เต้าหู้ไข่

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ตอนที่ 12 ผีบอก

ชื่อตอน : ตอนที่ 12 ผีบอก

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 6.6k

ความคิดเห็น : 20

ปรับปรุงล่าสุด : 06 มี.ค. 2561 01:10 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 12 ผีบอก
แบบอักษร

ตอนที่ 12

ผีบอก


"ฮะ!"

ไม่ใช่แค่พี่ซีแต่เป็นผมด้วยที่ร้องลั่นแล้วพุ่งพรวดออกไปจากห้องน้ำ น้ำขิงตะลึงนิดหนึ่งเมื่อเห็นผม แต่เรื่องที่ควรโฟกัสตอนนี้ไม่ใช่เรื่องของผม  

"ทำไม ทำไมน่านอยู่ที่นี่ล่ะ แล้วน่านกับเฮีย" ขิงมองผมกับพี่ซีสลับกันไปมา

"เรื่องกูเอาไว้ก่อนเลย เมื่อกี้มึงว่าอะไรนะ"

"คือ..."

"มึงท้อง?"

ขิงกัดริมฝีปากล่าง กำมือแน่น แล้วพยักหน้ารับเบาๆ อย่างเลี่ยงไม่ได้  

"ขิงจะท้องได้ไง วันนั้นยัง...ยังเป็นเมนส์อยู่เลย" ผมพูดไม่เต็มปาก แต่ก็จำได้วันที่ผมเจอน้ำขิงที่หน้าร้านยา วันนั้นยังบอกว่าซื้อยาแก้ปวดท้องประจำเดือนอยู่เลย

"วันนั้นเราไม่ได้ซื้อยาหรอก เราซื้อที่ตรวจครรภ์"

"เดี๋ยวๆ มึงล้ออะไรกูเล่นป่ะเนี่ย"

"เฮีย หนูไม่ตลกแล้วนะ"

"มึงจะท้องได้ไง วันๆ กูเห็นมึงอยู่แต่กับหนังสือ มึงจะท้องกับใคร"

"หนูพลาดอะเฮีย"

น้ำขิงก้มหน้าลงต่ำพูดเสียงเบา

 หนูจะทำไงดีอะ"

"กูก็ไม่รู้ไง! กูไม่เคยท้อง!"

"พี่ซี" ผมเรียกพี่ซีเบาๆ เพื่อสงบสติที่ดูเหมือนจะเดือดพล่านขึ้นมา  

"แม่ง สร่างเมาเลยกูเนี่ย"

"ใจเย็นๆ นะขิง แล้วเขารู้หรือเปล่าว่าขิงท้อง"

ขิงส่ายหน้าแทนคำตอบ

"เราไม่กล้าบอกเขา เพราะเราไม่ได้เป็นอะไรกัน เขาไม่รับผิดชอบหรอก"

"ไม่ได้เป็นอะไรกัน แล้วมึงไปเสียตัวให้มันเนี่ยนะ มึงบ้าเหรอขิง!"

"พี่ซี อย่าตอกย้ำมันดิวะ ค่อยๆ พูด"

"ยังไงก็ต้องบอกพ่อกับแม่มึง"

"หนูไม่กล้า"

"แล้วจะปล่อยไว้อย่างนี้หรือไง"

"หนูไม่อยากให้พวกเขาผิดหวังในตัวหนูอะ"

"ถ้าไม่อยากให้เป็นแบบนั้นมึงก็ไม่ควรทำแบบนี้ตั้งแต่แรกเว้ย กูรู้ด่าไปมันก็ไม่ช่วยให้อะไรดีขึ้นหรอก แต่กูอยากจะด่ามึงจริงๆ ชิบหาย พวกมึงนี่ขยันหาเรื่องให้กูปวดหัวไม่เว้นแต่ละวัน"

ขิงที่น้ำตาร่วงออกมาในทันทีแล้วก็ทำได้แต่นั่งเงียบ พี่ซีกุมขมับแน่นอย่างหาทางออกไม่เจอ ส่วนผมก็ได้แต่ถอนหายใจเบาๆ ท่ามกลางความเงียบพี่ซีก็เสนอทางออกหนึ่งขึ้นมา

"บอกพ่อแม่มึงเลย บอกว่าท้องกับกูก็ได้"

"เฮียจะบ้าเหรอ!"

