ลีลาวดี ยามค่ำ

ขอบคุณที่เข้ามาอ่านนะคะ ไม่ขออะไรมากแค่กดถูกใจ แล้วก็คอมเม้นเล็กน้อยก็พอจ้าาาาา รักรีดเดอร์ทุกคน จุ๊ฟ

ตอนที่ 22 ข่าวลือ

ชื่อตอน : ตอนที่ 22 ข่าวลือ

คำค้น : พระเอกเป็นปีศาจ,,นางเอกเป็นมนุษย์,อิโรติก,โรแมนติก แฟนตาซี,ลีลาวดี ยามค่ำ,ซีเมล,มุจลินท์

หมวดหมู่ : นิยาย แฟนตาซี

คนเข้าชมทั้งหมด : 2.2k

ความคิดเห็น : 7

ปรับปรุงล่าสุด : 02 มี.ค. 2561 22:51 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 22 ข่าวลือ
แบบอักษร

ทุ่งดอกกระเจียว​

“ยัยลิน เกิดอะไรขึ้น แล้วพากันหายไปไหนมา”

ชมพิตรีบเข้าไปสำรวจร่างกายลูกสาวด้วยความเป็นห่วง

“หลงป่าค่ะแม่ พอดีเดินเล่นลึกไปหน่อย”

เธอโล่งใจที่เวลาในดินแดนแห่งพฤกษาเร็วกว่าโลกมนุษย์ ไม่อย่างนั้นเธอก็คงบอกมารดาไม่ถูกว่าเธอไปเจออะไรมา

“จริงๆ เลยลูกคนนี้นี่ น่าตีนัก โตจนป่านนี้แล้ว แล้วเขาลูกนั้นน่ะ เราก็เที่ยวเล่นจนรู้ที่รู้ทางหมดแล้วไม่ใช่รึไง”

“โธ่ แม่จ๋า ลินไม่ได้กลับตั้งนานแล้วก็ต้องมีหลงลืมกันบ้างสิจ้ะ...โชคดีที่ซีเมลหาหนูเจอ”

“แม่ตกอกตกใจหมด จู่ๆ  ก็หายวับไปกับตา แม่ใจเกือบวาย”

ชมพิตยกมือทาบอก นางเป็นร่างทรงก็จริง แต่ก็ไม่เคยเห็นใครหายตัวได้แบบนี้ พอเห็นกับตาก็อดจะตกใจไม่ได้

“ขอโทษครับ”

“ช่างเถอะ ปลอดภัยทั้งสองคนก็ดีแล้ว ป้ะ กินข้าวกินปลากันก่อนเถอะ สายมากแล้ว”

มุจลินท์ลอบถอนหายใจ โล่งอกที่มารดาหายห่วง แต่รู้สึกผิดที่ต้องโกหก สาบานให้ฟ้าผ่าเลย ถ้าไม่จำเป็นเธอไม่มีทางโกหกแม่แน่ ๆ

“อีกเดี๋ยวคนของผมคงถึงแล้ว ถ้าพวกนั้นมาถึงคงต้องรบกวนท่านแม่จัดแจงเรื่องพื้นที่ที่จะสร้าง”

หลังทานอาหารเสร็จ ร่างสูงก็เข้าไปคุยกับมารดาของหญิงสาวแทบจะทันที แต่คนที่ไม่รู้เรื่องด้วยได้แต่ทำหน้างง

“คนของคุณหรอ? มาทำอะไรหรอคะ”

“ซีเมลเขาเห็นว่าบ้านเราไม่เรียบร้อย เขาเลยอาสาจะสานต่อให้น่ะ”

“สานต่อ! ยังไงคะ จะสร้างใหม่งั้นหรอ แต่บ้านหลังนี้พ่อกับแม่ช่วยกันสร้างมานะคะ”

