แมวขี้อ้อน

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

Vampire Yaoi Boy's Love (3P) (คารอส x เดม่อน) -02- ...ชายหนุ่มแปลกหน้า...

ชื่อตอน : Vampire Yaoi Boy's Love (3P) (คารอส x เดม่อน) -02- ...ชายหนุ่มแปลกหน้า...

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 21.6k

ความคิดเห็น : 14

ปรับปรุงล่าสุด : 06 ก.พ. 2558 21:30 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Vampire Yaoi Boy's Love (3P) (คารอส x เดม่อน) -02- ...ชายหนุ่มแปลกหน้า...
แบบอักษร

Vampire Yaoi Boy’s Love (3P)

อันตรายรักร้ายฉบับนายแวมไพร์ตัวแสบ

 

 

ตอนที่ 2

 

 

ชายหนุ่มแปลกหน้า...

 

 

 

            “เซ็กส์คืออะไรหรอ” เดม่อนถามตาแป๋วด้วยความไม่รู้ ทำให้คารอสอ้าปากนิดๆ

 

 

 

            “นี้เจ้าไม่รู้จริงๆหรอว่า เซ็กส์คืออะไร” คารอสถามเพื่อความแน่ใจ

 

 

 

            “อื้ม! ข้าไม่รู้อะ ท่านช่วยบอกข้าจะได้มั้ย” เดม่อนพูดถามขึ้น ทำให้คารอสถึงกับกุมขมับเมื่อได้ยิน

 

 

 

            “เซ็กส์ ก็คือการนอนด้วยกันนะ” คารอสตอบเรียบๆ เดม่อนเอียงคอนิดๆพร้อมกับทำหน้าสงสัยและยกมือขึ้นมากัดเพื่อคิดตามแต่ท่าทางนั้นมันทำให้คารอสถึงกับนิ่งกับความน่ารักของเดม่อน

 

 

 

            “เอ๋ ? งั้นถ้าเซ็กส์คือการนอนด้วยกันแล้วละก็ ท่านก็มานอนกับข้าสิ ข้าจะได้ไปโลกมนุษย์ได้ยังไงละ” เดม่อนพูดบอกและตบที่หมอนข้างตัวทำให้คารอสรู้เลยว่าคำว่า นอนด้วยกัน ของเดม่อนคือการนอนเฉยๆบนเตียงเพียงเท่านั้น

 

 

 

            พรึ่บ!

 

 

 

            “อ๊ะ!” เดม่อนร้องขึ้นเมื่อจู่ๆคารอสที่เคยนั่งอยู่ทางตรงข้ามกลับมาพลักตนเองลงบนเตียงพร้อมกับขึ้นมาคร่อมร่างของเดม่อนเอาไว้

 

 

 

            “เจ้าไม่รู้ความหมายคำว่าเซ็กส์เลยด้วยซ้ำอย่าคิดว่าจะได้ออกจากที่นี้ไปได้เลย” คารอสพูดว่าทำให้เดม่อนยิ่งทำหน้างงเข้าไปใหญ่

 

 

 

            “เอาเป็นว่าเจ้าไม่สามารถไปโลกมนุษย์ได้จนกว่าจะอายุครบ 100 ปี” คารอสพูดว่าและรีบลุกออกเพราะรับรู้แล้วว่ามีอะไรบางอย่างกำลังตื่นตัวขึ้น

 

 

 

            “ก็ข้าอยากไปหาท่านดาร์คนิหน่า...อีกอย่างการไปครั้งนี้ท่านดาร์คไม่เคยบอกข้าล่วงหน้าเลย” เดม่อนพูดบอกเสียงหม่น

 

 

 

            “เฮ้อ...เดี่ยวข้ามาอย่าคิดออกไปไหนเชียวละ” คารอสกับชับก่อนจะรีบเดินออกจากห้องไป เดม่อนมองตามด้วยความสงสัยแต่พอนึกถึงเรื่องที่ดาร์คไปโลกมนุษย์โดยไม่บอกก็รู้สึกน้อยใจขึ้นมา ใบหูแมวเล็กๆค่อยๆตกลงเรื่อยๆ เดม่อนลุกขึ้นนั่งก่อนจะเดินไปทางหน้าต่างพร้อมกับมองท้องฟ้าที่มีแสงวาบๆของสายฟ้าที่เตรียมผ่าลงมาได้ทุกเมื่อ

 

 

 

