B F R T

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

แก๊งมาเฟีย ♥ แก๊งยากูซ่า ตอนที่ 1

ชื่อตอน : แก๊งมาเฟีย ♥ แก๊งยากูซ่า ตอนที่ 1

คำค้น : แก๊งมาเฟีย ♥ แก๊งยากูซ่า ตอนที่ 1,B F R T

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 751

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 06 มี.ค. 2561 13:57 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
แก๊งมาเฟีย ♥ แก๊งยากูซ่า ตอนที่ 1
แบบอักษร

แก๊งมาเฟีย ♥ แก๊งยากูซ่า ตอนที่ 1

♥ B F R T ♥


ณ บ้านสองชั้นธรรมดาที่อยู่ใกล้ๆกับใจกลางเมืองนิดหน่อย มีเพียงแค่บ้านหลังนี้ที่สร้างขึ้นมาเดี่ยวๆและมีคนอาศัยอยู่แค่เพียง 5 คน หญิง 1 คนที่คอยดูแลชายทั้ง 4 คนมาตั้งแต่เด็กๆ


“คุณหนูค่ะได้เวลาอาหารเช้าแล้วนะค่ะเดี๋ยวจะสายเอานะค่ะคุณหนู” เสียงของสาวใช้ผู้ที่มีใบหน้าสวยราวกับยังอายุ 20 ปี


“ได้ยินแล้วฮ่ะไม่เห็นต้องรีบขนาดนี้เลยนี้ฮ่ะหม่อนยังง่วงอยู่เลย หาว~~~” ใบหม่อนพูดไปหาวไปด้วย


“ไม่ได้ค่ะคุณหนูถ้ามัวแต่ชักช้าจะสายเอาได้นะค่ะ ใช่มั้ยค่ะคุณหนูพลู” วายเอพูดกับคุณหนูหม่อนก่อนจะหันไปถามคุณหนูพลู


“อืม....ใช่ฮ่ะ” ใบพลูตอบวายเอยิ้มๆ วายเอยิ้มอย่างพอใจที่หาพวกได้ ก่อนจะหันไปหาคุณหนูอีกคนที่พึ่งจะลงมาจากห้องส่วนตัว


“คุณหนูชาค่ะ ช้าไป 2 นาทีค่ะ” วายเอแกล้งพูดและเป็นดังที่คิดคุณหนูชาทำแก้มป่องทันที


“พี่วายเอแกล้งผมอีกแล้วนะงอนแล้ว!” ใบชาพูดเล่นๆกลับไปบ้าง เพราะรู้อยู่แล้วว่าถูกวายเอแกล้งเล่นเฉยๆ


“งั้นดิฉันขอนำเสนออาหารเย็นวันนี้เป็นเมนูสุดโปรดของคุณหนูชาดีมั้ยค่ะ” วายเอพูดเอาใจคุณหนูชา ใบชาพยักหน้ายิ้มๆทันทีอย่างพอใจเมื่อได้ยินว่าเย็นวันนี้จะได้กินของโปรด


“พี่วายเออย่าแกล้งน้องๆผมสิฮ่ะ เดี๋ยวเฟิร์นจะพาน้องๆหนีเที่ยวเลยนะคอยดู” ใบเฟิร์นพูดยิ้มๆ ใบหม่อน ใบชา ใบพลู รีบหันควับมาดูปฏิกิริยาของสาวใช้ตนเองกันทันที


“แหนะไม่ต้องมาเนียนหาเรื่องจะออกไปเที่ยวที่อื่นเลยนะค่ะ เพราะไม่ว่ายังไงพี่วายเอผู้นี้จะไม่มีวันปล่อยเด็กน้อยทั้ง 4 คนที่พี่เลี้ยงและดูแลมากับมือไปเผชิญกับความน่ากลัวของคนไม่ดีได้ พอคิดที่จะปล่อยไป ฮึก มันก็...มันก็...ฮึก” สาวใช้เริ่มพูดดราม่าและเริ่มจะร้องไห้ แล้วก็เป็นไปตามขาดเพราะเมื่อเด็กน้อยทั้ง4คนเห็นว่าสาวใช้ตัวเองกำลังจะร้องไห้ไปกันใหญ่จึงรีบห้ามก่อนที่จะดราม่าไปกว่านี้ สาวใช้แอบยิ้มมุมปากนิดๆเพราะเธอรู้อยู่แล้วว่าเหล่าเด็กน้อยทั้ง 4 คนจะใจอ่อนให้กับเธอ เพราะเธอก็เปรียบเสมือนแม่อีกคนที่คอยมาเป็นห่วงเป็นใยตนเอง ส่วนนึงที่คุณหนูยอมให้กับเธอเพราะว่าคุณหนูจำหน้านายท่านกับนายหญิงผู้ที่เป็นพ่อแม่แท้ๆไม่ได้เลย เพราะเพื่อความปลอดภัยของคุณหนูจึงต้องหนีมาจากอ้อมอกผู้เป็นพ่อเป็นแม่มาแต่เด็ก จึงไม่แปลกใจเลยที่คุณหนูของเธอจะจำใบหน้านั้นไม่ได้


