email-icon facebook-icon Line-icon

กราบขอบคุณรีดเดอร์ทุกๆคนที่คอยติดตามผลงานนะคะ😚😚

ชื่อตอน : ~Begin~ (Rewrite-Completed)

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 15.5k

ความคิดเห็น : 11

ปรับปรุงล่าสุด : 02 มิ.ย. 2563 11:18 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
~Begin~ (Rewrite-Completed)
แบบอักษร

 

​ผมชื่อทามครับ ผมย้ายเข้ามาอยู่กรุงเทพได้สองอาทิตย์แล้ว เพราะต้องมาเรียนต่อมหาลัย ตอนแรกแม่ผมก็ไม่อยากให้มาเรียนที่นี่เพราะมันไกล แต่ผมก็อ้อนเขาจนสำเร็จจนได้ ผมอยากมีประสบการณ์เพราะถึงยังไงผมเรียนจบไปก็ต้องได้ไปทำงานไกลบ้าน หัดไว้ตั้งแต่ตอนนี้เลยดีกว่า ผมก็กลัวๆอยู่นะเพราะไม่มีเพื่อนคนไหนมาเรียนต่อแถวๆผมเลย แต่ผมโตแล้วผมต้องหัดพึ่งตัวเองให้ได้ แม่ผมจะได้ไม่ต้องเป็นห่วง

ผมเดินเข้าไปในมอ ผมเคยมาแล้วแหละต่อมายื่นเอกสารสมัครเรียน ผมคิดว่าก็โอเคมากเลยนะที่นี่มีต้นไม้เยอะมาก ดูร่มรื่นแล้วก็สดชื่นดี หลังจากที่ใช้สายตากวาดมองสำรวจนิดๆหน่อยๆ ผมก็เดินตรงไปลงทะเบียนสำหรับวันแรกของเทอมตามที่เขาประกาศ แล้วเดินไปหาอะไรกินที่โรงอาหาร มีนักเรียนชายคนนึงเดินมานั่งตรงข้าม ผมทำหน้าตาประมาณว่าเรามารู้จักกันมั้ย แล้วเขาก็เริ่มพูดกับผม

 

"สวัสดีเราชื่อไฟ นายชื่ออะไรอ่ะ" เขาพูดพร้อมกับส่งยิ้มที่เป็นมิตรมาให้ผม

"อ่า..หวัดดีเราทาม" ผมก็ยิ้มตอบ

"ทามอยู่คณะอะไรหรอ"

"เราอยู่บริหารธุรกิจเอกอิ๊งน่ะ"

"เห้ย จริงป่ะคณะเดียวกัน เข้าเรียนแล้วนั่งกับเรามั้ย?" อ้าวเยี่ยมเลยห้องเดียวกัน

"เอาสิ เรายังไม่รู้จักใครเลย" ดีใจแป๊ป หาเพื่อนได้ละ

"ไปหาไรกินกันดีกว่าทาม" ไฟชวนผมไปซื้อข้าว

"เราก็ยังไม่ได้กินไรเหมือนกัน ตั้งแต่เช้ายังไม่มีอะไรตกถึงท้องเลย" ผมนั่งกินข้าวกับไฟแล้วเราก็คุยนู่นนี่กันยาวเลย ไฟเป็นเด็กต่างจังหวะเหมือนผมเลย แล้วยังอยู่หอใกล้ๆกับบ้านที่ผมเช่าด้วย

 

หลังจากกินข้าวเสร็จเราก็เดินไปหาห้องเรียน คือตึกเยอะมากครับถ้าไม่มีผังในโทรศัพท์ผมว่าหลงแน่ๆ ผมกับไฟตกลงกันว่าจะนั่งแถวหน้าแต่เป็นริมกำแพง จะได้เรียนรู้เรื่องแล้วก็ไม่เป็นจุดสนใจมากนัก

ผมคุยกับไฟไปเรื่อย ก็พบว่าเราสองคนคล้ายๆกัน สนใจเรียน แต่ไฟเป็นคนเฮฮาแล้วก็ชอบเที่ยว ก็ดีนะสำหรับการเริ่มเรียนวันแรก ได้เพื่อนดีๆมาหนึ่งคน พอเราคุยกันนานได้สักพักก็ถึงเวลาคาบแรก มีคนเปิดประตูห้องเข้ามา รูปร่างสูงใหญ่ ผิวเข้ม ดูสง่า ตั้งแต่ที่เขาเดินเข้าห้องมา บรรยากาศในห้องเงียบราวกับป่าช้า เขาเดินมาหยุดตรงโต๊ะครูแล้วกล่าวทักทายนักเรียน

