มากาลิซ / ควีนโพดำ

จะพยายามมาอัพให้อ่านทุกวันอัพเต็มบ้างเป็น%บ้างแล้วแต่ว่าวันนั้นๆจะมีกำลังแต่งแค่ไหน #ติดเหรียญหลังจากแก้คำผิดในตอนนั้นๆ

ชื่อตอน : EXCHANGE : TWO [100%]

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 3.2k

ความคิดเห็น : 21

ปรับปรุงล่าสุด : 18 มี.ค. 2561 20:38 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
EXCHANGE : TWO [100%]
แบบอักษร

"ผมปล่อยความรู้สึกและร่างกายของผมไว้ที่สายตาของคุณ​"


DATE : 06/03/18

@Wanna one Condo

"พี่ไลท์ขาตื่นได้แล้วค่ะ"

"พี่ไลท์วันนี้ฟ้ามีสอบแต่เช้านะ"แรงเขย่ายิกยุกเบาๆตรงแขนปลุกร่างที่นอนหลับสนิทเพราะเหนื่อนล้ามาทั้งคืนให้ตื่นจากการหลับไหล

"พี่ไลท์ๆๆๆ"ฟ้าใส่เขย่าร่างคนตัวโตแรงขึ้นเมื่อเห็นว่าชายหนุ่มเริ่มนิ่วหน้าและขยับตัว

"ค่ะๆๆๆคนดีพี่ื่ตื่นแล้ว"เปลือกตาหนาลืมขึ้นสบตากับร่างที่กำลังทำท่าป้องปากกระซิบเรียกเขาข้างหูอ้อมแขนอุ่นรวบร่างเล็กในชุดนักศึกษาเข้าหาตัว

"ขี้เซาอ่าฟ้าปลุกตั้งนานกว่าจะตื่น"ฟ้าใสมุ่ยหน้าทั้งๆที่เมื่อคืนพูดเองแท้ๆว่าวันนี้ต้องตื่นเช้า

"ขอโทษค่ะไม่งอนเนอะ"ขยับใบหน้าขึ้นหอมแก้มนิ่มฟอดใหญ่ทั้งซ้ายทั้งขวา

"งื้อออรีบตื่นไปอาบน้ำแต่งตัวได้แล้วค่ะเดี๋ยวสาย"มือเล็กดันปลายคางเรียวที่ไม่มีท่าว่าจะยอมผละออกจากแก้ม

"ขอฟัดก่อนน้าาา"ไลท์ส่ายหน้ายิ้มกริ่มไล่ริมฝีปากระดมจูบทั่วใบหน้าหวาน

"อ๊า ไม่เอาพอแล้วเดี๋ยวสายจริงๆน้าาา"ฟ้าใสยกมือขึ้นปิดแก้มหดคอหนี

"พี่ไลท์!"คนบ้าขนาดปิดแก้มแล้วยังจุ๊บมือเค้าอีกน่ะ

"โอ๋ๆๆๆไม่แกล้งแล้วคร้าบบ"ร่างสูงลุกขึ้นจากขยี้ผมเบาๆ

"ชุดกับผ้าเช็ดตัวฟ้าเตรียมไว้ให้แล้วนะคะส่วนอาหารเช้าวางอยู่บนโต๊ะเดี๋ยวฟ้าไปรอที่โต๊ะนะ"ว่าจบก็เดินออกไปทิ้งให้ไลท์มองตามหลังยิ้มๆชายหนุ่มเดินไปยังเก้าอี้หน้ากระจกที่ๆฟ้าใสมักเตรียมของให้เขาในทุกๆเช้าไม่ว่าเธอจะรีบขนาดไหน

รอยยิ้มบางเบาพลันจุดขึ้นตรงมุมปาก

ตั้งแต่เกิดมาเขายังไม่เคยเจอผู้หญิงคนไหนที่น่ารักและแสนดีเท่าเธอมาก่อนผู้หญิงที่รู้ใจดูแลเอาใจใส่เขาทุกเรื่องและทำให้เขายิ้มแบบที่ไม่เคยยิ้มให้ใครเธอเหมือนต้นหญ้าสีเขียวบนพื้นดินแห้งแล้งสร้างสีสันในชีวิตเทาๆของเขา....

ที่ร้ายกาจกับคนทั้งโลกแต่แสนดีและอ่อนโยนกับเธอคนนี้เพียงคนเดียว

ถ้าเขาบอกว่าเขาไม่เคยมีอะไรกับฟ้าใสเลยสักครั้งไม่เคยล่วงเกินมากไปกว่าหอมและจูบทั้งๆที่คบกันมาหกปีเต็มจะมีใครเชื่อไหม?

แค่ก็นั่นแหละมันคือความจริง...

"ก็น่ารักขนาดนี้จะไม่ให้รักมากได้ยังไง"


***************


@มหาวิทยาลัย WBBM

"ขอบคุณนะคะที่มาส่ง"ฟ้าใสหันไปยิ้มหวานให้กับโชเฟอร์ประจำตัวที่เขามักมาส่งเธอเข้าเรียนทุกเช้าไม่ว่าจะยุ่งหรือรีบแค่ไหน

"เปลี่ยนจากคำขอบคุณเป็น...."พองแก้มขวาพลางเอียงหน้าเข้าหาน้อง

จุ๊บ!

