แมวขี้อ้อน

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

Vampire Yaoi Boy's Love (3P) (คารอส x เดม่อน) -03- ...เลือดของแวมไพร์...

ชื่อตอน : Vampire Yaoi Boy's Love (3P) (คารอส x เดม่อน) -03- ...เลือดของแวมไพร์...

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 21.1k

ความคิดเห็น : 14

ปรับปรุงล่าสุด : 08 ก.พ. 2558 17:59 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Vampire Yaoi Boy's Love (3P) (คารอส x เดม่อน) -03- ...เลือดของแวมไพร์...
แบบอักษร

Vampire Yaoi Boy’s Love (3P)

อันตรายรักร้ายฉบับนายแวมไพร์ตัวแสบ

 

 

ตอนที่ 3

 

...เลือดของแวมไพร์...

 

 

 

            “เหมี๊ยววว...” เดม่อนร้องครางในลำคออย่างสบายเมื่อกินข้าวเสร็จแล้วเซนก็พาเดม่อนมานั่งเล่นที่ริมสระซึ่งช่วงนี้เป็นหน้าหนาวจึงมีลมพัดเย็นๆไม่ร้อนมากเท่าตอนเที่ยงเสียเท่าไหร่

 

 

 

            “แกนี้ขนนุ่มจังน๊า” เซนพูดยิ้มๆ เขารู้สึกผ่อนคลายเป็นอย่างมากเมื่อได้ลูบขนนุ่มๆของเดม่อน

 

 

 

            อ๊อดดด อ๊อดดด

 

 

 

            “สงสัยคุณหมอมาแล้วละ บลูนอนอยู่นี้อย่าไปไหนนะ” เซนพูดบอกเดม่อนจึงกระโดดลงจากตักของเซนเพื่อให้เซนลุกขึ้น เซนจึงลุกเดินออกไปทางหน้าบ้าน ส่วนเดม่อนก็นอนอยู่บนเก้าอี้ที่เซนเคยนั่ง

 

 

 

            “เฮือก!” เดม่อนสะดุ้งเฮือกเมื่อได้กลิ่นอันคุ้นเคย

 

 

 

            ...กลิ่นแวมไพร์...

 

 

 

            “กลิ่นแวมไพร์แบบนี้มัน...” เดม่อนพึมพำก่อนจะกระโดดลงจากเก้าอี้และวิ่งไปทางหน้าบ้านของเซน เมื่อวิ่งมาถึงเดม่อนก็ต้องชะงักเมื่อเห็นชายหนุ่มร่างสูงกำลังยืนคุยกับเซนอยู่

 

 

 

            ...คารอส...

 

 

 

            “คุณได้ทานยาตามที่ผมให้รึเปล่าครับ” คารอสพูดถามก่อนจะนิ่งไปนิดเมื่อได้กลิ่นหอมๆบางอย่าง คารอสจึงหันหน้ามามองทางเดม่อนที่จะชะงักอยู่กับที่

 

 

 

            “ทานครับ ทานจนใกล้จะหมดแล้ว” เซนพูดตอบกลับก่อนจะหันมามองตามสายตาของคารอส

 

 

 

            “คุณเลี้ยงแมวด้วยหรอครับ คุณเซน” คารอสพูดถามพร้อมกับยกยิ้มร้ายเมื่อแมวสีดำขนปุยดวงตาสีฟ้าสวยนี้คือใคร

 

 

 

            “ผมพึ่งเจอมันเมื่อวานนะครับ มันนอนอยู่ข้างทางโดยไม่มีใครคิดจะเข้าไปช่วยมันเลย” เซนพูดบอกก่อนจะขยับเข้ามาอุ้มเดม่อนขึ้นมา

 

 

 

            “ฉันบอกให้แกรออยู่ตรงสระไงบลู” เซนพูดยิ้มๆและลูบขนปุยของเดม่อนเล่น

 

 

 

            “บลู ?....หึ” คารอสทวนชื่อก่อนจะหัวเราะในลำคอเบาๆ

 

 

 

            “ผมว่าเข้าบ้านก่อนดีกว่าครับ เดี่ยวผมจะทำชาที่น้องชายผมซื้อมาฝากให้ดื่ม” เซนพูดบอกก่อนจะเดินนำเข้ามาในบ้าน คารอสเดินไปนั่งที่โซฟาโดยที่เซนก็เดินไปวางเดม่อนลงที่โซฟาข้างๆคารอส

 

 

 

            ฟุ๊บ!