 

"สวัสดีนักศึกษาใหม่ทุกคน ครูชื่อต้นนะครับ จะมาเป็นที่ปรึกษาของพวกเรา" ทุกคนในห้องมองไปที่ครู แต่ผมสังเกตว่า ครูเขามองทุกคนๆแต่สายตาจะกวาดมาตกตรงแถวๆ โต๊ะระแวกผมซะส่วนใหญ่ ผมก็งงๆแต่ก็ไม่มีคงไม่มีอะไรหรอก ครูต้นหันหลังไปแล้วจับปากกาเคมีเขียนชื่อ และนามสกุลของเขาบนกระดานด้วยตัวบรรจง พอครูเขาเขียนชื่อเสร็จ ก็หันกลับมาแล้วบอกว่า

"ครูสอนภาควิชาภาษาอังกฤษนะครับ แล้วเขียนชื่อของครูให้ถูกด้วย ใครที่เขียนผิดครูจะหักคะแนน" ผมมองที่กระดานสีขาวสะอาดที่แต่งแต้มด้วยลายเส้นสีน้ำเงิน แล้วสั่งการสมองให้จดจำ ชื่อ "วีรภพ อัครเทพพิทักษ์" เอาไว้ให้แม่น

 

ครูต้นเริ่มพูดถึงกฎระเบียบของวิชานี้ และข้อตกลงระหว่างการเรียนต่างๆ

"วันนี้วันแรกที่เราเจอกัน ครูปล่อยฟรีนะครับ แต่พวกเรามาแนะนำตัวกันก่อนจะได้รู้จักทุกคนในคลาส" ทุกคนในห้องเฮกันใหญ่

"สวัสดีค่ะชื่อพิมค่ะ"

"ผมชื่อเสือครับ"

"ผมก้องครับ"

"นะโมค่ะ"

"น้ำค่ะ"

"พลอยค่ะ"

"เกมครับ"

แล้วก็คนอื่นๆอีกสามสิบกว่าคน

ทุกคนในห้องลุกขึ้นบอกชื่อตัวเองแล้วก็โบกไม้โบกมือให้กัน คณะนี้ผญ.เยอะกว่าผู้ชายมากเลยครับ ในคาบพวกผมได้เพื่อนใหม่เป็นด้วยมีผู้หญิงอีก2คนจะมาเข้ามาอยู่แก๊งผม ชื่อนะโมกับน้ำ

พอพักเที่ยงพวกผม4คนก็ไปหาอะไรกินกันที่โรงอาหารของคณะ

"เค้าจะกินก๋วยเตี๋ยวน้ำตก มีใครไปกับเค้าป่ะ" นะโมถามขึ้น นะโมเป็นผู้หญิงตักเล็กมาก แต่ร่าเริงสุดๆไปเลย

"ไปๆ กินด้วย" น้ำตอบออกมาแล้วยืนหยิบของในกระเป๋า

"เรากินด้วย" ผมตอบออกไปเพราะผมก็ชอบกินก๋วยเตี๋ยวนะ แล้วก็ยังไม่รู้ร้านไหนอะไรอร่อยไล่กินวันละร้านไปเลย555

"งั้นกินเตี๋ยวด้วยกันให้หมดทั้งแก๊งเลย" ไฟเสริมขึ้นมา แล้วเรา4คนก็เดินไปเข้าแถวซื้อก๋วยเตี๋ยวกัน

"นั่นเสือหนิ ทำไมเดินอยู่คนเดียวอ่ะ" นะโมทักขึ้นมาแล้วชี้ไปตรงเพื่อนที่ชื่อเสือ

"ไปชวนมาอยู่กับพวกเราดีป่ะ?" น้ำเสนอขึ้นมา เพราะท่าทางจะยังไม่มีกลุ่ม เหงาแย่เลย

"ดีๆ จองที่ให้ด้วยน่ะ เดี๋ยวไปชวนเสือมันมาอยู่กับพวกเรา" ไฟพูดแล้วก็วิ่งไปสะกิดไหล่เสือ ผมเห็นเสือเดินตามไฟไปโต๊ะที่พวกเราจองไว้แล้วก็เดินกลับมากับไฟ