"ตั้งใจทำงานนะคะ"ปากจิ้มลิ้มจุมพิตบนแก้มขาวเบาๆแบบที่ชอบทำก่อนลา

"พี่อาจจะมารับช้านะคะวันนี้พี่เข้าบริษัท"จริงแล้วงานประจำของเขาคือคุมบ่อนแต่เพราะงานที่บริษัทของพ่อวุ่นวายมีปัญหาเขาจึงต้องเขาไปช่วยจัดการ

"ค่ะฟ้าเข้าใจฝากสวัสดีคุณลุงด้วยนะคะ"

"ครับรอพี่นะพี่จะมารับห้ามแอบกลับก่อนเด็ดขาด"เขาห่วงจริงๆเรื่องที่เธอชอบแอบขึ้นรถประจำทางกลับจึงต้องกำชับให้มั่นเหมาะว่าต้องรอเขามารับเท่านั้น

"รับทราบค่ะคุณแฟนบ๊ายบาย"หยิบหนังสือและโบกมือลาเปิดประตูก้าวลงจากรถ

เธอยืนส่งเขาจนบูกันติคันงามลับตาไปคนตัวเล็กข้อข้อมือขึ้นดูเวลาเล็กน้อยก่อนจะก้าวเดินขึ้นตึกคณะเพื่อเข้าห้องสอบ

โดยที่เธอไม่ได้ล่วงรู้เลยว่าทุกการกระทำของเธอกับบุคคลภายในรถนั้นอยู่ในสายตาของบุคคลที่นั่งมองอยู่ในรถอีกคันทั้งหมด

ขาเรียวเล็กเดินขึ้นบันใดจนมาถึงชั้นสามซึ่งเป็นชั้นที่เธอทำการสอบในวันนี้หญิงสาวเดินตามทางที่มึผู้คนเดินสวนทางไม่มากนักเพราะตอนนี้เป็นเวลาแปดโมงกว่าๆทำให้คนไม่พลุกพล่านเท่าไรนัก

"บอกลาผัวมีความสุขมากไหม"

กึก!

เสียงที่ดังมาจากมุมตึกอีกด้านชะงักสองเท้าที่เดินตรงไปยังห้องสอบฟ้าใสหันมองตามเสียง

"สงสัยคงหูแว่วไปเอง...."พึมพำกับตัวเองกำลังก้าวขาจะเดินต่อทว่า

ุ"ถาม หูหนวกเหรอครับ"

"เมีย"

"!!!!"เสียงฝ่าเท้าหนักๆย่ำอย่างเป็นจังหวะดังออกมาจากมุมตึกน้ำเสียงที่เธอไม่เฉลียวใจในตอนแรกว่ามันช่างคุ้นหูเธอเหลือเกิน

แต่นั้นก็ไม่เท่ากับประโยคที่คนพูดจงใจเน้นย้ำคำในตอนท้าย....คำว่า 'เมีย'

ถึงแม้ไม่อยากจะหันกลับไปมองและอยากจะหายตัวหรือวิ่งหนีไปซะทว่าร่างกายมันกลับสวนทางกับสมองร่างเล็กค่อยๆหันกายไปประจันหน้ากับร่างสูงใหญ่ที่ยืนอยู่ตรงกลางทางเดินห่างจากจุดที่เธอยืนอยู่เพียงไม่กี่ก้าว

"นะ นาย..."ราวกับถูกช่วงชิงลมหายใจไปเสียงตั้งแต่วินาทีนั้นร่างกายเล็กพลันสั่นไหวพร้อมๆกับเย็นชืดทันทีที่ดวงตากลมหวานสบกับดวงตาสีนิลเยือกเย็นที่เธอเรียกมันว่า....ดวงตาของปีศาจ

"ไง"ไซโครกระตุกยิ้มแววตาเยือกเย็นเปลี่ยนเป็นแววตาพึงพอใจเมื่อได้เห็นปฏิกิริยาของคนตรงหน้า

"มานี่ดิ๊"กระดิกปลายนิ้วเรียกร่างเล็กให้เดินเข้ามาหาจะว่ายังไงดีล่ะมันหมดยุคพระเอกเดินไปกระชากนางเอกแล้วล่ะ

ดวงตาหวานเริ่มมีน้ำตาเอ่อคลอได้ยินคำพูดที่เขาเรียกเธอเต็มสองหูแต่เธอเลือกที่จะยิ่งหรืออาจจะเป็นเพราะว่าร่างกายเธอมันชาจนขยับเขยื้อนไม่ได้

"มาจุ๊บแก้มฉันเหมือนที่ทำกับไอ้ไลท์ซิ"นิ้วที่ใช้กระดิกเรียกเลื่อนไปจิ้มที่แก้มเบาๆสายตยังคงจดต้องร่างงามที่ยังยืนนิ่งทำหน้าเหมือนจะร้องไห้

"ฮึก!"ร่างกายนิ่งค้างเริ่มขยับตัวเธอค่อยๆก้าวอย่างอ้อยอิ่งเข้าไปหาผู้ชายที่เธอเกลียดแสนเกลียดแต่ก็ทำอะไรไม่ได้นอกจากยอม

ยอมให้เขาทำอะไรก็ได้ตามที่เขาต้องการ

"ช้า"

ฟึ่บ! ตึก!!