 

 

 

            “บลู” เซนพูดขึ้นเมื่อเดม่อนกระโดดกลับเข้ามาอ้อมกอดของเซนทันทีที่เซนวางเดม่อนลงที่โซฟาด้านข้างคารอส เพราะเดม่อนสะดุ้งสายตาดุๆของคารอสที่ส่งมาให้

 

 

 

            “มันมีแผลนิครับ ไหนผมขอดูหน่อยได้รึเปล่า” คารอสพูดถามเซนเสียงเรียบ

 

 

 

            “ได้ครับยิ่งดีเลย” เซนพูดบอกก่อนจะส่งเดม่อนไปอยู่ในอ้อมกอดของคารอสและเดินเข้าไปในครัวเพื่อทำชามาให้เซน

 

 

 

            “ใครมันจะไปนึกว่าเจ้าจะมาอยู่ในที่แบบนี้นะเดม่อน” คารอสพูดด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่งซึ่งดูน่ากลัวมากสำหรับเดม่อนในตอนนี้

 

 

 

            “แผลเจ้ายังไม่หายดี อายุเจ้ายังไม่ถึงกำหนดที่จะโลกมนุษย์ เจ้านี้มันดื้อจริงๆ” คารอสยังคงพูดต่อโดยที่เดม่อนได้แต่นั่งก้มหน้าอยู่ในอ้อมกอดของคารอส

 

 

 

            “ข้าจะส่งเจ้ากลับ”

 

 

 

            “ไม่เอานะ!” เดม่อนรีบพูดขึ้นพร้อมกับเงยหน้ามองคารอสที่ก้มหน้ามองเดม่อนอยู่เช่นเดียวกัน

 

 

 

            “ข้าอยากไปหาท่านดาร์ค อย่าพาข้ากลับเลยนะ” เดม่อนพูดบอก

 

 

 

            “ทำไมเจ้าดื้อแบบนี้นะเดม่อน” คารอสพูดว่า ก่อนที่จะทำทีเป็นดูแผลของเดม่อนเมื่อเซนเดินถือชาออกมา

 

 

 

            “ขอโทษที่ทำให้รอนะครับ” เซนเดินเข้ามาวางชาไว้ที่โต๊ะให้คารอส คารอสก็ยกขึ้นมาจิ๊บนิดๆโดยที่เดม่อนนอนอยู่บนตักของคารอสไม่ขยับ

 

 

 

            “อืมม...กลิ่นแบบนี้รสแบบนี้...*ชาเลดี้เกรย์สินะครับ” คารอสพูดขึ้นเมื่อจิ๊บชาแล้ว

 

 

 

            “ครับ น้องผมบอกว่ากลิ่นหอมดีเลยซื้อมาฝาก” เซนพูดบอก

 

 

 

            “ผมขอตรวจร่างกายของคุณสักนิดนะครับ” คารอสพูดบอก เซนจึงนั่งนิ่งๆให้คารอสตรวจร่างกายไป โดยมีเดม่อนนั่งดูอยู่บนตักของคารอส

 

 

 

            “ยาตัวไหนใกล้จะหมดนะครับ” คารอสพูดถาม เซนจึงลุกไปหยิบยามาให้ คารอสก็จัดยาให้เซนใหม่พร้อมกับพูดคุยกันไปมา

 

 

 

            “ทำไมคุณถึงไม่ให้บ้านใหญ่ส่งคนรับใช้มาให้สัก 2– 3 คนละครับ” คารอสพูดถามขั้นและลูบหัวเดม่อนไปมา

 

 

 

            “ไม่หรอกครับ ผมอยากอยู่บ้านแบบสบายๆ ทำอาหารเองอยู่ด้วยตัวเองโดยไม่พึ่งและเป็นภาระของคนที่บ้านใหญ่” เซนพูดบอก

 

 

 

            “จะว่าไปคุณก็ทำงานอยู่บ้านนิครับ ไม่คิดจะออกไปสูดอากาศข้างนอกหรอครับ” คารอสพูดถามขึ้นอีก

