หอหมื่นอักษร

เชิญคุณเข้ามาสัมผัสกับความหลอนแห่งสวนสนุกสยองขวัญ นิยายจีนแนวเกมส์ออนไลน์ที่มาแรงที่สุดในช่วงนี้!!!

ตอนที่ 25 ดินแดนพิศวง (9)

ชื่อตอน : ตอนที่ 25 ดินแดนพิศวง (9)

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย จีน

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.1k

ความคิดเห็น : 2

ปรับปรุงล่าสุด : 07 มี.ค. 2561 15:53 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 25 ดินแดนพิศวง (9)
แบบอักษร

             คนที่รออยู่ด้านนอกรอแค่ไม่ถึงหนึ่งนาทีเท่านั้น แสงไฟภายในสถานีตำรวจก็สว่างขึ้น

            ทุกคนมองหน้ากัน เฟิงปู้เจวี๋ยเดินออกมาทางเดิม: “ฉันเจอสวิตซ์เปิดปิดไฟแล้ว ที่นี่เหมือนจะตั้งค่าการเปิดปิดระบบเดียวนะ”

            แน่นอนว่ามันเป็นข่าวดี บรรยากาศภายในมันน่ากลัวมาก นอกจากกระเบื้องที่ไม่ได้รับความเสียหาย นอกนั้นไม่ว่าจะเป็นโต๊ะทำงาน เก้าอี้ ม้านั่ง คอมพิวเตอร์ เอกสาร ตู้กดน้ำและสิ่งของอื่นๆ ที่เคลื่อนย้ายได้ไม่ได้อยู่ในที่ของมันเลยสักชิ้น และยังมีอีกหลายอย่างที่อาจจะเป็นชิ้นส่วนของประตูหน้าต่างที่ถูกทำลาย มีสิ่งของกองทบกันอยู่หลังประตูใหญ่เป็นจำนวนมาก ดังนั้น จึงเปิดประตูเข้ามาจากด้านนอกไม่ได้เลย ต่อให้มีกุญแจก็ไม่มีประโยชน์

            ในชั้นที่หนึ่ง มีศพตำรวจทั้งหมด 3 ร่าง ศพที่เฟิงปู้เจวี๋ยทำการสำรวจนั้นใกล้กับทางออกมากที่สุด เมื่อสำรวจลึกเข้าไป ยังมีอีกสองศพที่แต่งชุดเครื่องแบบ ล้วนแต่เป็นผู้ชายผิวขาว ศพที่สองมีรูปร่างค่อนข้างอ้วนท้วนสมบูรณ์ ด้านข้างของพุงกลมๆ มีร่องรอยถูกแหวกออก .....ศพที่สามมีรูปร่างกลางๆ ไปจนผอม ไหล่ซ้ายมีรอยข่วน กระดูกหัก และหัวใจที่อยู่บริเวณอกด้านซ้ายก็หายไปด้วย ......

            เกมมีการทำให้ภาพชวนขยะแขยงแบบนี้ดูสมจริงในระดับที่สูงมาก แต่ระบบก็จะทำการควบคุมการอาเจียนที่จะเกิดขึ้นกับผู้เล่นไว้ หลักๆ ก็คือขณะที่ประสาทสัมผัสกำลังเชื่อมต่อ จะทำการปรับความรู้สึกและการได้กลิ่น เพื่อไม่ให้ระบบย่อยของผู้เล่นมีอาการที่ผิดปกติอย่างรุนแรง

            หวังทั่นจือรู้สึกเฉยๆ ในชีวิตจริงเขาผ่าศพมาไม่น้อยอยู่แล้ว แน่นอนว่า มันไม่เกี่ยวกับความกล้า เขาแค่ชินเท่านั้น ท้องจะแหวกออกไส้ไหลยังไงก็ได้ ขอแค่ศพมันขยับไม่ได้เป็นพอ แค่นี้เขาก็ไม่กลัวแล้ว แต่ถ้าเป็นพวกภูตผีปีศาจ สัตว์นรกจกเปรต จนถึงความมืด เขากลัวหมด เขาจะมีอาการไม่ต่างกับผู้หญิงเลยเวลาดูหนังสยองขวัญหรือเล่นเกมสยองขวัญ