"ทำไม ไม่อยากได้กูเป็นผัวเหรอ"

"เฮีย!"

"งั้นมึงคิดดิว่าจะบอกพ่อแม่มึงยังไง"

"ยังไงหนูก็ไม่เอาเฮียมาเกี่ยวหรอก"

"แล้วจะเอายังไง ยังไงก็ต้องบอกพวกเขา ปล่อยไว้อย่างนี้ไม่ได้หรอก"

"โอเค หนูจะบอกพวกเขา"             

"บอกไอ้นั่นด้วย เผื่อมันจะมีสำนึกรับผิดชอบบ้าง"

"หนูจะลองบอกเขาดู"

"ไม่ต้องคิดมากนะขิง" ผมพูดเพื่อต้องการปลอบใจ แต่ก็ไม่รู้จะช่วยอะไรได้บ้าง

"ไปนอนเหอะ ดึกแล้ว" พี่ซีผลักหัวน้ำขิงเบาๆ เธอถอนหายใจยาวก่อนจะพยักหน้ารับแล้วเดินออกไป แววตาที่เดาความรู้สึกไม่ออกมองมาที่ผมกับพี่ซี ผมรู้ว่าเรื่องนี้มันใหญ่เกินกว่าที่จะมานั่งใจเย็นอยู่ พี่ซีเองก็ได้แต่ทำคิ้วขมวดดูเครียดไม่แพ้กัน  

"หนูไปนอนเหอะ ดึกแล้ว"

"ครับ พี่ก็นอนได้แล้ว"

"อืม เดี๋ยวก็นอนแล้ว"

ผมเดินออกมาจากห้องพี่ซีแล้วมาหยุดอยู่ตรงบันได เพราะรู้ตัวว่าเขาเดินออกมาด้วย พี่ซีไม่ได้ตามผม แต่ผลุบเข้าไปในห้องครัว ได้ยินเสียงกระแทกเบาๆ เดาว่าใช้ขอบโต๊ะเปิดฝาเบียร์ ครู่เดียวก็กลับออกมาพร้อมขวดเบียร์ในมือ พี่ซีทิ้งตัวลงบนโซฟาด้วยใบหน้าเรียบๆ เขาคงกำลังคิดมากเรื่องของน้ำขิง ผมปล่อยให้พี่ซีนั่งอยู่ตรงนั้น ขณะเดินไปหยุดที่หน้าห้องของน้ำขิง ผมได้ยินแค่เสียงร้องไห้สะอึกสะอื้นดังไม่หยุด ค่ำคืนนี้ก็ยังคงไม่มีทางออกของเรื่องนี้

...

ผมนอนไม่หลับทั้งคืนเพราะเผลอคิดมากเรื่องของน้ำขิงไปด้วย ผมเข้าใจว่าความผูกพันในตอนนี้ ถึงผมจะเข้ามาอยู่ที่นี่ได้ไม่นาน แต่เพราะมันเหมือนบ้าน เหมือนคนในครอบครัว หลังเหตุการณ์เมื่อคืนผมก็อดเป็นห่วงน้ำขิงไม่ได้  

"ใครเห็นไอ้ขิงบ้างวะ" พี่ซีเดินเข้ามาถาม ขณะที่ผมกับเท็นนั่งคุยกันอยู่ที่ชั้นล่าง

"เห็นออกไปข้างนอกตั้งแต่เช้าแล้วนะ"

"ปกติวันหยุดมันไม่ออกไปไหนนี่หว่า" พี่ซีพูดขึ้น ผมกับเท็นก็พากันพยักหน้าอย่างเห็นด้วย ไม่ทันได้พูดอะไรต่อเสียงไลน์ของผมและเท็นก็ดังขึ้นพร้อมกัน

"ติ๊ง..."