ด้วยความตกใจบวกกับหวงแหนบ้านหลังนี้มากทำให้เธอทั้งตกใจและช็อคกับสิ่งที่มารดาบอก

“ใจเย็นๆ ลูก เขาแค่จะซ่อมแซมบางส่วน แล้วก็จะสร้างอีกหลังตรงที่ว่างหน้าบ้านนี่ต่างหาก”

ดวงตากลมสวยเงยขึ้นมองร่างสูงที่ยืนอยู่ข้าง ๆ และกำลังมองมาที่เธออยู่เช่นกัน ...เธอรู้ว่าเขาใจดี แม้ใบหน้าเขามักจะนิ่งอยู่ตลอดเวลาก็ตาม เขาดูเหมือนคนแข็งกระด้างและน่าหวาดกลัวสำหรับคนอื่น  บางครั้งก็ดูเจ้าเล่ห์จนไม่น่าไว้ใจ แต่ความจริง กลับเป็นปีศาจที่ใจดีสุด ๆ  ไปเลยไม่ใช่รึไง กี่ครั้งที่เขาช่วยเธอ นับไม่ถ้วนเลยจริง ๆ ครั้งนี้ก็เหมือนกัน ...

“ขอบคุณนะคะ”

เขาไม่ตอบ และไม่พูดเลยซักคำ เอาแต่หันหน้าหนีอย่างเดียว แต่ให้ตายเถอะ เขาจะรู้ตัวมั้ยนะว่าใบหน้าด้านข้างของเขากำลังเป็นสีระเรื่อ อา เขาน่ารักชะมัดเลย

รอไม่นานคนของเขาก็มาถึง ทุกคนทำงานกันอย่างคล่องแคล่วว่องไวซะจนเธอต้องอ้าปากค้าง ตอนที่พ่อออกแบบบ้านหลังนี้ เธอจำได้ว่าพ่อใช้เวลาเป็นเดือน ๆ เลยทีเดียว เพราะหากผิดพลาด เราคงไม่มีปัญญาจะแก้ไขรอบที่สองได้

*"*เจ้าคือคู่ชะตาของข้า นั่นคือสิ่งที่ข้าย้ำกับเจ้า ปีศาจหนึ่งตนจะมีคู่ชะตาเพียงหนึ่ง บ้างมีคู่ชะตาเป็นปีศาจด้วยกัน บ้างเป็นเทพกับปีศาจ หรืออย่างข้ากับเจ้า ปีศาจกับมนุษย์...หรือหากใช้ภาษาโลกมนุษย์ให้เข้าใจง่ายก็คือ เนื้อคู่กัน...แต่หากเจ้ายังไม่เข้าใจ ก็ให้เจ้ารู้เอาไว้แค่ว่า เจ้าคือเจ้าสาวของข้าก็พอ"

*"**ไม่จริง!...ฉันอายุยี่สิบเองนะ! ฉันยังต้องเรียนหนังสือ ต้องทำงาน ต้องดูแลแม่ ต้องอุ๊บ!"* 

*"*เจ้าคิดว่าสามีเจ้าไม่มีปัญญาเลี้ยงดูเจ้าสาวรึไง"

ฉ่า~~~~~

อ่า ทำไมจู่ ๆ ถึงได้คิดถึงตอนนั้นนะ แล้วทำไมฉันต้องหน้าแดงด้วยเนี่ย มุจลินท์ หยุดเดี๋ยวนี้นะยัยโรคจิต คิดบ้าอะไรของเธอเนี่ยยยยย

“นี่ ๆ ดูนั่นสิ คนเต็มบ้านนังชมพิตไปหมด เจ้าหนี้รึเปล่าน่ะ ดูรถแต่ละคันสิ แม่เจ้าวุ้ย ได้ซักคันคงเป็นบุญหัว”