            นอกเรื่องสักหน่อย ปกติแล้วเวลาสาวๆ ดูหนังสยองขวัญจะมีอาการตอบสนองค่อนข้างจะรุนแรง แต่ไม่ได้หมายความว่าพวกหล่อนจะขี้ขลาดนะ เพราะมันเป็นเรื่องสมมติขึ้น ในชีวิตจริงพวกหล่อนอาจจะมีช่วงเวลาที่ทำให้กลัว แต่กับหนังสยองขวัญมันคนละเรื่องกัน ...... เช่น คู่รักวัยรุ่นคู่หนึ่งกำลังดูหนังสยองขวัญด้วยกันอยู่ สีหน้าท่าทางของผู้ชายก็มักจะเป็นท่าทีที่เรียบเฉย ส่วนฝ่ายหญิงก็จะมีท่าทีที่หวาดกลัว เสียงหัวเราะบางครั้งบางคราวที่เกิดขึ้นต่ออีกฝ่าย กับเสียงกรีดร้องบางครั้งบางคราวของอีกฝ่าย เรื่องพวกนี้เกิดขึ้นได้ทุกวัน ซึ่งเกินกว่า 80% ผู้ชายแสร้งทำเป็นกล้าหาญ ส่วนฝ่ายหญิงก็แสร้งทำตัวน่ารักอ่อนแอ เพราะในความเป็นจริงระดับความกลัวของทั้งสองเพศนั้นใกล้เคียงกันมาก

            แต่ก็ต้องบอกไว้อย่างเลยนะ ผู้ชายที่ไม่แสร้งกล้าหาญมันก็ไม่น่ารัก และผู้หญิงไม่ทำตัวน่ารักก็จะดูกล้าเกินไป โลกก็หมุนไปเป็นแบบนี้แหละ สู้ต่อไปนะทุกคน

            กลับมาสู่เรื่องหลักของเรากัน ศพทั้งสาม ศพที่เฟิงปู้เจวี๋ยสำรวจไปแล้วแน่นอนว่ามันคงไม่มีอะไรโผล่มาอีก ส่วนในศพที่พุงถูกแหวกออกกมีกระบองตำรวจและกุญแจมือ เมื่อหยิบขึ้นมาดู กุญแจมือยังหักอีก แถมหาลูกกุญแจไม่เจออีกต่างหาก

            กระบองตำรวจเฟิงปู้เจวี๋ยหยิบให้ชายโดดเดี่ยว ถึงแม้จะเป็นไอเทมคุณสมบัติทั่วไป แต่เนื่องจากไม่มีข้อกำหนดเกี่ยวกับเรื่องนี้ และมันก็ถือว่าเป็นอาวุธชิ้นหนึ่ง ทำให้ชายโดดเดี่ยวที่มือเปล่านั้นพอใจมาก

            ส่วนศพที่สามนั้นอยู่ในห้องเล็กๆ ห้องหนึ่ง น่าจะเป็นห้องเก็บอุปกรณ์ทำความสะอาด กลับไม่มีของอะไรสักอย่างเลย ขณะที่เฟิงปู้เจวี๋ยกำลังคิดวางแผนที่จะดึงศพให้นอนราบไปกับพื้นแล้วสำรวจดูว่ามันจะมีรอยสักหรือรอยปานรอยไฝอะไรบ้างไหม หวังทั่นจือก็ค้นพบกระดาษแผ่นหนึ่งจากกระเป๋า

            นี่มันเป็นองค์ประกอบสำคัญของการไขปริศนา แน่นอนว่าทิ้งไปไม่ได้

            [ชื่อ: กระดาษที่มีตัวเลข]

            [ประเภท: เกี่ยวข้องกับโครงเรื่อง]

            [คุณภาพ: ทั่วไป]

            [ความสามารถ: ไม่รู้]

            [นำออกไปจากด่านได้ไหม: ไม่]

            [หมายเหตุ: 69185]

            บนกระดาษนอกจากตตัวเลขอารบิกห้าตัวแล้ว ก็ไม่มีอะไรอย่างอื่นอีก เฟิงปู้เจวี๋ยดูรายละเอียดของเจ้าสิ่งนี้อยู่หลายวินาที สุดท้ายเขากลับโยนมันทิ้งไป

