบัสขยับ คอปเตอร์เพ่งสายตามองออกไปด้วยความดีใจ ก่อนจะหงุดหงิดเมื่อเห็นว่าเป็นโค้ก คอปเตอร์เบือนหน้าหนีกลับเข้ามาด้านในรถด้วยความผิดหวัง ไม่นานนักเขาก็ขับรถออกไปเพราะแซนโทรมาตามอีกครั้ง



"เค้าไปแล้ว" โค้กพูดขึ้นเสียงเรียบ ก่อนจะลากเก้าอี้ตรงโต๊ะเขียนหนังสือมานั่งตรงข้ามกับบัส บัสไม่แม้แต่จะเงยหน้าขึ้นมามองเพื่อนรักเลยสักนิด โค้กได้แต่มองเพื่อนรักนิ่งๆ


"ตกลง มึงรู้จักกับพี่คอปเตอร์ใช่มั้ย" โค้กตัดสินใจถามสิ่งที่คิดออกมา บัสนิ่งไปนิดกับคำถามของโค้ก ซึ่งเขาเองก็รู้ว่าวันนี้มันต้องมาถึง วันที่เพื่อนๆ ต้องรับรู้เรื่องของเขาเข้าสักวัน เมื่อโค้กเห็นว่าบัสนิ่งไม่ได้ตอบอะไรแต่ก็ไม่ได้ปฏิเสธจึงถามต่อ


"รู้จักกันมาก่อนที่ซีจะพาไปเจอใช่มั้ย" โค้กถามออกไปเสียงอ่อนอย่างเข้าใจในจิตใจของเพื่อนรักในตอนนี้ บัสนิ่งไปนิดก่อนจะพยักหน้าน้อยๆ นั่นทำให้โค้กใจชื้นขึ้นมาในข้อสันนิษฐานของตนเอง


"เป็นแฟนกัน?" โค้กถามตรงประเด็นขึ้นมาทันทีที่เริ่มมั่นใจ บัสนิ่งไปนิดพลางถามตัวเองเหมือนกับที่โค้กถามเช่นกัน ก่อนจะส่ายหน้าแทนคำตอบกลับไปให้โค้ก


"ไม่ได้เป็น? แล้ว..." โค้กถามออกไปด้วยความสับสนอีกครั้ง เพราะสถานการณ์ที่เขาเจอมันทำให้เขาค่อนข้างมันใจจึงถามออกไป ก่อนจะเริ่มถามอย่างอื่นต่อแต่ก็ยังไม่ทันจะพูดจนรู้ความ เสียงของบัสที่เงียบอยู่นานก็แทรกขึ้นมาเสียก่อน


"ไม่รู้" บัสตอบออกมาด้วยน้ำเสียงเหนื่อยๆ อย่างไม่มั่นใจอะไรสักอย่าง โค้กขมวดคิ้วขึ้นด้วยความไม่เข้าใจกับคำตอบของเพื่อน


"เอ่อ..." โค้กอ้ำๆ อึ้งๆ ที่จะถามต่อ เพราะด้วยความงงกับคำตอบของเพื่อน


"ไม่รู้ว่าสถานะแบบนี้เรียกว่าอะไร" บัสพูดขึ้นมาอีกด้วยน้ำเสียงเหนื่อยๆ โค้กนิ่งไปนิดพลางนึกสงสารเพื่อนขึ้นมา


"เอ่อ...แล้ว...ไปรู้จักกันตั้งแต่เมื่อไร" โค้กพยายามหาคำถามที่ไม่ตรงประเด็นมากนักถามกลับไป เพราะเขาก็กลัวว่าเพื่อนจะอึดอัด


"ตั้งแต่เด็กๆ" คำตอบของบัสทำให้โค้กอึ้งไปนิด ที่เพื่อนซึ่งโกหกคนทั้งโลกไม่ได้ แต่แสร้งทำเป็นว่าไม่รู้จักคอปเตอร์เลยตลอดหลายเดือนที่ผ่านมา โค้กคิดตามที่บัสพูดพลางประติดประต่อเรื่องราวก่อนจะตาโตถามออกมา


"อ...อย่าบอกนะ ว่าไอ้เด็กอ้วนแว่นในรูปคือพี่คอปเตอร์อะ แล้วพี่อ้วนแว่นเอาแต่ใจก็คือพี่คอปเตอร์" โค้กถามระรัวออกมาด้วยน้ำเสียงลนลาน โค้กเองไม่อยากจะเชื่อเลยว่าจะเป็นแบบนี้ แต่พอมาคิดดูดีๆ แล้ว วันที่พวกเขาไปรับน้องที่ทะเล พวกแซนก็ไปกันหมดรวมถึงคอปเตอร์ด้วย


"มึงอย่าพูดชื่อนี้" บัสพูดขึ้นมาเสียงเย็นชา แต่ถ้าฟังดีๆ ก็จะรู้ว่าคนพูดเจ็บปวดใจมากแค่ไหน