"อ๊ะ! อื้อออออ!"ทุกอย่างมันเกิดขึ้นอย่างรวดเร็วจนเมื่อรู้ตัวอีกทีริมฝีปากของเธอก็ถูกรุกรานโดยปากหยักที่บดขยี้แถมยังกดตรึงร่างเบียดเสียดกับร่างของเธอจนร่างเล็กแทบจะกลืนกับกำแพง

"ฮึกกก!"น้ำหยาดใสไหลออกจากหางตากระทบแก้มฟ้าใสเบี่ยงใสหน้าหนีจูบที่รุนแรงป่าเถื่อนนั่นทว่าเพียงแต่เธอขยับเขาก็ตามไปสอดลิ้นกวาดต้อนความหอมหวานจากปากบางอย่างมูมมามและเอาแต่ใจ

กลิ่นบุหรี่ฉุนๆที่ติดอยู่บนตัวและปลายลิ้นของคนตัวโตมอมเมาคนตัวเล็กให้อ่อนระทวยสองขาสั่นระริกแทบทรงตัวไม่อยู่ยิ่งฟันและริมฝีปากของร่างสูงขบเม้มทวีความรุนแรงมากเท่าไรก็ดูเหมือนว่าเธอจะขาดใจตาย

จ๊วบ! จุ๊บ!

"คิดถึง"

"คิดถึงเมีย"ปากร้อนๆผละออกจากริมฝีปากบวมเจ่อจูบซับแก้มนิ่ทเรื่อยไปจนถึงใบหูขาวสะอาดกระซิบบอกคำที่เขาอยากบอกเธอตลอดเวลาหนึ่งอาทิตย์ที่ไม่ได้เจอกัน

"ปล่อย ฮึก พะ พอได้แล้ว"มือบางดันอกแกร่งออกห่างเอ่ยห้ามเสียงสั่นเมื่อมือแสนซุกซนของร่างสูงเริ่มป่วนเปี้ยนบีบสะโพกและเอวคอด

"จะไปสอบ...ปล่อย"ยิ่งเธอดันเขาก็ยิ่งเบียดใบหน้าหล่อเหลาเคลื่อนลงซุกไซ้ซอกคอหอมขบกัดเนื้อนิ่มพอทำให้อีกคนสะดุ้ง

"อีกตั้ง20นาทีขอเลียก่อนได้ไหม"สอดมือเข้าไปใต้กระโปรงตัวเล็กตอนนี้เขาหิวเขาอยาก...

"คนเลว...!นี่มันมหาลัยนะ"คนตัวเล็กสะอื้นพยายามดึงมือร้ายกาจออกจากใต้กระโปรง

"อย่าหน้าบางทำไม่เคย"ก็นั่นล่ะเคยแล้วจะให้ชี้จุดไหมล่ะเคยเกือบทุกที่

"ฮือออ ไม่ ไม่เอา ฮือออ"เมื่อต่อต้านไม่ได้ก็ร้องไห้ออกมามันเป็นวิธีเดียวที่เธอจะทำได้จนกว่าเขาจะสงสารจนกว่าจะหยุด

"Shit! ฟ้าใส!"ไซโครชะงักมือที่ลูบวนตรงซอกขาด้านในปัดป่ายกลีบอวบอิ่มสบถและตะคอกใส่เธอเสียงดัง

คนตัวเล็กช้อนสายตาฉ่ำวาวไปด้วยน้ำตาขึ้นมองสบดวงตาแข็งกร้าวราวกับจะเล่นสงครามประสาทกับเขาและสุดท้ายก็จบลงที่

"ค_ยเหอะ!"คนตัวโตยอมและร่างออกห่างเพราะเห็นร้องไห้ไม่ไหวกรนด่าตัวเองในใจทำไมถึงไม่ชินทำไมใจร้ายตอนที่้เห็นเธอร้องไห้ไม่ได้

คนตัวเล็กกัดปากกลั้นสะอื้นกระชับคอเสื้อที่ถูกปลดกระดุมและแหวกออกจนเห็นบราอยากจะเดินหนีไปแต่ก็ทำไม่ได้เมื่อร่างกายของเธอมันสั่นไปหมด

"กับมันทั้งกอดทั้งหอมกับกูแตะนิดแตะหน่อยร้องไห้โคตรยุติธรรมเลยว่ะ!"ทำไมเขาไม่เข้าใจเพราะเขามาทีหลังงั้นสิไม่มีเหตุไม่มีผลเลยให้ตาย!

"วันนี้ไอ้ไลท์จะมารับไหม"ข่มความหงุดหงิดและเอ่ยถาม

ฟ้าใสเงียบเธอไม่ตอบและไม่แม้แต่จะมองหน้าเขาด้วยซ้ำ

"มาหรือไม่มา?"

"มะ มา"แค่เขาขยับตัวเธอก็รีบหลุดปากตอบดูเอาเถอะว่ากลัวขนาดไหน

"วันนี้ไม่ต้องกลับกับมัน ไปกับฉัน"

"ตะ แต่..."

"ผัวสั่ง"

"ฮึก!"ขัดใจไม่ได้สินะแม้แต่จะเอ่ยขนาดอะไรก็ไม่มีสิทธิ์

"จะรีบไปสอบไม่ใช่เหรอไปสิ"คลี่ยิ้มบางเบารวบเอวบางเข้าหาตัว

"ตั้งใจสอบนะผัวจะรอแล้วก็...อย่าคิดหนี"รอยยิ้มอ่อนโยนที่คนมองๆปราดเดียวก็รู้ว่าแสแสร้งยังคงประทับบนปากหยักนิ้วเรียวเชิดปลายคางมนขึ้นสบตา

"เป็นเด็กดีนะครับเมีย"

จุ๊บ!