            “ถึงยังไงข้าก็อยากจะไปนิหน่า” เดม่อนพูดขึ้นและรีบกระโดดออกจากหน้าต่างก่อนจะแปลงตัวเป็นแมวดำพร้อมกับใช้ความเร็ววิ่งไปตามเส้นทางที่จะทำให้เดม่อนไปถึงประตูที่เชื่อมต่อโลกมนุษย์ได้แต่เดม่อนก็วิ่งมาได้ไม่นานเพราะบาดแผลที่ได้รับมาเริ่มจะเปิดออกอีกครั้ง

 

 

 

            “อีกนิดเดียว...” เดม่อนพูดขึ้นก่อนจะออกแรงวิ่งอีกครั้งเพราะกลัวคารอสจะรู้ตัวและตามมาทันเสียก่อน เดม่อนวิ่งตรงมาทางประตูมิติฝั่งของแวมไพร์ เพราะเดม่อนไม่อยากเสี่ยงกับพวกจมูกไวฝีเท้าเร็วอย่างหมาป่นอกรีค เดม่อนวิ่งจนมาถึงหน้าประตูก่อนจะกระโดดเข้าไปทันที

 

 

 

            วาบ!

 

 

 

            “โอ๊ยย!!...” เดม่อนร้องขึ้นเมื่อจู่ๆก็มีแสงบางอย่างส่องเข้ามาที่ตัวของเดม่อนจนแทบไหม้ เดม่อนรีบหลบเข้าทางพุ่มไม้ทันทีก่อนจะกำหนดจิตให้ตนเองแปลงร่างกลับเป็นมนุษย์แต่สิ่งที่เกิดขึ้นคือร่างของเดม่อนนั้นไม่กลับคืนร่าง เดม่อนยังคงกลายเป็นแมวดำอยู่

 

 

 

            “แสบตาจริงๆ” เดม่อนพูดว่าก่อนจะฟุบหลับลงข้างพุ่มไม้เพราะอ่อนแรงจากบาดแผลและแสงแดดจากโลกมนุษย์ที่เดม่อนไม่เคยได้รับ

 

 

 

            ..

 

 

            ..

 

 

            ..

 

 

 

            “อึ่ก...อื้อออ...” เสียงอือในลำคอของเดม่อนดังขึ้น ก่อนจะค่อยๆลืมตาขึ้นมาช้าๆ และค่อยๆมองไปรอบๆที่ ๆ คุ้นตาเดม่อนก้มมองตัวเองก็พบว่ายังคงอยู่ในร่างของแมว

 

 

 

            ...ยังไม่สามารถกลับร่างได้อีกหรอ...

 

 

 

            เดม่อนคิดในใจก่อนจะค่อยๆลุกขึ้นยืน บาดแผลตามตัวถูกทำแผลให้เรียบร้อยแล้วตอนนี้เดม่อนกำลังยืนอยู่บนเตียงนอนหันขวาไปก็เจอกระจกบานเลื่อนที่ด้านนอกเป็นสระว่ายน้ำขนาดพอดีไม่ใหญ่ไม่เล็ก เดม่อนค่อยๆกระโดดลงจากเตียงจากเตียงแต่อาจเป็นเพราะการขยับตัวทำให้เดม่อนเจ็บจี๊ดที่แผล

 

 

 

            “เหมี๊ยว!...” เดม่อนร้องขึ้นด้วยความเจ็บที่มาช่วงหนึ่งราวกับโดนหยิกแรงๆทีเดียวแล้วปล่อย

 

 

 

            “อ้าว ตื่นแล้วหรอ” เสียงแหบๆทุ่มๆ เหมือนเสียงแตกหนุ่มใหม่ๆดังขึ้นจากทางด้านนอกกระจกบานเลื่อนถึงแม้จะถูกปิดเอาไว้อยู่แต่หูของเดม่อนนั้นดีกว่ามนุษย์หลายเท่าทำให้ได้ยินเสียงของชายหนุ่มร่างสูงยืนอยู่ด้านนอก

 

 

 

            แกร๊ก

 

 

 

            กระจกบานเลือนถูกเปิดออกทำให้เดม่อนที่ไม่คุ้นเคยกับคนตรงหน้าจึงรีบกระโดดขึ้นไปบนหลังตู้เสื้อผ้าทันทีพร้อมกับแยกเขี้ยวขู่และหางที่ขนเริ่มพองขึ้น

 

 

 

