ทูลเกล้าฯ

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : 2.สงสัย

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 4.2k

ความคิดเห็น : 7

ปรับปรุงล่าสุด : 05 มี.ค. 2561 20:05 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
2.สงสัย
แบบอักษร

*'*ความแค้นอยู่เหนือความรักต่อให้รักมากแค่ไหน สุดท้ายความแค้นก็เอาชนะอยู่ดี แล้วทำไมต้องให้ความแค้นมาพร้อมกับความรักล่ะ... '

ขุนพล อัศวิมานิณีในชุดกางเกงยีนต์ขายาวสีดำกับเสื้อยืดธรรมดาสีขาวทับด้วยเสื้อแจ็คเก็ตสีดำ แว่นตาสีโอชาที่ใส่แล้วเข้ากับใบหน้าดุดันของเขา ขายาวๆที่สูงถึง190ก้าวเดินไปตามพื้นของสนามบินก่อนจะรีบสาวเท้าให้เร็วขึ้นเพื่อไปยังรถที่คนขับรถมายืนรอนานพอสมควรแล้ว "สวัสดีครับคุณชาย" พ่อบ้านคนเดิมยังคงไม่เปลี่ยนแปลง ก้มศรีษะลงหน่อยๆเป็นการทักทาย ขุนพลเพียงพยักหน้าแล้วรีบขึ้นไปนั่งบนรถทันใด เขาไม่มีเวลามาเสวนาอะไรทั้งสิ้น  สีปีที่อยู่เมืองนอกไม่ได้ทำให้เขาลืมเรื่องราวที่เกิดขึ้นในวันวานแม้แต่น้อย ความทรงจำวัยเด็กของเขาที่มีร่างเล็กๆของใครอีกคนอยู่ด้วยเสมอ ด้วยนิสัยเรียบร้อยของเด็กคนนั้นกับท่าทีอ่อนหวานยิ่งทำให้ขุนพลหลงไหลเข้าไปใหญ่  "พุดซ้อน..."  "อะไรนะครับคุณชาย" คนขับรถเอ่ยถาม "เปล่า"  นี้เขา คิดถึงคนทรยศทำไมกัน

รถคันเงาสีดำวิ่งเข้าสู่รั้วบ้านที่คุ้นเคยทำให้ชายหนุ่มรู้สึกโหยหามัน แม้จะเป็นเวลาเพียงสี่ปีที่นับว่าน้อยนิดกว่าในครั้งแรกเมื่อสิบสามปีที่เขาไปไกลห่างจากเมืองไทย ก็ยังไม่รู้สึกว่ามันนานเท่าครั้งนี้เลย ที่ว่าโหยหาคงไม่ได้โหยหาบ้านหรอก เขาคงจะอยากโหยหาใครอีกคนมากกว่า แต่จิตใต้สำนึกมันก็เรียกร้องว่าอีกคนเป็นแค่คนทรยศเท่านั้น "ลูกพล..." ผู้เป็นแม่ที่เห็นลูกชายก้าวลงมาจากรถจึงรีบเดินไปโอบกอดด้วยความคิดถึง  "แม่คิดถึงนะลูก" เอ่ยบอกอย่างปรีดี  "พลก็คิดถึงแม่ครับ" โอบกอดผู้เป็นบุตรชายจนพอใจก่อนจะหอมแก้มด้วยความคะนึงไปหลายฟอด  "แล้วนี้พ่อไปไหนครับ" คุณหญิงมะลิทำสีหน้าหมั่นไส้ผู้เป็นสามีที่ไม่ได้ยืนอยู่ตรงนี้บุตรชายจึลยังเอ่ยถามด้วยความห่วงใย  "ช่างเขาสิลูก ป่ะเข้าบ้านนะ" ขุนพลพยักหน้าหน่อยๆก่อนจะโอบเอวแม่แล้วเดินเข้าไปในบ้านพร้อมกัน ขุนพลขึ้นมาบนห้องนอนของตัวเองอย่าเหนื่อยหน่าย พรางมองไปรอบๆหัองที่ไม่ได้มีอะไรเปลี่ยนไป ก่อนจะลุกขึ้นไปเปิดผ้าม่านสีขาวบางออกแสดงทัศนียภาพภายนอกให้เชยชม แต่สายตากลับเอาแต่จ้องเรือนหลังเล็กๆที่เคยมีใครอีกคนอยู่ พลันความคิดเมื่อวันวานก็หวนคืนจนได้ ขุนพลส่ายหน้าเรียกสติตัวเองก่อนจะยกยิ้มมุมปาก "พุดซ้อนมึงนี้มัน ไม่เคยทำให้กูลืมได้เลยจริงๆ" 

