email-icon facebook-icon Line-icon

กราบขอบคุณรีดเดอร์ทุกๆคนที่คอยติดตามผลงานนะคะ😚😚

01 The show must go on (Rewrite Completed)

ชื่อตอน : 01 The show must go on (Rewrite Completed)

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 16.5k

ความคิดเห็น : 11

ปรับปรุงล่าสุด : 02 มิ.ย. 2563 19:53 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
01 The show must go on (Rewrite Completed)
แบบอักษร

 

​วันนี้การเรียนก็ผ่านไปได้ด้วยดี พอถึงตอนบ่ายเข้าคาบชุมนุมครั้งแรกเลยแยกย้ายกัน เพราะต้องเลือกว่าจะอยู่ชุมนุมอะไร ซึ่งก็ไม่มีอะไรสักอย่างที่น่าเข้า ผมเดินไปมาสักพัก สายตาก็ไปสดุดกับชื่อชุมนุมหนึ่งเข้า มันเขียนว่า "Happy Camera" ชื่อมันดูอินดี้ดี ผมเลยตัดสินใจเดินตรงไปยังโต๊ะสมัคร แล้วลงทะเบียนเรียนชุมนุมนี้ แล้วผมก็เข้าไปที่ห้องประจำของชุมนุม มันเป็นห้องคอมพิวเตอร์ ผมเดินเข้าไปในห้อง ทุกสายตาในห้องนั้นมองมาที่ผม มีอาจารย์รูปร่างสูงใหญ่อยู่คนนึงยืนอยู่โต๊ะครู เขาดูหน้าตาดีมากนะดับนึงเลยล่ะ ผิวค่อยข้างขาว ใส่แว่นทรงเหลี่ยมมนๆ เขาถือกล้องcannonตัวใหญ่อยู่ เรามองหน้ากันแปปนึง แล้วเขาก็พูดกับผม

"เข้ามานั่งสิ" ผมก้มหัวให้เขานิดนึงประมาณว่าขอบคุณครับ แล้วไปเลือกนั่งโต๊ะแถวๆกลางห้อง

"ยินดีต้อนรับนักเรียนทุกคนนะครับ ชุมนุมนี้เป็นชุมนุมถ่ายภาพ งานส่วนใหญ่จะเกี่ยวกับภาพวิวทิวทัศน์ แล้วก็ภาพกิจกรรมต่างๆของโรงเรียนนะครับ"

"ครูชื่อ กฤตสนัย ไพรพิบูลย์ เป็นครูประจำชุมนุมครับ" ทุกอย่างเป็นไปตามปกติ ยกเว้นแต่ว่า เขามองมาที่ผม-,- ซึ่งมันก็สร้างความอึดอัดให้ผมไม่น้อยเลย

"มีใครสงสัยเกี่ยวกับชุมนุมมั้ยครับ" อาจารย์เอ่ยคำถามขึ้นมา

"ต้องซื้อกล้องมั้ยคะ?" มีเสียงนักเรียนหญิงดังขึ้นมา ซึ่งคำถามของเธอเป็นประโยชน์มากๆ

"อ่า..นั่นเป็นคำถามที่ดีมากครับ" อาจารย์ชี้นิ้วมาที่นักเรียนหญิงแล้วกล่าวด้วยน้ำเสียงที่ชื่นชมเป็นอย่างมาก

"ไม่จำเป็นต้องซื้อครับ หากใครมีก็นำมาเรียนด้วย แต่หากไม่มีให้ใช้กล้องมือถือครับ^^" อาจารย์ตอบออกมาด้วยรอยยิ้ม

"สั่งงานเยอะมั้ยครับ?" คำถามใหม่ดังมาจากนักเรียนชาย

"ไม่มีหรอกการบ้าน ครูเขาแทบไม่สอนเลยด้วยซ้ำ 555" มีเสียงตอบจากนักเรียนกลุ่มนึง ลักษณะน่าจะเป็นรุ่นพี่ที่อยู่ชุมนุมนี้มาก่อน เพราะกล้าขัดจังหวะตอบแทนอาจารย์

"แหม รู้ดีจริงนะ แนะนำตัวกับน้องๆสักหน่อยซิ" งี้ก็เท่ากับผมเลือกชุมนุมที่ผ่านฟรีๆหรอ แต่ก็ดีนะ จะได้ทำการบ้านในคาบนี้ประหยัดเวลาดี

