Belladonna

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : 2.23 แม่จิ้งจอก

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย แฟนตาซี

คนเข้าชมทั้งหมด : 591

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 04 มี.ค. 2561 13:04 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
2.23 แม่จิ้งจอก
แบบอักษร

[Kyuu's part]


*​"จิ้งจอกที่ไปยุ่งกับพวกปิศาจและมังกรน่ะ ไม่ฉลาดเลยนะ"*แม่จิ้งจอกในชาติล่าสุดของข้าเคยสอนแบบนั้น


ก็พวกเราปิศาจจิ้งจอกน่ะ ถึงจะเป็นสัตว์อสูรที่มีพลังและสติปัญญาเกือบไร้เทียมทาน แต่ตายได้จากการถูกอาวุธอาคมของเทพเจ้า ปิศาจกัดกินพลัง หรือไฟเวทย์ของมังกรเผาน่ะ


ข้าคิดถึงชีวิตของตัวเอง ตั้งแต่ชาติแรกถึงตอนนี้ ชีวิตของข้าวิบัติตั้งแต่ต้นเพราะมังกรตรงตามที่แม่จิ้งจอกของข้าสอน

ตัววิบัติตอนนี้ยังตามมาจนถึงชาตินี้ ...

อดีตสามีสารเลวเฮงซวยหน้าด้านหน้าทนของข้าตอนนี้กำลังนัวเนียกอดขาข้า​

ตัววิบัติอีกตัวที่อาจกลายเป็นก้อนภาระถ่วงขาข้าตอนนี้ถูกขังอยู่ในก้อนบอลเวทมนตร์


ข้าถูกพากลับมาที่ฝูงแวร์วูลฟหลังจากพ่อแม่ของไอ้เมลตามไปเจอ ตอนนี้ข้าอยู่ในห้องนั่งเล่น ท่ามกลางสายตาของอมตะพ่อแม่ลุงป้าน้าอาปู่ย่าตายายของมัน

... ปึ๊ด ปึ๊ด ปึ๊ด ปึ๊ด ...

ห้องเงียบ มีเพียงเสียงขู่แหลมเล็กดังเป็นระยะๆ

... ปึ๊ด ปึ๊ด ปึ๊ด ปึ๊ด ....

ข้าควรเป็นอิสระ แต่ถูกไอ้อดีตสามีสารเลวเฮงซวยหน้าด้านหน้าทน​กอดขาไว้แบบนี้

.... ปึ๊ด ปึ๊ด ปึ๊ด ปึ๊ด ...

และ ข้า-หงุด-หงิด-มาก มากๆ

"... อ่า เมียจ๋า กินของว่างแก้หงุดหงิดก็ดีนะ หัวข้าจะล้านแล้ว" อดีตสามีสารเลวเฮงซวยหน้าด้านหน้าทน​ของข้าพึมพำเบาๆ เบี่ยงหัวหลบมือแต่ยังไม่ยอมปล่อยขาของข้า

ข้ามองหน้ามัน มันยิ้มแหย ข้าหรี่ตายกมุมปากยิ้มตอบ ลูบหัวมันสองสามทีแล้ว ... ปึ๊ด!!! ... จิกผมของมันทึ้งหลุดทั้งกระจุก 

พวกหมาจิ้งจอกมักจะกัดเลียขนจนร่วงตอนเครียดจัดน่ะ ระบายอารมณ์ตามธรรมชาติแค่นี้ข้าผิดตรงไหนกัน?


...........


สัญญาณวาร์ปจากกระจกพร้อมกลิ่นและสัญญาณของอลัน นางกลับมาแล้ว 

รูปลักษณ์เหมือนข้าในวัยสาวดังคาด กลิ่นอายมังกรเด่นชัด นางคงแปลงกายได้ถึงขั้นสูงสุดแล้ว

.... และกลิ่นของบาร์ทฉาบทั่วร่างของนาง

งานของข้าเสร็จสิ้นโดยสมบูรณ์ อลันเข้าสู่ช่วงอมตะ แปลงกายเป็นมังกรได้ แข็งแกร่งพอที่จะดูแลตัวเอง และมีคู่คอยปกป้อง 

ข้าควรจะได้เป็นอิสระได้แล้ว แต่ ....

.... ปึ๊ด ปึ๊ด ปึ๊ด ปึ๊ด ปึ๊ด ปึ๊ด ปึ๊ด ปึ๊ด ปึ๊ด .....