"อืม" โค้กตอบรับกลับไปในลำคอ เขายังช็อกไม่หายกับเรื่องราวที่บัสปิดบังมานาน


"เอ่อ...ล...แล้ว..." โค้กอึกอักเหมือนอยากจะถามอะไรอีก แต่ก็ห่วงความรู้สึกของเพื่อน แต่ไม่ทันที่จะได้พูดอะไรบัสก็พูดขึ้นมาเสียก่อน


"กูกับเค้า แต่งงานกันแล้ว" บัสสูดหายใจเข้าลึกๆ ก่อนจะพูดออกมาเสียงเรียบแต่ก็ไม่เงยหน้าขึ้นมามองคนฟัง โค้กตาโตขึ้นมาทันที


"ฮ...ฮ้ะ!!! แต่งงาน!!!" โค้กที่ยังช็อกไม่หายยิ่งช็อกหนักขึ้นไปกว่าเดิมที่ได้รับรู้เรื่องราวถัดมา


"อะไร ยังไง ทำไม!" โค้กลนลานถามออกมาด้วยความงุนงงสุดขีด บัสได้แต่นิ่งอยู่ตรงหน้าของโค้ก


"เอ่อ...โทษที ถ้ามึงไม่สบายใจ ก็...ก็..." โค้กที่ลืมตัวถามโผงผางออกไประรัวตั้งสติขึ้นมาได้พูดออกมา


"แม่กูกับแม่เค้าเป็นเพื่อนรักกัน..." บัสเริ่มเล่าให้โค้กฟังด้วยตัวเอง ตั้งแต่เริ่มรู้จักกัน เล่นด้วยกัน จนกระทั่งแต่งงานกัน รวมถึงเรื่องที่กำลังมีปัญหากัน ซึ่งทำให้โค้กเข้าใจกระจ่างในทุกๆ อย่าง ไม่ว่าจะเรื่องที่บัสมาปรึกษา หรือความสงสัยที่โค้กเก็บมานาน รถที่ดูคุ้นตาที่มาส่งบัสทุกวัน หรือแม้แต่วันที่คอปเตอร์อาสาไปส่งบัสที่บ้านในวันที่บัสเมา โค้กเข้าใจทุกอย่างหมดแล้ว


"เชี่ย!! ทำไมแม่มึงกับแม่เค้าถึงเล่นตลกอะไรแบบนี้ ไม่เห็นต้องทำตามสัญญาเลย ในเมื่อมึงไม่ได้เป็นผู้หญิง" โค้กโวยวายขึ้นมาเมื่อฟังเรื่องราวทั้งหมดจากบัส ซึ่งน้ำเสียงที่โค้กได้ฟังจากเพื่อนก็ทำให้โค้กรับรู้ได้ว่าเพื่อนรักเจ็บปวดใจมากแค่ไหน


"กูก็ไม่รู้ แม่บอกแค่ว่าแม่เค้ามีบุญคุณกับเรา แล้วตอนนั้น...กูก็...โดนแฟนบอกเลิกพอดี" บัสเล่าออกมาอีกแต่ก็ยังไม่เงยใบหน้าเศร้าขึ้นมาให้เพื่อนเห็น


"แล้วมึงก็เลยยอมแต่งงานอะนะ" โค้กถามกลับไปอย่างไม่อยากจะเชื่อ เพราะนี่มันก็สมัยไหนแล้ว แล้วบัสก็ไม่น่าจะยอมทำอะไรแบบนี้อีกด้วย


"อืม แต่ตอนแรกกูไม่รู้ว่าต้องแต่งกับใคร" บัสตอบกลับไปเสียงเรียบ


"มึงนี่นะ ทำไมหัวอ่อนอย่างนี้วะ" โค้กบ่นกลับไปไม่จริงจังนัก


"แล้วแม่ง ทำไมต้องทำกับมึงแบบนี้วะ ผัวเมียกันแท้ๆ พูดดีๆ ไม่ได้ไงวะ อิเชี่ยเอ๊ย!!" โค้กโวยวายออกมาด้วยความโมโหที่ยังคงต่อเนื่อง ก่อนจะชะงักเพราะคำพูดของตนเอง


"เอ่อ..." โค้กที่รู้ตัวว่าพลาดพูดถึงเรื่องความสัมพันธ์ของคนทั้งคู่อึกอักเล็กน้อย


"ตอนแรกกูก็อยากจะรู้" บัสพูดขึ้นเสียงเรียบ


"แต่ตอนนี้กูไม่อยากรับรู้อะไรอีกแล้ว" เสียงของบัสที่เปล่งออกมาทำให้คนฟังแทบจะเจ็บปวดแทน


"มึงแม่งทนเก็บเรื่องแบบนี้มาได้ยังไงคนเดียววะ มึงยังเห็นกูเป็นเพื่อนอยู่มั้ยวะ" โค้กบ่นออกไปไม่จริงจังนัก ก่อนจะพูดประโยคหลังออกมาด้วยความน้อยใจ