"พี่ชื่อ ฟิวนะครับ เป็นประธานชุมนุมนี้" พี่เขาแนะนำตัวเอง แล้วก็คนข้างๆว่าอยู่ตำแหน่งอะไรบ้าง แต่จากที่สังเกตซะส่วนใหญ่ จะก้มหน้าก้มตากันเล่นเกมในคอมไม่ก็ก้มเล่นเกมมือถือเสียมากกว่า ผู้หญิงบางคนก็คอลคุยกับแฟน ส่วนผู้ชายที่นั่งตามมุมห้องก็หลับ-.- ทำไมไม่ตั้งเป็นชุมนุมเกมไปเลยนะ จะได้หมดเรื่อง แต่ก็อินดี้จริงๆล่ะน๊า ปล่อยแบบอิสระ ใครจะทำอะไรก็ทำ แต่ว่าอาจารย์เขาจะใจดีเกินไปหน่อยมั้ยเนี่ย555

 

ทามฟังเพลงผ่านหูฟังแล้วก็ทำการบ้านที่ต้องหาในอินเทอร์เน็ต โดยไม่รู้เลยว่าตนถูกจับตามองอยู่จากสายตาใต้กรอบแว่นของร่างสูงในห้อง

 

"นี่ทำไมถึงขยันจังล่ะเรา" ผมเงยหน้าขึ้นมามองเจ้าของเสียง เป็นพี่ฟิวประธานชุมนุมนั่นเอง ผมไม่รู้จะตอบยังไงเลยได้แต่ยิ้มๆให้

"ทำเป็นแซวน้อง เคยใช้เวลาให้เป็นประโยชน์เหมือนน้องบ้างมั้ยนั่น" อาจารย์เดินมาแล้วพูดกับพี่ฟิว

"โห่ จารย์ก็รู้ ผมลอกเพื่อนส่งต้นคาบทันทุกวิชาแหละ555" เป็นรุ่นพี่ที่กาวจริงๆแฮะ ชิลล์เกิ๊นนนน

"เราอย่าเอาเป็นเยี่ยงอย่างนะรู้มั้ย ตั้งใจแบบนี้อ่ะดีแล้ว" อาจารย์พูดพร้อมกับมองเนื้อหาที่ผมทำในสมุด

"น้องใหม่ชื่อไรอ่ะค๊าบบ" พี่ฟิวถามผมขึ้นมา

"ชื่อทามครับ" ผมตอบแล้วก็ยิ้มให้พี่เขา

"ถ้าทำงานเสร็จแล้วไปเล่นเกมกับพวกพี่กันป่ะ?" เอาไงดีอ่ะ แต่ก็ไม่เป็นไรหรอกมั้ง อาจจะดีก็ได้ไปอยู่กับกลุ่มพี่ประธานชุมนุม เผื่อจะได้เส้นสายบ้าง555

"โอเคเลยพี่ ผมชอบเล่นเกมอยู่นะ" ผมตอบออกไปแล้วรีบเขียนงานให้เร็วกว่าเดิม

"ดีเลย พวกพี่อยู่แถวริมที่ติดโต๊ะอาจารย์นะครับ ป้อมปราการพวกพี่555" พี่ฟิวพูดเสร็จก็เดินกลับไปป้อมปราการที่เขาว่า กลุ่มพี่เขามีอยู่3-4คนได้ ผมเห็นไม่ชัดเพราะคอมบัง แต่เห็นมีพี่ผู้หญิงอยู่คนนึงด้วย น่าจะเล่นเกมเก่งกันน่าดูเลยดูจากทรงพี่เขาแล้ว

ผมทำงานเสร็จเหลือเวลาประมาณ20กว่านาที ก็เก็บของแล้วเดินไปที่กลุ่มพี่ฟิว เห็นเขานั่งเล่นเกมกันอยู่แต่ที่สำคัญไปกว่านั้นก็คือ อาจารย์ก็นั่งเล่นเกมกับกลุ่มพี่ฟิวเนี่ยล่ะสิ กลมกลืนเหมือนนักเรียนเชียว ผมก็นั่งเล่นเกมกับพวกเขาจนหมดคาบแหละครับ

 

 

 

Part คีย์

สิ่งแรกที่ผมคิดคือ ทำไมเด็กคนนี้น่ารักจัง ผมคงไม่ได้คิดไปเองหรอกมั้ง เจ้าแสบๆที่นั่งกันอยู่ใกล้ๆผมก็คิดเหมือนกัน ผมคิดว่าผมอยากได้เด็กคนนี้