++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++


ณ คฤหาสน์สุดหรูที่ล้อมรอบไปด้วยธรรมชาติต้นไม้นานาชนิด บ่อปลานานาชนิด น้ำตกจำแลง สวนขนาดย่อมๆ ซึ่งสามารถนอนพักผ่อนและให้ความรู้สึกสบายกายสบายใจได้เพียงแค่มองดู และมีชายหนุ่มรูปงามทั้ง 4 คนกำลังนั่งจิบชาและดูเอกสารงานไปพร้อมๆกันอย่างสบายอารมณ์


“บอส!!ค่ะ บอส!!!! อยู่ไหนกันค่ะ” เสียงสาวสวยผู้เป็นทั้งลูกน้องและเพื่อน??ในเวลาเดียวกันกำลังตะโกนเรียกชายผู้เป็นบอสพร้อมกับเดินหาไปด้วย


“อะไรอีกหละโอไอเรียกซะดังพวกชั้นอยู่ตรงนี้” สนตะโกนตอบให้ลูกน้องคนสนิทให้มาตามเสียงที่ได้ยิน


“บอสค่ะฉันมีเรื่องจะมาบอกค่ะ” โอไอพูดเกริ่นนิดๆ สนเลิกคิ้วเป็นการถามว่ามีเรื่องอะไร


“คือ...คือว่า....” หญิงสาวอ้ำอึ้งจนเหล่าบอสหันมาสนใจสิ่งที่ลูกน้องกำลังจะพูด


“มีอะไรก็รีบๆพูดมาพวกฉันมีเอกสารงานที่ต้องรีบเคลียร์ให้เสร็จอยู่นะ” ปาล์มพูดเร่งให้โอไอรีบๆพูดออกมา


“คือ....เอาว่ะเป็นไงเป็นกัน คือฉันกำลังมีปัญหากับแฟนอ่ะค่ะฉันจะทำไงดีค่ะ แล้วฉันก็ไม่รู้ด้วยว่าไปทำอะไรให้แฟนโกรธฉันควรทำยังไงดีค่ะ ฉันรักแฟนมากด้วย@#$%&*@#$%&*/” หญิงสาวพูดเล่ายาวเอียด ก่อนจะหยุดพูดเมื่อบอสต่างยกมือข้างนึงขึ้นมาห้ามสิ่งที่ฉันกำลังจะพูด


“เฮ่อ~~~นึกว่ามีเรื่องอะไรใหญ่โตมันใช่เรื่องงานมั้ยที่ถามมาเนี่ย ไร้สาระจริงๆ” สนพูด พร้อมกับส่ายหัวให้กับความตื่นตกอกตกใจของลูกน้อง


“แต่ว่า....” โอไอหน้าหงอยลงทันทีเพราะตนเองจนปัญญาแล้ว


“ก็แค่ไปคุยปรับความเข้าใจกันก็แค่นี้เอง” ไม้ให้คำแนะนำมา


“ฉันลองแล้วค่ะแต่เธอชอบเงียบอ่ะ เหมือนกับว่าคุยกันแล้วแต่ฉันรู้สึกว่ายังไม่เคลียร์เลยค่ะ” โอไอพูกบอก


“ก็ใช้อีกวิธีสิรับรองเคลียร์แน่นอน” กล้าบอกพร้อมกับมองหน้าเพื่อนๆของตนและทุกคนก็ยิ้มออกมานิดๆเมื่อรู้ว่าเพื่อนคนนี้กำลังจะสื่อถึงอะไร หญิงสาวก็มองเหล่าบอสของตนเองว่ายิ้มอะไรกันก่อนที่ตนเองจะยิ้มเจ้าเล่ห์เมื่อได้ยินคำว่า


“จับกดซะ!!” บอสทั้ง 4 คนพูดออกมาแทบจะพร้อมกัน


“ขอบคุณค่ะบอส ฉันขอตัวกลับก่อนนะค่ะลาหละค่ะ” โอไอพูดจบก็รีบวิ่งขึ้นรถส่วนตัวแล้วขับออกไปในทันที กล้า ปาล์ม ไม้ สน หันมามองหน้ากันนิดๆก่อนที่จะขำออกมากับท่าทางลูกน้องตนเอง


++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++


ณ ห้องโถงกลางในบ้านหลังใหญ่ มีชายหญิงวัยกลางคนอยู่ 8 คน กำลังนั่งปรึกษาหารือกันอย่างเคร่งเครียด ก่อนที่ชายวัยกลางคนคนหนึ่งจะพูดขึ้นมาว่า