ชาวบ้านที่สัญจรผ่านไปมาเห็นคนแปลกหน้าพลุกพล่านเต็มบ้านชมพิตต่างก็พูดไปต่าง ๆ นานา ยิ่งวันรุ่งขึ้นทั้งรถกระบะ มอเตอร์ไซต์ รถเก๋งคันใหญ่จอดเรียงรายกันเต็มหน้าบ้านชาวบ้านยิ่งสงสัย ร้ายเข้าก็พากันคิดไปต่าง ๆ นานาว่าบ้านนี้ค้าขายสิ่งผิดกฎหมาย

“ว่าไงนะ! ค้ายางั้นหรอคะ พวกนั้นบ้าไปแล้วรึไงนี่มันไม่ตลกนะคะ ล้อเล่นแบบนี้ลินอ่จจะแจ้งตำรวจข้อหาหมิ่นประมาทได้”

มุจลินท์ได้ยินข่าวลือจากลุงชัย ในเช้าวันที่สามของการเริ่มซ่อมแซมบ้าน แทนที่เช้าวันนี้จะมีรอยยิ้มเหมือนทุกวัน แต่ดันต้องมีน้ำโหเสียก่อน ฮึ่ม มันน่านัก

“ใครมันปากหมาปากบอน ฉันจะหมายปากราย ตัวเชียว พวกเราไม่ได้ค้ายาหรือทำอะไรผิดกฎหมายลูกเขยฉันแค่เห็นว่าบ้านทรุดโทรมเลยอาสาซ่อมแซมให้ แล้วก็สร้างใหม่อีกหลังที่มันปลอดภัยกว่านี้ ส่วนรถนั่นเขาก็ซื้อให้ เอาไว้ใช้ พี่ก็ยังไง เชื่อคำเขา แต่ไม่เชื่อน้องรึไง”

ชัยชาญชักรู้สึกผิดต่อน้องสาวที่หูเบาเชื่อคำคนเขาพูด และด้วยความข้องใจและร้อนใจเขาจึงได้มาถามเอาตั้งแต่เช้าตรู่

“เออ ๆ ข้าขอโทษนังชม ก็คนเขาพูดกันทั่วหมู่บ้าน จะให้ข้าเถียงพวกมันเดี๋ยวก็พาลจะหาว่าข้าสมรู้ร่วมคิด แต่ข้าก็ไม่ได้เชื่อพวกมันเลยซักทีเดียว ไม่งั้นข้าจะมาถามเอ็งเรอะ”

“แม่คะ ครั้งนี้ลินคงยอมไม่ได้ ลินจะแจ้งความข้อหาหมิ่นประมาท ใครที่พูดลินจะปรับให้หมดเลย ในเมื่อพวกเขาไม่เห็นหัวพวกเรา ลินก็ไม่ยอมเหมือนกัน “

มุจลินท์บอกมารดาน้ำเสียงเด็ดเดี่ยว บอกให้รู้ว่าเจ้าตัวโกรธมากขนาดไหน มือบางกำลังจะกดโทร.หาเจ้าหน้าที่ตำรวจ แต่ทว่ามีมือปริศนาคว้าโทรศัพท์มือถือเธอไปเสียก่อน

“ใจเย็นก่อนแม่เสือน้อยจอมดุ”

เสียงทุ้มเอ่ยอย่างหยอกล้อก่อนนั่งลงตรงที่นั่งหน้าบ้านข้างลุงชัยพร้อมกับฉุดข้อมือบางให้ร่างเล็กนั่งลงตาม

“ใช่ ยัยหนู ใจเย็น ๆ ก่อน ค่อยพูดค่อยจา พวกนั้นก็อาจจะแค่เข้าใจผิด ก็คนมากมายมาบ้านเอ็งทุกวัน ซ้ำรถราก็หรูหราราคาแพง พวกมันไม่รู้นี่ว่าผัวเอ็งรวย”

“หา ผะ ผัว เลยหรอจ้ะลุง เรียกแฟนเถอะจ้ะ เรียกผัวดูจะไม่เหมาะเท่าไหร่นะคะ”