ถามว่าผมตั้งชุมนุมขึ้นมาทำไมน่ะหรอ ก็ตั้งมาสอนน่ะสิ แต่เด็กมันไม่ค่อยอยากเรียนกันเองต่างหาก แล้วผมจะบังคับไปให้เหนื่อยทำไม มันแค่วิชานันทนาการเล็กๆ ยิ่งผมบังคับเด็กก็ยิ่งเบื่อยิ่งไม่มีความสุข ผมเลยปล่อยๆบ้าง อย่างที่ผมบอกนั่นแหละ นี่มันไม่ใช่วิชาหลัก แค่พวกเขาไม่ไปจับกลุ่มมั่วสุมเสพยากันผมก็พอใจแล้ว

"ดีมากเจ้าฟิว" เสียงของเจ้าของวิชาเอ่ยกับนักเรียนของตน

"จารย์อย่างซุ่มอ่ะ" นักเรียนโต๊ะใกล้ๆเอ่ยโต้ตอบอย่างดูสนิท

"จารย์เลี้ยงหนมพวกผมเลย" นักเรียนในกลุ่มอีกคนเอ่ยขึ้นมา

"ได้ๆ ชวนน้องมาเล่นนี่ตลอดเลยนะ" ผู้มีอำนาจสูงสุดในห้องนี้เอ่ยตอบกลุ่มนักเรียน

"ได้ค่ะจารย์ น้องน่ารักจะตาย ล็อคคนนี้ให้สืบทอดประธานรุ่นต่อไปเลยนะคะ พวกเราได้จบไปอย่างหมดห่วงคริคริ" ผู้หญิงคนเดียวในกลุ่มร่วมออกความคิดเห็นบ้าง

 

 

Part ทาม

หมดคาบผมก็ออกจากห้องไปไปรวมตัวกับแก๊งผมเพื่อเรียนวิชาต่อไป ซึ่งอีกไม่กี่คาบก็จะหมดวิชาของวันนี้แล้ว

"นี่อยู่ชุมนุมอะไรกันบ้างอ่ะ เราอยู่ดนตรีสากล" น้ำถามขึ้นมา

"อยู่ชุมนุมพยาบาล จะได้หาเวลานอน555" ไฟตอบ หาที่นอนชัดๆเลยนั่น

"เค้าอยู่ชุมนุมเรื่องลี้ลับ คริคริ" นะโมตอบ ชุมนุมนี้น่าสนใจแฮะ

"เราอยูชุมนุมถ่ายภาพอ่ะ รุ่นพี่เขาบอกว่าชุมนุมนี้ไม่ค่อยสอน" ผมตอบบ้าง

"ก็ดีนะไม่เครียด พี่ชุมนุมเราเล่าให้ฟังว่าปีที่แล้ว มีคนสมัครชุมนุมที่ทามอยู่เป็นร้อยคนเลยนะ แต่พอนับคนเรียนจริงๆไม่ถึง20 เพราะสมัครเพื่อโดดกันทั้งนั้น" น้ำบอกกับผม แหม่ๆ เลือกถูกชุมนุมมั้ยวะเนี่ย-,-

"แต่เราว่าก็โออยู่แหละ อินดี้ดี555" นะโมหัวเราะใหญ่เลย

"ก็ชุมนุมนี้นักเรียนใฝ่ฝันจะเข้าเกือบทั้งโรงเรียนเลยหนิ555" ไฟพูดล้อผม นักเรียนก็เลือกกันได้เนอะ แปลกจริงๆ

"แล้วเสือล่ะ เสืออยู่ชุมนุมอะไรหรอ" นะโมหันไปถามเสือ เสือเป็นคนที่เงียบมากๆเลยเขาไม่ค่อยพูด

"เราอยู่บาสน่ะ เราชอบเล่นบาส" เสือบอก เท่ดีแฮะ

"อย่างเท่อ่ะเสือ" ผมบอกออกมา

"ใช่ๆเท่มากๆเลย fcพี่เสือ>.<" นะโมทำเสียงน่ารักๆออกมา555

"แล้วเราไม่เท่บ้างอ้อ" ไฟถามขึ้น

"นายเอาแต่นอนในชุมนุมจะเอาอะไรมาเท่กันเล่า" น้ำพูดออกมา แล้วทุกคนก็หัวเราะกัน

"จ้าๆแม่นักดนตรี" เริ่มเหน็บกันแล้ว สมชื่อพวกเขาจริงๆแหละน้ำกับไฟ

ผมคุยกันไปเรื่อยๆ จนถึงคาบสุดท้าย เป็นคาบบรรยายการสื่อสารของครูต้น แต่มีคนที่เจอครูเขาเมื่อเช้าบอกว่ายกคลาสวันนี้ ผมก็โล่งใจดีๆไม่ต้องเจอกัน ไม่รู้จะทำไรพวกเราก็เลยนั่งตีป้อมกันซะเลย 555 ตีไปสองสามรอบผมก็ปวดฉี่ แต่ก็ทนตีป้อมไปก่อนจนกว่าจะจบตา ไม่นั้นถ้าโดนAFKก็คงแย่เลย