            “หว่า ฉันน่ากลัวขนาดนั้นเลยหรอ” เสียงแหบๆถูกเปร่งออกมาจากริมฝีปากของชายหนุ่มร่างสูงที่มีใบหน้าหล่อเหลาแต่ถ้าหากเทียบกับแวมไพร์ชายหนุ่มคนนี้ก็ยังหล่อไม่สู้แวมไพร์อยู่ดี

 

 

 

            “เหมียวๆๆๆ” ชายหนุ่มร้องขึ้นและยกมือขึ้นราวกับรอรับเดม่อนอยู่

 

 

 

            “เหมี๊ยวว” เดม่อนร้องเป็นเชิงก่อนแต่ก็ยังไม่ขยับไปไหน

 

 

 

            “มานี้เร็ว ฉันไม่ทำร้ายแกหรอก มาเร็วๆ” ชายหนุ่มพูดพร้อมกับระบายยิ้มจางๆเมื่อเดม่อนเริ่มขยับแต่ก็ยังไม่กระโดดลงไปด้านล่าง

 

 

 

            “มาเร็ว” ชายหนุ่มพูดด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนเดม่อนจึงยอมกระโดดลงไปในอ้อมอกของชายหนุ่มร่างสูง

 

 

 

            “เก่งมาก ไปกินข้าวกันเร็ว” ชายหนุ่มพูดว่าและพาเดม่อนเดินออกจากห้องนอนไปยังห้องครัว

 

 

 

            “ฉันจะตั้งชื่ออะไรให้แกดีนะ” ชายหนุ่มพูดขึ้นขณะที่กำลังหยิบอาหารแมวมาเทใส่จาน

 

 

 

            ...นี้นะหรอมนุษย์ไม่เห็นเหมือนในสมุดที่ข้าอ่านเลยสักนิด...

 

 

 

            เดม่อนพูดขึ้นและนึกไปถึงสมุดที่ตนเองเคยอ่านในคฤหาสน์ของตน เดม่อนเดินไปยังจานอาหารที่ร่างสูงได้เทอาหารเม็ดของแมวใส่จานวางไว้ให้ เดม่อนขยับหน้าเข้าไปใกล้เพื่อดมกลิ่นก่อนจะเบ๊หน้านิดๆเพราะมันไม่ใช่อาหารที้เดม่อนนั้นเคยกิน

 

 

 

            “ทำไมไม่กินละ เดี่ยวแผลก็ไม่หายหรอก” ชายหนุ่มร่างสูงพูดขึ้นเมื่อเห็นว่าเดม่อนเอาแต่ยืนนิ่งอยู่หน้าจานอาหาร

 

 

 

            “แกไม่กินอาหารเม็ดหรอกหรอ” ชายหนุ่มพึมพำก่อนจะเดินไปเปิดตู้เย็นและทำอะไรบางอย่างในครัวก่อนที่กลิ่นหอมๆจะโชยออกมาหาเดม่อนที่นั่งอยู่หน้าประตูห้องครัว เดม่อนรีบเข้าไปในห้องครัวทันทีที่ได้กลิ่นหอม

 

 

 

            “ตามกลิ่นมาเชียว” ชายหนุ่มพูดยิ้มๆและใช้ช้อนค่อยๆแกะปลาทูตัวใหญ่ใส่จานเพราะมันยังร้อนอยู่เมื่อแกะปลาเสร็จชายหนุ่มก็ตักข้าวใส่จานให้เดม่อนเล็กน้อยและใช้ช้อนคลุกให้ข้าวกับปลาปนกันเพื่อไม่ให้เดม่อนเลือกกินแต่ปลา

 

 

 

            “กินช้าๆนะมันร้อนอยู่” ชายหนุ่มพูดบอกเดม่อนนั่งลงหน้าจานข้าวแต่ยังไม่ได้ขยับเข้ามากินแต่อย่างใดเพราะยังไม่ไว้ใจมากเท่าไหร่ ชายหนุ่มจึงหยิบช้อนมาตักข้าวเข้าปากเล็กน้อยเพื่อเป็นตัวอย่างเมื่อไม่เห็นเดม่อนแตะข้าวในจานเลยสักนิด (ดูมันแย่งแมวกิน > ขี้อ้อน)

 

 

 

            เดม่อนลังเลเล็กน้อยแต่ก็ขยับเข้ามากินโดยที่สายตาก็พยายามเหลือมองการกระทำของชายหนุ่มไปด้วยชายหนุ่มนั่งมองเดม่อนกินอาหารยิ้มๆ และยกมือขึ้นมาลํบบริเวณแผลตรงขาของเดม่อนตอนแรกเดม่อนมีทาทีตกใจเล็กน้อยแต่ก็ยอมให้ชายหนุ่มลูบ