"โย่วทุกคน นี่เสือสมาชิกใหม่ของเรา" ไฟพูดเปิดว่ากลุ่มเรามีคนเพิ่มแล้วนะ

"ขอบคุณนะทุกคนที่ให้เราเข้ากลุ่ม" เสือพูดแล้วก็ยิ้มออกมา

ตอนนี้พวกเรานั่งกินเตี๋ยวกันอยู่ครับ คุยกันสนุกสนานเลย ไฟชวนพวกเราในกลุ่มเล่นเกมROV ซึ่งในกลุ่มก็มีผมแล้วก็นะโมที่เล่นเกมนี้อยู่แล้วด้วย เลยให้น้ำกับเสือโหลดมาเล่นด้วยกันให้หมดเลย มี5คนครบตี้พอดี

 

หลังจากกินข้าวแล้วคุยกันเสร็จ พวกผมก็ขึ้นไปรอเรียนภาคบ่าย เหลือเวลาประมาณครึ่งชั่วโมง ก็สอนเสือกับน้ำตีป้อมไปพรางๆ

"เดี๋ยวเราไปเข้าห้องน้ำแป๊ปนึงนะ" ผมบอกกับทุกคน ผมกินน้ำเยอะไปหน่อยเลยปวดฉี่555

"โอเช"

"รีบๆมานะ"

ผมรีบเดินไปห้องน้ำ ตรงหัวมุมทางเลี้ยวผมไม่ได้ระวังผมชนเข้ากับคนๆนึง ผมหันมองแล้วรีบกล่าวขอโทษ

"ขอโทษครับ" อ่าวครูต้นนี่หว่า เขามองผมแล้วพูดว่า

"จะรีบไปไหน เดินดูทางด้วยเดี๋ยวจะหกล้มเอา" ผมกล่าวขอโทษครูเขาอีกครั้งแล้วรีบตรงไปยังห้องน้ำ

 

 

 

Part ต้น

ผมชอบเด็กคนเมื่อกี้นี้มาก เขาดึงดูดจนผมแทบละสายตาจากเขาไม่ได้เลย ความจริงผมเห็นเขาตั้งแต่มายื่นใบสมัครเรียนตอนปิดเทอม แต่เขาไม่เห็นผม ตอนนี้ผมกลับได้เป็นครูที่ปรึกษาของเขาอีก นี่มันพรหมลิลิตรึป่าวเนี่ย ผมจะได้เจอเขาบ่อยๆเพราะคณะที่เขาเรียนมีผมสอนเป็นครูที่สอนหลักๆ ผมดีใจมากที่จะได้อยู่ใกล้เขาขนาดนี้ เด็กคนนี้น่าสนใจมากเลยทีเดียว เขาดูโดดเด่นกว่านักเรียนคนอื่นๆ จนผมอยากจะทำความรู้จักอย่างลึกซึ้งเลยล่ะ

 

นี่ก็เวลาเลิกเรียนแล้ว ผมเดินไปตามทางออกที่คิดว่าจะเจอเด็กคนนั้น ผมคิดไม่ผิดจริงๆ ผมเจอเขา แต่แทนที่เขาจะกลับบ้าน เขากลับเดินตรงไปที่ห้องสมุด แล้วนั่งอ่านหนังสือคนเดียว ผมจึงตัดสินใจเข้าไปทำความรู้จักกับเขา

 

 

 

Part ทาม

พอเลิกเรียนผมก็เดินออกจากห้องคิดว่าจะไปไหนดี เพราะผมยังไม่อยากกลับบ้าน ไฟหันมาชวนผมกลับบ้าน ส่วนอีก3คนนัดกันไปเดินเที่ยวห้าง

"ทามกลับบ้านด้วยกันเลยป่ะ" ผมคิดว่าลองไปห้องสมุดหน่อยก็ดีเหมือนกันนะ สงบดี

"เรายังไม่กลับน่ะ ว่าจะไปห้องสมุด"