"หมดคาบแล้วกลับบ้านกันเถอะพวกเรา" น้ำพูดเปิดประเด็นออกมา

"รอเราแป๊ปนึงนะ เราขอไปเข้าห้องน้ำก่อน"

"อ้อได้ๆ"

"เดี๋ยวทามอย่าพึ่งไป วันนี้ไปเที่ยวผับกันมั้ยเพื่อนๆ ไปชนแก้วกันสักหน่อย?" นะโมเอ่ยชวนออกมา น่าสนใจนะ ไปดื่มสักหน่อยก็ดี เป็นผู้หญิงที่แปลกจริงๆ ชวนเพื่อนไปกินเหล้าซะนี่

"เฮ้ยเข้าท่า พวกเราไปดื่มกันเถอะ!" ไฟชอบเลยเรื่องแบบนี้

"เสือไปกับพวกเรานะ" น้ำหันไปชวนเสือ

"โอเค แต่อย่ากลับดึกมากนะ" เสือเรียบร๊อยเรียบร้อยผิดกับไฟลิบลับเลย

"ทามก็ต้องไปด้วยนะ" นะโมพูด แล้วทุกคนก็จ้องมาที่ผม

"อื้มไปสิ แต่เดี๋ยวเราขอไปห้องน้ำก่อนละ" ผมตอบตกลงแล้วรีบวิ่งไปเข้าห้องน้ำ

 

พอทำธุระเสร็จผมกำลังจะเดินออกแต่ก็มีคนเดินเข้ามา แล้วล็อคประตูทางเข้าห้องน้ำ ผมเบิกตากว้าง เพราะคนที่ทำนั้นเป็นครูต้น แต่ทำไมเขาถึงอยู่ที่นี่ล่ะ ในเมื่อคาบที่แล้วเขายกคลาส เขาควรจะไม่ว่างมาอยู่ที่นี่สิ คราวนี้ผมจะโดนอะไรมั่งก็ไม่รู้ ขังผมซะขนาดนี้

"คุณจะทำอะไร เปิดประตูเดี๋ยวนี้นะ" เขาไม่ฟังเสียงของผมเลย หูหนวกหรือไงกัน

 

ครูต้นค่อยๆเดินเข้ามาใกล้ขึ้นเรื่อยๆ ผมเลยตัดสินใจผลักเขาไปด้านข้างแล้ววิ่งไปที่ประตู แต่ไม่ทันเขาคว้าแขนผมแล้วดึงไปหาเขาอย่างแรง ผมชนเข้ากับหน้าอกของเขาแรงมากจนหูผมแทบอื้อ

"ทำไมเธอต้องหนีฉัน" เขาถามผมด้วยสีหน้าที่ดูจริงจังมาก

"ผม..ผม....กลัว" ผมตอบเขาไปตรงๆ ว่าผมกลัว กลัวว่าเขาจะทำอะไรผมอีก

"เธออยู่กับฉันไม่จำเป็นต้องกลัว" เขาตอบอย่างหนักแน่น แล้วจ้องหน้าผม

"ก็อาจารย์เข้ามาแล้วก็ล็อคประตู จะไม่ให้ผมกลัวได้ยังไง" ผมบอกออกไป ก็จริงนี่นา เป็นคุณจะกลัวมั้ยล่ะโดนล็อคประตูขังอ่ะ

"อา..จะ...อื้ออ" ยังพูดไม่ทันเป็นคำเลย เขาก็ประกบปากลงมาที่ผม ทำไมต้องบังคับผมอย่างนี้ด้วย ผมไม่ชอบเลย

 

เขาจูบผมเหมือนกับเมื่อวานนี้ จูบที่ดูดดื่มแต่ก็รุนแรง ลิ้นที่คอยตวัดหยอกล้อกับลิ้นของผม เขาจูบผมซ้ำแล้วซ้ำอีก จนปากผมชาไปหมด แต่เขาก็ไม่ยอมหยุด ผมจะขาดอากาศหายใจตายอยู่แล้ว ตอนนี้เขาดันผมติดกับผนัง เลื่อนมือมาปลดกระดุมเสื้อผมออก ลูบไล้ไปตามเนื้อตัวของผม

 