 

 

 

            “ผมก็สูดอากาศที่สวยสาธารณะของหมู่บ้านนี้ละครับ ตั้งแต่มีเจ้าบลูผมก็รู้สึกไม่เหงาเหมือนผมมีใครสักคนหนึ่งมาอยู่เป็นเพื่อนเลย” เซนพูดบอก

 

 

 

            “งั้นหรอ” คารอสตอบรับก่อนจะลุกขึ้นยืน

 

 

 

            “ผมขอพามันไปล้างแผลที่รถผมนะครับ ของอยู่ในรถ” คารอสพูดบอกและอุ้มเดม่อนออกมาจากบ้านและเข้าไปนั่งบนรถของตน

 

 

 

            “ณ ตอนนี้ข้าจะยังไม่พาเจ้ากลับก็ได้” คารอสพูดบอก ทำให้เดม่อนยิ้มกว้าง

 

 

 

            “จริงหรอ!! จริงๆนะท่านคารอส” เดม่อนพูดขึ้นด้วยรอยยิ้ม

 

 

 

            “อืม” คารอสตอบรับในลำคอ ก่อนที่คารอสจะแยกเขี้ยวออกมาและกัดแขนตัวเองและยื่นแขนมาตรงหน้าของเดม่อน

 

 

 

            “เลียซะก่อนที่แผลมันจะปิด มันจะช่วยให้เจ้ากลายร่างเป็นมนุษย์ในตอนกลางคืนได้” คารอสพูดบอก เดม่อนจึงขยับเอาลิ้นสากๆของแมวค่อยๆเลียเลือดที่ไหลออกมาจากรูเขี้ยวของคารอสถึงแม้รสชาติเลือดจะออกคาวๆสำหรับเดม่อนแต่มันกลับทำให้เดม่อนรู้สึกดีแปลกๆ

 

 

 

            “ถ้าหากว่าเจ้าจะกลายร่างเป็นมนุษย์ให้เดินออกมาจากบ้าน ข้าจะมารับเจ้าเอง” คารอสพูดบอกก่อนจะจับเดม่อนขึ้นมาอุ้มและพาลงจากรถเข้าไปในบ้านของเซนอีกครั้ง

 

 

 

            “ผมขอตัวกลับก่อนนะครับ คนไข้รายอื่นรอนานแล้ว” คารอสพูดบอกและมองเดม่อนในอ้อมกอดก่อนจะส่งให้เซนอุ้ม

 

 

 

            “ครับขอบคุณมากนะครับคุณหมอ”

 

 

 

            “ผมก็คงต้องเตือนสักนิดว่าอย่าทำงานหนักมากเกินไปนะครับ”

 

 

 

            “ครับผมจะพยายาม” เซนตอบรับคำของคารอสก่อนที่คารอสจะกลับไป เซนอุ้มเดม่อนเข้ามาในห้องนอนก่อนจะวางเดม่อนลงที่เตียงเบาๆ ก่อนจะเดินเข้าไปอาบน้ำในห้องน้ำ

 

 

 

            ...ทำไมข้ารู้สึกง่วงจัง...

 

 

 

            เวลาผ่านไปนานพอสมควร เดม่อนก็คิดในใจเมื่อเปลือกตาเริ่มจะปิด เดม่อนจึงเดินขึ้นไปบนหมอนนุ่มและนอนลงก่อนจะหลับไปในไม่ช้า โดยไม่รู้เลยว่าเวลานี้เป็นเวลากี่โมง

 

 

 

            “อ๊า...หลับไปแล้วหรอ” เซนพึมพำเมื่อเดินออกมาจากห้องน้ำหลังอาบน้ำเสร็จ เซนเดินเช็ดผมเข้ามาใกล้ๆเดม่อนก่อนจะนั่งลงบนเตียงและใช้มือแกร่งลูบไปทั่วร่างกายของเดม่อนเล่น

 

 

 

            “ฉันรู้สึกเหมือนว่าแก...ไม่ใช่แมวธรรมดา” เซนพูดพึมพำอีกครั้งก่อนจะสะบัดหัวคิดแปลกๆของเขาออกไป เซนเดินมามองนาฬิกาก็พบว่าเป็นเวลา 18.03 น. แล้ว เซนจึงขยับตัวไปเปิดโน๊ตบุ๊คเพื่อจะทำงาน

 

 

 

            ..