            “อ้าวเฮ้ย! พี่เจวี๋ย ทิ้งมันไปทำไมละ?” หวังทั่นจือพูด

            เฟิงปู้เจวี๋ยหยิบพวงกุญแจออกมาจากกระเป๋า เขาไล่ดูไปทีละดอก: “69185 …… 69185 …… เจอแล้ว” เขาเลือกกุญแจดอกที่มีสลักหมายเลขทั้งห้าออกมา และถอดมันออกมาจากพวงใหญ่ แล้วทิ้งดอกที่เหลือไป เก็บกุญแจไว้เพียงแค่ดอกเดียว “อืม ...... ไม่ผิดละ อันนี้แหละ”

            เมื่อกุญแจดอกนี้ถูกคัดออกมาเหลือแค่ดอกเดียว แทบเมนูก็ปรากฏข้อความแจ้งเตือนไอเทมชิ้นใหม่:

            [ชื่อ: กุญแจธาตุไฟ]

            [ประเภท: เกี่ยวข้องกับโครงเรื่อง]

            [คุณภาพ: ยอดเยี่ยม]

            [ประสิทธิผล: ทำหน้าที่ในการประทับตราไฟ]

            [นำออกไปจากด่านได้ไหม: ไม่]

            [หมายเหตุ: เป็นกุญแจที่มีพลังเวทย์ เป็นกุญแจหนึ่งในห้าดอกที่จะไขประตูปีศาจได้]

            “ไอเทมชิ้นนี้น่าจะเป็นหนึ่งในไอเทมของภารกิจหลัก” เฟิงปู้เจวี๋ยกล่าว “ต่อให้เราไม่เข้ามาที่ห้องนี้ เมื่อเราไปถึงประตูปีศาจ ภารกิจก็จะทำให้เราต้องกลับมาอีก”

            “ดีจัง งั้นเราก็ประหยัดเวลาไปได้อีกละสิ” หวังทั่นจือกล่าว

            “เวลางั้นเหรอ ......” เฟิงปู้เจวี๋ยกล่าว “เหอะ...... ไม่พูดจะดีกว่า หมายเหตุที่ปรากฏมาเมื่อกี้บอกแล้วว่ากุญแจมีทั้งหมดห้าดอก หากดูจากเส้นทางแบบ *เดอะเลเจนด์ออฟเซลดาอย่างนี้นะ ..... ฉันคิดว่าหลังจากที่เราไปถึงประตูปีศาจ รับภารกิจต่อมาแล้วหากุญแจจนครบ ถึงจะสามารถเปิดประตูหรือผ่านด่านไปได้”

            ในตอนนี้เองหลงอ้าวหมินเดินมาจากอีกฝากหนึ่ง แล้วพูดว่า: “บันไดที่จะขึ้นชั้นสองถูกทำลายหมด เราคงขึ้นไปไม่ได้”

            “คิดไว้แล้วเชียว ......” เฟิงปู้เจวี๋ยยื่นกุญแจให้ เพื่อให้เขาได้ดูคุณสมบัติของมัน “ของที่เราจะหามันอยู่ที่ชั้นหนึ่งนี่แหละ”

            ในตอนนี้เองชายโดดเดี่ยวกับหญิงเหงาหงอยก็เหมือนจะพบอะไรบางอย่างเข้า พวกเขาพบกล่องยาในห้องเก็บของ ก็เลยหยิบมันออกมาด้วย

            เมื่อเปิดกล่องออก ด้านในบรรจุผ้าพันแผลกับน้ำยาสองขวด แน่นอนว่าไอเทมเหล่านี้มันเป็นไอเทมสิ้นเปลือง ผ้าพันแผลใช้ห้ามเลือด ส่วนน้ำยาสองขวด มันเป็นยาฟื้นฟูที่สวนสนุกสยองขวัญกำหนดไว้เป็นมาตรฐาน

            [ชื่อ: น้ำยาเพิ่มค่าพลังชีวิต (ใหญ่) *2]

            [ประเภท: วัสดุสิ้นเปลือง]

            [คุณภาพ: ทั่วไป]

            [ประสิทธิผล: ฟื้นฟูค่าพลังชีวิตของผู้เล่น 100%]

            [นำออกไปจากด่านได้ไหม: ได้]