"อ่อ งั้นนายกลับบ้านดีๆล่ะ"

"นายก็เหมือนกัน กลับดีๆล่ะ"

หลังจากกล่าวลาไฟ ผมก็เดินตรงเข้าไปหาหนังสืออ่านในห้องสมุด

"ไง เย็นแล้วทำไมยังไม่กลับบ้านล่ะ" ผมหันไปตามเสียงก็พบว่า ครูต้นอีกแล้วหรอ

"ผมมาหาหนังสืออ่านน่ะครับ"

"ขยันดีจัง เธอชื่ออะไรล่ะ" อยู่ๆเขาก็นั่งลงตรงข้ามกับผมแล้วก็ถามคำถามอีก

"ผมชื่อ ภาคิน นฤบดิน ครับ" ผมตอบเขาไปอย่างสุภาพ

"ไม่ๆ ชื่อเล่นน่ะ ชื่อจริงฉันรู้อยู่แล้ว ฉันเป็นครูที่ปรึกษาเธอนะ ลืมแล้วหรอ" ผมคิดในใจ เรื่องมากนะครับครู-,-

"เอ่อจริงด้วย^^ ผมชื่อทามครับ" ผมสบตาเขาแล้วรู้สึกว่า เขามองผมแปลกๆอีกแล้ว

"เธอไม่ได้มีปัญหาอะไรใช่มั้ย ถึงมานั่งอ่านหนังสืออยู่คนเดียว" ท่าทางผมดูเหมือนเด็กมีปัญหาหรอครับ?

"ป่าวครับ ผมแค่อยากอ่านหนังสือ" การที่นั่งอ่านหนังสือคนเดียวมันน่าสงสัยตรงไหนล่ะเนี่ย

"เธอพักอยู่แถวนี้หรอถึงกลับบ้านเย็นขนาดนี้?" ทำไมเขาถึงชอบถามคำถามส่วนตัว

"ก็ไม่ใกล้แต่ก็ไม่ไกลมากครับ" ถามทำไม ถามเยอะจริงๆ

"ฉันว่าจะไปร้านกาแฟแถวนี้ ทามไปกับฉันมั้ย?" น่าแปลก ครูที่ไหนจะชวนนักเรียนไปดื่มกาแฟ ถ้าสนิทกันก็ว่าไปอย่าง นี่พึ่งเจอกันไม่ถึงวัน

"เดี๋ยวขากลับฉันไปส่งจะได้ไม่กลับบ้านดึก"

"อย่างงั้นก็ได้ครับ" ผมตอบตกลงไป ดีเหมือนกันจะได้ จำทางแถวนี้ได้

 

ผมนั่งจิบกาแฟกับอาจารย์สักพักใหญ่ๆ เขาถามผมไปเรื่อย ถามเยอะเลยนู่นนี่นั่น มาจากไหน ทำไมมาเรียนที่นี่ ทำไมเลือกสายนี้ ถามจนผมนึกว่ามาสมัครเรียนใหม่อีกรอบ เราคุยกันจนกาแฟหมดแก้ว แล้วเขาก็ขับรถไปส่งผมถึงหน้าบ้าน

"ขอบคุณนะครับ ที่เลี้ยงกาแฟแล้วยังมาส่งผมอีก" ผมกล่าวขอบคุณตามมารยาท

"ไม่เป็นไร ฉันเต็มใจ" เขาพูดด้วยสีหน้านิ่งๆ เหมือนกำลังคิดอะไรเคร่งเครียดอยู่

"มืดแล้ว กลับดีๆนะครับ" ผมกล่าวตัดบทเพื่อจะได้เข้าบ้านสักที​ แต่ทันทีที่ผมกล่าวจบประโยค ฝนก็เทลงมาอย่างหนักราวกับก้อนเมฆรั่ว เฮ้อออ-,-

"เข้ามาข้างในก่อนเถอะครับ ฝนหยุดแล้วค่อยกลับ" ตามมารยาทอีกเช่นเคย

"ขอบคุณ" เขากล่าวแล้วเดินตามผมเข้าบ้าน

"เธออยู่คนเดียวหรอ"