 

 

 

            “แกมาจากไหนกันนะ ขนแกทั้งนุ่มน่าสัมผัสแถมดวงตาสีฟ้าสวยแบบนี้ไม่น่าจะเป็นแมวจรจัดนะ” ชายหนุ่มพึมพำเบาๆ

 

 

 

            “บลู...” ชายหนุ่มพูดเสียงแผ่วพร้อมกับใช้มือแกร่งลูบเบาๆที่หัวของเดม่อน เดม่อนนิ่งไปนิดเมื่อได้ยิน พร้อมกับเอียงคอและสะบัดหางไปมาช้าๆราวกับสนใจในสิ่งที่ชายหนุ่มพูด

 

 

 

            “ตาแกสีฟ้าสวยดี....ฉันขอตั้งชื่อแกว่าบลูนะ” ชายหนุ่มพูดยิ้มๆ

 

 

 

            “ฉันชื่อเซน” ชายหนุ่มพูดบอกออกมาอีกครั้งเดม่อนมองลกเข้าไปในดวงตาของเซนที่มันมีแววตาที่ปะปนไปด้วยแววตาเศร้าสร้อยและโหยหาอะไรบางอย่างจนเดม่อนอดไม่ได้เลยที่จะยกขาขึ้นมาแตะมือของเซนเอาไว้

 

 

 

            ..

 

 

            ..

 

 

            ..

 

 

 

            “ไอ้ตัวแสบเอ๋ย” เสียงทุ่มดังสบถเบาๆ

 

 

 

            “น่า ๆ เดม่อนก็เป็นเด็กแบบนี้ละ อย่าคิดมากเลยนะครับท่านคารอส” ไดม่อนพูดยิ้ม ๆเมื่อเห็นคารอสนั่งถอนหายใจอยู่ในห้อง ตอนนี้เป็นเวลาเที่ยงตรงของเวลาโลกมนุษย์จึงเป็นเวลาพักทานข้าวของเหล่าพยาบาลและหมอ คารอสจึงใช้ช่วงนี้พักตาเวลาทำงาน แต่วันนี้นั้นไม่เหมือนวันอื่นๆเพราะคารอสนั้นต้องมานั่งคิดพื่อจะหาวิธีหาเดม่อนให้เจอหลังจากที่เมื่อวานเดม่อนได้หายตัวไปขณะที่ตนเองนั้นไปปลดปล่อยในห้องน้ำ

 

 

 

            “เจ้าดูไม่มีท่าทีเป็นห่วงเดม่อนเลยนะ” คารอสพูดขึ้นและหรี่ตามองไดม่อน

 

 

 

            “อย่ามามองข้าแบบนั้นนะท่านคารอส ข้านะเป็นห่วงน้องชายข้าเสมอแหละ” ไดม่อนพูดว่าก่อนถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ ไม่ใช่ว่าไดม่อนไม่เป็นห่วงเดม่อน แต่ไดม่อนต้องพยายามสงบเอาไว้ถ้ากระวนกระวายไปมันก็ไม่เกิดประโยชน์อะไรอยู่ดีถ้ายังคิดไม่ออกและไม่มีเบาะแสของเดม่อนแบบนี้

 

 

 

            “อย่าได้กังวลไปเลย วันนี้ท่านมีนัดกับลูกชายคนโตของบริษัทเครื่องยนต์นิ อย่าเครียดกับเรื่องนี้เลยทำงานดีกว่า” ไดม่อนพูดบอกก่อนจะลุกเดินออกจากห้องของคารอส คารอสจึงหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาและต่อสายหาใครบางคน

 

 

 

 

            “(ฮัลโหลครับ)” ปลายสายรับสาย

 

 

 

            “สวัสดีครับ อาการเป็นยังไงบ้างครับ” คารอสพูดถามคนไข้พิเศษของตน

 

 

 

            “(ดีขึ้นครับ แต่ผมยังคงเจ็บอยู่เป็นช่วงๆ)” ปลายสายคอบกลับ

 

 

 

            “วันนี้ผมจะเข้าไปหาที่บ้านช่วงบ่าย 3 นะครับ” คารอสพูดบอก

 

 

 

            “(ครับได้ครับ)”

 

 

 

            “ครับ แล้วเจอกันนะครับคุณเซน...”

 

 

 

++++++++++!!จบตอนที่สอง!!++++++++++

กลับมาจากค่ายแล้วค่า

> O <

 

 

ความคิดเห็น