ร่างหนาผละออกจากริมฝีปากบางสีสวย แล้วเลื่อนลงไปหยอกล้อกับเม็ดทับทิมทั้งสองข้างของร่างบาง ดูดและขบเม้มสลับไปมาจนร่างบางสั่นสะท้านไปหมด

 

"อาจารย์ ยะ หยุดนะ...อ๊าา" นี่ผมทำเสียงบ้าอะไรออกมาล่ะเนี่ย

"จะให้ฉันหยุดได้ยังไง ในเมื่อเธอรู้สึกดีขนาดนี้" ตัวเองทำอย่างนี้แล้วยังจะมีหน้ามาพูดอีก

 

ร่างสูงเล่นกับหน้าอกขาวนวลจนพอใจ แล้วไล้ลงไปเรื่อยๆจนถึงกางเกง เขาปลดกางเกงของร่างบางออก แล้วกอบกุมแก่นกายของอีกคนไว้ ร่างบางสั่นไม่หยุด เพราะร่างสูงเอาแต่จับแล้วก็รูดแก่นกายของเขา ขึ้นลงจนสุดความยาว จนเริ่มแข็งและกระตุกไปตามจังหวะที่ร่างสูงมอบให้

 

"อ๊ะ..พะ..พอเถอะ...พอได้แล้ว" ผมสั่นไปหมด เสียวจนแทบจะไม่มีเรี่ยวแรงยืนอีกต่อไป

"ทาม ฉันอยาก" เขามองหน้าผม แล้วบอกเสียงเรียบนิ่ง

"ไม่ อย่าทำผม ผมกลัวแล้ว" ผมรีบบอกเขาไปเผื่อจะมีความเห็นใจให้ผม

"ฉันชอบเธอจริงๆนะ ทาม" ผมรู้สึกสับสนไปหมด

"ทำไมครูต้องมาล้อเล่นกับความรู้สึกของผมด้วย เลิกแกล้งผมสักทีเถอะ"

"ที่ฉันทำทั้งหมดนี่ เธอคิดว่าฉันล้อเธอเล่นอย่างงั้นหรอ!" เขากดจูบร่างบางอย่างรุนแรง แล้วกดแขนไว้กับกำแพงไม่ให้ผมหนีเขาไปไหน

"ฉันจะทำให้เธอรู้ว่าฉันจริงจังกับเธอมากแค่ไหน!"

 

สิ้นเสียงของร่างสูง เขาก็จับร่างบางหันหน้าเข้ากำแพง แล้วยกสะโพกของร่างบางขึ้นเล็กน้อย ก่อนจะส่งนิ้วกลางเข้าไปในจีบสีสวยที่ปิดสนิทและควานสำรวจช่องทางลึกขึ้นเรื่อยๆ

"อ๊ะ..อย่าทำนะ อย่า!" ร่างสูงเพิ่มนิ้วนางเข้าไปเป็นนิ้วที่สอง ก่อนจะกระแทกจนร่างบางสั่นคลอนไปหมด

"ทาม ฉันทนไม่ไหวแล้ว" เขาพูดบอกผมด้วยเสียงที่สั่นเครือ

"ไม่ ขอร้องล่ะ อย่าทำผมเลยนะ" ผมพูดพร้อมกับน้ำตาที่ไหลอาบสองแก้มเนียนนั่น แล้วจู่ๆเขาหยุดชะงักในทันที

"ทาม ฉันขอโทษนะ อย่าร้องฉันขอโทษ" ทำผมขนาดนี้แล้วมาขอโทษกันเนี่ยนะ ให้ตายเถอะ!

 

ร่างสูงค่อยๆเอานิ้วออกมาจากช่องทางนั้น แล้วกอดร่างบางไว้แน่น เขาจับให้ร่างเล็กหันหน้ากลับมา แต่สายตาก็ไปสะดุดเห็นตรงกลางหว่างขาของอีกคน เด็กน้อยของเขายังมีอารมณ์อยู่ เพราะแก่นกายเล็กนั่นตั้งตรงและมีน้ำปริ่มออกมา

 

"ให้ฉันช่วยนะทาม ฉันสัญญาว่าจะไม่ใส่เข้าไปข้างใน" นี่ยังคิดจะทำอีกหรอเนี่ย

"นะครับ พี่สัญญา" เขาพูดเสร็จก็จูบซับน้ำตาเบาๆตรงแก้มผม

 

ร่างสูงจับแก่นกายของร่างบางชักรูดอย่างเบามือ แล้วปลดกางเกงของตนออก เผยให้เห็นแก่นกายที่ใหญ่กว่าของร่างบางเท่าตัว จนร่างบางเริ่มกลัว มันตั้งแข็งและมีเส้นเลือดเล็กน้อย แต่ที่ร่างบางกลัวคือขนาดที่ใหญ่และยาวมากต่างหาก