"ครับ" ผมเลือกที่จะเช่าบ้านแทนที่จะเช่าหอ เพราะไหนๆผมก็ต้องอยู่ยาวอยู่แล้ว เลยเลือกเป็นตัวบ้านให้อยู่สบายๆไปเลยดีกว่า เพราะทางแม่ผมก็บอกไม่มีปัญหาเรื่องเงินถ้าจะเช่าเป็นบ้าน แค่ให้ผมหัดอยู่ให้ได้ก็พอ

 

เราคุยกันหลายชั่วโมงแต่ฝนก็ไม่หยุดสักที พรุ่งนี้จะหยุดตกรึป่าวก็ไม่รู้-,- เขาเงียบไปพักใหญ่แล้วถามผมว่า

"เธอรู้ใช่มั้ยว่าฉันตั้งใจมองเธอ" รู้ดิก็เล่นมองกันทั้งวันขนาดนั้น ถ้าไม่รู้ผมว่าตาบอดแล้วล่ะ

"อะไรหรอครับ?" ผมก็ต้องตอบตามเด็กกับผู้ใหญ่อ่ะ จะให้ตอบตามความคิดก็ดูจะเกรียนเกินไป555

"ทั้งเมื่อตอนเช้า แล้วก็ตอนเลิกเรียนฉันตั้งใจที่จะเดินไปหาเธอ"

"เอ่อ แล้วอาจารย์มองผมทำไมหรอครับ" ผมเริ่มสงสัย เขาทำตัวแปลกไปในทุกๆนาที จนผมชักจะเริ่มกลัว

"พูดตรงๆเลยนะ ฉันสนใจเธอ ฉันถึงคอยมองแล้วก็เดินไปหาเธอ" ห๊ะ เอ่ออ อึ้งสิครับ

"เอ่อออออ..." พูดไรดีว่ะ ไปไม่เป็นเลย

"ฉันคิดว่าฉันชอบเธอ" ค้างเลยครับ ตอนนี้ค้างมาก*-* เขาเริ่มลูบไล้ที่ใบหน้าผม แล้วใช้นิ้วโป้งเกลี่ยที่ริมฝีปากของผม นี่เขาคิดจะลวนลามผมหรอ

"เอ่ออ อาจารย์ครับ หยุดเถอะครับ" ผมคิดว่าเขาจะหยุด แต่ไม่เลยทุกอย่างยังดำเนินไปต่อ ไม่น่าชวนเข้าบ้านเลยไอ้ทามเอ๊ย เขาทำเหมือนกับว่าเสียงของผมเป็นแค่ลมพัด-,-

 

"อาจา...อื้ออ อ่อย อ๋ม.."(ปล่อยผม) เขาดูดแล้วขบเม้มให้ปากผมเปิดออก แล้วสอดลิ้นเข้ามาเกี่ยวตวัดกับลิ้นของผมอย่างชำนาญ มือของผมผลักเขาออกไปแทบไม่ขยับเลยมันอ่อนแรงไปหมด ผมเคลิ้มกับรสจูบของเขานานหลายนาที จนผมเริ่มหายใจไม่ออก เขาเห็นผมเริ่มหมดลมก็ผละออกจากปากของผม มีเสียงดัง จ๊วบ ตอนที่เขาเลิกจูบ น้ำลายทั้งของเขาและผมมันเลอะปนกันไปหมด เขาปล่อยผมหายใจสักพักก็ดึงผมเข้าไปจูบอีก ความรู้สึกชวนน่าหลงใหลและความตื่นเต้นเริ่มเข้ามา แต่มีบางสิ่งเตือนสติผมว่าไม่นะ ผมต้องหยุดเดี๋ยวนี้ แต่ผมจะทำยังไงให้เขาหยุด ผมลองจูบตอบเขาไปนิดนึง มันได้ผล! เขาหยุดดูดและเกี่ยวลิ้นผม แต่แล้วเขาก็ดูดปากผมแรงกว่าเดิมเท่าตัว แล้วตวัดลิ้นเกี่ยวกับลิ้นผมอย่างรวดเร็ว มันไม่ควรเป็นแบบนี้สิ ผมจะทำยังไงดี เขาจูบผมจนพอใจแล้วผละออก ปากผมบวมแดงไปหมด แล้วเขายังก้มลงมาเลียริมฝีปากของผมอีก ผมตั้งสติแล้วลุกขึ้นมา