คนตัวเล็กหลับตาปี๋รับสัมผัสอุ่นๆที่จุมพิตตรงหน้าผากมือหนาเกลี่ยเช็ดคราบน้ำตาดันไหล่บางให้ออกไปจากตึก

"เดี๋ยว"เมื่อเขาสั่งให้ไปเธอก็ต้องไปเมื่อเขาสั่งให้หยุดเธอก็ต้องหยุด

"ไม่คิดจะจุ๊บลาผัวหน่อยรึไง"

"ฟ้าครับ"

จุ๊บ!

คนตัวเล็กหลับหูหลับตาฝืนใจเขย่งปลายเท้าขึันจุ๊บแก้มขาวและรีบวิ่งออกไปไม่ใช่ว่าเธออายแต่เธอกลัวว่าอยู่ตรงนี้นานกว่านี้อาจจะเป็นภัยแกตัวเอง

"หึ"ร่างสูงมองตามหลังร่างที่วิ่งหนีไปจนลับสายตาบางทีก็นึกสมเพชตัวเองที่ต้องบังคับเธอทำตามความต้องการของตัวเขาไปเสียทุกอย่างต่างกับอีกคนที่เธอเต็มใจทำไม่ขอก็ให้

แต่ช่างเหอะเขาไม่สน

ไซโครเดินลงมายังด้านล่างคณะยกนาฬิกาข้อมือขึ้นดูเวลาอีกตั้งสี่ชั่วโมงกว่าเมียเขาจะเลิกเรียน

"ทำเหี้ยไรรอดีวะ?"เขาเป็นพวกสมาธิสั้นอยู่กับที่ได้ไม่นานต้องหาอะไรทำและดูเหมือนว่าไม่ต้องคิดอะไรมากก็มีกิจกรรมมารอให้คนทำตรงหน้า...เยอะแยะมากมายซะด้วย

นักศึกษาสาวๆสวยๆที่เดินผ่านไปผ่านมาแถมยังส่งสายตาเชิญชวนจนเขาเลือกไม่ถูกว่าจะเล่นรอเวลากับคนไหน

แต่ที่แน่ๆก่อนจะเล่นเขาต้องจัดการบางอย่างก่อน

ร่างสูงล้วงมือถือออกมาจากกระเป๋ากางเกงต่อสายถึงหนึ่งในเพื่อนสนิทของตัวเองไม่นานคนที่เขาติดต่อก็กดรับสาย

"(ฟ้าผ่าตายเหอะมึงโทรหากู)"ไม่ทันที่เขาจะได้พูดคำว่าฮัลโหลไปร์ทก็สวนทักขึันมาก่อนและทำไมมันต้องพูดอย่างนี้น่ะเหรอ

"โปรโทรปีละครั้ง"ถ้าไม่ใช่เรื่องสำคัญจะไม่มีวันได้ยินเสียงเขาผ่านสายโทรศัพท์

"(ฮึ! มีไรวะ)"

"วันนี้กูไปคลับมึงนะ"

"(เออๆมาดิพวกกูเตรียมตั้งวงละ)"ถึงแม้จะงงๆว่าโทรมาบอกทำไมเพราะปกติจะมาก็มาแต่ก็ตอบกลับไปโดยไม่มีคำถาม

"ไอ้ไลท์ไปป่ะ"

"(ไปไม่ไปแล้วไมวะ)"อันนี้ไม่มีคำถามไม่ได้เพราะมันแปลกกว่าอันแรก

"ถามก็ตอบมาเหอะ"

"(น่าจะไม่มาว่ะเห็นแม่งบอกบริษัทมีปัญหาต้องอยู่แก้ทั้งวัน)"พอใจคำตอบแค่ไหนดูได้จากหน้าและรอยยิ้ม😏

"ดี กูจะพาเมียไปด้วย"

"(เมียมึง...คริสติน??)"

"ท้าเอาตีนเหยียบหน้าว่ามึงไม่รู้?"เคยบอกตั้งแต่หมออ้อยยังไม่ขึ้นแล้วไหมว่าเขามีเมียคนเดียว

"(หึก็ว่าอยู่ถ้าคนที่มึงจะพามาเป็นคริสมึงจะโทรหากูทำไม)"

"กวนตีน"มันรู้อยู่เต็มอกที่พูดแค่อยากกวนตีน

"(ก็เพื่อนมึงอะ)"

"พวยหัวเคลื่อน"

"(ใหญ่มากด้วย)"

"จ้าาาาพ่อแค่นี้นะอีกสี่ชั่วโมงเจอกันฉุดแปบ"

"(สัส ไปบังคับเขามาอีกละ)"ไปร์ทส่ายหน้าไม่มีหรอกจะพาเขามาด้วยดีๆ

"ไซโครสไตล์"พูดดีไม่ยอมมาด้วยหรอกถ้าไม่ออกแรงหรือบังคับน่ะเห็นไม่ตอบโต้เหมือนจะยอมแบบนั้นแต่โคตรแสบพูดเลย

"(สไตล์หนีห้า?)"

"เดี๋ยวเอาไปถูหน้ามึงเดี๋ยวเหอะ"กวนประสาทสามสี่ห้าง่ามไม่ใครเกินไอ้ไปร์ท

"(ไปๆๆลำค_ย...!!)"

"เหอะ!"

ติ๊ด!