อลันทำหน้าเหวอจ้องข้ากับไอ้เมล หันไปมองลูกมังกรในบอลเวทย์สลับกันไปมา

".............." ข้าหงุดหงิดจนขี้เกียจแก้ตัวแล้ว

ปึ๊ดดดด!! ทึ้งผมไอ้ตัววิบัติ กระตุ้นให้มันเปิดปากอธิบายอีกรอบ


ลูกมังกรตัวนั้นพวกมันไปเจอตอนบาร์ทไปเอาชิ้นส่วนของข้าจากฐานทัพของพวกนอกรีต มังกรพันธุ์เอเซีย เกล็ดสีดำ ตาสีทอง เหมือนร่างมังกรของหลันฮวาและอาจจะเหมือนอลัน

พวกมันใช้ไข่ที่เหลือในรังไข่ของซากแม่มังกรผสมกับอมตะพันธุ์อื่น จากกลิ่นคงเป็นแวร์วูลฟนิรนาม ซึ่งดูจากสัญลักษณ์ทายาท ไม่ใช้ไอ้หมาเอริคหรือแฝดของมัน 

ดูเหมือนว่าพวกมนุษย์ใช้วิทยาศาสตร์ร่วมกับมนตราของผู้ใข้เวทย์นอกรีต แก้ปัญหาเรื่องอัตราการเกิดของพวกอมตะได้แล้ว 

แต่ผลการทดลองไม่ค่อยสมบูรณ์นัก

ลูกมังกรตัวเล็กในบอลเวทย์ตะเกียกตะกายถอยหลังหนีอลันที่ทรุดตัวลงนั่งใกล้ๆ พยายามพองเกล็ดที่ยังไม่ถูกขี้เรื้อนทำลายให้ดูตัวใหญ่ที่สุด  หรี่ตาจ้องเขม็งผ่านก้อนขี้ตา ขู่ฟ่อผ่านฟันหลอ 

สภาพน่าสมเพชจนข้านึกถึงไอ้มังกรอีกตัวตอนข้าเจอมันครั้งแรกในชาติแรก


อลันจ้องไอ้มังกรเด็กอยู่นานก่อนส่งสายตาแดงก่ำหันมามองข้า

หึ ...

"คิว ได้โปรด ...."

".............."

อลันเม้มปาก นางรู้ว่าข้าทำหน้าแบบนี้หมายความว่าอย่างไร

"... ถ้า ฉันขอแลก-"

"ห้ามแลกเปลี่ยนกับจิ้งจอก ยัยโง่!!" ข้าตวาดแหวอารมณ์พุ่งปรี๊ด สอนเรื่องนี้หลายรอบแล้วยังทำ

เราจ้องหน้ากัน ทั้งอลันและข้าหัวเสียกันทั้งคู่ 


"เอ่อ ... สัญญาผูกติดเจ้าให้คุ้มครองลูกของพ่อมดหยางไม่ใช่เหรอ" หมาเอริคถามขึ้นมาเบาๆ

ข้าหันไปมอง ลองร่ายเวทย์บังคับเอริคให้แปลงร่างเหมือนที่เคยทำตอนสัญญาเดิมยังอยู่

ไม่เป็นผล เอริคมองร่างสองขาที่ไม่เปลี่ยนไปของตัวเองอย่างงงๆ

"ข้าคุ้มครองลูกของพ่อมด ไม่ใช่ลูกของเมียมัน สัญญาเก่าสมบูรณ์แล้ว" เอริคเป็นอิสระแล้ว ข้าบังคับมันไม่ได้อีก


ลูกมังกรตาปรือปิด ล้มหลับทั้งยืนเหมือนหมดสติ กรนเบาๆ ซี่โครงบาน

ถ้าข้าไม่ช่วย สภาพแบบไอ้ลูกมังกรคงไม่พ้นปีนี้ แต่ตัวข้าตอนนี้มีไอ้ตัววิบัติก้อนใหญ่ถ่วงขาอยู่แล้วไม่เอาก้อนวิบัติอีกตัวมาผูกขาหรอกนะ​


"ถ้า .... ฉันขอแลกเปลี่ยนเป็นลูกแก้วล่ะ" มังกรเบลล์เสนอขึ้นมา

"แม่ครับ!" ไอ้เมลขัดทันที 

ข้าหันไปมองนาง นิ่งคิด 

"คืนลูกแก้วให้เมื่อลูกมังกรเข้าสู่อมตะ คุ้มค่าพอที่จะแลกได้ใช่ไหม" 