 

"ถ้าคุณยังไม่หยุดผมจะแจ้งความจริงๆนะ" ผมตะคอกออกไปด้วยความโมโห

"ทำไมล่ะ เธอดูจะชอบและก็ยินยอมหนิ" เขาพูดพร้อมรอยยิ้มอันแสนเจ้าเล่ห์

"ฉันบอกแล้วว่าฉันชอบเธอ ไม่ว่ายังไงเธอก็หนีฉันไม่ได้หรอก ยอมคุยกันดีๆดีกว่า" นี่มันวันเปิดเรียนวันแรกของผมนะ เจออย่างนี้เริ่มไม่อยากเรียนละ

"ไม่ ออกไปจากบ้านผมเดี๋ยวนี้" แต่ทำไมเขาถึงกล้าทำแบบนี้กัน ไม่กลัวตกงานบ้างหรือไง

"เอ๊ะหรือว่า จะคุยแบบเมื่อกี้กันดีนะ"

"นี่คุณ!" ยังจะพูดจาเล่นลิ้นอีก เมื่อกี้ก็ล่อลิ้นผมไปละไม่พอเหรอไง

"ออกไปเลยนะ" ผมออกปากไล่เขาเสียงดังกว่าเดิม

"โถ่อย่าผยศฉันนักสิ คราวนี้ฉันจะต่อให้ก่อน ถือเป็นวันแรก แต่ถ้าเธอเปิดโอกาสให้ฉันอีกเมื่อไหร่ เธอไม่รอดมือฉันไปแน่ทาม" เขาเป็นอาจารย์สอนหนังสือนะ เขาจะมาจ้องฟันนักเรียนตัวเองแบบนี้ไม่ได้

"ออกไปได้แล้ว ออกไป!" แล้วผมจะไม่ยอมให้ใครมาฟันผมเล่นๆเด็ดขาด

"แล้วเจอกันนะครับที่รัก" ดูยังมีหน้ามาพูดจาแบบนี้อีก ผมไม่คิดเลยว่าท่าทางดูดีแบบเขาจะมาทำอะไรพิลึกพิลั่นแบบนี้

"......" เขาเดินออกไปจากบ้านผม ไปซะได้ก็ดี วันแรกก็เจอเรื่องหนักแบบนี้ซะละ เฮ้อออ จะรอดมั้ยเนี่ยเป็นที่ปรึกษากันด้วย แต่ว่าคนหล่อแบบนี้เนี่ยนะจะชอบไม้ป่าเดียวกัน โลกนี้ช่างเล่นตลกนัก ผมไม่ใช่พวกชอบไม้ป่าเดียวกันนะ มาเจอแบบนี้ก็แย่น่ะสิ

 

 

 

Part ต้น

ผมยอมออกมาจากบ้านเขาแต่โดยดี แล้วก็ขับรถกลับคอนโดอย่างสบายใจ เด็กน้อยไม่ระวังตัวเองเลย แค่ฝนตกก็ให้ผมเข้าบ้านแล้ว อย่างนี้ก็เข้าทางผมน่ะสิครับ แต่ว่าผมเริ่มเร็วไปรึป่าวนะ ผมเป็นพวกชอบรุนแรงซะด้วยสิ ถ้าเขาไม่โอเคขึ้นมาจะทำยังไงล่ะเนี่ย แต่ผมชอบน้องเขาจริงๆนะครับ ผมก็ไม่เข้าใจตัวเองเหมือนกันว่าทำไมเป็นแบบนี้ ทั้งๆที่ผมก็ไม่เคยกับผู้ชายเลยสักครั้ง ขึ้นเตียงแต่กับผู้หญิงมาทั้งชีวิต อยู่ดีๆก็หลงเสน่ห์นักเรียนตัวเองเฉยเลย ผมจริงจังนะเนี่ยถึงได้รุกหนักตั้งแต่วันแรก ไม่ชอบเลยที่เขาไล่ผมออกมา ผมไม่อยากเป็นแค่อาจารย์ของเขา แล้วก็ไม่อยากให้เขาเป็นแค่นักเรียนของผมด้วย ผมน่ะ "อยากให้เขาเป็นคนพิเศษของผม"

ความคิดเห็น