สายถูกกดวางจบสงครามต่อปากต่อคำสามสามสี่ห้าง่ามการที่รู้ว่าวันนี้ไลท์ไม่ไปมันทำให้เขาอารมณ์ดีขึ้นมานิดหน่อย

อย่างหน่อยก็หมดมารหัวขนตัวขัดขวางความสุขของเขากับเมีย

ไลท์เป็นพวกขี้หวงโดยเฉพาะกับสิ่งที่รักมากๆจะเฝ้าไม่ให้คลาดสายตาติดแจมันเลยเป็นเหตุผลที่ว่าทำไมเขาถึงมีเวลาเจอฟ้าใสน้อยนัก

แต่น้อยก็ใช่ว่าจะไม่มีอย่างเช่นวันนี้ที่อะไรๆก็ดูเหมือนว่าจะเป็นใจ

เพราะทุกๆสิ่งทุกๆอย่างที่ช่องวางในตัวเองเสมอรักยังเลิกรักได้...นับประสาอะไรกับหวงมากแล้วจะเข้าไปแทรกไม่ได้

"กูจะใจดีให้มึงยืมฟ้าใสจนกว่ากูจะเบื่อเล่นเกมซ่อนแอบ"เพราะ10ปีไม่ใช่อะไรๆที่จะให้กันง่ายๆ


​**************


DATE : 07/03/18

"ฟ้าวันนี้กลับยังไงเหรอ"เสียงเอ่ยถามจากเพื่อนสนิทในกลุ่มทำคนที่กำลังหวาดระแวงรอบกายสะดุ้งแทบทำหนังสือที่ถืออยู่ในมือร่วงลงพื้น

"เป็นอะไรทำไมต้องตกใจด้วยถามแค่นี้เอง"หญิงสาวเลิกคิ้วมองคนตัวเล็กกว่าด้วยความสงสัย

"ปะ เปล่า"ฟ้าใสส่ายหน้าและก้าวออกจากห้องตอนนี้เป็นเวลาเที่ยงวันและวันนี้เธอมีสอบแค่ตอนเช้าหลังจากนั้นก็ว่างทั้งวัน

"ดูหน้าซีดๆนะไม่สบายเหรอ"อาการที่ออกมาทางสีหน้าและแววตาท่าทางของเธอมันทำให้เพื่อนๆผิดสังเกต

"ฟ้าสบายดีแค่....คิดอะไรนิดหน่อย"บอกปัดและฝืนยิ้มเพื่อนให้เพื่อนๆสบายใจ

"ว่าแต่จะกลับยังไงยังไม่ได้คำถามเราเลยนะ"

"เอ่อ...พี่ไลท์มารับ"จริงๆก็เป็นไลท์นั่นแหละมารับถ้าไม่ติดที่ว่า....

"อิจฉาอยากมีคุณแฟนสุดหล่อมารับแบบนี้บ้างจัง"

"ในกลุ่มพวกเราไม่มีใครน่าอิจฉาเท่ายัยฟ้าแล้วล่ะมีแฟนทั้งหล่อทั้งรวยแถมยังแสนดีสายเปย์อีกต่างหาก"

"เอ่อ...อืม"

"งั้นพวกฉันกลับก่อนนะฝากบอกพี่ไลท์ด้วยล่ะว่าคิดถึง"

"จ้าาา"คนตัวเล็กโบกมือลาเพื่อนมองตามคนพวกเธอลับสายตาไป

พอเหลือเธอเพียงลำพังตรงนั้นดวงตากลมโตพลันกวาดมองไปรอบๆกายดวงตาหวาดหวั่นฉายชัดขึ้นเรื่อยๆ

ที่เขาบอกว่าจะรอตอนนี้เขาจะยังอยู่ที่นี่ไหมนะเธอควรจะทำยังไงดี?

ยกข้อมือขึ้นดูเวลาบนนาฬิกาเรือนเล็กปกติถ้าไลท์ยุ่งจริงๆจนมารับเธอกลับไม่ได้ชายหนุ่มจะมาเลท1-2ชั่วโมง

เมื่อเห็นว่าไม่มีอะไรผิดปกตินอกจากเหล่านักศึกษาที่เดินสวนกันไปมาเธอจึงเลือกมายืนหลบตรงเสาต้นใหญ่เปิดกระเป๋าสะพายใบเล็กหยิบมือถือออกมา

"โทรหาดีไหมนะ..."เปิดหน้าจอค้างไว้แต่ยังไม่ปลดล็อกเพราะเธอกำลังลังเลหากจะเร่งให้เขารีบๆมารับเธอจะอ้างเหตุผลอะไร

"เฮ้อ! เอางี้แล้วกัน"เธอตัดสินใจเก็บมือถือใส่กระเป๋าไม่โทรไปกวนเวลาทำงานของแฟนหนุ่มเลือกวิธีที่จะทำให้เธอออกไปให้พ้นๆจากมหาลัยวิธีที่ไลท์มักจะห้ามและดุเธอทุกครั้งเมื่อเธอทำ

"พี่ไลท์ฟ้าขอโทษแต่ฟ้าไม่มีทางเลือก"คนตัวเล็กรีบจ้ำเท้าเดินไปยังป้ายรถประจำทางให้เร็วที่สุดลืมไปเสียเรื่องที่ไลท์กำชับให้เธอรอเขามารับนาทีนี้เธอต้องหนีจากปีศาจร้ายอย่างไซโครให้พ้นก่อน

"เฮ้อ!"ในที่สุดเธอก็เดินมาถึงป้ายรถอย่างปลอดภัยร่างเล็กพรูลมหายใจเพราะคิดว่าตัวเองรอดแล้วอีกทั้งแถวนี้ผู้คนยังหนาแน่นหากชายหนุ่มตามเธอมาเขาคงไม่กล้าทำอะไรเธอกลางคนมากๆเป็นแน่