ผมหยิบมันขึ้นมาดูพบว่าเป็นไลน์กลุ่มของสมาชิกหอพัก ข้อความนั่นถูกส่งมาจากน้ำขิง เป็นประโยคสั้นๆ ที่ทำให้พวกเราขมวดคิ้วแน่นตอนที่อ่าน

"เฮีย หนูอยากให้เฮียเลิกเหล้า หนูก็รักเฮียนะ"


"อะไรของไอ้ขิงวะ สารภาพรักเฮียเหรอ" พี่ซีหยิบมือถือของตัวเองขึ้นมาเปิดดูก่อนจะนั่งลงข้างๆ ผม ไม่นานอีกข้อความก็ถูกส่งตามมา  

"พี่เท็น หนูรู้ว่าพี่หุ่นดีแต่พี่ควรใส่เสื้อ หนูรักพี่เท็นนะ"


"ขิงมันเป็นอะไร สารภาพรักไปทั่วเลยเนี่ย" เท็นขมวดคิ้วมองในมือถือ ผมกับพี่ซีหันมองหน้ากัน ผมคิดว่าพี่ซีกำลังคิดอย่างที่ผมคิด ในจังหวะเดียวกัน อีกข้อความก็ถูกส่งมา

"ไคโร ไปง้อเฮียซะ*! รักนะเด็กบ้า"*


และอีกข้อความที่พูดถึงผม

"น่าน น่านน่ารักที่สุดในหอเลย เฮียชอบน่านนะรู้ยัง"


"เฮียชอบน่านเหรอ จริงอะ!" เท็นพูดขึ้นอย่างตื่นเต้น แต่ผมคิ้วขมวดแน่น พี่ซีก็กำลังวุ่นอยู่กับการกดโทรศัพท์ ผมเดาว่าโทรหาน้ำขิง พี่ซีเริ่มหงุดหงิดแล้วตอนที่ปลายสายไม่ยอมรับแม้จะโทรเป็นครั้งที่สาม และสี่

ผมหวั่นใจไปด้วยจึงนั่งไม่ติดพื้น ขยับเข้าหาพี่ซีอย่างวุ่นวายใจ เท็นที่ไม่รู้เรื่องอะไรเข้ามาสะกิดถาม 

"มีเรื่องอะไรกันเหรอ"

"เดี๋ยวเล่าให้ฟัง"

"แล้วที่ขิงมันบอกว่าเฮียชอบน่าน คือไร?"

"เดี๋ยวเล่าให้ฟัง"

"อะไรกันวะ!"

พี่ซีหมดความพยายามที่จะโทรหาน้ำขิงจึงลดมือถือลงด้วยใบหน้าเรียบเฉย แต่จู่ๆ ก็หันขวับไปอีกทางเหมือนกำลังมองใครอยู่ ผมเดาว่าเป็นผีแล้วก็จริงอย่างคิด พี่ซีพูดกับอากาศโดยไม่สนว่าเท็นกำลังมองอยู่อย่างงงๆ  

"มีอะไร โผล่มาทำไมกลางวันแสกๆ อะไรนะ! เหี้ยเอ๊ย!" พี่ซีสบถออกมาก่อนจะวิ่งพรวดออกไปที่ประตู ผมขมวดคิ้วอย่างไม่เข้าใจแล้ววิ่งตามเขาออกไป 

"มีอะไรเหรอพี่"

"ไอ้ขิงจะฆ่าตัวตาย ตอนนี้อยู่ที่ตึกร้าง"