 

"อ๊า...มันน เสียวว" ร่างบางร้องครางออกมาเมื่อร่างสูงจับแก่นกายของทั้งสอง กำแล้วชักรูดพร้อมกัน

"ซี๊ดดดด.....ทาม" ร่างสูงครางออกมา คนตัวเล็กข้างหน้าทำให้เขาทนไม่ไหวตั้งแต่ที่โดนช่องทางสวาทตอดรัดนิ้วแล้ว เขาอยากจะจับร่างบางแหวกขาออกแล้วกระแทกแก่นกายใส่ให้แตกเป็นเสี่ยงๆ แต่ก็ทำไม่ได้ ถ้าหากทำอย่างนั้นร่างบางต้องเจ็บปวดแล้วหนีจากเขาไปแน่ๆ

"อ๊ะ อ๊าาาาาา..." ร่างบางเสร็จแล้วแต่ร่างสูงยังไม่แตก จึงรีบเร่งจังหวะรูดแก่นกายให้เร็วขึ้นอีก ยิ่งเมื่อกี้ร่างบางเสร็จ ทำให้มีน้ำช่วยหล่อลื่นให้เสียวเข้าไปอีก ในเวลาไม่นานแก่นกายของร่างบางก็แข็งขึ้นมา ทำให้ร่างสูงยิ้มอย่างพอใจ รีบรูดรั้งเร็วแรง ให้ไปถึงฝั่งฝัน แต่ร่างบางมีท่าทีว่าจะเสร็จก่อนเขาอีกแล้ว จึงเอานิ้วกดไว้ที่รูด้านบนไว้ไม่ยอมให้เสร็จไปก่อน

"อ๊ะ...อ๊ะ..ยะ อย่าแกล้งผม มันน..อึดอัด" ร่างบางพูดด้วยน้ำเสียงออดอ้อน เพราะเสียวจนปวดไปหมดแล้ว

"จะเสร็จก่อนรอบสองได้ยังไงล่ะครับ พี่ยังไม่เสร็จสักรอบเลยนะ"

"มันจะออก..ผม....อยาก ปล่อย" ยิ่งร่างสูงได้ยินคำว่าอยากจากปากร่างบาง ก็ยิ่งมีอารมณ์มากขึ้นไปอีก

"เรียกชื่อ พี่ต้น สิครับทาม"

"ครางชื่อพี่ออกมาครับที่รัก" ร่างสูงเห็นว่าร่างบางทนไม่ไหวแล้ว ก็ยิ่งแกล้งร่างบาง

"พะ..พี่...ต้น" เสียงครางที่ร่างสูงใฝ่หามานาน

"พร้อมกันนะครับคนดี" ร่างสูงเอานิ้วที่กดกายเล็กไว้ออก แล้วเร่งจังหวะจนถี่ยิบให้ถึงฝั่งฝัน

"อ๊าาาาาาาาา..."

"ชี๊ดด อ่าาาา.."

 

แก่นกายทั้งสองอันได้ปลดปล่อยออกมาเต็มมือร่างสูง ทั้งสองเหนื่อยหอบจากบทรักเมื่อกี้ แน่นอนว่าร่างสูงอยากได้อีก แต่เย็นมากแล้วเขาต้องพาเด็กน้อยของเขาไปส่งที่บ้าน

 

"ทาม ให้พี่ไปส่งนะ" อะไรนะ0.0 เดี๋ยวก็เหมือนวันนั้นอีกอ่ะ

"เดี๋ยวผมกลับเองครับ ไม่เป็นไร" ความหวาดระแวงเริ่มกลับมา

"พี่จะไปส่งที่บ้านเฉยๆ จะไม่ทำอะไรเรา" ยังกล้าพูดแบบนี้อีกหรอ ครั้งที่แล้วก็ทำอะไรต่อมิอะไรลงไป

"ผมนัดกับเพื่อนๆเอาไว้ ป่านนี้พวกเขาคงรอแย่แล้ว" ใช่ ผมลืมไปแล้วว่าเพื่อนรอผมกลับบ้านด้วยกันอยู่ นี่มันนานมากแล้ว ถ้าพวกเขายังรออยู่คงคิดว่าผมตกส้วมตายแล้วล่ะนั่น

"อะไรกันพอเสร็จแล้วก็จะทิ้งพี่ไปหาผู้ชายคงอื่นเลยหรอ" อาจารย์พูดหยอกล้อแล้วยังทำเสียงเศร้าๆแหย่ผมอีกต่างหาก มารยาเก่งจริงๆ!