ที่เหลือก็แค่รอเวลาให้รถประจำทางมา

ฟ้าใสยิ้มกับตัวเองเบาๆอย่าคิดเลยว่าคนอย่างเธอจะยอมเป็นรองเขาง่ายๆถึงแม้เธอจะยอมมาตลอดก็เถอะแต่อย่าให้มีทีเผลอเชียวเธอไม่ปล่อยโอกาสนั้นให้หลุดมือแน่

หัวใจดวงน้อยเต้นระรัวด้วยความดีใจเมื่อเธอเห็นรถประจำทางกำลังจะขับมาเทียบท่าผู้คนเริ่มลุกจากที่นั่งและยืนรอเธอเองก็รีบขยับไปยืนริมฟุตบาตเพื่อจะได้รีบขึันรถให้เร็วที่สุด

เอี๊ยด....!

รถหยุดจอดตรงป้ายเพื่อให้ผู้โดยสารขึ้นฟ้าใสรีบเดินไปต่อแถวเพื่อขึ้นรถคนแล้วคนเหล่าขึ้นไปหาจับจองที่นั่งจนเมื่อถึงคิวของเธอ

"รู้สึกแปลกใจหน่อยๆที่เธอไม่โทรบอกไอ้ไลท์มารับ"

กึก!!

"แต่แอบขึ้นรถประจำทางกลับแทน"

"!!!!"เสียงของบุคคลที่ยืนซ้อนแผ่นหลังบางตรอกตรึงร่างให้ยืนยิ่งอยู่กับที่

ไม่จริง...เธอหูฝาดแค่คนเสียงคล้ายไม่จริง!!!

"ตกลงจะขึ้นไหมน้อง"กระเป๋ารถเมล์เอ่ยถามหลังจากที่คนอื่นๆขึ้นกันหมดแล้วเหลือแต่คนตัวเล็กกับ....

"ไม่ขึ้นเธอจะกลับ 'กับผม'"

"ออกรถ!!"

หมับ!

"!!!!"ไหล่บางถูกคว้าให้หมุนตัวหันกลับไปเผชิญหน้ากับเจ้าเสียงสายตาคมกริบของเขาเพ่งมองเธอหวานเชื่อมแต่ทว่ารอยยิ้มที่จุดบนมุมปาก

มันน่ากลัวและน่าขนลุก!

"เธอใช้มุกนี้กับฉันกี่ครั้งกันนะ"

"นับวันนี้ให้ตายยังไงก็ไม่หมด"

"ฮึก!"คนตัวเล็กกัดปากกลั้นความเจ็บเมื่อมือที่จับอยู่บนไหล่เพิ่มแรงบีบให้ทวีความรุนแรงขึันเจ็บจนหญิงสาวอ้าปากร้องออกมาโดยไร้เสียง

"บอกแล้วใช่ไหมครับเมียว่าให้รอ"

"ถ้าผัวไม่บังเอิญมาเห็นจะรู้ไหมเนี่ยว่าเมียจะหนี"

"ไม่สิ...เฝ้าอยู่หน้าห้องสอบนานแล้วต่างหาก"

"!!!"สิ่งที่เขาพูดออกมากับใบหน้าดุดันบ่งบอกให้รู้ว่าเขาจริงจังไม่ได้พูดเล่นมันหมายความว่าเขาเห็นทุกอย่างทุกการกระทำที่เธอทำแต่เธอไม่รู้ตัว

"มานี่!!"ฉุดกระชากข้อมือบางให้เดินตาม

"ปล่อยฮึก!ไม่ไป....!"ฟ้าใสดิ้นรนขืนข้อมือไม่ยอมเดิมตามแรงฉุดไปง่ายๆพยายามมองหาคนเพื่อขอความช่วยเหลือแต่กลับไม่มีใครอยู่แถวนี้เลยสักคน

ไม่มีใครช่วยเธอได้!

เขาไม่ได้สนใจแรงขัดขืนเพียงน้อยนิดพอให้รำคาญจากเธอเอาแต่ตั้งหน้าตั้งตาลากเธอไปยังรถLykan Hypersport สีดำขลับที่จอดอยู่ริมฟุตบาตไม่ไกลจากป้ายรถเมล์หากเธอสังเกตุมันสักนิดฉลาดและไหวตัวทันคงไม่ต้องตกอยู่ในสถานการณ์แบบนี้

ปั้ก!ตุ้บ!

ร่างของฟ้าใสถูกเหวี่ยงให้ไปนั่งในรถจนตัวถลาไปซบกับเบาะอีกฝั่งถึงเบาะจะนิ่มแค่ไหนแต่ถ้าถูกผลักเข้ามาแรงขนาดนี้ก็เจ็บและจุกได้เหมือนกัน

ปัง!!

ร่างน้อยรีบผละตัวออกจากเบาะคนขับขยับไปนั่งชิดประตูรถอีกฝั่งด้วยความหวาดกลัวเมื่อเห็นว่าชายหนุ่มกำลังจะก้าวเข้ามาในรถ

"ฮึก!! ฮือออ!"คนตัวเล็กรีบปัดมือหนาที่หมายจะจับต้นแขนเธอราวกับต้องของร้อนร้องไห้ตัวสั่นและแนบร่างแทบจะกลืนหายเข้าไปในประตู

เมื่อเขาพยายามแตะต้องตัวเธออีกรอบเธอก็ปัดมือเขาอีกจนชายหนุ่มเริ่มหมดความอดทน

"แค่นี้ยังดื้อไม่พอรึไง!"ดึงร่างบออบางออกจากประตูบังคับให้นั่งนิ่งๆไม่รู้จะพิศวาสอะไรกับประตูรถเขานักหนานั่งทีไรแม่งแนบเบียดจนจะสิงแทบทุกครั้ง!