"ฮะ!" เราประสานเสียงร้องลั่นก่อนพี่ซีจะวิ่งออกจากหอ ผมรีบวิ่งตามเขาไปทางตึกร้างแปดชั้น ใช้เวลาไม่นานเราก็มาหยุดกันอยู่ที่หน้าหอ ผมเงยหน้ามองไปยันชั้นสูงสุดของตึกแต่ไม่เห็นอะไร พี่ซีหยุดกึกขณะที่กำลังก้าวเข้าไปในตึก เขาหลับตาแน่นคงมองเห็นอะไรบางอย่างเข้าแล้วก้าวเท้าถอยออกมา ลมหายใจถูกพ่นออกมาช้าๆ แล้วคำพูดเรียกกำลังใจให้ตัวเอง   

"ไอ้ขิงสำคัญกว่าพวกมึงเยอะ กูไม่กลัวหรอก"

ผมอาจช่วยอะไรไม่ได้มากแต่ก็ยื่นมือตัวเองไปจับมือเขาเอาไว้ให้รู้ว่าตรงนี้ยังมีเครื่องรางของพี่อยู่

"พี่ซีไม่ต้องกลัว"

"..."

"ผมก็อยู่"

พี่ซีพยักหน้าเบาๆ แล้วจับมือผมวิ่งขึ้นบันไดไปพร้อมกันก่อนเรามาหยุดกันอยู่ที่ชั้นดาดฟ้า พี่ซีปล่อยมือผมแล้วโผเข้าไปหาน้ำขิงที่ขอบตึกนั่น ส่วนผมพูดอะไรไม่ออก

โคตรเหนื่อย! ผมขอหยุดหายใจแป๊บ!  

"ไอ้ขิง!"

"เฮีย น่าน"

"มึงจะทำอะไร"

"เฮียมาที่นี่ได้ไง"

"กูถามว่ามึงจะทำอะไร!"

"เฮีย หนูไม่มีทางออก หนูไม่รู้จะทำยังไง หนูไปบอกเขาแล้วแต่เขาไม่รับผิดชอบ แถมยังเอาไปบอกเพื่อนที่มหาลัยจนทุกคนรู้หมดแล้ว อนาคตหนูไม่เหลือแล้วเฮีย"

"มึงอย่าทำอะไรบ้าๆ แล้วลงมานี่ กูวิ่งขึ้นมานี่กูเหนื่อยนะ ไม่มีแรงจะพูดอะไรมากแล้ว ลงมา!"

"เฮีย หนูขอโทษ ทางออกของหนูคือทางนี้เท่านั้น" น้ำขิงหันมองไปยังอีกฟากของตึก

"น้ำขิง ใจเย็นๆ นะ" ผมพูดขณะที่ยังไม่หายเหนื่อย แต่น้ำขิงสำคัญกว่า

"เราขอโทษ แต่เราไม่ไหวแล้ว"

"น้ำขิง แล้วพ่อกับแม่ล่ะ!"

"เราบอกพ่อกับแม่แล้ว ขอโทษพวกเขาแล้ว เราเป็นลูกที่แย่ไม่มีหน้าอยู่ต่อเพื่อให้พวกเขาผิดหวังหรอก"

"แล้วทำอะไรโง่ๆ แบบนี้ มึงคิดว่าดีแล้วเหรอ"

พี่ซีว่าแล้วเดินเข้าไปหาน้ำขิง คนที่ขอบตึกไม่ได้ถอยหลังหนี พี่ซีจึงขยับเข้าไปจนถึงตัว  

"มึงดูอย่างไอ้ผีที่ฆ่าตัวตายที่นี่ ทุกวันยังวนเวียนอยู่ที่นี่เพราะไปไหนไม่ได้ มึงจะคิดว่ากูไร้สาระก็ได้ แต่กูคุยกับมันทุกวันแล้วมันก็ยืนอยู่ตรงนี้ด้วย" พี่ซีหันไปมองอีกข้างของเขา เดาว่าผีสาวคงอยู่ตรงนั้น  

"เฮียพูดอะไร"

"มันบอกกับกูทุกวันว่าถ้ามันย้อนเวลากลับไปได้มันจะไม่ทำแบบนี้ มันจะไม่ฆ่าตัวตาย มึงไม่รู้ว่าชีวิตหลังความตายมันทรมานแค่ไหน มึงอยากเป็นแบบมันหรือไง"

"เฮียพอได้แล้ว หนูไม่รู้ว่าเฮียพูดอะไร!"