ห้าวันที่กลับมาอยู่บ้านเกิดเมืองนอนของตนเองทำให้ต้องใช้เวลามากพอสมควรในการปรับตัวให้เข้ากับสภาพความเป็นอยู่ต่างๆ ตำแหน่งรองประธานตกเป็นของเขาตั้งแต่วันแรกที่มาทำงาน ธุระกิจนำเข้ารถยนต์ที่สร้างกันมาตั้งแต่รุ่นปู่รุ่นย่า จนตกทอดมาถึงเขา มันคงเป็นสิ่งที่คนภายนอกมองแล้วน่าอิจฉา แต่เปล่าเลยถ้าการเพียบพร้อมไปทุกอย่างแต่ต้องทอดทิ้งบางสิ่งที่สำคัญในชีวิต มันก็ไม่ได้เรียกว่าเพียบพร้อมหรอก  ก็อกๆ "เชิญครับ" เสียงเคาะประตูทำให้ขุนพลเงยหน้าจากกองเอกสารมาจนใจบุคคลที่ก้าวเขามาในห้อง ใบหน้าเรียวที่ไม่ได้สวยหรือหล่อจนเกินไปของคนรัก 'คุณเล็ก' แฟนหนุ่มที่คบกันมาตั้งแต่อยู่เมืองนอก เมื่อเห็นว่าเป็นคนรักของตนขุนพลจึงวาดยิ้มออกมาด้วยความดีใจ "หน้าบึ้งจริงครับท่านรอง" น้ำเสียงหยอกล้อของคนรักคงเป็นสิ่งที่ทำให้ขุนพลลืมเรื่องต่างๆในสมองได้สักพัก "เหนื่อยมากมั้ยครับ" จากสีหน้าเล่นๆเมื่อกี้กลายมาเป็นสีหน้าจริงจังทำให้คนโดนถามยิ้มขำ "พอเห็นคุณเล็กผมก็หายแล้วครับ" ขุนพลตอบตามความจริง  "นี้มันเที่ยงแล้วนะครับ เลขาบอกว่าขุนพลยังไม่ทานข้าว เล็กเลยซื้อขนมเค้กร้านประจำมา" กล่องเค้กส้มสดขนาดสามเหลี่ยมถูกยื่นมาให้อีกคน  "แค่ปีเดียว รู้สึกว่าคุณเล็กจะมีร้านประจำเยอะนะครับ" คนโดนแซวยู่ปากเล็กน้อย "ก็ร้านนี้อร่อยอะ" ขุนพลพยักหน้ายอมแพ้  เสียงโทรศัพท์ของคุณเล็กดังขึ้นทำให้ต้องรับกลับบ้านไปเพราะมีธุระด่วน 

เวลาล่วงเลยมาถึงบ่ายสองเอกสารต่างๆที่ต้องเคลียร์ก็เสร็จหมดเรียบร้อย ขุนพลจึงทิ้งตัวลงกับเก้าอี้ปล่อยให้สมองคิดอะไรไปเรื่อย "ยังไม่ได้กินอะไรเลยนิ" คิดได้ดังนั้นขุนพลจึงบอกให้เลขานำกาแฟดำมาให้  สักพักคุณเลขาจึงนำกาแฟมาเสริฟ นึกขึ้นได้ว่าคุณเล็กเอาเค้กมาฝากเขาจึงเดินไปเปิดตู้เย็นมินิในห้องเพื่อนำเค้กออกมา กลิ่นกาแฟหอมๆกับเค้กนมสดที่เขาชอบ พอเห็นอาหารสองอย่างสมองก็ตีรันความหลังกลับมาอีกรอบ

'พุดซ้อนครับ....' ร่างสูงใหญ่ใช้จังหวะที่คนตัวเล็กตีแป้งกับไข่รวมกันเตรียมทำแป้งเค้ก เข้ามาโอบกอดอีกคนจากทางด้านหลัง ทำให้คนถูกโอบสะดุ้งเบาๆก่อนจะหันมายกยิ้มให้คนรัก 'คุณพล มาตั้งแต่เมื่อไหร่ครับ' คนตัวเล็กถามออกไปอย่างเขินอายแม้มันจะไม่มีใครเห็นก็ตามเถอะว่าใบหน้าของเขามันแดงก่ำแค่ไหน 'เค้กนมสด' ขุนพลกระซิบถามกับใบหูเล็กๆก่อนจะเป่าลมให้อีกคนสยิวเล่น 'อือ..คุณพลให้พุดซ้อนทำเค้กก่อนได้มั้ย' คนตัวเล็กหันหน้ามาปะทะกับอีกคนด้วยสายตาวิงวอน 'ได้สิครับ สัญญากับพลก่อนนะว่าจะทำเค้กนมสดพิเศษนี้ให้พลคนเดียว ' พุดซ้อนพยักหน้าและยิ้มหวานจนอีกคนก้มลงไปหอมแก้มฟอดใหญ่ พร้อมกับฝ่ามือน้อยๆที่ตีลงบนแขนเจ้าตัว

"เหอะ!!" คิดแล้วก็น่าสมเพชตัวเองว่าทำไมเขาถึงรักและบูชาอีกคนขนาดนี้ ช้อนเล็กๆตักลงบนเค้กพอดีคำก่อนจะนำเข้าเรียวปากหนา คิ้วหนาขมวดเข้าหากันก่อนจะสงสัยว่าเค้กนี้ฝีมือมันคุ้นๆเหมือนได้กินที่ได้ "คงต้องถามคุณเล็กแล้วละว่าร้านอยู่ตรงไหน"

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น