"มันไม่ใช่อย่างนั้น แต่เป็นมึง มึงจะรู้สึกยังไง ที่เป็นผู้ชายต้องกลายไปเป็น..." บัสไม่กล้าพูดคำๆ นั้นต่อเพราะรู้สึกกระดากปากที่จะพูดถึงสถานะของตนเอง


"เออๆ พอ เดี๋ยวกูเล่นแม่งเอง" โค้กเข้าใจในความรู้สึกของเพื่อน ก่อนจะพูดออกมาด้วยความโกรธ


"อะไรของมึงวะโค้ก" บัสเงยหน้าขึ้นมองโค้กด้วยความสงสัย


"ใครทำเพื่อนกูล่ะ เจอดีแน่" โค้กกัดฟันกรอดพูดออกมา บัสตาโตขึ้นมาด้วยความตกใจ


"ไม่ต้องมึง" บัสรีบร้องห้ามออกมา โค้กได้แต่มองกลับไปนิ่งๆ


"คือ...อย่าไปยุ่งกับเค้า ต่างคนต่างอยู่" บัสรีบบอกเหตุผลออกไปให้โค้กเข้าใจ


"แล้วมันยอมเลิกยุ่งกับมึงป่ะล่ะ" โค้กพูดออกไปอีก


"เค้าก็แค่...หาเรื่องโวยวายล่ะมั้ง" บัสหาข้ออ้างขึ้นมา


"นั่นแหละ!! เดี๋ยวกูเล่นแม่งเอง!" โค้กพูดกระแทกเสียงออกไปด้วยใบหน้าที่โกรธจัด


"อย่านะมึง" บัสรีบบอกออกมาเสียงตื่น


"เอ่อ...เดี๋ยวเค้าเบื่อ เค้าก็เลิกยุ่งไปเอง" โค้กมองหน้าบัสนิ่งๆ ทำให้บัสรีบหาเหตุผลต่างๆ ขึ้นมาพูดก่อนจะหลบสายตาของเพื่อน


"ไอ้บัส" โค้กเรียกบัสเสียงเข้ม


"มึงรักพี่คอปเตอร์ใช่มั้ย" โค้กถามขึ้นมาจากความรู้สึกที่เขารับรู้ได้จากเพื่อนคนนี้ บัสชะงักไปนิดพลางหัวใจเต้นแรงขึ้น แต่ก็ไม่ได้ตอบอะไรเพื่อนกลับไป แต่การที่บัสไม่ตอบนั่นทำให้โค้กมั่นใจในทันที


"ไอ้พี่คอปเตอร์มันทำกับมึงเหมือนมึงไม่มีหัวใจถึงขนาดนี้ มึงยังจะ....." โค้กบ่นเพื่อนรักออกมาก่อนจะหยุดคำพูดที่อาจจะทิ่มแทงหัวใจของเพื่อนไว้ก่อน


"เฮ่อ!!" โค้กถอนหายใจออกมาหนักๆ


"ช่างเถอะ กูจะลืมเค้า" บัสบอกออกมาเสียงเรียบ สายตากลมมองเหม่อออกไปอย่างไร้จุดหมาย


"มันง่ายเนอะ" โค้กพูดประชดออกมา บัสทำได้เพียงแต่เงียบ


"เออ แต่ถ้ามันมาวุ่นวายอะไรกับมึงอีก และถ้ากูหมั่นไส้แม่ง อย่ามาห้ามกูล่ะ" โค้กพูดออกมาด้วยความไม่พอใจคอปเตอร์ไม่หาย บัสหันขวับไปมองโค้กทันที


"โค้ก...กูขอ" บัสพูดขอออกมา


"ไอ้โค้ก..." บัสพูดออกมาอีกเมื่อเห็นว่าโค้กเงียบใส่เขา


"ไหน เอาการบ้านมาทำดิ๊" โค้กทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้เปลี่ยนเรื่องคุยขึ้นมาเสียดื้อๆ บัสได้แต่มองโค้กนิ่งๆ แต่โค้กเองก็ทำทีเป็นไม่ใส่ใจกับคำขอของเพื่อน


"ไอ้โค้ก..." บัสเรียกโค้กเน้นเสียงออกมา


"จิ๊! มึงแม่ง! ใจอ่อนฉิบหาย ไหนผลการทดลอง" โค้กจิ๊ปากหนึ่งทีให้กับความใจอ่อนของเพื่อน ก่อนจะเปลี่ยนเรื่องคุยเบี่ยงเบนความสนใจของบัส แต่ในหัวของโค้กคิดแต่เรื่องจะเล่นงานคอปเตอร์ให้ได้ บัสเองก็กังวลใจที่บอกเพื่อนไปแล้วผลออกมามันเป็นแบบนี้ แต่อีกใจก็นึกโล่งใจที่อย่างน้อยก็ยังมีโค้กให้เขาได้ระบายความอึดอัดใจออกมาบ้าง

.

.

.

.

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น