"มึงคิดว่าตายแล้วจบเหรอ!" พี่ซีตวาดลั่นแล้วกระโดดขึ้นไปที่ขอบตึกข้างๆ น้ำขิง ก่อนกระชากแขนน้ำขิงมาจับ

"เฮียทำบ้าอะไรเนี่ย!"

"เอาดิ! โดดก็โดดด้วยกัน"

เฮ้ย...

"เฮียปล่อยหนู!"

"ก็ตายด้วยกันไปเลย กูก็เบื่อๆ ชีวิตเหมือนกันแหละ ตายแบบนี้ก็น่าจะดีกว่าเป็นตับแข็งตายแหละวะ"

"ไม่เอานะเฮีย!"

"ทำไม มึงโดดกูก็โดดแหละ"

"เฮีย อย่าทำแบบนี้!"

"มึงจะไปแคร์เหี้ยอะไรกับเรื่องไม่เป็นเรื่อง คนที่รักมึงก็ยังอยู่ พ่อแม่มึงก็ยังอยู่"

"..."

"กูก็ยังอยู่"

"เฮีย หนูขอโทษ"

"ไปขอโทษพ่อแม่มึงนู่น" น้ำตาของน้ำขิงไหลออกมาในตอนนั้นอย่างฟูมฟาย ก่อนพี่ซีจะดึงเธอมากอดแน่นเพื่อปลอบใจ

"นี่ จะซาบซึ้งอะไรกันก็เหอะ ลงมาก่อนได้ไหม ผมเสียวเว้ย!"

พี่ซีกระโดดลงมาจากขอบตึกแล้วดึงน้ำขิงลงมาด้วย ในตอนที่พ่อกับแม่ของน้ำขึงจะวิ่งขึ้นมาถึงดาดฟ้าพอดีพร้อมกับเท็นและไคโร

"พ่อ แม่"

"ไอ้ลูกบ้า! ทำบ้าอะไร!"

"หนูขอโทษ! หนูขอโทษ!"

"ไม่เป็นไรลูก ทุกอย่างจะไม่เป็นไร"

"หนูขอโทษจริงๆ" เสียงพร่ำขอโทษดังไม่หยุดจากปากน้ำขิง ผมเดินเข้าไปหาพี่ซีที่เซเข้ามาหาผมจึงรับร่างเขาเอาไว้

"พี่เป็นอะไรเปล่า"

"ขาอ่อน แม่งโคตรเสียวอะ"

"แล้วกระโดดขึ้นไปทำไมเล่า"

"เดินไม่ไหวแล้ว อุ้มหน่อยดิ"

"ใครจะไปอุ้มไหว" ผมอุ้มพี่ซีไม่ไหวอยู่แล้วแต่ก็ยอมให้เขาพาดแขนไว้บนคอ เขาชอบทำตัวเท่แต่เสียหมาทีหลังแบบนี้เสมอ แต่ในความเท่จอมปลอมของเขา มันก็ช่วยชีวิตน้องที่เขารักเอาไว้ได้