“ฉันตัดสินใจแล้วว่าฉันจะให้มาเฟียพวกนั้นช่วยทุกคนคิดว่าไงบ้าง”


“ฉันเห็นด้วยค่ะ ฉันไม่อยากเห็นลูกต้องเป็นอะไรไป”


“ฉันด้วย”


“ฉันเห็นด้วยค่ะ”


“ฉันก็ด้วยค่ะ”


“ฉันก็เห็นด้วยนะ”


“พวกเราไม่มีทางเลือกอื่นแล้วหนิค่ะ”


“คงต้องขอยืมแรงพวกมาเฟียนั้นแล้วสินะ”


“งั้นก็ตกลงตามนี้นะฉันจะเป็นคนไปคุยให้เองไม่ต้องห่วง” เมื่อทุกคนได้ยินตามนั้นก็ยิ้มขึ้นมานิดๆเพราะยังไงคนเป็นพ่อเป็นแม่ก็ยังรู้สึกเป็นห่วงลูกชายของตนเองอยู่ดี แต่ก็ทำได้แค่ภาวนาขอให้ลูกของตนยังปลอดภัย


++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++


ห้องทำงาน

“ฉันว่ามันแปลกๆนะ สนมึงดูให้หน่อยดิ” ไม้พูดขึ้นเมื่อระหว่างที่ตัวเองตรวจเอกสารอยู่นั้นก็รู้สึกว่าตัวเลขในบัญชีดูแปลกๆไป


“มาช่วยกูหน่อยสิว่ะกูจะตายแล้วเนี่ย” สนพูดขึ้นขณะจับมือถือเล่นอยู่ ทำเอาไม้สงสัยว่าสนกำลังทำอะไรจึงชะโงกหน้าไปดู


“มันหน้าตัดนิ้วทิ้งมั้ยเนี่ยไอ้สน” ไม้พูด เมื่อเห็นสิ่งที่สนเล่นอยู่ในมือถือ


“เหี้ยเอ้ย!! แม่งไม่ช่วยกูเลย กูเกือบตายเลยแม่ง!!” สนยังคงพูดอีก


พลั๊ว


“โอ้ย!! มึงตบหัวกูทำไมเนี่ยไอ้ไม้” สนร้องเสียงหลงแล้วหันมาถามเมื่อเพื่อนรักอย่างไม้ตบหัวเขาไปทีนึง


“กูก็อุตส่าห์นึกว่ามึงจะช่วยทำงานแต่เสือกมาตีป้อม นี่ไม่คิดจะช่วยทำมาหากินหน่อยหรือไงว่ะไอ้สน @#$%^&*@#$%^&*/” ไม้พูดบ่น ปาล์มยิ้มขำนิดๆที่เห็นสนโดนตบหัวแถมยังโดนไม้พูดด่าใส่อีก


“ไอ้ปาล์มอย่ามาหัวเราะนะโว้ย ไม่ช่วยกูเลยกูเจ็บจริงๆนะเนี่ย” สนพูดโวยขึ้นพร้อมกับยกมือข้างนึงมาลูบหัวตัวเองไปด้วย


“มึงเอามาให้กูดูก็ได้ไอ้ไม้” ปาล์มพูดขึ้น ไม้ส่งเอกสารบัญชีให้ปาล์มไปตรวจดูอีกทีเพื่อความมั่นใจ


“หื้ม~~จริงด้วยว่ะ ไอ้กล้ารู้สึกว่าเราจะมีหนอนบ่อนไส้ว่ะ” ปาล์มพูดพร้อมส่งไปให้กล้าดูด้วย


“แล้วตัวการคือ....” กล้าถามกลับไป สนหยิบเอกสารไปดูบ้างเพราะเขาเก่งเรื่องหาตัวการของเรื่องได้ง่ายๆอยู่แล้ว เพราะในบรรดาพวกเขาสนจะมีความสามารถพิเศษที่สามารถหาตัวหนอนบ่อนไส้ได้ภายในเวลาไม่กี่นาที หรือนานที่สุดก็ไม่เกิน 1 ชั่วโมง พวกเขาเลยไว้ใจให้สนเป็นคนหาตัวคนที่แทรกซึมเข้ามา


“หึ กูรู้และเดี๋ยวกูไปจัดการคิดบัญชีกับมันเอง” สนพูดเมื่อตัวเองดูเอกสารแล้วรู้ถึงตัวการ กล้าพยักหน้าเป็นการตกลงให้สนเป็นคนจัดการ


ก๊อก ก๊อก


“เข้ามา” กล้าพูดเมื่อมีเสียงคนมาเคาะประตู


“บอสครับ มีคนมาขอพบครับ” ลูกน้องพูด


“ใคร??” กล้าถามเพราะถ้าจะเป็นคนที่ตนเองรู้จักหรือลูกค้าลูกน้องตัวเองก็คงบอกชื่อไปนานแล้ว