 

 

            ..

 

 

            ..

 

 

 

            “ท่านให้เลือดเดม่อนอย่างงั้นหรอ!” ไดม่อนที่เข้ามานั่งเล่นในห้องทำงานของคารอสพูดขึ้นอย่างตกใจ

 

 

 

            “อืม”

 

 

 

            “ท่านไม่คิดหรอว่าถ้าเดม่อนพลาดทำให้มนุษย์คนนั้นเห็นตัวจริงนะมันอาจเป็นเรื่องใหญ่ก็ได้ ยิ่งมนุษย์คนนั้นยิ่งรู้สึกไวอีกด้วย” ไดม่อนพูดว่าด้วยความเป็นห่วงน้องชาย

 

 

 

            “ไม่พลาดหรอก ถ้าหากพลาดเราก็ยังสามารถคุยกันได้” คารอสพูดบอกและขยับนั่งดูรายชื่อคนไข้พิเศษของตน

 

 

 

 

            “นี้มันก็หกโมงเย็นแล้วทำไมท่านไม่ไปหาเดม่อนอีก” ไดม่อนพูดถามขึ้น

 

 

 

            “เดม่อนจะเริ่มกลายเป็นมนุษย์ในตอนสองทุ่ม ตอนนี้พึ่งหกโมงกว่าไปทุ่มครึ่งก็ยังทัน” คารอสพูดบอก ไดม่อนส่ายหัวไปมาอย่างเหนื่อยใจ

 

 

 

            “เจ้านะออกไปทำงานได้แล้วเดี่ยวก็โดนหาว่าอู้งานอีกหรอก” คารอสพูดบอก

 

 

 

            “ท่านลืมอะไรไปรึเปล่า ท่านคารอส”

 

 

 

            “ลืมอะไร”

 

 

 

            “ท่านอย่าลืมว่าหากปีศาจอย่างเราได้รับเลือดจากแวมไพร์อย่างท่าน ร่างกายนั้นจะรับไม่ไหวจนต้องนอนพักประมาณ 30 ชั่วโมง ยิ่งเป็นปีศาจที่อายุยังไม่ครบกำหนดอย่างเดม่อนก็อาจจะซัก 40 – 50 ชั่วโมง”

 

 

 

 

            “งั้นก็คงประมาณ 2 วันงั้นสิ” คารอสพึมพำก่อนจะรีบหยิบถอดเสื้อกาวน์ออก

 

 

 

            “ฝากบอกด้วยว่าข้าขอกลับเร็วหน่อย” คารอสพูดบอกและรีบเดินออกจากห้องไป

 

 

 

            คารอสรีบเดินมายังรถของตนเองก่อนจะขึ้นรถ BMW ของตนเองพร้อมกับติดเครื่องรถและหยิบโทรศัพท์โทรหาเจ้าของบ้านที่ตนเองจะไปทันทีโดยอ้างว่าตนเองนั้นลืมของบางอย่างเอาไว้ที่บ้านของเซน คารอสรีบขับรถไปยังบ้านของเซนทันที แต่ระหว่างทางมีอุบัติเหตุเกิดขึ้นทำให้รถติดยาวเหยียดและคารอสก็อดสัญชาติความเป็นหมอไม่ได้จนต้องไปประถมพยาบาลเบื้องต้นให้กับผู้ประสบอุบัติเหตุ

 

 

++++++++++!!จบตอนที่สาม!!++++++++++

 

 

          *ชาเลดี้เกรย์ เป็นชาที่มีกลิ่นเบอร์กาม็อต คล้ายกับชาเอิร์ลเกรย์แต่ชาเลดี้เกรย์จะมีกลิ่นที่อ่อนโยนกว่าเลดี้เกรย์จะมีส่วนผสมของส้มในใบชาด้วยแม้ว่ากลิ่นจะคล้ายคลึงกันแต่รสสัมผัสนั้นกลับบอบบางน่าทะนุถนอมมากกว่าชาเอิร์ลเกรย์

ความคิดเห็น