"แม่ม่ม่ม่!!!" เมลเลื้อยขึ้นบนมากอดข้าแน่น ร้องโวยวายประท้วง

ปึ๊ด!! เบลล์จิกผมลากมันออกจากตัวข้า ตบกบาลอีกสองสามทีเมื่อมันส่งเสียงโวยวายไม่เลิก

 โฮ่ ... ไม่เลว

"ก็ถ้าระหว่างนั้นเอาลูกแก้วมาให้คนอื่นครอบครอง ... ข้า.. ไม่อยากโดน... อีก" ข้าช้อนตามองเบลล์ พวกตัวเมียเปลี่ยนท่าทีเป็นเห็นใจข้าทันที เดาจากกลิ่นจากตัวข้าและท่าทีของไอ้เมล พวกนั้นคงรู้ว่าข้าโดนอะไรมาบ้าง

พวกตัวเมียเกลียดการถูกตัวผู้บังคับ โดยเฉพาะเรื่องเซ็กส์ ... และบางทีมนตราผูกใจที่ข้าใช้มาตลอดตอนอยู่ในร่างอลันคงครอบคลุมมาถึงตัวข้าด้วย


"ตกลง ฉันถือเอง" เบลล์ตอบรับ


.................

................


ใช้เวลาสองชั่วโมงเบลล์ (และเหล่าตัวเมีย) สั่งสอนลูกชายและเกลี้ยกล่อมให้มันคายลูกแก้วได้สำเร็จท่ามกลางสายตาเวทนาจากเหล่าตัวผู้หน้าซีด

ลูกแก้วของข้าเปลี่ยนมือไปอยู่กับมังกรเบลล์แล้ว นางสัญญากับข้าว่าจะไม่บังคับตัวข้าผ่านลูกแก้ว 

ถึงมีพันธะสัญญาใหม่ แต่ข้าก็เป็นอิสระมากขึ้นอีกนิด

เอาล่ะ เริ่มการแลกเปลี่ยน .... ลอยไปหาลูกมังกร สลายบอลเวทย์ มันลืมตางัวเงีย

ข้าส่งพลังไปจัดการร่างกายของมัน

ลูกมังกรร้องลั่น กลายร่างฉับพลันเป็นเด็กชายวัยสองสามขวบ พุ่งตัวหนีเอาหัวซุกไต้เก้าอี้ หมอบก้นโด่ง


สง่างามตามแบบสายพันธุ์มังกรจริงๆ


อลันตั้งชื่อเจ้าเด็กมังกรตนนี้ว่าหยางกุ้ย


______________________________________


กลางดึกคืนนั้นข้าตื่นขึ้นมาตอนไอ้สารเลวดึงกางเกงในของข้าออก


ตูมมมมม!!!! 

ไอ้เมลกระเด็นไปกระแทกผนังห้องนอนอีกด้าน ข้าลองฟาดสายฟ้าช๊อตมัน มันร้องกรี๊ดกระเด็นทะลุออกไปนอกห้องนอน

หลังจากลูกแก้วเปลี่ยนผู้ครอบครอง พลังกายและเวทมนตร์ของข้ามีผลต่อมันแล้ว

มิลเลอร์โผล่มาดูมองประตูห้องนอนที่ถูกสายฟ้าทะลาย กลืนน้ำลาย หันไปเอาเท้าเขี่ยร่างเกรียมของลูกชาย

"อ่า ฝากอบรมมันด้วย แค่อย่าให้ถึงตาย" 

ข้าแสยะยิ้มรับ กางกรงเล็บ กระโดดเข้าหาอดีตสามีสารเลวเฮงซวยหน้าด้านหน้าทน​ของข้า


.........................

........................


การอบรมเกิดที่ป่าข้างที่พัก ใช้เวลาผ่านไปจนดวงจันทร์คล้อยต่ำ ถึงตอนนั้นข้าเก็บรอบตามจำนวนรอบที่มันเคยบังคับข้าได้เกือบหมดแล้ว ...

เอาล่ะ พอก่อนสำหรับคืนนี้

สะบัดเลือดกับเศษเนื้อออกจากกรงเล็บ กระทืบอกของมันส่งท้าย แล้วเดินกลับ-

ป่ารอบกายเปลี่ยนเป็นป่าไผ่

เมลจับขาของข้า พูดออกมาเบาๆ

"รอก่อนสิ มีคนอยากเจอน่ะ"


________________________________________




แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น