ถึงแม้ทางพฤตินัยจะใช่ก็เถอะ แต่พอถูกเรียกแบบนั้นจะให้เธอฟังโดยที่ไม่รู้สึกรู้สาก็คงจะไม่ได้...แต่ดูเหมือนจะไม่ใช่กับปีศาจหน้าตายที่นั่งโอบเธอหลวม ๆ นี่

“ลุงเขาอยากเรียกแบบนั้นก็ไม่เห็นจะเป็นอะไร ท่านแม่เองก็ยอมรับข้าในฐานะลูกเขยแล้ว เราทำไมไม่แต่งเสียให้จบเรื่องจบราว ใช่มั้ยครับท่านแม่”

ชมพิตมองลูกเขยอย่างปราบปลื้ม ถึงลูกเขยนางจะเป็นครึ่งปีศาจครึ่งเทพก็ตาม แต่ลูกสาวนางรัก และเขาก็รักลูกสาวนาง นางก็รักด้วย ยิ่งรูปหล่อ แถมยังช่างเอาใจแบบนี้ นางจะหวงลูกสาวไปใย

“ใช่แล้วล่ะ ฮะ ฮะ”

“แม่! เดี๋ยวนี้เปลี่ยนฝั่งเลยนะ คุณเป่าอะไรใส่แม่ฉันเนี่ย”

“ข้าเป่ากับเจ้าคนเดียวเท่านั้นแหละมุจลินท์”

เธออยากเอานิ้วจิ้มลูกตาเขาจริง ๆ เขาช่างกล้าพูดได้อย่างหน้าตาเฉย แล้วสุดท้ายคนที่ต้องตายอย่างสงบศพสีชมพูก็คงไม่ใช่ใคร ก็เธอไงล่ะ

“แล้วจะเอายังไงกันต่อ หรือให้ข้าช่วยพูดกับพวกนั้นฮึนังชม”

“ฉันก็ยังไม่รู้เลยพี่ชัย”

ชมพิตเริ่มคิดหนัก ใช่ว่านางไม่เป็นกังวล นี่ก็ไม่ใช่เรื่องเล็ก ๆ เลย แค่ทุกวันนี้คนในหมู่บ้านก็ไม่ได้ญาติดีกับเธออยู่แล้ว ยิ่งมีเรื่องข่าวลือบ้าบอนี่อีก สงสารแต่ลูกสาวต้องมาเจอเรื่องไม่สบายใจ ทั้งที่นาน ๆ จะกลับบ้านทั้งที คับที่อยู่ได้ คับใจอยู่ยากจริง ๆ

“อย่าห่วงเลยครับ คนพวกนั้นย่อมต้องได้รับโทษของตัวเอง...มนุษย์น่ะ จิตใจบอบบาง ความโลภ โกรธ หลง ความอิจฉาริษยา นั่นคือโทษทัณฑ์ของมนุษย์ ความรู้สึกเหล่านั้น...ถูกสร้างขึ้นเพื่อทรมานและทำลายมนุษย์”

และเขาผู้ซึ่งเป็นผู้ลงทัณฑ์... ถึงคราวต้องพิพากษาความผิดของมนุษย์ผู้โง่เขลา...ด้วยนามของราฟาเอล ซีเมล บุตรแห่งมหาเทพและราชินีปีศาจ...ข้าขอมอบบทลงโทษนี้แด่มนุษย์ผู้ที่มีจิตใจมืดดำ ชื่อนั้นย่อมอยู่ในสมุดของเพื่อนข้าลูซิเฟอร์ เพราะพวกเจ้าคนบาป ได้เดินเข้าหาราชาปีศาจเสียแล้ว...

หอมปากหอมคอพอหายคิดถึงเนาะ พรุ่งนี้มาลุ้นกันต่อว่าซีเมลของเราจะเอาคืนให้นางเอกและแม่ยังไงกัน สำหรับคืนนี้ ลากันด้วยรูปสวยๆ และเพลงเพราะๆ จ้า

ความคิดเห็น