            [หมายเหตุ: สามารถสะสมจำนวนสูงสุด 5 ชิ้น หากใช้ไอเทมอย่างต่อเนื่อง จะทำให้ประสิทธิภาพของมันลดลง]

            เมื่อเฟิงปู้เจวี๋ยอ่านหมายเหตุจบก็เข้าใจทันที จำนวนสะสมสูงสุดแสดงว่าจำกัดการพกพาของผู้เล่น เพราะในกระเป๋ามีเพียง 10 ช่องเท่านั้น ต่อให้ในอนาคตมันจะขยายเพิ่มขึ้นอีก ก็ยังต้องเอาไว้ใส่ไอเทมหรือของอื่นๆ อีก การลดประสิทธิภาพของไอเทมในกรณีใช้ต่อเนื่อง ก็เพื่อกันผู้เล่นต่อสู้จนเกินไปแล้วเอาแต่พึ่งยา

            “ดีมากเลย ...... ขวดนี้มันฟื้นฟูได้ 100% เลย ......” เฟิงปู้เจวี๋ยหยิบ [เข็มฉีดยาใช้แล้วทิ้ง] ออกมา ยื่นให้หวังทั่นจือแล้วพูดว่า “คุณหมอ ยกให้นายละกัน”

            หวังทั่นจือก็เป็นคนฉลาด เขาเข้าใจความหมายที่เฟิงปู้เจวี๋ยต้องการจะสื่อ เขาหยิบขวดยาขึ้นมา แล้วใช้เข็มดูดยาจากขวดประมาณสี่ส่วน แล้วพับแขนเสื้อของหลงอ้าวหมินขึ้น

            ในขณะที่คุณหมอหวังกำลังฉีดยาอยู่นั้น หลงอ้าวหมินก็หยิบกุญแจคืนให้กับเฟิงปู้เจวี๋ย: “69185 มันหมายความว่าไง?”

            เฟิงปู้เจวี๋ยตอบว่า: “คำถามง่ายมาก มันก็แค่ตัวเลขที่เรียงกันเท่านั้นแหละ 6F 9I 18R 5E ไฟ”

            ถึงแม้คำตอบมันจะดูแสนจะง่ายดาย แต่หลงอ้าวหมินรู้สึกว่า ตัวเองคงคิดไม่ออกแน่ๆ

            หวังทั่นจือฉีดยาจนเสร็จ ปริมาณที่เขาดูดถือว่ามาตรฐานใช้ได้ เข็มเดียวก็สามารถเพิ่มค่าพลังชีวิตให้หลงอ้าวหมินถึง 83% ตอนนี้เขากลับสู่สถานะ 95% แล้ว

            ในขวดยายังเหลืออีก 17% หวังทั่นจือถามโดดเดี่ยวและเหงาหงอยว่าได้สูญเสียค่าพลังชีวิตหรือไม่ก่อน ทั้งสองแสดงท่าทีว่าเลือดยังเต็มอยู่ ดังนั้นหวังทั่นจือก็หยิบยามาดื่มโดยไม่เกรงใจเลย ทำให้ค่าความอยู่รอดของเขา 100% เต็ม

            ก็คงมีคนตั้งคำถาม พวกเขาทั้งสองทำไมไม่แบ่งกันดื่ม? เพราะว่า ...... หากผู้เล่นแสดงท่าทีการ “ดื่ม” ของสิ่งนั้นจะหายไปในทันที

            น้ำยาเพิ่มพลังถือเป็น “ขวดเลือด” ที่พบได้บ่อยมาก และมันก็เป็นไอเทมหลักที่ขายในร้านค้าเกม ที่ในโครงเรื่องนี้มันแตกต่างออกไป เพราะมันคือไอเทมที่ระบบตั้งขึ้น ผู้เล่นแค่ทำท่าทางการ “ดื่ม” ต่อให้จะหกเลอะเทอะไปทั่วปาก ก็จะถือว่าดื่มหมดแล้ว ในลำคอจะไม่มีความรู้สึกว่าน้ำยาไหลผ่าน แม้แต่ขวดก็จะหายไป ของสิ่งนี้มันตั้งขึ้นให้คน “ใช้งาน” ไม่ได้มีมาให้แก้กระหายหรือแก้อาการหิว ดังนั้นจึงตั้งค่าให้เป็นแบบนี้