"นั่งนิ่งๆอย่าให้ถึงขึ้นต้องเอาโซ่มาล่าม!"พอเธอจะขยับตัวเบียดประตูก็รีบตวาดขู่จนคนตัวเล็กกว่าไม่กล้าขยับตัวนั่งตัวแข็งปล่อยหยาดน้ำตาไหลนองหน้า

เธอกลัวคำขู่ของเขามากเพราะมันไม่ใช่แค่คำขู่ชายหนุ่มเป็นคนพูดจริงทำจริงและไอ้เรื่องเอาโซ่มาล่าม...เธอก็เคยโดยมาแล้ว

"ฉันไม่ลงโทษเรื่องที่เธอคิดจะหนีกลับหรอก ชิน! เช็ดน้ำตาซะ"ที่พูดไม่ได้จะประชดหรืออะไรแต่เขาชินแล้วจริงๆและเธอเองก็ควรจะชินได้แล้วที่ไม่ว่าคิดจะหนีเขากี่ครั้ง...ก็ไม่เคยหนีพ้น

ฟ้าใสเม้มปากยกมือขึ้นเช็ดน้ำตาป้อยๆใจชื้นที่เขาพูดออกมาว่าจะไม่ลงโทษเธอเพราะเธอไม่พร้อมโดนเขารังแกไม่ว่าจะตอนไหนหรือครั้งไหนก็ไม่พร้อม

เมื่อเห็นว่าเธอเช็ดน้ำตาจนหมดแล้วก็เตรียมตัวสตาร์ทรถแต่ก่อนที่จะออกตัวก็ไม่ลืมที่จะ...

หมับ!

"อ๊ะ!"

แรงดึงตรงมือบางข้างหนึ่งที่บีบเข้าหากันบนตักนุ่มมากุมไว้ทำเอาร่างเล็กกำลังจะอ้าปากร้องโวยวายเพราะคิดว่าเขาจะผิดคำพูด

แต่เมื่อเห็นว่าเขาเพียงแค่จะจับมือเธอแบบที่ชอบทำในตอบขับรถ....

"ไม่ได้จับมือเมียไม่มีแรงขับรถ"

"มองทำไม"ตวัดสายตาคมปราบมองใบหน้าหวานใสที่จ้องเขาตาแป๋วฟ้าใสสะดุ้วรีบหลบสายตาและก้มหน้างุดนึกด่าตัวเองในใจที่เผลอจ้องเขาจนโดนดุทำให้เธอไม่มีโออาสได้มองเห็นรอยยิ้มเอ็นดูที่คนตัวโตยิ้มให้กับเธอ

'เมียแม่งน่ารักแบบนี้ใครจะไปโกรธลงวะให้ตาย...!'


*************


@Haier snooker club

เอี๊ยด!

รถคันงามที่ขับมาด้วยความเร็วสูงเคลื่อนตัวเข้าไปภายในลานจอดรถหน้าคลับแทงสนุ๊กที่มีรถจอดเรียงรายเกือบครึ่งพัน

ฟ้าใสมองสถานที่ตรงหน้าเธอจำได้ว่าไซโครชอบพาเธอมาบ่อยๆไลท์เองก็เช่นกัน

"หิวไหม"ดับเครื่องและหันไปมองร่างเล็กที่จ้องมองสิ่งตรงหน้าไม่วางตา

"ไม่หิว"เธอสบตากับเขาเล็กน้อยและส่ายหน้า

"เที่ยง ไม่หิวก็ต้องกิน"ถ้าเขาจะบังคับเธอแบบนี้แล้วจะถามเธอให้เปลืองน้ำลายทำไมหญิงสาวแอบแย้งในใจ

"ผอมเวลาเยจับแล้วหมดอารมณ์"

"!"สิ่งที่เอ่ยออกมาอีกระรอกทำให้เธอก้มหน้ามองมือตัวเองต่อไปไม่ไหวเผลอตวัดสายตามองคนพูดจาหยาบคายตาเขียว

"หึ ลงไปสิ"ไซโครยักไหล่บุ้ยปากไปทางประตูก็เขาพูดความจริงผิดตรงไหน

"ไอ้ไลท์นี่แย่จังเลยนะเลี้ยงเมียฉันให้ผอมแบบนี้ได้ยังไง"ตวัดโอบเอวบางที่สงบเสงี่ยมเจียมตัวตามหลังเขาต้อยๆให้มาแนบชิดร่างเสียแน่นจนคนตัวเล็กหายใจแทบไม่ออก

"งื้อออ อึดอัด"ขืนตัวออกห่างเธออายสายตาคนอื่นๆที่มองมาสายตาที่มองเธอเหมือนเป็นผู้หญิงคนใหม่ของเขา

"ชอบ จะทำ"นอกจากจะไม่รู้สึกผิดแล้วยังกอดรัดแน่นกว่าเดิมจนร่างเล็กคร้านที่จะติดจำต้องปล่อยเลยตามเลยให้เขาทำจนพอใจจนกว่าจะเหนื่อยและปล่อยไปเอง