และผมชอบที่พี่ซีเป็นแบบนี้ที่สุดเลย    

หลังจากเรื่องทุกอย่างเรียบร้อย น้ำขิงตัดสินใจย้ายกลับไปอยู่กับพ่อแม่ที่บ้าน เราทุกคนที่นี่ไม่รู้ว่าเรื่องหลังจากนี้จะเป็นยังไงต่อ แต่ผมก็เชื่อว่าความผิดพลาดมันจะกลายเป็นบทเรียนให้เราเสมอ หลังจากนี้น้ำขิงจะต้องเข้มแข็งขึ้นเพื่อตัวเอง เพื่อพ่อและ และสิ่งเล็กๆ ในท้องที่จะกลายมาเป็นลูกของน้ำขิงอย่างแน่นอน ผมมองดูรถของพ่อแม่น้ำขิงที่กำลังแล่นออกไปหลังจากเราบอกลากัน น้ำขิงโผล่ออกมาจากกระจกแล้วโบกมือให้เราอีกครั้ง พี่ซีพยักหน้ารับกระทั่งรถและคนลับตาเราไป  

"รายได้หายไปอีกหนึ่ง" พี่ซีพูดออกมาเบาๆ

"หอเจ๊งแน่ๆ"

"ไอ้...เวร" พี่ซีเอ่ยช้าๆ ชัดๆ แล้วซัดหมัดเข้าพุงเท็นไปทีหนึ่ง

"หอนี้ไม่มีผู้หญิงแล้วนะ เฮียไปหาสาวๆ มาเช่าหอใหม่สักคนไหม"

"มึงไปหามาดิ เอามาห้าคนเลยจะได้ครบห้องพอดี"

"พี่ขิงไม่น่าย้ายออกเลย ที่จริงอยู่ต่อก็ได้"

"นั่นดิ..." พี่ซีหันไปตอบไคโร ก่อนชะงักคำพูดตอนที่รู้ตัวว่าเผลอพูดกับไคโรไปแล้ว เด็กนั่นก็ได้แต่หันหน้าขวับหนีไปอีกทาง ไม่สู้หน้ากัน  

"โอ๊ย! ไม่ต้องฟอร์มแล้ว จะคุยก็คุยกันเลย" เท็นพูดขึ้นแล้วดึงสองคนนั่นให้หันมองหน้ากัน พี่ซีปรายสายตามองไคโรที่ก้มหน้าเงียบๆ

"มึงขอโทษกูยัง"

"ขอโทษ..."

"พูดดีๆ"

"ขอโทษครับเฮีย"

"ขอโทษน่านด้วย วันนั้นมึงเสียงดังใส่น่าน"

"ขอโทษครับพี่น่าน"

ผมโบกมือปัดๆ เพราะไม่ได้โกรธเคืองอะไรเขา

"ผมขอโทษนะเฮีย ผมจะไม่ทำตัวแบบนั้นอีก จะไม่ปากเสียใส่เฮียอีก ผมรู้แล้วว่าเฮียเป็นห่วงผมครับ" ไคโรพูดแล้วยกมือไหว้ลงบนอกของพี่ซี

"มากไปๆ มึงไม่กราบตีนกูเลยล่ะ"

"กราบครับเฮีย" ไคโรเปลี่ยนตำแหน่งมือไปที่หน้าของพี่ซี

"ไอ้เด็กเวร!" พี่ซีพูดขำๆ แล้วผลักหัวไคโรเบาๆ

ผมมองเห็นมิตรภาพที่เกิดขึ้นที่นี่ ผมมองเห็นครอบครัว เราอยู่กันแบบพี่น้อง โดยมีพี่คนโตเป็นพี่ซี ที่คอยดูแลและเอาแต่เป็นห่วงพวกเราอยู่เสมอ พี่ซีเป็นคนดีมากกว่าที่ตาเห็น ในจิตใจของเขาแตกต่างกับบุคลิกที่เขาเป็น เขาคือคนที่พร้อมจะดูแลคนอื่นมากกว่าตัวเอง ผมเคยคิดเอาไว้ว่าตัวเองยังไม่พร้อมจะชอบใคร หรือบางทีชีวิตนี้อาจจะไม่ชอบใคร แต่ตอนนี้ก็ไม่รู้แล้วว่าทำไมเปลี่ยนใจ

แล้วเริ่มชอบคนบางคนเข้าแล้ว


To be continued

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น