"นั่นเพื่อนผม คุณอย่าคิดว่าคนอื่นจะเป็นเหมือนคุณ" ผมกล่าวว่าออกไปเสียงเรียบ

"แปลว่าฉันคือคนพิเศษคนเดียวของทามหรอเนี่ย ดีใจจัง" เขาพูดแล้วก็ยิ้มกว้างออกมา

"คุณนี่มัน! ฮึ้ยย" ผมจะต้องเถียงยังไงถึงจะชนะเขาเนี่ย

"งั้นพี่ขอยืมมือถือทามหน่อยสิครับ" ชักจะไปกันใหญ่แล้ว

"นี่คุณลวนลามจนแทบจะข่มขืนผมอยู่แล้ว ยังไม่พอใจอีกหรอ" ผมทำหน้าค้อนเขาเป็นจริงเป็นจัง

"ขอโทษนะครับ พี่สัญญาว่าครั้งหน้าจะหาที่ที่เหมาะกว่านี้ เพื่อเข้าไปในตัวทามนะครับ จะไม่ทำให้ที่รักของพี่อารมณ์ค้างแบบนี้อีกแล้วครับ" ดูสิดู! ดูเขาพูดเข้า!

"นี่คุณเป็นอาจารย์ผมจริงๆใช่มั้ย?" ผมพูดออกไปแบบตัดพ้อ

"ผมกำลังจะทำให้คุณเป็นมากกว่านั้นที่รัก" ผมจะบ้าตาย

"ส่งมือถือมาเถอะ แค่แป๊ปเดียว ป่านนี้เพื่อนรอแย่แล้วนั่น" จริงด้วย นี่ผมลืมไฟอีกแล้ว ผมรีบปลดล็อคมือถือแล้วส่งให้เขาไป

 

 

เขาสไลด์มือถือไปมาอยู่สักพัก แล้วก็มีเสียงโทรศัพท์ของเขาดังขึ้นแป๊ปนึง แล้วก็เงียบหายไป จะอะไรซะอีกล่ะ เขายิงเบอผมเข้าเครื่องเขาไง แล้วก็คงจะไม่พลาดอ่ะ ไลน์เอย เฟสเอย ต่อไปผมคงได้อยู่อย่างไม่สงบเป็นแน่

หลังจากที่ผมได้ออกมาจากห้องน้ำ ผมก็รีบตรงดิ่งไปหาเพื่อนๆ พวกเขายังคงรอผมอยู่ที่เดิม พอผมเดินเข้าไปก็โดนรุมด้วยคำถามมากมายไม่หยุดเลยว่าเป็นอะไรรึป่าว,เกิดอะไรขึ้น ผมหาข้ออ้างแทบไม่ทัน ผมบอกว่าไปว่าแม่บ้านปิดห้องน้ำตึกนี้แล้วเลยต้องวิ่งไปอีกตึกนึง แล้วผมเกิดท้องเสียขึ้นมา เลยนานไปหน่อย ทั้ง4คนก็ทำหน้าเหมือนจะเชื่อผมอยู่นะ ดีที่ไม่มีใครถามหาอะไรต่ออีก

 

พวกเราเดินกลับบ้าน ระหว่างทางก็คุยเรื่องเรียนแล้วก็เรื่องที่จะไปเที่ยวกันคืนนี้ แล้วแยกกันคนละครึ่งทางบ้านใครบ้านมัน

เป็นอย่างที่ผมคิด อาจารย์ทักแชทมาจริงๆด้วย-.-"

พี่ต้น : ทาม ทำอะไรอยู่ครับ

ทาม : เช็ดผมอยู่ครับ พึ่งอาบน้ำเสร็จ

พี่ต้น : อยากอาบน้ำกับทามจังครับ

ทาม : เมื่อไหร่อาจารย์จะเลิกพูดอะไรแบบนี้สักทีครับ

พี่ต้น : ให้พี่ไปช่วยเช็ดมั้ยครับ

ทาม : ไม่ดีกว่าครับ

พี่ต้น : คิดถึงที่รักจังเลยครับ

ทาม : ถ้าว่างขนาดนี้ ทำไมไม่ไปเตรียมการสอนล่ะครับ

พี่ต้น : คืนนี้ไปเที่ยวกับพี่มั้ย

ทาม : ไม่ล่ะครับ

 