            เข็มฉีดยาใช้แล้วทิ้งพูดได้ว่าเป็นเพียงหลอดเปล่า มีเพียงเฟิงปู้เจวี๋ยที่คุ้นเคยรายละเอียดเกมเท่านั้นถึงคิดออกได้ ในใจของหวังทั่นจือและหลงอ้าวหมินยังคงนึกไม่ออก พวกเขาแค่เพียงทำตามที่เฟิงปู้เจวี๋ยคิดและบอก จนเมื่อสิ้นสุดด่านไปแล้วพวกเขาถึงย้อนกลับไปดูรายละเอียดของน้ำยาถึงรู้สาเหตุ

            หากดูจากมุมมองของระบบ มันไม่ถือว่าเป็น BUG ควรจะให้รางวัลเป็นค่าทักษะของหวังทั่นจือด้วยซ้ำไป เพราะ [เข็มฉีดยาใช้แล้วทิ้ง] มันใช้เสร็จครั้งเดียวก็จะหายไปทันที ดังนั้น เมื่อผู้เล่นเสียไอเทมสิ้นเปลืองชิ้นหนึ่งแล้ว ก็จะหันไปแยกไอเทมอื่น เข้ามาออกไป มีได้มีเสีย

            “กระบองตำรวจหนึ่งอัน ปืนหนึ่งกระบอก ไอเทมภารกิจหนึ่งชิ้น ยังมีขวดเลือดและไอเทม ‘ห้ามเลือด’ อีกสองขวด ......” เฟิงปู้เจวี๋ยกำลังคำนวณ “ปกติแล้วเมื่อทำภารกิจกำจัดศพโชกเลือดแล้ว มันน่าจะมีอาการ ‘เสียเลือด’ เกิดขึ้นแน่นอน น้ำยาเพิ่มค่าพลังชีวิตมันก็จำเป็น ไอเทมโครงเรื่องไม่ต้องพูดถึง ...... กำจัดมอนสเตอร์แบบนั้น ให้อาวุธแค่สองชิ้น มันดูน้อยไปหน่อยนะ ......”

            เฟิงปู้เจวี๋ยก้มหน้าลง มือซ้ายกอดไปที่อก ศอกขวาวางบนมือซ้าย ใช้นิ้ววางบนหน้าผาก: “อุตส่าห์ตั้งหน้าตั้งตารอนึกว่าจะเจอคลังอาวุธหรือพวกโคเคนอะไรแบบนั้นซะอีก ......”

            “เฮ้ย! นายจะเก็บมันทำไม? ของที่คล้ายสิ่งเสพติดและการให้บริการทางเพศมันเป็นของต้องห้ามนี่!” หวังทั่นจือกล่าว

            “จริงสิ!” สายตาของเฟิงปู้เจวี๋ยเปล่งประกายขึ้นอีกครั้ง “เจ้าอ้วนที่ไส้ไหลออกมาหมดนั่นน่ะ ทำไมท้องมันถึงได้ใหญ่ขนาดนั้น? มันจะต้องมีอะไรอยู่ข้างในแน่ๆ!”


* เดอะเลเจนด์ออฟเซลดา (ญี่ปุ่น: ゼルダの伝説 Zeruda ไม่มีเซทสึเซะรุดะโนะเด็นเซ็ทสึ, The Legend of Zelda ตำนานแห่งเซลดา) เป็นเกมชุดประเภทแอ็กชันผจญภัยที่กล่าวถึงวีรบุรุษ ในตำนานริเริ่มโดยนักออกแบบเกมชาวญี่ปุ่นชิเงะรุมิยะโมะโตะ (宮本茂) พัฒนาและวางจำหน่ายโดยนินเทนโด (Nintendo) เกมชุดนี้เป็นการผสมผสานระหว่างเกมแอ็กชันเกมผจญภัยเกมปริศนาเกมเล่น ตามบทบาท (RPG) ในบางโอกาสก็มีการใช้มุมมองเกมด้านข้าง (แพลตฟอร์ม) เกมสายลับ (ลักลอบ) หรือเกมแข่งขัน (แข่ง) ประกอบอยู่ด้วย



แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น