“ผมมีเรื่องจะขอร้องให้พวกคุณช่วย” เสียงชายคนแปลกหหน้าที่ตอนนี้มายืนอยู่ที่หน้าประตูห้องทำงานแล้ว รูปร่างดูเป็นชายวัยกลางคนแต่ยังดูแข็งแรงอยู่


“คุณเป็นใคร?? คุณกล้ามากนะที่บุกรุกเข้ามาในบ้านผม” กล้าพูด ปาล์ม ไม้ สน ก็หันมาสนใจกับชายตรงหน้าที่กล้าเข้ามาในบ้านมาเฟียอย่างพวกเขาได้


“ทำไมผมต้องกลัวในเมื่อผมมาดีไม่ได้จะมาทำเรื่องไม่ดีที่นี่” ชายแก่พูดเสียงแน่วแน่ กล้ายิ้มนิดๆอย่างถูกใจเพราะนานๆทีจะมีคนที่ไม่เกรงกลัวพวกเขาเมื่ออยู่ต่อหน้า


“เชิญนั่งครับ” ไม้พูดเชิญให้ชายวัยกลางคนนั่ง


“ขอบคุณ” ชายแก่พูดขอบคุณ พร้อมเดินไปนั่งโซฟาตัวเดี่ยวที่ว่างอยู่


“แล้วเราควรเรียกคุณว่าอะไรดีครับ” ไม้ถาม


“เรียกฉันว่าหลงก็พอ” หลงตอบ


“โอเคครับคุณหลง แล้วคุณต้องการให้เราช่วยอะไร” ปาล์มถามเพราะเมื่อกี้เขาได้ยินหลงบอกว่ามีเรื่องให้พวกเขาช่วย


 “คือ................เรื่องก็เป็นแบบนี้แหละ” หลงเล่าเรื่องทุกอย่างให้พวกบอสมาเฟียฟัง


“งั้นสิ่งที่คุณหลงต้องการคือให้พวกเราช่วยดูแลเหล่าทายาทของพวกคุณช่วงที่คุณกำลังลำบากอยู่หนะหรอครับ” สนพูดหลังจากฟังจบ


“ใช่” หลงตอบ


“พวกผมจะช่วยก็ได้ครับ แต่...คุณก็รู้นะครับว่าในวงการนี้ไม่มีใครช่วยใครฟรีๆหรอกนะครับ” กล้าพูดยิ้มๆเหมือนกำลังสนุกอยู่ว่าคำตอบของคนตรงหน้าจะเป็นแบบไหน


“จะให้พวกเราทำอะไรก็ได้ขอแค่พวกลูกชายผมปลอดภัย ขอร้องหละแค่..ลูก..ชาย” หลงพูดขอร้องอีกครั้ง เพราะสำหรับเขาแล้วครอบครัวต้องมาก่อน เขายอมเสียทุกอย่างขอแค่ครอบครัวเขายังปลอดภัย


“ไม่ต้องห่วงครับพวกเราจะช่วยคุณเองส่วนเรื่องตอบแทนไม่ต้องให้เราหรอกครับ” กล้าพูดยิ้มๆ หลงมองดูหน้าทุกคนทันทีเพราะเขาไม่อยากจะเชื่อสิ่งที่ตนเองได้ยิน เพราะเขาก็อยู่ในวงการยากูซ่ามาก็เหมือนๆกับมาเฟีย แต่ไม่เคยคิดเลยว่าจะมีมาเฟียแบบนี้อยู่ด้วย


“นี้พวกคุณลองใจผมงั้นหรอ” หลงพูดขึ้นเมื่อเห็นรอยยิ้มที่แสดงถึงความจริงใจและพร้อมจะช่วยเหลือเขาจากชายหนุ่มทั้ง4คน


“หึหึ พวกผมอยากให้เรื่องนี้เป็นการสายสัมพันธ์ที่ดีต่อกัน พวกผมแค่ขี้เกียจมานั่งสร้างศัตรูเพิ่มผมเหนื่อย” กล้าพูดติดเหนื่อยนิดๆ

“ขอบคุณมาก ขอบคุณพวกคุณมากจริงๆ” หลงพูดด้วยความรู้สึกขอบคุณจากใจจริงๆ


++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++


ปล. ตอนที่ 1 ก็จบไปแล้วนะค่ะเป็นยังไงกันบ้างเอ่ย รู้สึกยังไงกันบ้าง

เพราะเรื่องนี้เป็นครั้งแรกที่ตัวเองแต่งขึ้นมาจริงๆนะ 555

ถ้าไม่ถูกใจก็ขออภัยด้วยน้าาา


แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น

}