คุยเสร็จผมก็นั่งดูทีวีรอเวลาที่นัดกันไว้กับเพื่อน ความจริงก็ไม่ได้คุยกับอาจารย์เสร็จจริงๆหรอก แต่ผมไม่ตอบแชทเขาแล้วต่างหาก เพราะเขาถามต่อไปเรื่อยๆไม่หยุดสักที อาจารย์ตื๊อผมนานมาก แล้วก็อ้อล้อมากเลยทีเดียว ถามนู่นนี่นั่นเยอะแยะไปหมด ถ้าเหงามากก็ควรหาแฟนมั้ยล่ะ (ไรต์:ก็หาคุณเธอนั่นแหละค่ะ อิอิ)

 

 

 

Part ต้น

ผมค้างจากทามมากพอสมควรซึ่งผมไปทำในห้องน้ำต่อ ผมก็เสร็จไปเยอะนะแต่ก็ยังอยากอยู่ ผมทักแชทไปชวนทามออกมาเที่ยว น้องก็ไม่เล่นกับผมเลย ใจแข็งชะมัด ผมเลยโทรไปหาเพื่อนผมกะว่าจะชวนไปหิ้วสาว ความจริงเพื่อนผมมันก็อยู่คอนโดห้องข้างๆผมนี่แหละ แต่มันยังไม่กลับ ผมขี้เกียจรอเลยโทรไปซะเลย

ต้น : เฮ้ย ไอ้คี่ย์ มึงว่างป่ะ

คีย์ : กูคีย์เว้ย! ไม่ใช่คี่ย์ เรียกซะหมดราคาเลย มึงมีไรล่ะถึงโทรมาเนี่ย

ต้น : จะชวนไปหิ้วสาวอ่ะ กูไปดักที่รักกูในห้องน้ำแล้วเค้าไม่ให้กูเอา

คีย์ : โทรมาเพราะไอ้เรื่องแค่นี้เนี่ยนะ รอกูกลับมึงก็เจอกูแล้วมั้ยวะ แต่สมน้ำหน้ามึง มีที่ไหนจะเอาเขาทั้งที ไปดักเอาในห้องน้ำ ไอ้ผู้ชายส้นตรีน!

ต้น : แต่กูได้ชักน้องเค้าไป2น้ำ 555

คีย์ : หน้าด้านจริงๆเลยมึง ที่ชวนไปนี่เพราะมึงอยากเอาใช่มะ

ต้น : เออ

คีย์ : อยากจะเห็นหน้าที่รักมึงจริงๆ

ต้น : คนนี้กูจริงจังนะเว้ย

คีย์ : เออๆ กูก็มีคนจริงจังเหมือนกันแหละ

ต้น : คนอย่างมึงเนี่ยนะ

คีย์ : คนอย่างกูก็เหมือนมึงนี่แหละ ไอ้ห่า

ต้น : 3ทุ่มมึงไปรอกูที่ผับ กูบอกผู้จัดการไว้ละว่าพวกเราจะไป แล้วก็กูเลทนิดหน่อยนะ ไอ้คิมมันบอกว่าที่โรงแรมมีปัญหา

คีย์ : เออเคๆ ถ้ามีไรก็โทรเรียกกู เดี๋ยวกูไปช่วย

 

 

 

3ทุ่ม~ (ผ่านไปไวเหมือนโกหก)

 

 

Part คีย์

ผมมารอไอ้บ้าต้นที่ผับ ตอนผมก้าวเท้าเข้ามาผมเห็นพวกผู้หญิงมองมาที่ผม ทำตารุกวาวกันใหญ่ มีมั้ยสักคนที่จริงใจ ผมหยุดเพ้อแล้วไปหาที่นั่ง ผมเลือกนั่งโต๊ะข้างล่างก่อนรอไอ้ต้น แล้วค่อยย้ายขึ้นไปชั้นวี กะจะล่อสาวด้วยแหละประเด็นหลัก แต่สายตาก็ไปเจอเข้ากับใบหน้าหวานของผมเมื่อกลางวันนี้ เด็กไม่ดีมาเที่ยวกลางคืน แบบนี้ต้องจับลงโทษซะให้เข็ดเลย อิอิ

ผมไม่ได้หน้ามืดตามัวเห็นแต่ของสวยๆงามๆ ผมเห็นกลุ่มคนที่มากับคนสวยของผมด้วยเช่นกัน

อยากรู้จัง นั่นเพื่อนหรือผัวน๊า ได้แต่ภาวนาอย่าให้เป็นผัวเลย มันซวยแน่!! เพราะถ้ามันเป็นผัว ผมจะไปฆ่ามันให้ตายแล้วขึ้นครองตำแหน่งผัวแทนมัน555

ความคิดเห็น