ผู้คนที่แน่นขนัดรายล้อมรอบโต๊ะสนุกบรรยากาศแสนคุ้นตาของที่นี่ไม่ได้ทำให้ฟ้าใสตื่นกลัวมากนักเพราะเธอมาบ่อยคลับสนุ๊กที่นี่ไม่ได้มีแค่สนุ๊กให้แทงแต่มีทุกอย่างตามที่ลูกค้าต้องการจึงไม่แปลกที่ลูกค้าส่วนใหญ่และเป็นผู้ชายและมีหญิงสาวแต่งตัวเซ็กซี่เดินสวนกันไปมาคอยให้บริการลูกค้าที่เข้ามาเลย

ร่างสูงจูงมือคนตัวเล็กลัดเลาะเข้าไปด้านในจนเดินไปหยุดที่โต๊ะสนุ๊กทองคำกลางลานซึ่งมีร่างของเชฟและแลมป์กำลังนัวสาวและแทงสนุ๊กอยู่

"ไอ้ไปร์ทอยู่ไหน"กระดิกนิ้วเรียกลูกน้องร่างใหญ่ที่ยืนคุมโต๊ะแถวนั้นมาถามเมื่อไม่เห็นร่างเจ้าของคลับ

"รออยู่ที่ห้องครับ"ชายร่างใหญ่ชี้ไปทางด้านบน

"พาขึันไป"ปรายตามองร่างกายที่เขากำลังโอบเอวคนตัวเล็กทำหน้าเหรอหราเมื่อได้ยินว่าร่างสูงจะส่งเธอให้กับผู้ชายหน้าตาน่ากลัว

"ครับ"ชายชุดดำค้อมหัวน้อมรับคำมือหนาดันไหล่บางพยักหน้าให้เดินตามไป

หลังจากที่ฟ้าใสขึ้นไปแล้วไซโครก็เดินเข้าไปหาเชฟและแลมป์ที่มองจ้องเขาด้วยสายตาสงสัยปนกรุ่มกริ่มแน่นอนว่าพวกมันเห็นและคงจะรอเสือกเรื่องของเขาอยู่

"ไง"

"มึงอะไง"มองชั้นสองสลับกับใบหน้าหล่อร้าย

"ไอ้สัสจะพามาไม่บอกพวกกูล่วงหน้าเลยนะมึง"ที่พวกเขาถามมันหมายความว่าไซโครพาฟ้าใสมาแน่ใจได้ยังไงว่าไลท์จะไม่รู้และไม่มาที่นี่

"กูโทรถามเชี่ยไปร์ทแล้วเหอะ"เห็นแบบนี้ก็รอบคอบนะคนเราจะทำอะไรต้องวางแผน

"ไปไงมาไงน้องถึงยอมมากับมึงวะ"

"ไม่ยอมก็ฉุด"

"เลว"

"ครับ"กระตุกยิ้มรับคำชมชอบจังเวลาโดนใครด่าว่าเลวเนี่ยอารมณ์เหมือนโดนบอกรักเลย

"หายไปแบบนี้ไอ้ไลท์ไม่สงสัยเหรอวะ"ไม่อยากจะคิดว่าถ้ามันบังเอิญมาที่นี่คลับแทงสนุ๊กคงกลายเป็นสนามมวย

"เออแม่งก็รู้ว่าหวงอย่างกับไข่ในหิน"เป็นอันรู้ๆกันว่าคนอย่างไลท์หวงของๆตัวเองขนาดไหน

"ช่างพ่อมัน"ยักไหล่ไม่ยี่หระ

"ช่างพ่อไม่ได้เว้ยไหนมึงบอก...."

"รู้ก็ดี"

"มาตอนนี้กูจะเยโชว์แม่งเลย"

"โอ้วววว"อดจะโห่สวนกลับไม่ได้

"ปากให้ดีเหมือนค_ยหน่อยไม่ใช่มันโผล่หัวมาจริงๆแล้วเค้นคิดสมองคิดคำแก้ตัว"มีอยู่ครั้งหนึ่งมันก็พูดงี้แล้วไลท์บังเอิญมาเห็นตอนมันอยู่กับฟ้าใสจนเกือบจะโดนจับได้แล้วสุดท้ายเป็นไงปลาไหลยังแพ้

"ถ้ากูทำแบบนั้นแล้วพวกมึงจะทำไม?"

"ถามได้ก็ช่วยมึงแก้ตัวกับไอ้ไลท์ดิวะ"

"หึ ถามจริงเหนื่อยไหมต้องเล่นละคร"ช่วยเขาปิดบังเรื่องที่เขา....แอบแทงข้างหลังไลท์

"ไม่เหนื่อยม้างงงไม่ได้จบนิเทศมาซะด้วย"พออยู่ต่อหน้าไซโครก็ต้องเป็นอีกคนพออยู่ต่อหน้าไลท์ต้องเป็นอีกคนเป็นเพื่อนกับไอ้เหี้ยสองคนนี้ไม่ง่ายเลย

เพราะถ้าเผลอแสดงใส่ผิดคนล่ะก็....เกม!

"งั้นพวกมึงคงต้องไปเรียนแล้วล่ะ...."

"เพราะหลังจากนี้กูมีเรื่องให้พวกมึงช่วยตอแหลอีกเยอะ"

ผลการค้นหารูปภาพสำหรับ wanna one daniel gif


LOADING....

EXCHANGE : THREE

ระยะเวลาคบเป็นแฟนของพี่ไลท์กับน้องฟ้าขอเปลี่ยนจากคบกัน3ปีเป็น6ปีนะคะให้มันดูนานๆหน่อย​

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น